Το Αντίβαρο αναζητά τον Κόσμο του » Special

Feeds

99905 items (99905 unread) in 53 feeds

• Aντίβαρo (2871 unread)
• Iστολόγιο του Aντίβαρου (199 unread)
• LoMak's Blog (211 unread)

Special (2243 unread)

• Cacofonix (603 unread)
• KPATYΛOΣ (109 unread)
• Κόκκινη Πιπεριά (682 unread)
• (sic) (90 unread)
• Παναγιώτης Ήφαιστος - P. Ifestos (3 unread)
• Φάνης Μαλκίδης (199 unread)
• Ιωάvvης Κωτoύλας (32 unread)
• Mεγκoυλίνα η αδυσώπητη (24 unread)
• LoMak's Blog (469 unread)
• Μποτίλια στο Πέλαγος (32 unread)

News (56213 unread)

• Antinews (16030 unread)
• Iνφoγνώμων Πoλιτικά (13817 unread)
• Greek Alert (5232 unread)
• Θεαμαπάτες & Δικτυώματα (401 unread)
• Olympia.gr (7397 unread)
• AvτιΠαρακμή (315 unread)
• HeLLeNiCReVeNgE (8409 unread)
• Strategy-Geopolitics (3309 unread)
• Ενδοτουρκικά - Inside Turkey (61 unread)
• ΚΛΑΣΣΙΚΟΠΕΡΙΠΤΩΣΗ (1242 unread)

Press (2428 unread)

• Aντίφωvo (261 unread)
• Avιχνεύσεις - EPT3 (103 unread)
• Πoλιτισμός - Πoλίτης (1475 unread)
• περιοδικό manifesto (134 unread)
• Avτιφωvητής (106 unread)
• 'Αρδην - Ρήξη (349 unread)

Orthodoxy (11679 unread)

• O.O.Δ.E. - blog (Ορθόδοξη Ομάδα Δογματικής Ερευνας) (101 unread)
• Poμφαία (393 unread)
• Aπόψεις για τη Moνή Bατοπαιδίου (8445 unread)
• Zωηφόρoς (2552 unread)
• To Zωντανό Iστολόγιο (188 unread)

Macedonia (18316 unread)

• History of Macedonia (2779 unread)
• Greek community in FYROM (69 unread)
• Greece-Salonica (13839 unread)
• To Mακεδονικό Zήτημα σήμερα (610 unread)
• Akritas - Ιστορία της Μακεδονίας (971 unread)
• Macedonia Evidence (48 unread)

Pontos (3973 unread)

• Πόντoς και Aριστερά (316 unread)
• Eλεύθερoς Πόντoς (321 unread)
• e-Pontos (3336 unread)

History (1427 unread)

• Und ich dachte immer (99 unread)
• Γενετική των Ελλήνων (39 unread)
• Θέματα Eλληνικής Iστoρίας (303 unread)
• Bισάλτης ιστό-λόγοι-o (813 unread)
• Φρεάντλης (26 unread)
• Σελίδες Πατριδoγνωσίας (147 unread)

Elections (345 unread)

• Δημοκρατικοί (50 unread)
• Πανελλήνιο Μακεδονικό Μέτωπο (144 unread)
• Koινωνία (41 unread)
• Στέλιος Παπαθεμελής (110 unread)

Special (150 unread)

• September 02, 2010
• 23:08

  H μεγάλη ευκαιρία της Ελλάδας να βάλει τέλος στην κρίση

   » ‎ LoMak's Blog
  Πάνος Παναγιώτου – Διευθυντής ΕΚΤΑ Σε παλαιότερο άρθρο με τίτλο το ‘κρυφό διαπραγματευτικό χαρτί της Ελλάδας’ είχα παραθέσει στοιχεία από τις εκθέσεις δύο μεγάλων πανεπιστημίων και μίας δικηγορικής εταιρίας των ΗΠΑ τις οποίες επιμελήθηκαν καθηγητές του Harvard, που έδειχναν πως η Ελλάδα έχει ένα μοναδικό νομικό πλεονέκτημα που μπορεί να τη βοηθήσει να δώσει ένα ικανοποιητικό τέλος στην κρίση σε

• 1:00

  Ο πόνος μπρος στα κάλλη

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Από τον ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΡΔΑΣΗ

  Δε θα 'ρθει κανένας

  ας τον αγάπησες τούτον τον τόπο

  κρατώντας μια τύχη δίχως τύχη καμμιά.

  Πάνος Κυπαρίσσης, «Η σιωπή των κήπων», Νέο Επίπεδο, 23-24 (1996)

  Η πραγματική οικονομία, σύντροφοι, αυτή αφορά την κοινωνία, όλα τα υπόλοιπα αναφέρονται σε ποσοτικά μεγέθη διαφόρων δεικτών, η ανάδειξη των οποίων ικανοποιεί μέχρι έρωτος τους οπαδούς της νεοκλασικής θεωρίας. Δεν απαιτείται να είναι κανείς μαρξιστής για να προτάξει την κοινωνία των πολιτών, συνεπώς και να ερμηνεύσει τον τρόπο που η λειτουργία της αγοράς καθορίζει την καθημερινότητα των πολιτών.
  
  ΚΙ ΕΔΩ αποτυγχάνετε πλήρως. Δεν σας διασώζουν ούτε η μείωση του ελλείμματος ούτε η διαφήμιση του Ολι Ρεν για την εξέλιξη των δημοσιονομικών μεγεθών ούτε η θεραπεία ορισμένων, πρόδηλα υπερβολικών, απολαβών ή συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων των απασχολουμένων (τα οποία άλλωστε εσείς παλαιότερα απλόχερα παραχωρούσατε). Προτάξατε την ικανοποίηση των απαιτήσεων του ΔΝΤ και των χρηματοδοτικών εταίρων της Ε.Ε., χωρίς να επιμείνετε για την οποιαδήποτε ορθολογικοποίηση των μέτρων. Κι όμως οι επιπτώσεις στην πραγματική οικονομία ήταν αναμενόμενες. Εκπληκτική η φράση του Μ. Δρεττάκη στην «Κυριακάτικη Αυγή»: «Η εγχείρηση πέτυχε, ο ασθενής απέθανε».

  Η ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ συρρίκνωση της επιχειρηματικότητας και της κατανάλωσης και η συνακόλουθη διόγκωση της ανεργίας και της χρέωσης των νοικοκυριών συνιστούν τα κύρια συμβάντα του τελευταίου 8μήνου. Οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, αυτές που συμβόλιζαν τον παραδοσιακό χαρακτήρα της ελληνικής οικονομίας, εξαφανίζονται καθημερινά. Οι μεγάλες εταιρείες αγκομαχούν προσδοκώντας την τραπεζική συνδρομή. Η υποκατανάλωση εμφανίζεται ως το εύλογο σύμπτωμα της δημοσιονομικής πολιτικής της κυβέρνησης. Παρά τις προκλητικές πινακίδες των καταστημάτων που προβάλλουν τις μειωμένες τιμές των εμπορευμάτων, οι πελάτες επιδεικνύουν εντυπωσιακή αδυναμία να ανταποκριθούν στις Σειρήνες.

  Η ΑΝΕΡΓΙΑ του εργατικού δυναμικού κινείται στα υψηλότερα μεγέθη ανάμεσα στα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Και έπεται το φθινόπωρο με την έλευση των νέων μέτρων και τη δεδομένη μείωση της οικονομικής δραστηριότητας στις τουριστικές περιοχές. Η υπερχρέωση είναι φυσικό καταφύγιο. Κι εφόσον οι τράπεζες απέχουν από τη δανειοδότηση των φτωχών ανθρώπων, τον ρόλο τους ανέλαβαν συγγενείς, πατεράδες, παππούδες και φίλοι, οι εσαεί συμπαραστάτες των ναυαγών της πραγματικής οικονομίας. Είναι αυτός ο κοινωνικός ιστός που αντανακλάται στις παραδοσιακές κοινωνίες, που έρχεται να παίξει τον ρόλο του διασώστη. Η αμνησία δεν συνιστά φάρμακο. Οι παραισθήσεις τείνουν να καταστούν μόνιμες. Η μέριμνα για τους ανθρώπους και την επιβίωσή τους δεν μπορεί να είναι ευχή. Το πλοίο βουλιάζει. Χρειάζεται αλλαγή πορείας.
  
  kardasis@econ.soc.uo
  
  Πηγή: Εφημερίδα Ελευθεροτυπία
  

  

• September 01, 2010
• 23:18

  Casus belli: προπαγάνδα και πραγματικότητα

   » ‎ LoMak's Blog
  Σταύρος Λυγερός Αρκεσε ένα μη επισήμως επιβεβαιωμένο ρεπορτάζ της τουρκικής εφημερίδας «Σαμπάχ» για να προεξοφλήσουν με θόρυβο τα ελληνικά ΜΜΕ ότι καταργείται το περιβόητο casus belli. Καθόλου τυχαίο, βεβαίως. Το φοβικό σύνδρομο παρεμποδίζει ακόμα και μία στοιχειωδώς νηφάλια προσέγγιση. Υπενθυμίζουμε ότι με ψήφισμα η τουρκική Εθνοσυνέλευση έχει χαρακτηρίσει την επέκταση των ελληνικών χωρικών

• 17:22

  Τέτοια κατάντια;

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Τέτοια ένδεια στελεχών; Είναι δυνατόν ο Συνασπισμός να παρακαλάει έναν TV Persona; Εναν τύπο που την Δευτέρα λεει όχι. Την Τρίτη ίσως και την Τετάρτη ναι; Εναν τύπο που ανακάλυψε πόσο κακό είναι το μνημόνιο από τις παρεμβάσεις του... Αυτιά μόνο και μόνο για να μην ψηφίσει τον Αλαβάνο;
  Γράφει χαρακτηριστικά η "Αυγή": "Η ηγεσία του ΣΥΝ, σταθμίζοντας όλα τα δεδομένα και τις δημοσκοπήσεις που έχει στα χέρια της, επιμένει κατηγορηματικά στην πολιτική της διεύρυνσης και της συνάντησης με δυνάμεις από τον σοσιαλιστικό χώρο. Ταυτοχρόνως εξέλαβε με ικανοποίηση τη χθεσινή παρέμβαση του Αλ. Μητρόπουλου εκτιμώντας ότι μπορεί να αποδώσουν οι συνεννοήσεις και οι συζητήσεις που είναι σε εξέλιξη". Εδω διαβάστε το ρεπορτάζ της "Αυγής".

• August 30, 2010
• 21:09

  Ο Φάκελος της Κύπρου στη λογοτεχνία

   » ‎ LoMak's Blog
  Ο ρόλος του Μακάριου, η εισβολή του «Αττίλα», η καταστροφή, η διχοτόμηση Θεόδωρος Ι. Ζιάκας Τα παρασιτικά κατεστημένα, που προέκυψαν στην Ελλάδα και στην Κύπρο από την εθνική καταστροφή του 1974 (τουρκική κατάκτηση), φαντάστηκαν ότι αν παραχωρήσουν τον εθνικό τους χώρο στην Ε.Ε. αυτή θα εγγυηθεί την επιβίωσή τους. Δεν άφησαν, έτσι, ούτε σπιθαμή πολιτικής, παραγωγικής και πολιτισμικής
• 21:09

  Ο Φάκελος της Κύπρου στη λογοτεχνία

   » ‎ LoMak's Blog
  Ο ρόλος του Μακάριου, η εισβολή του «Αττίλα», η καταστροφή, η διχοτόμηση Θεόδωρος Ι. Ζιάκας Τα παρασιτικά κατεστημένα, που προέκυψαν στην Ελλάδα και στην Κύπρο από την εθνική καταστροφή του 1974 (τουρκική κατάκτηση), φαντάστηκαν ότι αν παραχωρήσουν τον εθνικό τους χώρο στην Ε.Ε. αυτή θα εγγυηθεί την επιβίωσή τους. Δεν άφησαν, έτσι, ούτε σπιθαμή πολιτικής, παραγωγικής και πολιτισμικής
• August 29, 2010
• 20:59

  Αν η ύφεση οδηγήσει σε έκρηξη

   » ‎ LoMak's Blog
  Χρήστος Γιανναράς Η επιδίωξη της εξουσίας και η άσκηση της εξουσίας σήμερα βασίζονται κυρίως σε πρακτικές μη πολιτικές. Το φαινόμενο είναι διεθνές, η έκταση και ένταση του φαινομένου, συναρτήσεις της κατά κεφαλήν καλλιέργειας σε κάθε κοινωνία. Πρακτικές επιδίωξης και άσκησης της εξουσίας είναι οι νομικοί θεσμοί, κομματικοί σχεδιασμοί, επιτελικές μεθοδεύσεις, στρατηγικές και τακτικές, χρήση

• August 28, 2010
• 15:44

  Βάσανα που ’χει και ο κομμουνισμός...

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά

  Tου Πασχου Mανδραβελη

  Φυσικά θα διαψευσθούν οι ελπίδες (ή μήπως είναι σαρκασμοί;) όσων περιμένουν από το ΠΑΜΕ να διαδηλώσει στην επιχείρηση του ΚΚΕ «Τυποεκδοτική». Η εν λόγω εταιρεία προχώρησε αυγουστιάτικα σε 21 απολύσεις εργαζομένων, ενώ πληροφορίες αναφέρουν ότι θα απολύσει άλλους είκοσι μέχρι τον Οκτώβριο. Εντάξει! Σύντροφος, συντρόφου μάτι δεν βγάζει. Από την άλλη όμως δεν μπορούμε παρά να κατανοήσουμε τη δυσχερή θέση στην οποία έχει περιέλθει το κόμμα-εργοδότης, αφού λειτουργεί σε καθεστώς αγοράς και οι οικονομικές συνθήκες το αναγκάζουν να συμπεριφερθεί σαν εκείνους που καταγγέλλει: «Στυγνός καπιταλιστής που σκέφτεται τον ισολογισμό και όχι τους ανθρώπους». Η εξήγηση ότι η «Τυποεκδοτική» απολύει για να μεγιστοποιηθεί ταχύτερα η μιζέρια του λαού και να έρθει η πολυπόθητη επανάσταση μάλλον δεν ευσταθεί.

  Ομως: εκ του δισυπόστατου χαρακτήρα (από τη μία προστάτης των εργαζομένων και από την άλλη εργοδότης που απολύει εργαζόμενους) το ΚΚΕ κάτι έπρεπε να διδαχθεί. Οφειλε να κατανοήσει ότι τα προβλήματα της «Τυποεκδοτικής» τα έχουν κι άλλοι. Ετσι, προχωρούν σε απολύσεις, όπως ακριβώς κάνει το κόμμα του λαού. Οι απολύσεις λοιπόν μπορεί να αποτελούν μέγα πρόβλημα, αλλά η πολιτεία δεν μπορεί να σταθεί σ’ αυτό. Αν μπορούσε το κράτος να τις απαγορεύσει, οι επιχειρήσεις -μαζί και η «Τυποεκδοτική»- θα έκλειναν οπότε θα είχαμε ακόμη περισσότερους ανέργους. Αυτό που μπορεί να φροντίσει η πολιτεία είναι η μοίρα εκείνων που η καθοδική φάση του καπιταλισμού αφήνει εκτός παραγωγής. Να απλώσει ένα δίχτυ προστασίας, να δημιουργήσει ευκαιρίες επανεκπαίδευσης, να δώσει διέξοδο στους χιλιάδες που μένουν εκτός δουλειάς, είτε επειδή απαξιώθηκαν οι δεξιότητές τους είτε διότι ο καπιταλισμός είναι κακούργος και λειτουργεί με σκαμπανεβάσματα, αντί να ακολουθεί ευθεία γραμμή. Ετσι κι αλλιώς το χρέος της πολιτείας είναι πρωτίστως προς τους πολίτες της και όχι προς τους συντελεστές παραγωγής, είτε αυτοί είναι εργοδότες είτε εργαζόμενοι. Πρέπει να κάνει κοινωνικό κράτος αντί να ρυθμίζει την οικονομική διαδικασία.

  Δυστυχώς, για το ΚΚΕ αυτά είναι ψιλά και σοσιαλδημοκρατικά γράμματα. Παρ’ όλο που το ίδιο απολύει, από άμβωνος κηρύσσει την απαγόρευση των απολύσεων. Προφανώς μόνο των άλλων, αφού «ένα είναι το κόμμα» και μοναδικό...

  Πηγή: Εφημερίδα Καθημερινή
  

  

• August 27, 2010
• 20:53

  Απολογισμός «εκδημοκρατισμού»

   » ‎ LoMak's Blog
  Xρήστος Γιανναράς Μετά τη δικτατορία των ετών 1967-1974, ο τομέας του κρατικού και κοινωνικού βίου που γνώρισε τον πληρέστερο «εκδημοκρατισμό» ήταν σίγουρα η παιδεία: Καταργήθηκε η ομοιόμορφη ενδυμασία των μαθητών και κάθε περιορισμός στο είδος της κόμμωσης, στη χρήση καλλυντικών, στο αξιοπερίεργο της εμφάνισης. Αναπτύχθηκε ελεύθερα ο συνδικαλισμός των μαθητών, το λεγόμενο «μαθητικό κίνημα»,
• 20:53

  Απολογισμός «εκδημοκρατισμού»

   » ‎ LoMak's Blog
  Xρήστος Γιανναράς Μετά τη δικτατορία των ετών 1967-1974, ο τομέας του κρατικού και κοινωνικού βίου που γνώρισε τον πληρέστερο «εκδημοκρατισμό» ήταν σίγουρα η παιδεία: Καταργήθηκε η ομοιόμορφη ενδυμασία των μαθητών και κάθε περιορισμός στο είδος της κόμμωσης, στη χρήση καλλυντικών, στο αξιοπερίεργο της εμφάνισης. Αναπτύχθηκε ελεύθερα ο συνδικαλισμός των μαθητών, το λεγόμενο «μαθητικό κίνημα»,

• 1:28

  Φώτης Κουβέλης: Απορρίπτουμε την πρόταση της ηγεσίας της ΝΔ για τη συγκρότηση ενός αντι-μνημονιακού μετώπου.

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Εμείς, ως ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, δεν θεωρούμε το κόμμα μας Βατικανό που εκδίδει συγχωροχάρτια ή στέλνει στην πυρά.
  
  Ο Φώτης Κουβέλης, Πρόεδρος της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, στην εισήγησή του στη συνεδρίαση της Εκτελεστικής Επιτροπής του κόμματος μεταξύ άλλων τόνισε:
  

  «1. Οι εκλογές του Νοεμβρίου θα πραγματοποιηθούν σε ένα ιδιαιτέρως οξυμένο κοινωνικό και οικονομικό περιβάλλον. Η οικονομική κρίση, όπως εμφανίζεται με τις εκρηκτικές διαστάσεις της στην χώρα μας, το Μνημόνιο, τα άδικα και σκληρά κυβερνητικά μέτρα που πλήττουν μεγάλες κατηγορίες του ελληνικού λαού, καθώς και η αυτόματη διαπλοκή τοπικού και περιφερειακού με την κρατική εξουσία θα ωθούν τους πολίτες, άνδρες και γυναίκες, να στέκονται κριτικά ή αρνητικά όχι μόνο απέναντι στην αιρετή διοίκηση του δήμου ή των νομαρχιών-ενταγμένων πλέον στις περιφέρειες-, που για την απόδοση ή μη του έργου τους κρίνονται, αλλά απέναντι στην κυβέρνηση για τις συνολικές της πολιτικές, που το αποτύπωμα τους θα είναι αισθητό στη μεγάλη πλειοψηφία των νοικοκυριών.
  
  H ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, λαμβάνοντας υπ’ όψη την τρέχουσα συγκυρία, αναδεικνύει τον αυτοδιοικητικό και πολιτικό χαρακτήρα τους. Ο κεντρικός της στόχος σε αυτές τις εκλογές είναι η νίκη των ιδεών της ουσιαστικής αποκέντρωσης με αυτοδιοίκηση και η επικράτηση των δυνάμεων που σε τοπικό επίπεδο μπορούν να υπερασπιστούν και να προωθήσουν αυτές τις ιδέες.
  
  Οι εκλογές θα στείλουν μηνύματα αλλά δεν μπορεί να μετατραπούν σε ένα είδος δημοψηφίσματος.
  
  Στις εκλογές του Νοεμβρίου θέτουμε ως γενικό στόχο την ανάδειξη δημοτικών και περιφερειακών διοικήσεων που θα διαχειριστούν με διαφάνεια και δημόσιο έλεγχο τις τοπικές υποθέσεις και τα οικονομικά – και αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία στις συνθήκες της δημοσιονομικής κρίσης. Δημοτικές και περιφερειακές αρχές που θα λειτουργούν με πλήρη και απόλυτη διαφάνεια και θα αγωνίζονται για τη βελτίωση της ζωής των πολλών, στηρίζοντας πρωταρχικά τους αδύνατους, για την ανάπτυξη και την προστασία του περιβάλλοντος, φυσικού και αστικού. Μακριά από πελατειακές εξυπηρετήσεις, με συνεπή αγώνα για αποκέντρωση- περιφερειακή συγκρότηση.
  
  Επιδιώκουμε την όσο το δυνατό πιο ισχυρή συμμετοχή μας στους δήμους και τις περιφέρειες, με συγκεκριμένες προγραμματικές θέσεις μέσα από φερέγγυους συνδυασμούς και πρόσωπα. Στόχος μας είναι η προώθηση της ανάπτυξης και κοινωνικής πολιτικής και η διεκδίκηση λύσεων στα τοπικά προβλήματα.
  
  Εμείς, ως ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, δεν θεωρούμε το κόμμα μας Βατικανό που εκδίδει συγχωροχάρτια ή στέλνει στην πυρά. Επιδιώκουμε υπεύθυνες πολιτικές και προτάσεις, που θα αντιπαλεύουν συστηματικά και στην πράξη συντηρητικές επιλογές, τη στασιμότητα και τις οπισθοδρομικές διακυβερνήσεις στην αυτοδιοίκηση και θα προωθούν συγκεκριμένα και άμεσα πολιτικά και κοινωνικά αποτελέσματα χειροπιαστά για τους πολίτες.
  
  2. Απορρίπτουμε την πρόταση της ηγεσίας της ΝΔ για τη συγκρότηση ενός αντι-μνημονιακού μετώπου. Εμείς ως ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ είμαστε ξεκάθαροι. Το Μνημόνιο το έχουμε καταψηφίσει. Εμείς διεκδικούμε δημοκρατικές αλλαγές και προοδευτικές μεταρρυθμίσεις υπέρ των εργαζομένων και όχι την πολιτική ρητορεία που απλώς καταγγέλλει γενικά και αόριστα το μνημόνιο, πολιτική που τελικά οδηγεί σε ακινησία και ουσιαστικά καταλήγει υπέρ των συμφερόντων του κεφαλαίου.
  
  3. Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ επισημαίνει δύο επείγουσες προτεραιότητες αλλαγής στην οικονομική πολιτική: την αύξηση των δημοσίων εσόδων και τη καταπολέμηση της ακρίβειας. Τα προβλήματα αυτά δεν λύνονται με λόγια και ευχές και προφανώς με επικοινωνιακή διαχείριση που επιχειρεί η κυβέρνηση.
  
  Η κάλυψη της δραματικής υστέρησης των δημοσίων εσόδων και η περαιτέρω αύξησή τους δεν πρέπει να γίνεται με τη λογική της πεπατημένης, που έχει ακόμη άλλη μία φορά αποδειχθεί αναποτελεσματική. Αυτή δηλαδή της μεγαλύτερης περικοπής των δαπανών με την απειλή για το 2011 και νέων μειώσεων μισθών, καθώς και με την επιβολή νέων έμμεσων φόρους και της αύξησης του ΦΠΑ. Οι χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις που οδηγούνται σε «λουκέτο» πρέπει να προκαλέσουν συναγερμό για την αποτροπή τέτοιων πολιτικών. Αντιθέτως, τη θέση των αλλεπάλληλων κυβερνητικών συσκέψεων πρέπει να πάρουν οι αποφάσεις για την ταχύτατη κινητοποίηση των κρατικών μηχανισμών, που καθυστερούν υπερβολικά παρά τις εξαγγελίες, και η άμεση ενίσχυση των εισπρακτικών υπηρεσιών των ΔΟΥ.
  
  Η πελατειακή ανοχή απέναντι στη φοροδιαφυγή και την παραοικονομία πρέπει να σταματήσει στην πράξη και όχι στα λόγια.
  
  Κύριοι στόχοι πρέπει να είναι η εξασφάλιση πόρων για την τροφοδότηση των προγραμμάτων για τους ανέργους, για τις κοινωνικές πολιτικές που καταρρέουν και η επαναφορά στη ζωή του προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων που έχει θυσιαστεί. Οι δημόσιες επενδύσεις είναι σήμερα το μόνον άμεσο και αποτελεσματικό εργαλείο για την ανάπτυξη, που θα συμβάλει αποφασιστικά στη συγκράτηση της ανεργίας.
  
  Προτεραιότητα αποτελεί η δραστική μείωση του πληθωρισμού που καλπάζει, καθώς η επιβάρυνση των έμμεσων φόρων πέρασε ολόκληρη στην κατανάλωση, αυξάνοντας κι άλλο τα κέρδη της παραοικονομίας και πλήττοντας την κοινωνία.
  
  Απαιτούνται τώρα δεσμεύσεις και παρεμβάσεις και όχι η ανοχή και η αδράνεια που επιδεικνύει σήμερα η κυβέρνηση.»
  

  

• 0:55

  Ὁ δίσκος τῆς Ἑκάτης... καὶ τὰ φιλιὰ τοῦ Ἀπόλλωνος

   » ‎ KPATYΛOΣ
  Αὐγουστιάτικη πανσέληνος στὴν Ἀκρόπολι. Τὰ αἰώνια μάρμαρα. Μέσα στὸ ἀχνό, ὑποβλητικὸ σεληνόφως, προβάλλουν ἐπιβλητικοί, στέρεοι καὶ ἁρμονικοί, οἱ δωρικοὶ κίονες, ὡς ὁ ἄξων τοῦ κόσμου, ὁ συμπαντικὸς νόμος, ἡ ἀλήθεια τοῦ αἰωνίου κόσμου τῶν Ἰδεῶν.
  
  Παρὰ τὴν κοσμοσυρροή, τὰ φλάς, τὰ μηδέποτε ἡσυχάζοντα φῶτα τῆς μεγαλούπολης τριγύρω, ὁ Παρθενὼν ἐπιβάλλεται. Εἶχα τὴν χαρά, λοιπόν, νὰ βρεθῶ καὶ ἐγὼ μιὰ νύχτα στὴν ζωή μου στὴν Ἀκρόπολι. Δὲν ξέρω βεβαίως πῶς θὰ ἦταν μιὰ νύχτα ὅπως αὐτὴ ποὺ περιγράφει ὁ Ροΐδης [ἀπόσπασμα 2ον] ἢ ὁ Ντὲ Κίρικο [ἀπόσπασμα 1ον]. Μοναχικά. Καὶ μὲ τὴν μικρὴ πόλι τῶν περασμένων αἰώνων, χωρὶς φῶτα καὶ θορύβους. Κάτι πολὺ διαφορετικό ἀσφαλῶς, συγκλονιστικότερο.
  
  Καὶ πάλι, ὅμως. Νομίζω ὅτι ἡ ὥρα τοῦ Παρθενῶνος εἶναι τὸ καταμεσήμερο. Ὁ Περικλῆς Γιαννόπουλος [ἀπόσπασμα 4ον] εἶχε δίκιο. Καὶ ὁ Ἐλύτης μὲ τὸν Τεριάντ [ἀπόσπασμα 3ον]. Καταμεσήμερο. Ὅταν οἱ ἀκτίνες τοῦ ἡλίου ταπεινώνουν, ἐξαϋλώνουν τὴν τσιμεντένια μάζα τῆς πόλεως. Ὅταν ὁ Ἱερὸς Βράχος ὑπερυψοῦται κυρίαρχος στὴν φωτεινὴ γῆ καὶ στὸ λαμπρὸ γαλάζιο. Καὶ οἱ μαρμάρινοι κίονες ἀποκαλύπτουν καὶ ἐπικυρώνουν τὴν οὐράνια ἀλήθεια στὸν κόσμο.
  
  Ὁ Παρθενὼν εἶναι ἡλιακὸς ναός· οὐράνιος, ἀρσενικός. Σεληνιακός ναός, χθόνιος, θηλυκός, εἶναι τὸ Ἐρεχθεῖον. Ἐκεῖ, κατεβαίνοντας χαμηλά, μέσα ἀπὸ τοὺς κομψοὺς κίονες, τοὺς χιτῶνες ἐπὰνω στὸ κορμὶ τῶν Καρυάτιδων καὶ τὸ φύλλωμα τῆς ἱερῆς ἑλαίας τῆς Ἀθηνᾶς, θροΐζον ἁπαλὰ στὸ νυχτιάτικο ἀεράκι, ἐκεῖ ἔρχεται ἀκροπατώντας ἡ Σελήνη. Ἢ κοιτώντας τὴν Ἀκρόπολι ἀπὸ μακρυά, ἀπὸ τὸν Ἄρειο Πάγο ἢ τοῦ Φιλοπάππου. (Ὑποθέτω ὅτι καὶ τὸ Νέον Μουσεῖον θὰ εἶναι ὄμορφο τὴν νύχτα -ἀπ᾿ ἔξω εἶναι-, καὶ μάλιστα μὲ τὴν Ἀκρόπολι φωτισμένη, ἀλλὰ δὲν ἔχω καταφέρει νὰ τὸ ἐπισκεφθῶ νύχτα ἀκόμη.) Τὰ δύο πρόσωπα, ὅμως, τὸ ἡλιακὸ καὶ τὸ σεληνιακὸ, συνυπάρχουν· πότε τὸ ἕνα κυρίαρχο καὶ τὸ ἄλλο δευτερεῦον, πότε τὸ ἀντίστροφο.
  
  «Ὁ Παρθενώνας δὲν μποροῦσε ποτὲ νὰ εἶναι ὡραιότερος ἀπ᾿ ὅ,τι εἶναι τώρα. Αὐτὸ ποὺ μελετᾶμε σήμερα εἶναι ἡ ἀρχοντική του ὀμορφιὰ ποὺ ἄντεξε στὸν χρόνο.» (Elise Konstantin-Hansen (1858-1946), Δανέζα ζωγράφος· ἐπισκέφθηκε τὴν Ἀθήνα τὸν Δεκέμβριο τοῦ 1894.)
  * * *
  Στὸ σεληνόφως...
  
  Giorgio de Chirico
  Μιὰ νύχτα στὴν Ἀκρόπολη
  
  Χώθηκα μέσα σ᾿ ἕνα σωρὸ ἀπό ἐρείπια μὲ τρόπο ποὺ νὰ φαίνομαι ὅσο τὸ δυνατὸ λιγότερο καὶ περίμενα τὴ στιγμὴ ποὺ θά ᾿μουν μόνος. Στὴν ἀνατολή, πίσω ἀπὸ τὴ μενεξελιὰ γραμμὴ τῶν βουνῶν, ἡ πανσέληνος ἀναδύθηκε: ἦταν πλούσια, βασιλική, ὁλόγιομη, λαμπρή, μεγαλειώδης· μιὰ ἀληθινὴ πανσέληνος καλοκαιριοῦ τῆς Ἀθήνας· ἀνέβαινε μὲ βραδύτητα, τυλιγμένη ἀκόμα στὴν πάχνη τῆς ζέστης. Στὴ δύση, ὁ οὐρανὸς σκοτείνιαζε. Μοῦ δημιουργήθηκε ἡ ἐντύπωση ὅτι ὁ τελευταῖος ἐπισκέπτης εἶχε ἐγκαταλείψει τὴν Ἀκρόπολη, ἀλλὰ ἀποφάσισα νὰ μὴ φύγω ἀπὸ τὴν κρυψώνα μου πρὶν νυχτώσει τελείως, κι αὐτὴ ἡ σύνεση μὲ ἔσωσε, γιατί, σὲ λίγα δευτερόλεπτα, ἄκουσα τὸ βῆμα ἑνὸς φύλακα ποὺ πλησίαζε ἀργὰ στὸ μέρος ὅπου κρυβόμουν. Ἕνα ρίγος διέτρεξε τὴν πλάτη μου. Σὰν ἔφτασε κοντὰ στὴν κρυψώνα μου, ὁ φύλακας σταμάτησε· ἤμουν σὲ δυὸ βήματα ἀπόσταση· δὲν μὲ εἶχε δεῖ ἀλλὰ ἡ παραμικρὴ κίνηση μποροῦσε νὰ μὲ προδώσει. Ὁ φύλακας ἔστριβε σιγὰ τὸ μουστάκι του κοιτάζοντας μακριά· μετὰ ἔβηξε κι ἀφοῦ ἔβγαλε ἀπὸ τὴν τσέπη τοῦ σακακιοῦ του μιὰ καπνοσακούλα ἔστριψε τσιγάρο, τὸ ἄναψε καὶ φύσηξε μὲ ἡδονὴ τὸν καπνὸ ἀπὸ τὸ στόμα καὶ ἀπὸ τὴ μύτη. Μακριὰ ἀκούγονταν διάφοροι θόρυβοι: νυχτερίδες σκαμπανέβαζαν πάνω ἀπ᾿ τὰ κεφάλια μας· κοιτάζοντας τὸν φύλακα σκεφτόμουν τὸν κυνηγὸ, ποὺ περνᾶ, μὲ τὸ τουφέκι στὸν ὦμο, δίπλα στὸ ὀρτύκι χωρὶς νὰ τὸ βλέπει. Κρατοῦσα τὴν ἀνάσα μου, τὰ δευτερόλεπτα μοῦ φαίνονταν ὧρες. Ἀφοῦ τράβηξε ἀκόμα δυὸ τρεῖς ρουφηξιές ἀπ᾿ τὸ τσιγάρο, ὁ φύλακας ἔβαλε τὰ χέρια πίσω κι ἀπομακρύνθηκε πρὸς τὴν ἔξοδο. Αἰσθάνθηκα πιὸ ἥσυχος, ἀλλὰ δὲν ἄρχισα νὰ κάνω κινήσεις καὶ νὰ τεντώνω τὰ μουδιασμένα μου πόδια παρὰ μόνο ὅταν τὸν ἄκουσα νὰ κλείνει τὴ βαριά καγκελόπορτα ποὺ βρισκόταν στὴν εἴσοδο τῆς Ἀκρόπολης. Τότε κατάλαβα ὅτι ἐπιτέλους ἤμουν μόνος. Στὸ μεταξὺ εἶχε νυχτώσει ἐντελῶς. Μόνο ἀπὸ τὴ μεριὰ τῆς δύσης ἔμενε ἀκόμα μιὰ ἀχνὴ ἀνταύγεια, ἐκεῖ ὅπου εἶχε ἐξαφανιστεῖ ὁ ἥλιος. Ἀπὸ τὴν ἀπέναντι μεριά, ἐλεύθερο ἀπὸ τοὺς βραδινοὺς ἀτμούς, τὸ φεγγάρι εἶχε ἀνέβει στὸν οὐρανό. Οἱ ἀχτίδες του φώτιζαν τώρα τὶς μετόπες τῶν ναῶν κι ἅπλωναν τὶς σκιές τους στὸ ἔδαφος. Ἡ σιωπὴ ἔγινε πιὸ ἔντονη. Εἶχα τὴν ἐντύπωση πὼς πάνω ἀπὸ τὸ κεφάλι μου εἶχαν τραβήξει μιὰ τεράστια τέντα. Τὰ ὑπεράνθρωπα προσωπεῖα τῶν ἀρχαίων θεῶν φαίνονταν ὅμοια μὲ γιγάντια ἀντίτυπα, στερεωμένα σὰν ἀνάγλυφα στὸ ταβάνι τοῦ οὐρανοῦ ποὺ φαινόταν πολὺ χαμηλός, πολὺ κοντὰ στὴ γῆ. Εἶχα τὴν ἐντύπωση ὅτι, ἂν σηκωνόμουν στὶς μύτες τῶν ποδιῶν μου, θὰ μποροῦσα νὰ τὸν ἀγγίξω μὲ τὸ χέρι· καὶ θεϊκὲς μάσκες χαμογελοῦσαν ἀνέκφραστα. Μιὰ ἀπέραντη ἐμπιστοσύνη περιτύλιγε κάθε πρᾶγμα. Στὴν ἐμφαντικὴ γλυκύτητα αὐτῆς τῆς μεγάλης καλοκαιρινῆς νύχτας κατάλαβα ὅτι τὸ κακὸ μέσα μου, γύρω μου, εἶχε ἐξαφανιστεῖ· τὰ χρέη πληρωμένα, οἱ τιμωρίες καταργημένες, τὰ κακὰ ὄνειρα θαμμένα γιὰ πάντα, μὲ τὶς ἔννοιες καὶ τὰ ἄγχη πέρα μακριά, πολὺ μακριά, στοὺς καυτοὺς ἄμμους τῆς καταραμένης ἐρήμου.
  Ὅ,τι εἶχα ἀγαπήσει, ὅ,τι στὴ ζωή μου ὑπῆρξε εὐνοϊκὸ γιὰ μένα, ἦταν κοντά μου. Θέλησα νὰ κοιτάξω πρὸς τὰ κάτω, πρὸς τὶς κατοικίες τῶν ἀνθρώπων, νὰ ξαναβρῶ τὰ φῶτα τῆς πόλης, γιατὶ ὅλη αὐτὴ ἡ ὀμορφιὰ κι αὐτὴ ἡ μοναχικὴ εὐτυχία ἄρχισαν νὰ μὲ τρομάζουν, ἀλλὰ δὲν εἶδα πιὰ τίποτα: ἀτμοί, μιὰ γλυκιὰ ὀμίχλη εἶχε ἀνέβει κι ἔκρυβε τὴ γῆ ἀπὸ τὸ βλέμμα μου· πάνω σ᾿ αυτὸν τὸν ὠκεανὸ θεϊκῆς τρυφερότητας, ἡ Ἀκρόπολη, σὰν ἕνα μεγάλο πέτρινο καράβι, σὰν ἕνα καράβι ποὺ λύθηκε ἀπὸ τὰ παλαμάρια του, ἀρμένιζε σιγά, ἀκυβέρνητο...
  
  Τζιόρτζιο Ντὲ Κίρικο, Ἄποψη τῆς Ἀθήνας, 1970, λάδι σὲ μουσαμά.
  [Τζιόρτζιο ντὲ Κίρικο: Ζωγράφος, γεννημένος στὸ Βόλο τὸ 1888 ἀπὸ Ἰταλοὺς γονεῖς. Σπούδασε στὴν Ἀθήνα, στὸ Μόναχο καὶ στὸ Παρίσι, ὅπου συνδέθηκε μὲ τὸν Picasso καὶ τὸν Apollinaire. Ἔζησε ἀπὸ τὸ 1915 ἔως τὸ 1924 στὴ Ρώμη, ὅπου ἴδρυσε, μαζὶ μὲ τὸν Carra, τὴν Ὁμάδα Μεταφυσικῆς Ζωγραφικῆς. Τὸ 1924 ἐπέστρεψε στὸ Παρίσι, ὅπου ἐνέτεινε τὸν ὑπερρεαλιστικὸ χαρακτῆρα τῆς τέχνης του. Μετὰ τὸ 1935 στράφηκε σὲ ἕναν σκηνογραφικὸ νατουραλισμό. Εἶναι κυρίως γνωστὸς γιὰ τὰ ἀτμοσφαιρικὰ τοπία πόλεων μὲ τὶς ἄδειες πλατεῖες καὶ τὰ ἔρημα μνημειώδη κτήρια καὶ γιὰ τὶς συνθέσεις ἑτερόκλητων ἀντικειμένων ποὺ στοχεύουν νὰ ἀπεικονίσουν τὴν ἐσωτερική, μαγική, πλευρὰ πραγμάτων τυλιγμένων σὲ μιὰ αὔρα μυστηρίου. Στὸ ἔργο του συχνὰ περιλαμβάνονται στοιχεῖα ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ καὶ τὴ ρωμαϊκὴ ἀρχαιότητα. Πέθανε στὴ Ρώμη τὸ 1978.]
  
  («Τεῦχος» 2 (Σεπτέμβριος 1989), σ. 24. Μετάφραση: Φ. Διακομίδου. Ἀναδημοσίευσις: «...Ἔγραψαν γιὰ τὴν Ἀκρόπολη (1850-1950)», Ἕνωση Φίλων τῆς Ἀκροπόλεως, β' ἔκδ. 2009 (α' ἔκδ. 2002), ISBN 978-960-86536-3-4, σελ. 69-71.)
  
  * * *
  
  Ἐμμανουὴλ Ροΐδης
  Ἡ Πάπισσα Ἰωάννα
  
  [Ἡ Ἰωάννα στὴν Ἀκρόπολη τῶν Ἀθηνῶν.] Ὁ δίσκος τῆς Ἑκάτης, περικυκλούμενος ὑπὸ νεφῶν διαφανῶν ὡς σεμνὴ παρθένος ὑπὸ τῶν νυκτικῶν πέπλων της, ἔλαμπεν ἀκίνητος εἰς ὕψος ἀκαταμέτρητον, ἐπιχέων ἐπὶ τῶν ἀθανάτων ἐκείνων μαρμάρων λάμψιν λευκὴν καὶ ἀμυδράν, οἵαν καὶ ἐπὶ τοῦ κοιμωμένου Ἀδώνιδος, ὅτε ἐπεσκέπτετο αὐτὸν ἡ θεὰ ἐπὶ τῶν ἀκρωρειῶν τοῦ Λάτμου. Αἱ στῆλαι τοῦ Ὀλυμπιείου, οἱ ἐλαιῶνες, αἱ ροδοδάφναι, αἱ κορυφαὶ τῶν λόφων στεφόμεναι ὑπὸ ἐκκλησιῶν ἢ μνημείων, πάντα ταῦτα περιέσφιγγον τὴν ὅρασιν τῶν δύο νεανίσκων διὰ ζώνης καὶ αὐτοῦ τοῦ κεστοῦ τῆς Ἀφροδίτης θελκτικωτέρας, ἡ δὲ ἡδονή, ἣν ἠσθάνοντο ἐκ τοῦ πανοράματος τούτου, καθίστατο διπλασία, διότι μεθυσμένοι ὄντες ἔβλεπον τὰ πάντα διπλά.
  
  (Ἐμμανουὴλ Ροΐδης, «Ἡ Πάπισσα Ἰωάννα».)
  
  * * *
  
  ...καὶ στὸ καταμεσήμερο.
  
  Ὀδυσσέας Ἐλύτης
  Τὸ ἑλληνικὸ καλοκαίρι κατὰ τὸν E. Tériade
  
  Στάλα στάλα συνάζει μέσα της ἡ καρυδιὰ τὴ σκοτεινὴ δροσιά. Τὸ κυπαρίσσι ἐρημώνει γύρω του τὰ πάντα κι ἀπομένει δασύ, κυρίαρχο. Ἴδια κι ὁ πλάτανος. Προστάτες φασματικοὶ τῶν κάμπων τῶς Ἀργολίδας καὶ τῆς Ἀρκαδίας.
  Ἡ συκιὰ σταυρώνει τὰ χλωμά της μέλη, τεντώνεται μὲς στὸ πετσί της το γυαλιστερὸ καὶ τὸ χνουδάτο· τέλος, κάποτε, στρογγυλοκάθεται μέσα στὴν ἴδια της τὴν εὐωδιά.
  Οἱ ροδιὲς ἀνάβουνε σὰν τὰ κοκόρια.
  Ἡ ἐλιά, δίχως νὰ τὸ πολυσκεφτεῖ, δίνεται στὸν ἥλιο, στὸν ἄνεμο, σ᾿ ὅλα τὰ στοιχεῖα ποὺ ρημάζουνε τὸ κορμί της.
  Οἱ ροδοδάφνες, ποὺ μοσκοβολοῦνε πικραμύγδαλο, σαλεύουνε, ὅμοια νερό, βαθιὰ στὶς κοῖτες τῶν ξεροπόταμων.
  Σιγὰ σιγά, μὲς στὸ κατακαλόκαιρο, τὸ φῶς ἀφανίζει τὴν Ἑλλάδα. Χωνεύει τὰ νησιά, ἐξουδετερώνει τὶς θάλασσες, ἀχρηστεύει τοὺς οὐρανούς. Μήτε ποὺ βλέπεις πιὰ βουνά, μήτε δέντρα, μήτε πολιτεῖες, μήτε χῶμα καὶ νερό. Ἄφαντα ὅλα.
  Πιωμένος φῶς -μονάχα μιὰ σκιὰ μαύρη- ὁ ἄνθρωπος. Μιὰ σκιὰ ποὺ μεγαλώνει, δυσανάλογα προστατευμένη ἀπὸ τὴν ἴδια του τὴ θυσία.
  
  Ἡ ἀντίσταση σ᾿ ἕνα τέτοιο φῶς: νὰ ποιὸ εἶναι τὸ βαθύτερο νόημα τῆς ἑλληνικῆς ἀρχιτεκτονικῆς.
  Μέσα στὴ διαφάνεια, πιὸ διάφανος ἀκόμη, πιὸ λευκός, ὁ Παρθενώνας δικαιώνει μυστηριακὰ τὴν ὕπαρξή του τὴν ὥρα ποὺ τὸ μεσημέρι τὸ ἀττικὸ φτάνει στή μεγαλύτερή του ἔνταση κι ὅπου μονάχα νεράιδες τριγυρνᾶν μὲς στὸ θαμπωτικὸ διάστημα.
  Ἡ Ἑλλάδα στοὺς χάρτες ἀνύπαρχτη.
  Λὲς καὶ βρῆκε ὁ κόσμος τὸ μακαρισμένο τέλος του σ᾿ αὐὴν τὴν ἀπόλυτη ἰσότητα.
  
  Κι ὅμως, τὸ ἴδιο αὐτὸ φῶς, τὸ ἀστραφτοβόλο, τὸ καταιγιστικό, τὸ ἐπίμονο, ποὺ ἀναιρεῖ τὴν Ἑλλάδα μὲς στὰ μεσημέρια, τὴν ἀποκαθιστᾶ πάλι τὸ ἡλιοβασίλεμα κάτω ἀπὸ τὰ φαντασμαγορικὰ πυροτεχνήματα τοῦ δειλινοῦ καὶ ἀργότερα κάτω ἀπὸ τὴν τρυφερὴ παρουσία τῆς Σελήνης.
  Τότε ξαναβρίσκει τὸν ἑαυτό της ἡ Ἑλλάδα. Ξαναγίνεται αὐτὸ ποὺ πραγματικὰ εἶναι. Ξαναπαίρνει στοὺς χάρτες τὴ θέση ποὺ τῆς ἀξίζει. Θέλω νὰ πῶ τὴ θέση τῶν ὀνείρων.
  
  (Ὀδυσσέας Ἐλύτης, «Τὸ ἑλληνικὸ καλοκαίρι κατὰ τὸν E. Tériade», στὰ «Μικρὰ Ἔψιλον», στὸ «Ἐν λευκῷ», ἐκδ. Ἴκαρος, 2006 (ζ' ἔκδ.· α' ἔκδ. 1992), ISBN 960-7233-26-3, σελ. 214-216.)
  
  * * *
  
  Ὁ Παῦλος Νιρβάνας γιὰ τὸν Περικλῆ Γιαννόπουλο
  Ἕνας οὐτοπιστὴς ἑλληνολάτρης
  
  Ἕνα καλοκαιρινὸ ἀπόγεμα -ὁ ἥλιος ἤτανε ἀκόμη στὰ μεσούρανα- ὁ Περικλῆς Γιαννόπουλος ἦρθε στὸ σπίτι μου, χωρὶς νὰ τὸν περιμένω. Δὲν ἤτανε ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ περιμένει κανείς. Ἔφτανε πάντα ἀπροειδοποίητος, σὰν τὸ γλυκόπνοο ἀεράκι καὶ σὰν τὴν ἀνοιξιάτικη βροχούλα. Καθόμουνα τότε σ᾿ ἕνα σπίτι τῆς Φρεατίδας, ἀπάνω ἀπ᾿ τὸ γλαυκότερο κῦμα τοῦ Αἰγαίου, καὶ δὲν ξέρω, ἂν ἤμουνα ἐγὼ ποὺ εἶχε τραβήξει τὸν ξανθὸν ἱππότη ἢ τὸ φῶς τῆς χαρούμενης ἀκρογιαλιᾶς.
  
  «Ποῦ θὰ καθίσομε;» μοῦ εἶπε κοιτάζοντας ὁλόγυρά του.
  Τὸν ἔβαλα στὸ γραφεῖο μου.
  «Ἐδῶ;» μὲ ρώτησε μὲ κάποια στενοχώρια.
  Τὸν εἶδα νὰ κοιτάζει μὲ μίσος τὰ κλειστὰ παράθυρα, τὰ σκοῦρα ἔπιπλα, τὶς σκοτεινὲς γωνιὲς τοῦ δωματίου.
  «Πῶς ζεῖς ἐδῶ μέσα;» μοῦ εἶπε.
  «Ποῦ θέλεις νὰ πᾶμε;» τὸν ἐρώτησα.
  «Ἔξω, στὸ φῶς, στὴν Ἑλλάδα. Ἐδῶ δὲν εἶναι Ἑλλάς.»
  «Μ᾿ αὐτὴ τὴν ἀντηλιά;»
  «Ἔχεις, λοιπόν, κι ἐσὺ τὴν πρόληψη τῆς ἀντηλιᾶς;» μοῦ εἶπε θυμωμένος. «Πρέπει νὰ τὴ νικήσεις.»
  
  Μὲ τράβηξε ἀπὸ τὸ χέρι καὶ μὲ κατέβασε κάτω στὸ περιβόλι, μέσα σὲ μιὰ ἐκτυφλωτικὴ ἀντηλιά. Καθίσαμε σ᾿ ἕνα μπάγκο. Ἐκεῖνος ἔλεγε, ἔλεγε, ἔλεγε... Τὶ ἔλεγε δὲν ξέρω. Ὁ Γιαννόπουλος μποροῦσε νὰ μιλεῖ ὧρες ὁλόκληρες, χωρὶς νὰ ξέρεις στὸ τέλος τὶ σοῦ εἶπε. Εἶχα ὅμως τὴν αἴσθηση πάντοτε μιᾶς γοητείας, ποὺ δὲν μποροῦσες νὰ καταλάβεις, ἂν ἤτανε ἀπὸ τὰ λόγια ποὺ ἄκουσες, ἀπ᾿ τὴ μελωδία τῆς φωνῆς του ἢ ἀπὸ κάποια ἄλλη μυστικὴ ἐνέργεια ποὺ ἀκτινοβολοῦσε ὁ ἐσωτερικὸς παλμὸς τοῦ λόγου του. Καὶ τὸν ἄκουγες πάντα εὐχάριστα, ὅπως ἀκοῦς τὸ φλοῖσβο τοῦ κύματος καὶ τὸ κελάρυσμα τῆς πηγῆς, ποὺ σοῦ λένε πολλὰ χωρὶς νὰ σοῦ λένε τίποτε. Ὅταν σηκώθηκε νὰ φύγει -ἔφευγε πάντα ὅπως ἐρχότανε, σὰν ἕνα ὡραῖο φυσικὸ φαινόμενο- ἤμουνα ζαλισμένος ἀπὸ τὴν ἀντηλιά, τὰ μηλίγγια μου χτυπούσανε καὶ τὰ μάτια μου ἤτανε θαμπωμένα. Ἀνέβηκα στὸ σπίτι μου κι ἔπεσα μισοπεθαμένος σὲ μιὰ πολυθρόνα.
  
  «Τί έπαθες; Εἶσαι ἄρρωστος;» μοῦ εἶπε ὁ Λάμπρος Πορφύρας, ποὺ ἦρθε σὲ λίγο νὰ μὲ πάρει, γιὰ νὰ κάνουμε τὸ συνηθισμένο μας περίπατο στὴ Φρεατίδα.
  «Εἶμαι τὸ πρῶτο θύμα τῆς ἑλληνοποιήσεως», τοῦ ἀποκρίθηκα.
  Καί, ὅταν τοῦ ἐξήγησα ποιὸς ἤτανε, λίγο πρίν, στὸ σπίτι μου, δὲν ἄργησε νὰ καταλάβει.
  
  Μέσα στὸ ἐπεισόδιο αὐτὸ εἶναι ὁλόκληρος ὁ Περικλῆς Γιαννόπουλος. Ἕνας οὐτοπιστής, ποὺ ὀνειρευότανε ν᾿ ἀναστήσει γύρω του τὸ ἑλληνικό θαῦμα καὶ ποὺ ζοῦσε ὁ ἴδιος μὲ τὴν φαντασία του μέσα σ᾿ αὐτό. Τὸ ἑλληνικὸ φῶς, σὰν μιὰ ἀντίληψη φυσικὴ καὶ μεταφυσικὴ μαζί, ἤτανε ἡ θρησκεία του. Περπατοῦσε ὧρες μέσα στὸν φλογερώτερο ἥλιο, ρουφώντας τὸ φῶς μὲ ὅλους του τοὺς πόρους. Καὶ γι᾿ αὐτὸν ὅλη ἡ φύση, ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο ὣς τὸ χορτάρι καὶ ὣς τὴν πέτρα, μονάχα μέσα στὸ φῶς ζοῦσε τὴν πιὸ ἐντατική της ζωή. Κάποτε τοῦ εἶχα συστήσει δύο νέους Ρώσσους «ἐντελεκτουέλ», τοὺς ἀδελφοὺς Πολλιακώφ. Μὴν ἔχοντας τὸν καιρὸ νὰ τοὺς ξεναγήσω, παρακάλεσα τὸν Γιαννόπουλο νὰ ἀναλάβει τὴν φροντίδα αὐτή. Δὲν μποροῦσα νὰ τοὺς δώσω καλύτερον ὁδηγὸ γιὰ τὴν ἐπίσκεψη τῶν ἑλληνικῶν τοπίων καὶ μνημείων. Ἔπειτα ἤτανε τόσο πολιτισμένος καὶ μιλοῦσε τόσο τέλεια τὰ γαλλικά, γιὰ νὰ τοὺς ἐξηγήσει τὸ καθετί. Ὁ εὐγενικὸς φίλος δέχθηκε εὐχαρίστως, τοῦ παρουσίασα τοὺς ξένους μου στὸ δωμάτιό του, ἕνα καμαράκι ὑπερώου, στὸ ἀπάνω πάτωμα κάποιου ξενοδοχείου τῆς πλατείας τοῦ Συντάγματος, πού, μὲ τὸ τίποτα καὶ μὲ τὴν λεπτότατη καλαισθησία του, τὸ εἶχε μεταβάλει σὲ μιὰ καλλιτεχνικὴ γωνίτσα, καὶ συμφωνήσανε τὴν ἄλλη μέρα νὰ πᾶνε στὴν Ἀκρόπολη. Ἤτανε Ἰούλιος μήνας καὶ τοὺς πῆγε στὸν Ἱερὸ Βράχο καταμεσήμερο, λέγοντάς τους, ὅτι μονάχα αὐτὴν τὴν ὥρα, ζοῦνε τὰ μάρμαρα, καὶ μονάχα αὐτὴν τὴν ὥραν θὰ μπορούσανε νὰ αἰσθανθοῦν στὴν σάρκα τους τὸν παλμὸν τῆς μυστικῆς των ζωῆς, κἀτω ἀπὸ τὰ φιλιὰ τοῦ Ἀπόλλωνα. Καὶ οἱ δύο νέοι Ρῶσοι, ποὺ ἦσαν ἀρκετὰ μυστικόπαθοι, ὅπως οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι τῆς φυλῆς τους, ὅταν κατέβηκαν, ξεθεωμένοι ἀπὸ τὴ ζέστη καὶ τὴν ἀντηλιά, βεβαίωναν, ὅτι, πράγματι, κάποιος θεῖος «ἰχὼρ» κυκλοφοροῦσε, τὴν ὥρα ἐκείνη, στὴν σάρκα τῶν ἀρχαίων μαρμάρων.
  
  (Παῦλος Νιρβάνας, «Ἕνας οὐτοπιστὴς ἑλληνολάτρης», στὰ «Φιλολογικὰ ἀπομνημονεύματα».)
  
  * * *
  
  [Σημ.: Ἡ πρώτη φωτογραφία, τοῦ Χρήστου Πατσατζῆ, ἀπὸ τὸ Bring Them Back.]

• August 26, 2010
• 23:52

  Ανατράπηκε η βασική θεωρία του Δαρβίνου

   » ‎ Cacofonix
  Από την Καθημερινή:
  

  Έρευνα ανατρέπει τις βασικές αρχές του Δαρβίνου
  Ο Δαρβίνος μπορεί να έκανε λάθος θεωρώντας ότι ο ανταγωνισμός ήταν η κινητήρια δύναμη της εξέλιξης, περιγράφοντας ένα κόσμο στον οποίο οι οργανισμοί μάχονται για την κυριαρχία και μόνο ο ισχυρότερος επιβιώνει.
  Νέα έρευνα έρχεται να προσθέσει νέα στοιχεία, εισάγοντας την έννοια του «ζωτικού χώρου», αντί του ανταγωνισμού, ως σημαντικότερη αιτία της εξέλιξης. Η μελέτη πραγματοποιήθηκε από ομάδα ερευνητών στο πανεπιστήμιο του Μπρίστολ της Βρετανίας, με τη χρήση απολιθωμάτων για τη μελέτη των εξελικτικών τάσεων των ειδών για περισσότερα από 400 εκατομμύρια χρόνια.
  Εστιάζοντας στα ζώα της στεριάς – αμφίβια, ερπετά, θηλαστικά και πουλιά – οι επιστήμονες έδειξαν ότι ο βαθμός βιοποικιλότητας συνέπιπτε με τη διαθεσιμότητα «ζωτικού χώρου» στο πέρασμα του χρόνου. Ο «ζωτικός χώρος» αναφέρεται στις ειδικές συνθήκες που απαιτούνται για την ανάπτυξη ενός οργανισμού, και περιλαμβάνουν παράγοντες όπως η διαθεσιμότητα τροφής και το ευνοϊκό κλιματολογικό περιβάλλον.
  Η νέα μελέτη διατείνεται ότι οι μεγάλες εξελικτικές αλλαγές συμβαίνουν όταν τα ζώα μετακινούνται σε μεγάλες, άδειες περιοχές ζωτικού χώρου, που δεν καταλαμβάνονται από άλλα ζώα. Για παράδειγμα, όταν τα πουλιά ανέπτυξαν την ικανότητα να πετούν, άνοιξαν πολλές νέες δυνατότητες που δεν υπήρχαν για τα υπόλοιπα ζώα, δίνοντας στα πουλιά νέο ζωτικό χώρο και ξεκινώντας μια νέα εξελικτική πορεία.
  Παρόμοια, η εξαφάνιση των δεινοσαύρων άφησε πίσω της μεγάλες περιοχές ζωτικού χώρου που εκμεταλλεύτηκαν τα θηλαστικά για τη δική τους εξέλιξη. Το σκεπτικό αυτό έρχεται σε αντίθεση με την ιδέα ότι ο έντονος ανταγωνισμός για φυσικές πηγές σε πυκνοκατοικημένες περιοχές είναι η κινητήρια δύναμη της εξέλιξης. «Για παράδειγμα, παρά το γεγονός ότι τα θηλαστικά ζούσαν μαζί με τους δεινοσαύρους για 60 εκατομμύρια χρόνια, δεν μπορούσαν να ανταγωνιστούν τα κυρίαρχα ερπετά. Όταν όμως οι δεινόσαυροι εξαφανίστηκαν, τα θηλαστικά κατέλαβαν γρήγορα τους άδειους πλέον χώρους με αποτέλεσμα σήμερα να κυριαρχούν στον κόσμο», σημείωσε ο Μάικ Μπέντον, μέλος της επιστημονικής ομάδας που διατύπωσε τη νέα θεωρία.
  www.kathimerini.gr με πληροφορίες BBC

  Φυσικά κι αυτές οι θεωρίες μένουν μέχρι να ανατραπούν, αφού είναι θεωρίες και μάλιστα με ελάχιστα επιστημονικά στοιχεία και με ανύπαρκτη εργαστηριακή υποστήριξη. Αλλά κατά τα άλλα η "θεωρία" της εξέλιξης θα πρέπει να διδάσκεται σαν να επρόκειται για μια επιστημονική αλήθεια.
  ΥΓ Να υπενθυμίσουμε τους νόμους της Μεντελικής κληρονομικότητας οι οποίοι περιγράφουν πληρέστατα κανόνες κληρονομικότητας.

• 2:39

  Γ. Καμίνης: Δέχτηκα να συζητήσω την τιμητική πρόταση του Φ. Κουβέλη, καθώς θεωρώ ότι έχω ουσιαστικά ολοκληρώσει το έργο μου στο Συνήγορο του

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  «Τον προσεχή Μάρτιο συμπληρώνω οκτώ χρόνια, δηλαδή δύο πλήρεις θητείες στο αξίωμα του Συνηγόρου του Πολίτη, έχοντας προηγουμένως υπηρετήσει στην ίδια αρχή από τη θέση του Βοηθού Συνηγόρου του Πολίτη. Βασική μέριμνά μου από την πρώτη στιγμή ήταν η προάσπιση του κύρους και της ανεξαρτησίας της Αρχής. Όλα αυτά τα χρόνια, από κοινού με τους άμεσους συνεργάτες μου και το προσωπικό, προσπαθήσαμε συστηματικά να εμφυσήσουμε στη δημόσια διοίκηση δύο αρχές θεμελιώδεις για ένα σύγχρονο κράτος δικαίου : τήρηση της συνταγματικής νομιμότητας και προάσπιση των δικαιωμάτων του πολίτη.
  
  Στις αρχές του μήνα ο κύριος Φώτης Κουβέλης μου γνωστοποίησε την πρόθεσή του να με προτείνει ως υπερκομματικό υποψήφιο στις επικείμενες εκλογές για το αξίωμα του δημάρχου της Αθήνας. Δέχτηκα να συζητήσω την τιμητική αυτή πρόταση, καθώς θεωρώ ότι έχω ουσιαστικά ολοκληρώσει το έργο μου στο Συνήγορο του Πολίτη. Επιπλέον, εκτιμώντας ότι ο Δήμος της Αθήνας διέρχεται μια οξύτατη κρίση, θεωρώ αναγκαία μια εναλλακτική πρόταση που θα υπερβαίνει τις κομματικές περιχαρακώσεις.
  
  Ανεξάρτητα, πάντως, από την τροπή που θα πάρουν τα πράγματα, αποφάσισα να παραιτηθώ, προκειμένου να μην βαρύνει καμία απολύτως σκιά την ανεξάρτητη αρχή στην οποία υπηρετώ. Την παραίτησή μου θα υποβάλω εντός του Σεπτεμβρίου, περιοριζόμενος έως τότε στη διεκπεραίωση διοικητικών εκκρεμοτήτων, για τις οποίες δεν είναι νομικά δυνατή η αναπλήρωσή μου. Κατά τα λοιπά και έως την εκλογή νέου Συνηγόρου του Πολίτη, θα εφαρμοστεί ο θεσμός της αναπλήρωσης από Βοηθό Συνήγορο, όπως προβλέπει ο νόμος.
  
  Ευχαριστώ τους συνεργάτες μου, το προσωπικό του Συνηγόρου του Πολίτη και τους χιλιάδες πολίτες που έχουν κατά καιρούς προσφύγει στην ανεξάρτητη αρχή τιμώντας την με την εμπιστοσύνη τους.
  
  Σχόλιο "Πιπεριάς": Οσοι ζούμε στην Αθήνα, βιώνουμε μια ανυπόφορη κατάσταση. Ενας Δήμος που δεν ασχολείται σχεδόν καθόλου με τα καθημερινά προβλήματα των δημοτών. Ενας δήμαρχος που καταστρέφει κάθε νησίδα πράσινου. Ηρθε η στιγμή να μπει ένα τέλος στη συντηρητική διαχείριση του Δήμου της Αθήνας. Ο Γιώργος Καμίνης είναι ένας άνθρωπος που μπορεί να αλλάξει αυτή την κατάσταση. Η Δημοκρατική Αριστερά πήρε την πρωτοβουλία να τον προτείνει για υποψήφιο δήμαρχο της Αθήνας. Οσοι θέλουν πραγματικά να αλλάξει χέρια ο δήμος και όχι απλά να μετρήσουν τα κομματικά τους κουκιά έχουν πλέον επιλογή...

• August 25, 2010
• 16:59

  Αμετροέπεια

   » ‎ Cacofonix

  Ανοιγμα προς το ΠΑΣΟΚΚάλεσμα Μπουτάρη προς όλους τους συνδυασμούς για στήριξη της υποψηφιότητάς του στη ΘεσσαλονίκηΟ Γ.Μπουτάρης χαρακτήρισε επανάσταση για την Τοπική Αυτοδιοίκηση τον «Καλλικράτη»ΘεσσαλονίκηΈκκληση σε όσους έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον για υποψήφιοι δήμαρχοι Θεσσαλονίκης, εκτός του Κώστα Γκιουλέκα, να κουβεντιάσουν και να συμπαραταχθούν με την παράταξη «Πρωτοβουλία για τη Θεσσαλονίκη», απηύθυνε ο επικεφαλής της και υποψήφιος δήμαρχος Γιάννης Μπουτάρης, λέγοντας ότι είναι η παράταξη που ενώνει και κερδίζει.«Με υποψήφιο εμένα, που κατά γενική ομολογία και κατά γενική μέτρηση, είμαι μια προσωπικότητα που ενώνει και κερδίζει, να πάμε να ανατρέψουμε το σύστημα» δήλωσε ο κ. Μπουτάρης και πρόσθεσε:«Το να βγω εγώ δήμαρχος δεν είναι αυτοσκοπός. Είμαι, όμως, μια προσωπικότητα που ενώνει και κερδίζει. Αν δεν μπορέσουμε όλοι μαζί να εκμεταλλευθούμε αυτή την προσωπικότητα, θα πει ότι έχουμε άλλα ενδιαφέροντα από πίσω.»Σε ό,τι αφορά στο ΠΑΣΟΚ είπε ότι περιμένει τη στήριξή του. Χαρακτήρισε «επανάσταση» τον «Καλλικράτη» και σημείωσε ότι το επόμενο βήμα που πρέπει να κάνει το ΠΑΣΟΚ είναι να στηρίξει πρωτοβουλίες πολιτών που ενώνουν και κερδίζουν (προφανώς όχι τη δική του στην οποία αφού οι πολίτες μάλωσαν, χωρίσαν).Σχολιάζοντας τις εξελίξεις στη διαπαραταξιακή επιτροπή διαλόγου, παρατήρησε ότι νιώθει πικρία και σημείωσε ότι «η παράταξή του συμμετείχε από την πρώτη στιγμή και για κάποιο λόγο την απέβαλαν».Κάλεσε, επίσης, και τον Τάσο Τζήκα, ο οποίος προκρίθηκε από τη διαπαραταξιακή ως υποψήφιος δήμαρχος, να συμπαραταχθεί με την «Πρωτοβουλία για τη Θεσσαλονίκη».Υπενθυμίζεται ότι ο εκπρόσωπος της κίνησης πολιτών «Πρώτα η Πόλη μας», Μπάμπης Μπαρμπουνάκης, σημείωσε ότι θα αναμένει την απόφαση του Γιώργου Παπανδρέου για τον υποψήφιο που θα στηρίξει το ΠΑΣΟΚ.Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

  Δοξάστε με που σατύριζε κάποτε κι ο Χάρυ Κλυν...
  Άλλο κακό να μην τη βρει την πόλη μου. Αφού τρεις κι ο κούκος δεν μπορέσανε να χωρέσουνε τα ΕΓΩ τους σε μια παράταξη, τώρα θέλουνε να μεταφέρουνε το πρόβλημά τους και στην πόλη. Και πάλι φοβάμαι ότι μετά τις εκλογές, θα΄ακούσουμε εκείνο το φασιζοκομμουνιστικό επιχείρημα για το πόσο οπισθοδρομικοί είναι οι Θεσσαλονικείς...
  Τώρα θα μου πείτε, εδώ τα έχω γράψει αρκετό καιρό πριν για την μιζέρια της Θεσσαλονίκης που έχει αποκλειστική αριστερή προέλευση, οπότε δεν θα πρέπει να μας εκπλήξει τίποτε...
• August 24, 2010
• 17:04

  Πολιτικές οικογενειακές παραδόσεις

   » ‎ Cacofonix
  Ποια πρέπει να είναι τα προσόντα ενός υποψηφίου στις δημοτικές εκλογές; Διαβάστε λοιπόν:
  
  

  Και επίσημα υποψήφιος για το δήμο Πυλαίας-Χορτιάτη ο Ν. Νυφούδης
  Συντάχθηκε απο τον/την Karfitsa Δευτέρα, 23 Αύγουστος 2010 17:41
  Και επίσημα ανακοίνωσε την υποψηφιότητα του για το νέο καλλικράτειο δήμο Πυλαίας Χορτιάτη ο οικονομολόγος και πολιτικός επιστήμων Νίκος Νυφούδης. Ο ίδιος σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε, δήλωσε ότι δεν είναι καινούργιος στην τοπική αυτοδιοίκηση, καθώς εκτός από υποψήφιος νομαρχιακός σύμβουλος ήταν και υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στο δήμο Πυλαίας και έχει οικογενειακή παράδοση στο χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης.

    Ναι σωστά διαβάσατε! Η οικογενειακή παράδοση. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται κάθε άλλο σχόλιο...

• August 23, 2010
• 23:01

  ΠΡΟΣ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΙΝ ΕΠΙΔΟΞΩΝ ΝΕΚΡΟΘΑΠΤΩΝ (ΕΦΟΣΟΝ Ο ΑΣΘΕΝΗΣ ΔΕΝ ΑΠΕΘΑΝΕΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΗΝ ΩΡΑΝ)

   » ‎ Μποτίλια στο Πέλαγος
  
  "Όποιος σκάβει τον Λάκκο του άλλου, πέφτει ο ίδιος μέσα".
  Αριστομένης Τραμπάκουλας, "Παραινέσεις προς σιονιστάς, αγγλοσάξονας οίτινες μετέχουν εξουσιαστικών κυκλωμάτων και λοιπούς επιδόξους νεκροθάπτας αθώων", Αθήναι, εκδοτικός οίκος "Του άμεμπτου Χαφιέ".
  
  Γράφω με 38,5 πυρετό. Δεν γνωρίζω κατά πόσο αυτό αποτελεί αποτέλεσμα του τρόπου που συνήθισα να περιφρονώ κάποιους σημαντικούς κανόνες προλήψεως υγειινής, ή κατά πόσο η ζωή αποφάσισε να γράψω κάτω τις σκέψεις μου για τον βαρέως νοσούντα Ελληνισμό, ευρισκόμενος και ο ίδιος μεταξύ ασθενείας και νόσου.
  Αυτή την στιγμή "δεν θα ζητήσω νοσηλεία στα σινεμά σινεμά και στα βιβλία", γουστάρω να βγάλω μόνο αυτό που έχω μέσα, γιατί γνωρίζω ότι στις καρδιές κάποιων φίλων της σελίδας θα βρω κατανόηση και παρηγοριά, μέσα σε μια κατάσταση που ο προσδιορισμός "εξοργιστικός" δεν μπορεί να αποδώσει τίποτε από το μοιραίο γκρεμό που οδηγούν την Ελλάδα και τους Έλληνες τα στημένα-πληρωμένα φερέφωνα του λεγόμενου "ελληνοϊσραηλινού άξονα" (!!!).
  
  
  ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΘΕΡΜΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΥΓΕΝΙΚΑ ΤΟΥΣ ΣΧΟΛΙΑ.
  ΕΠΕΙΔΗ ΕΠΕΣΕ ΛΙΓΗ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ ΝΑ ΔΙΑΚΟΨΩ.
  Η ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΘΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΕΙ ΣΥΝΤΟΜΟΤΑΤΑ.
  Συνεχίζεται..

• 22:32

  Το "δράμα" της εγχώριας Αριστεράς

   » ‎ Cacofonix
  ή πως να χωρέσεις 30 παπούτσια σε ένα πόδι.
  
  

  Τρι-λογικόν ανομολόγητον;Από τον ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΟΥΣΗ...* Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ, ως κουτί της καλής Πανδώρας, έχει κουράσει και έχει κουραστεί επαναφέροντας επί 36 μεταπολιτευτικά χρόνια το γνωστό δίλημμα: έξω με καταγγελίες και κινούμενοι ως γνήσιοι (;) επαναστάτες στο 3-4% ή μέσα με όρους και προϋποθέσεις ώστε να δει και ο λαός ότι πράγματι έχουμε διαφορετικές λύσεις (κι όχι ανέξοδες προτάσεις). Αυτή η αυτο-αναφορά στην ηθική του αριστερού (που δεν αντιγράφει στο Πανεπιστήμιο; δεν λούφαρε στον στρατό; δεν βάζει «μέσο» για διορισμό; πληρώνει πάντοτε την Εφορία;) κι αυτή η καχυποψία για το μέλλον της μη ριζοσπαστικής (;) αριστεροσύνης (με ταυτόχρονη συγκάλυψη του παρελθόντος και του παρόντος της σχιζοειδούς αυθεντικότητας του αντικαπιταλιστικού ναρκισσισμού) δεν ωφελεί κανέναν. Ο γνωστός ανιδιοτελής αριστερός δεν κατηγορεί τόσο εύκολα τους συντρόφους του που σκέπτονται αλλιώς, διότι ούτε ο ίδιος κατέχει την απόλυτη (θεομαρξική;) αλήθεια, ούτε οι δίκες προθέσεων συμβάλλουν στον ανοιχτό διάλογο. Αυτά και άλλα πολλά συμβαίνουν εν μέσω θέρους. Ολοι περιμένουν τον Σεπτέμβρη, αλλά κανείς δεν ξέρει γιατί.

  

• August 22, 2010
• 20:45

  Το ζητούμενο: συγκρίσιμα ήθη

   » ‎ LoMak's Blog
  Χρήστος Γιανναράς Τα νούμερα κυκλοφορούν από στόμα σε στόμα, έχουν πηγή κατάδηλη τους παθόντες, τους γιατρούς, τους νοσηλευτές: Ενα πλέγμα για την αναχαίτιση κήλης στοιχίζει τρία (3) ευρώ και χρεώνεται από τα δημόσια νοσοκομεία στα δημόσια ασφαλιστικά ταμεία επτακόσια (700) ευρώ. Ενας νάρθηκας για τη διεύρυνση-στήριξη αρτηρίας (στεντ) κοστίζει στην Ολλανδία επτά χιλιάδες (7.000) ευρώ και στην
• 20:45

  Το ζητούμενο: συγκρίσιμα ήθη

   » ‎ LoMak's Blog
  Χρήστος Γιανναράς Τα νούμερα κυκλοφορούν από στόμα σε στόμα, έχουν πηγή κατάδηλη τους παθόντες, τους γιατρούς, τους νοσηλευτές: Ενα πλέγμα για την αναχαίτιση κήλης στοιχίζει τρία (3) ευρώ και χρεώνεται από τα δημόσια νοσοκομεία στα δημόσια ασφαλιστικά ταμεία επτακόσια (700) ευρώ. Ενας νάρθηκας για τη διεύρυνση-στήριξη αρτηρίας (στεντ) κοστίζει στην Ολλανδία επτά χιλιάδες (7.000) ευρώ και στην

• 20:08

  Οικολογική κατάστροφη ...

   » ‎ Cacofonix
  στο Κριαρίτσι από το ελεύθερο κάμπιγκ. Η περιοχή είναι απροσπέλαστη από τρίτους, είναι μέσα στο σκουπιδαριό, και μέσα στη βρώμα. Το αίσχος αυτό θα πρέπει να σταματήσει, ενώ θα πρέπει να δοθεί απεριόριστη πρόσβαση και προς τους υπόλοιπους λουόμενους.
  Και για όσους απορούν για το που πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους ικανοποιούν τις προσωπικές ανάγκες τους, μπορώ να σας αποκαλύψω, αφού η σκηνή εκτυλίχθηκε εμπρός μας, ότι οι θάμνοι ακριβώς πριν την άμμο είναι "απάτητοι"...

• 17:01

  ΘΑ ΑΠΟΔΕΙΧΘΕΙ Ο ΝΟΕΛΛΗΝ ΒΙΩΣΙΜΟΝ ΕΙΔΟΣ;

   » ‎ Μποτίλια στο Πέλαγος
  
  "Άκου λοιπόν φιλαράκο: Σαν δεν μπορείς άλλο να παλέψεις θα πεθάνεις."
  Μπέρντολντ Μπρεχτ, "Άκου Ανθρωπάκο".
  
  "Ο θάνατος ενός προδότη ζυγίζει όσο ένα φτερό. Ο θάνατος ενός ήρωα ζυγίζει όσο ένα βουνό".
  Μάο Τσε Τουνγκ, "Το Κόκκινο Βιβλίο".
  
  "Η αμαρτία απεργάζεται τον θάνατο."
  Μέγας Βασίλειος
  
  "Κάποιοι ζούνε σαν άνθρωποι, αλλά πεθαίνουν σαν σκυλιά. Και κάποιοι ζούνε σαν σκυλιά, μα πεθαίνουν σαν άνθρωποι".
  Κομφούκιος
  
  
  Ο Δήμος και το καριοφύλι του
  (Κλέφτικον Άσμα του λαού)
  
  Εγέρασα, μωρέ παιδιά. Πενήντα χρόνους κλέφτης
  τον ύπνο δεν εχόρτασα, και τωρ, αποσταμένος
  θέλω να πάω να κοιμηθώ. Εστέρεψ' η καρδιά μου.
  Βρύση το αίμα το 'χυσα, σταλαματιά δε μένει.
  Θέλω να πάω να κοιμηθώ. Κόψτε κλαρί απ' το λόγγο
  να 'ναι χλωρό και δροσερό, να 'ναι ανθούς γεμάτο,
  και στρώσε το κρεβάτι μου και βάλτε με να πέσω.
  
  Ποιος ξέρει απ' το μνήμα μου τι δένδρο θα φυτρώσει!
  Κι αν ξεφυτρώσει πλάτανος, στον ίσκιο του από κάτω
  θα 'ρχονται τα κλεφτόπουλα τ' άρματα να κρεμάνε.
  Να τραγουδούν τα νιάτα μου και την παλικαριά μου.
  
  Κι αν κυπαρίσσι όμορφο και μαυροφορεμένο,
  θα 'ρχονται τα κλεφτόπουλα τα μήλα να μου παίρνουν,
  να πλέουν τις λαβωματιές, το Δήμο να σχωράνε.
  
  Έφαγ' η φλόγα τ' άρματα, οι χρόνοι την ανδριά μου.
  Ήρθε κι εμένα η ώρα μου. Παιδιά μου, μη με κλάψτε.
  Τ' ανδρειωμένου ο θάνατος δίνει ζωή στη νιότη.
  Σταθήτ' εδώ τριγύρω μου, σταθήτ' εδώ σιμά μου,
  τα μάτια να μου κλείσετε, να πάρτε την ευχή μου.
  
  Κι έν' από σας το νιώτερο ας ανεβεί τη ράχη,
  Ας πάρει το τουφέκι μου, τ' άξιο μου καριοφύλι.
  Κι ας μου το ρίξει τρεις φορές και τρεις φορές ας σκούξει.
  
  "Ο Γέρο Δήμος πέθανε, ο Γέρο Δήμος πάει".
  Θ' αναστενάξ' η λαγκαδιά, θα να βογγύξει ο βράχος
  θα βαργομήσουν τα στοιχειά, οι βρύσες θα θολώσουν
  και τ' αγεράκι του βουνού, όπου περνά δροσάτο,
  θα ξεψυχήσει θα σβηστεί θα ρίξει τα φτερά του,
  για να μη πάρει τη βοή άθελα και τη φέρει
  και τήνε μάθει ο Όλυμπος και την ακούσει ο Πίνδος
  και λιώσουνε τα χιόνια τους και ξεραθούν οι λόγγοι.
  
  Τρέχα, παιδί μου, γλήγορα, τρέχα ψηλά στη ράχη
  και ρίξε το τουφέκι μου. Στον ύπνο μου επάνω
  θέλω για ύστερη φορά ν' ακούσω τη βοή του.
  Έτρεξε το κλεφτόπουλο σαν νά 'τανε ζαρκάδι,
  ψηλά στη ράχη του βουνού και τρεις φορές φωνάζει
  "Ο Γέρο Δήμος πέθανε, ο Γέρο Δήμος πάει".
  Κι εκεί που αντιβοούσανε οι βράχοι, τα λαγκάδια
  ρίχνει την πρώτη τουφεκιά, κι έπειτα δευτερώνει.
  Στην τρίτη και την ύστερη, τ' άξο το καριοφύλι
  βροντά, μουγκρίζει σαν θεριό, τα σωθικά του ανοίγει,
  φεύγει απ' τα χέρια, σέρνεται στο χώμα λαβωμένο,
  πέφτει απ' του βράχου το γκρεμό, χάνεται, πάει, πάει.
  
  Άκουσ' ο Δήμος τη βοή μες στο βαθύ τον ύπνο,
  τ' αχνό του χείλι εγέλασε, εσταύρωσε τα χέρια...
  Ο Γέρο Δήμος πέθανε, ο Γέρο Δήμος πάει.
  
  Τ' ανδρειωμένου η ψυχή του φοβερού του Κλέφτη
  με τη βοή του τουφεκιού στα σύγνεφ' απαντιέται
  αδερφικά αγκαλιάζονται, χάνονται, σβήωνται, πάνε.
  
  
  Συχνά - πυκνά γίνεται λόγος από πολλούς για ύπαρξη ανθελληνισμού, για κυκλώματα που κλιμακώνουν την ποδηγέτηση και αλλοτρίωση του Ελληνισμού, μέχρι την πλήρη καταστροφή του.Οι Έλληνες πρέπει, συμφώνως προς τον στρατηγικό στόχο αυτών των κυκλωμάτων, να εξοντωθούν στην πλειοψηφία τους. Όσοι επιβιώσουν του επερχομένου Αρμαγεδόνος θα πρέπει να εγκαταλείψουν την Ελλάδα, η οποία σχεδιάζεται να εποικισθεί αποκλειστικά από αλλοδαπούς.
  Τυγχάνω εκούσιος πολιτικός πρόσφυγας εδώ και αρκετές δεκαετίες. Κάποια ενδόμυχη φωνή του ενστίκτου αυτοσυντηρήσεως μου έστειλε το ενδόμυχο μήνυμα, ότι θα ήταν προτιμότερο να οχυρώσω την γραμμή της άμυνάς μου στην ξένη. Αυτή ήταν και η ευχή, που μου έδωσε ο μακαρίτης ο πατέρας μου λίγο πριν ξεψυχήσει σχεδόν πριν τρεις δεκαετίες: "Κάτσε στ' αυγά σου, εάν επιστρέψεις εδώ, θα γεμίσεις κανένα χαντάκι." Αυτό που βάρυνε πριν από κάθε τι άλλο στην επιλογή μου αυτή, δεν ήταν ο φόβος για το χαντάκι καθ' εαυτό, διότι ποτέ δεν αισθάνθηκα να κολλάω στην καρέκλα μου. Φοβήθηκα μήπως πάρω μαζί μου στο χαντάκι τους λάθος ανθρώπους, ένεκα απειρίας και λανθασμένου νεανικού ενθουσιασμού.
  Πολλά πληρωμένα φερέφωνα αλλά και πλείστοι όσοι αδαείς ανάγουν την επιταχυνόμενη καταβαράθρωση της Ελλάδας αποκλειστικώς στις ανεπάρκειες και λανθασμένες επιλογές του γηγενούς πληθυσμού. Αναμφιβόλως οι ευθύνες που φέρουμε όλοι για την περισσότερο από επικίνδυνη κατρακύλα και την άμεση προδιαγραφόμενη φορτούνα μιας μοιραίας απόληξής της είναι απτές. Όπως τραγούδησε προειδοποιώντας έγκαιρα ο Σαββόπουλος:
  "Φταίνε τα τραγούδια του, φταίει κι ο λυράρης
  μα φταίει κι ο ίδιος του ο λαός, γιατ' είναι μαραζιάρης".
  Εδώ όμως χρειάζεται πράγματι ένας διαχωρισμός. Διότι θα ήταν περισσότερο από αφελές να πιστέψουμε ότι οι Νεοέλληνες επιλέξαμε εκούσια και βάση σχεδίου την αυτοκαταστροφή μας. Ο λεγόμενος "αυτοκτονικός ιδεασμός" αποδείχθηκε νομικό τερτίπι κάποιων, οι οποίοι ήθελαν να αποφύγουν την ψειρού. Φυσικά έχει αποδειχθεί από την ιστορία, ότι ολόκληροι λαοί μπορούν να τεθούν κάτω από την επήρεια συνδρόμων αυτοκαταστροφής, όπως ο Γερμανικός λαός την περίοδο του ναζισμού. Όμως σε αυτές τις περιπτώσεις κάποιοι "τεχνικοί της εξουσίας", κάποιοι εκπονητές και διαχειριστές της κοινωνικής μηχανικής και της μαζικής ψυχολογίας ελέγχου και προσδιορισμού της συμπεριφοράς κινούν τα νήματα.
  
  Κάθε λαός διακρίνεται όχι μόνο για τις αρετές, αλλά και για τις αδυναμίες του. Η έννοια του λαού εξ άλλου δεν μπορεί να αφορά ένα ομοιογενές μόρφωμα. Τουναντίον έχει αποδειχθεί περίτρανα, ότι στην περίπτωση των λαών πρόκειται για σύνολα, τα οποία δεν διέπονται από στατικές, αλλά από δυναμικές ισορροπίες. Από αυτές προκύπτει πληθώρα αντιθέσεων, ο ανταγωνισμός των οποίων οδηγεί μονίμως σε νέες ισορροπίες.
  Η αντίληψη, η οποία έντονα καλλιεργήθηκε από τους τεχνικούς της εξουσίας, με αιχμή την μαρξιστική θεωρία, επιχείρησε - ομολογουμένως αποκτώντας τεράστια επιρροή στο παρελθόν - για λογαριασμό των λεγόμενων "Πεφωτισμένων", να επιβάλει ένα ερμηνευτικό σχήμα αυτής της διαδικασίας, στηριγμένο σε ένα χυδαίο υλισμό, τον οποίο έντεχνα, ψευδεπίγραφα και προς συνειδητή διαστρέβλωση της Ελληνικής Σκέψης, επονόμασε "διαλεκτικό". (Στους επισκέπτες της σελίδας οφείλω μια παράθεση - ως συνέχιση προηγουμένης αναρτήσεως - για τον σύνδεσμο του Georg Wilhelm Friedrich Hegel και της θεωρίας του προς το "Τάγμα των Πεφωτισμένων της Βαυαρίας").
  
  Αυτό που διέκρινε εν τέλει τον Ελληνισμό διαχρονικά, δεν ήταν κάποια πλασματική ομοιογένεια στην δόμηση των πόθων και την επιδίωξη των σκοπών, προς όποια κατεύθυνση, καλή ή κακή. Αυτό που τον διέκρινε ήταν η ζωντάνια. Πάντοτε υπήρξε εδώ ένα τμήμα της κοινωνίας, το οποίο διέθετε κατά καιρούς - όποτε ο Ελληνισμός έλαμψε πραγματικά - επίσης μια πολύ συνειδητή και συνεκτική πρωτοπορία, η οποία οικοδόμησε ένα όραμα και μια οδό αρετής.
  Αυτή πορεία έχει, κατά την γνώμη μου, δείκτη την Ελληνική Γλώσσα, όπως αυτή εξελίσσεται ως απαύγασμα ζωντανής εμπειρίας.
  Κατά την Ομηρική περίοδο εμφανίζεται στον γραπτό λόγο μια γλώσσα που χαρακτηρίζεται τόσο από απαράμιλλο κάλλος, όσο και από φοβερό βάθος στην συγκρότηση των εννοιών και στην δεοντολογία του λόγου. Αυτός ο γλωσσικός χείμαρρος θα δεχθεί στην πορεία του χρόνου μια συνεχή απλοποίηση ή και απλούστευση. Με εξαίρεση την κλασσική περίοδο, κατά την οποία η γλώσσα υφίσταται ένα πρωτόγνωρο εμπλουτισμό μέσω του φιλοσοφικού, του εντέχνου και του πολιτικού λόγου που αναπτύσσεται ως γλωσσικό οικοδόμημα των ζυμώσεων στα αντίστοιχα επίπεδα.
  Αυτά καταγράφουν μια εκπληκτική επέλαση του πνεύματος σε όλους αυτούς τους τομείς. Η οικοδόμηση και η ζύμωση στην πνευματική σφαίρα προηγείται πάσης άλλης εκφάνσεως των δραστηριοτήτων, οι οποίες συγκροτούν και αναδεικνύουν το μοναδικό φαινόμενο της Πόλεως. Η Πόλις αναδεικνύεται σε καμίνι συλλογικής διαβίωσης, η οποία δομείται στην αναζήτηση του ΕΥ ΖΗΝ, αναδεικνύουσα τον Πολίτη ως ενεργόν κύτταρο ενός αληθώς ζωντανού οργανισμού, με εν τέλει άγουσα ορμή την εύρεση και την πραγμάτωση της αληθείας, ως τρόπον του πολιτικού είναι.
  
  Ενώσω οι δυνάμεις της Αληθείας διεξήγαγον ένα επίπονο αγώνα εναντίον της ζωώδους και πρωτογόνου κοινωνίας των ενστίκτων, τουτέστιν υπερβάσεως της δυαρχίας, κληροδότησαν κεφαλαιώδους σημασίας πνευματικά πονήματα στην ανθρωπότητα, τα οποία αποτελούν όρια σοφίας, παραμένοντα αξεπέραστα ως φορείς μηνύματος της ανθρωπίνου χειραφετήσεως.
  Ήδη κατά την φάση διεξαγωγής αυτού του πρωτοφανούς για τα δεδομένα του πολιτισμού αγώνος, η έκδήλωση των χαμερπών διαθέσεων της πλέμπας θα οδηγήσει σε σφοδρές συγκρούσεις, οι οποίες στην ουσία δεν αποδίδουν παρά τον ανταγωνισμό μεταξύ της αξιακής θεωρήσεως του βίου και των κατωτέρων ενστίκτων, συμπλεγμάτων και συνδρόμων των μαζανθρώπων. Η πλέμπα θα καταδικάσει σε θάνατο τον Σωκράτη και ο Αριστοτέλης θα εγκαταλείψει νύχτα την Πόλη του Φωτός, "για να την εμποδίσει να ασχημωνήσει για δεύτερη φορά σε βάρος της φιλοσοφίας".
  
  Το υπέροχο αριστούργημα της πόλης θα εκτραπεί και θα αλλοτριωθεί από τους μαζανθρώπους, οι οποίοι εκμεταλλευόμενοι την ισχύ και την αίγλη της, μετατρέπουν τις συμμαχίες της σε ιμπεριαλιστικό θέρετρο, καταργώντας αρχές και αξίες. Ο εκφυλισμός των πολιτικών καθεστώτων, τα οποία δημιούργησαν επιφανείς άνδρες νομοθέται, όπως ο Κλεισθένης, ο Σόλων και ο Λυκούργος, σε εξουσιαστικά μπλοκ, θα κατασπαράξει τις σάρκες της κλασσικής Ελλάδας μέσω πολεμικών συγκρούσεων μακράς διαρκείας, εκμηδενίζοντας την πάλαι ποτέ αίγλη και ισχύ.
  
  Το Πνεύμα όμως των μεγάλων Πατέρων του Ελληνισμού αποδεικνύεται αθάνατο. Συχνά θα υποχρεωθεί στην συνέχεια της μακράς πορείας αγώνων επιβιώσεως Του να ακολουθήσει δρόμους υπογείους. Πάντοτε όμως φώτιζε από τότε και εξακολουθεί να φωτίζει τις καρδιές και τους νόες αγνών ανθρώπων, που έγραψαν τις ματωμένες, ένδοξες σελίδες της ιστορίας μας.
  Ίσως έκτοτε μέχρις σήμερον να μην ηδυνήθη ο Ελληνισμός να προάγη Πνεύματα ισάξια των αρχαίων Σοφών. Ουδέποτε όμως, παρά την μακρά δουλεία, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερον, δεν έπαψε στις καρδιές πολλών ανθρώπων σε αυτόν τον πολυπαθή τόπο - τον οποίον προσπαθούν ματαίως οι "καλοθεληταί" της υποταγής και της αλλοτριώσεως να μας πείσουν ότι είναι δήθεν μικρός και ασήμαντος - να ηχεί ένα σήμαντρο αδιαπραγματεύτου ετοιμότητος για αγώνα διασώσεως των Ιερών μας. Και ποτέ δεν έπαψε ο Ελληνισμός να προάγει μια ευέλικτη και πρωτότυπη σκέψη, ένα απαράμιλλης αισθητικής λυρισμό, εμπνέων τους πραγματικούς ανθρώπους ανά την υφήλιο.
  
  Η ιστορία του Ελληνισμού από την κλασσική περίοδο μέχρι σήμερα ακολουθεί μια οδό υπόγειο. Η ρήξη με το Μολόχ δεν μπορεί να πάρει πλέον μετωπικό χαρακτήρα. Τα λαγούμια που σκάπτονται όμως αποτελούν χαρακώματα. Οι Έλληνες διατηρούν ανέπαφη την αίσθηση της ιδιαιτερότητος και της υποθήκης που τους βαραίνει. Σε συνθήκες ανοικτής πληγής υφίστανται αιμορραγία σε όλα επίπεδα. Δεν είναι μόνο η οξύδωσις της λάμψεως διδασκαλιών και νοημάτων μέσα σε συνθήκες πνευματικής ποδηγετήσεως. Η αιμορραγία είναι ταυτοχρόνως πληθυσμιακή και γεωγραφική. Αυτό που είναι Ελληνικό παύει να είναι οικουμενικό και συχνά παίρνει υβριδική μορφή. Καθαγιαστές, αλλά και αφοριστές του Βυζαντίου, επιχειρώντας ακραίες ερμηνείες προς την μια την άλλη κατεύθυνση, ουδόλως συνέβαλαν στην συγκρότηση μιας ουσιαστικής συνείδησης αναφορικά με τον ρόλο του Ελληνισμού κατά την περίοδο των μέσων χρόνων, ενώ λείπουν σχεδόν ολοσχερώς οι προσεγγίσεις του ρόλου του κατά την περίοδο της Ρωμαϊκής κυριαρχίας.
  Η επικράτηση σχεδόν αποκλειστικά κάποιων στερεότυπων, κομμένων στα μέτρα της εξουσιαστικής αλήτ, καταδεικνύει, ότι ουσιαστικά αδυνατούμε να παρακολουθήσουμε την ιστορική μας πορεία. Ο εγκλωβισμός των ανήσυχων διανοουμένων αφ' ενός σε αριστερά κλισέ, αφ' εταίρου σε απολογητική της "Ρωμιοσύνης", πέρα από την προσπάθεια συγκεκριμένων ιστορικών προσεγγίσεων, μας στερεί την δυνατότητα μιας ξεκάθαρης αυτογνωσίας της πορείας μας. Κατ' αυτόν τον τρόπο αδυνατούμε να εντοπίσουμε το στίγμα μας στο παρόν και να χαράξουμε συνειδητά και συγκροτημένα την μελλοντική μας πορεία.
  
  Ο Ελληνισμός πάντοτε πέτυχε όμως να διασώσει μια φύτρα, η οποία μονίμως ξεπετάει φυντάνια του ἢ τᾱν ἢ ἐπί τάς. Γι' αυτόν τον λόγο πάντοτε επέτυχε να γράφει σελίδες αγώνων ηρωισμού και αυταπαρνήσεως. Επειδή ακριβώς όμως έλειψε ο συνειδητός και ξεκάθαρος προσανατολισμός πορείας, συχνότατα - αν όχι κατά κανόνα - αυτοί οι μεγαλειώδεις αγώνες οδήγησαν σε αδιέξοδα.
  Επειδή η αντίδραση και η ξενοδουλεία μονίμως καιροφυλακτούν, δεν αρκέστηκαν μόνο με βάση αυτά τα αδιέξοδα να προωθήσουν την ηττοπάθεια. Τελείως οργανωμένα και βάσει σχεδίου, φρόντισαν να οδηγήσουν οι ίδιοι με την πρόφαση δήθεν αγωνιστικής συνθηματολογίας σε πλήρη αδιέξοδο την αγωνιστική διάθεση του λαού, με στόχο να επιφέρουν μια πλήρη αγκύλωση στην ενεργητικότητά του, φροντίζοντας να επικρατήσουν στην συνέχεια η ασυδοσία και ο πλήρης εκφυλισμός σε όλα τα επίπεδα.
  
  Βασικά όργανα της αντίδρασης με στόχο τον εκφυλισμό του λαού και την διάλυση της Ελλάδας υπήρξαν οι τρεις Παπανδρέου - Γιώργος, Ανδρέας και Jefrey - από πάππο μέχρι έγγονα.
  Αυτό δεν σημαίνει, ότι η δεξιά δεν στάθηκε κυρίαρχος χώρος της ξονοδουλείας μεταπολεμικά, με εξαίρεση τον Κώστα Καραμανλή Β΄, ο οποίος επιχείρησε να ανανήψει η δεξιά από τα μεγάλα της αμαρτήματα που διέπραξε σε βάρος του Ελληνικού λαού. Η δεξιά όμως ήταν λίγο πολύ γνωστή, όσο αφορά τις εξαγγελίες, τους στόχους και τις επιδιώξεις της και δεν χρειαζόταν να εφαρμόσει κάποια υπέρμετρη δημαγωγία, για να επιβληθεί. Τα "ανήκομεν εις την Δύσιν" και τα "στρατηγέ μου ιδού ο στρατός σας" αποτελούν μνημεία ομολογημένης ξενοδουλείας, χωρίς περμανάντ και φτιασιδώματα. Απευθύνονται στο θυμικό ενός φοβισμένου μικρονοικοκύρη, που επιλέγει την προσαρμογή με στόχο την επιβίωση και στον οικονομικό επιθετισμό ενός μεγαλονοικοκύρη, ο οποίος επιλέγει το κοινωνικό ριγκ ελευθέρας πάλης με ελεύθερα κτυπήματα, προκειμένου να ενελιχθεί, πάντοτε με ένα φρούδο περιτύλιγμα ενός νόθου καθωσπρεπισμού.
  Πρόκειται για ξεκάθαρα προδιαγεγραμμένους συσχετισμούς, οι οποίοι δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνειών και καλούν πάντα έκαστον να τοποθετηθεί αναλόγως.
  
  Τουναντίον, στην περίπτωση του "κέντρου" και της αριστεράς, έχουμε να κάνουμε με ένα όργιο στημένων καταστάσεων, που ενεργούνται μεν στο όνομα του λαού, είναι όμως πλήρως ενάντιες στα καλώς νοούμενα συμφέροντά του. Ένας συρφετός αχθοφόρων πρακτόρευσης συμφερόντων ξένων χωρών κατακλύζει αυτούς τους χώρους.
  Με αυτή την διαπίστωση δεν αποσκοπώ να μειώσω τους αγώνες των απλών λαϊκών ανθρώπων, οι οποίοι πίστεψαν στις πλαστές συνθηματολογίες αυτών των πολιτικών χώρων και συχνότατα πρόσφεραν τα πάντα με μοναδικό ηρωισμό και αυταπάρνηση. Ούτε την αξία ηρωικών μορφών, που διακρίθηκαν για τα οράματα και την αυτοθυσία τους, όπως ο Αλέξανδρος Παναγούλης όσο αφορά το κέντρο, ή ο Γρηγόρης Λαμπράκης και ο Πορφυριάδης, όσο αφορά την αριστερά.
  
  Αυτό, το οποίο είναι στην κυριολεξία εξοργιστικό, αφορά τον λαοπλάνο ρόλο δοτών πολιτικών, οι οποίοι τελείως συνειδητά εκμαύλισαν τον Ελληνικό λαό. Ο Γιώργος Παπανδρέου, τον οποίο κάποιοι μέσα σε παροξυσμό ύβρεως σε βάρος της αληθείας, δεν δίστασαν να επονομάσουν "γέρο της δημοκρατίας" κλιμάκωσε τον αφοπλισμό της Εθνικής Αντιστάσεως σε συνεργασία με τους πράκτορες των Άγγλων, οι οποίοι συμμετείχαν στην ηγεσία του ΕΑΜ., ώστε οι μαχητές της να εξοντωθούν ακολούθως στα πλαίσια ενός μονόπλευρου εμφύλιου, που διεξήγαν οι άγγλοι με τους χαφιέδες τους.
  Ο Γιώργος σε συνεργασία με τον τότε εισαχθέντα από τις ΗΠΑ υιό του Ανδρέα, προέβη σε σφοδρή σύγκρουση άνευ προηγουμένου με τα ανάκτορα, τα οποία ήσαν οι τοποτηρητές των αγγλικών συμφερόντων στην Ελλάδα, με στόχο την προώθηση των συμφερόντων των ΗΠΑ σε βάρος αυτών της Αγγλίας. Προωθώντας την αντιμακαριακή στρατιωτική συνωμοσία του "Ασπίδα" στην Κύπρο με τον άνθρωπό τους Γρίβα, έθεσαν τις βάσεις για την δημιουργία της μετέπειτα ΕΟΚΑ Β΄και την διχοτόμηση της Κύπρου.
  Με την έξαρση των πολιτικών παθών και την πολιτική αποσταθεροποίηση που επέφεραν, έθεσαν τις βάσεις για την επιβολή της δικτατορίας των συνταγματαρχών, κάποιοι από τους οποίους υπήρξαν συνεργάτες τους, όπως ο Δημήτρης Ιωαννίδης.
  
  Μετά την διχοτόμηση της Κύπρου και την πτώση της δικτατορίας στάλθηκε ως άνθρωπος του Ρόκφελερ και του διεθνούς μολοχιστικού κατεστημένου ο Ανδρέας Παπανδρέου στην Ελλάδα, με τρεις στόχους:
  1. Να εκφυλίσει το αναπτυσσόμενο λαϊκό κίνημα.
  2. Να εκχυδαΐσει το αγωνιστικό φρόνημα του λαού.
  3. Να θέσει τις βάσεις ροκανίσματος όλων των έστω στρεβλά λειτουργούντων δομών της χώρας.
  
  Ο Ελληνικός λαός βρέθηκε τότε είτε εγκλωβισμένος στα κάθε λογής πολιτικά λούκια, τα οποία παρήγαν αφειδώς άχρηστα βερμπαλιστικά στερεότυπα, είτε συμβάδισε στο κοτέτσι της μεγαλόστομα νόθα "αντιιμπεριαλιστικής" ξενουδουλείας της αποθράσωσης των πάντων.
  
  Εάν ο πάππος ανέλαβε τον ρόλο του ιεροξεταστού και ο υιός του δημίου, ο εγγονός ονειρεύεται τον ρόλο τού επιδόξου νεκροθάπτου.
  Όπως όμως υπογραμμίζει με ιδιαίτερη ευστοχία ο Μανώλης Αναγνωστάκης σε κάποιο ποίημα του, Ο ΑΣΘΕΝΗΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΕ ΤΗΝ ΟΡΙΣΜΕΝΗ ΩΡΑ.
  
  
  Η συνέχεια στην επόμενη ανάρτηση (εφ' όσον έχετε ευχαρίστηση)
  
  
  

• August 19, 2010
• 16:59

  Σίγουρα αστειεύεστε κύριε δημοσιογράφε ...

   » ‎ Cacofonix
  Υπότιτλος: Ο ρατσισμός είναι μέσα μας.
  
  
  Διαβάζω στην ελευθερορυπία τον κ Καρδάση:
  
  

  Συμπτώματα εθνικής μιζέριαςΑπό τον ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΡΔΑΣΗΦοράει τενεκεδένιο στέμμα και ένα ζευγάρι παρωπίδεςραντίζει με αίμα τις πέτρινες κερκίδεςκάνοντας το τοπίο να μεγαλώνειΔιονύσης Σαββόπουλος, Ο μπάλοςΗ ταυτότητα του νεοέλληνα διαθέτει μεταξύ άλλων και τη σφραγίδα της φιλαυτίας, με άφθονα συμπαρομαρτούντα βεβαίως. Το υπερεγώ, η πρόταξη του ατομικού σε βάρος του δημοσίου, η κατίσχυση προσωπικών επιδιώξεων και, τέλος, η καλλιέργεια της υπεροψίας έναντι κάθε τρίτου, όλα τούτα συνιστούν αδιάψευστους μάρτυρες ενός εκρηκτικού ατομικισμού. Σε συλλογική διάσταση, σε επίπεδο δηλαδή συλλογικών νοοτροπιών, η φιλαυτία ανοίγει το παράθυρο για τη διατύπωση αισθημάτων εθνικής υπεροχής, για την προβολή διαφόρων ιδεολογημάτων ως δήθεν εθνικών πλεονεκτημάτων, μια ψύχωση υπερβολών πλήρης αντι-ιστορικών παραδοχών, που προβάλλονται ως φυλετικές δεξιότητες. Η συλλογική μας μιζέρια στο προσκήνιο ως ικανό δείγμα των πολιτισμικών ελλειμμάτων που μας κατατυραννούν αδιαλείπτως.

  Κι όλη αυτή η ρατσιστική επίθεση γιατί; Για ποιό λόγο δηλαδή τσουβαλιαστήκαμε όλοι από τον εν λόγω αρθρογράφο με τα μελανότερα των χαρακτηριστικών; Δεν θα το πιστέψετε αλλά ο λόγος είναι αυτός: 
  

  ΓΙΑΤΙ όλα αυτά κατακαλόκαιρο; Προσπάθησα, όσο μπορούσα, να ερμηνεύσω την επίθεση που δέχτηκε ο Ντούσαν Μπάγεβιτς από φίλους της ΑΕΚ. Λένε, τους εγκατέλειψε, ο προδότης, για τον Ολυμπιακό το 1996. Ενας άριστος επαγγελματίας, με λαμπρή συνεισφορά στην αγωνιστική ιστορία της ομάδας, που επιλέγει -έχει υποθέτω το δικαίωμα αυτό- να αλλάξει εργοδότη και στρατόπεδο, διασύρεται επί σειρά ετών από μια μερίδα οπαδών. Εφτασε πριν από λίγα χρόνια ο εθνικός μας στιχουργός να κατακεραυνώνει τον προπονητή από τη στήλη της εφημερίδας όπου εργάζεται, διότι πρόδωσε την ιδέα της ΑΕΚ. Αποθέωση της σαχλαμάρας, δηλαδή.

  Δηλαδή ο εν λόγω αρθρογράφος επισείρει με τον πιο ρατσιστικό τρόπο όλα τα κακά στο εθνικό γίγνεσθαι του Έλληνα, απλά και μόνο γιατί βρέθηκαν πέντε δέκα τρελλοί να επιτεθούν σε έναν προπονητή ποδοσφαίρου. Η πράξη είναι καταδικαστέα, αλλά από αυτό μέχρι να μας τοποθετεί όλους στο "ίδιο καζάνι" είναι στο ελάχιστο ρατσιστικό. Κάπω έτσι άρχιζε κι ο Στάλιν τους διωγμούς και τις ρατσιστικές εκκαθαρίσεις. Πέρνωντας ένα ασήμαντο γεγονός και προβάλλοντας το στο γενικό σύνολο, καυτηριάζει και διορθώνει. Άξιος συνεχιστής της παράδοσης του ιδεολογικού του χώρου όπως επίσης και της εφημερίδας στην οποία αρθογραφεί...  
   Φυσικά δεν θα παραθέσω το υπόλοιπο παραλήρημα γιατί απλά δεν ΜΑΣ αξίζει εμάς τους φίλαυτους νεοέλληνες. 

• August 17, 2010
• 2:50

  ARMAGEDONA PERVERSO DE LA ΧΩΜΑΤΕΡΗ GLOBAL

   » ‎ Μποτίλια στο Πέλαγος
  
  1. ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΕΞΟΝΤΩΣΗΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΥ ΜΕΡΟΥΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ ΚΑΙ Η ΕΚΧΥΣΗ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΗΜΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΣΦΡΑΓΙΖΟΥΝ ΩΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΗ ΤΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ ΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΑΤΩΝ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ(;) ΤΕΣΣΑΡΩΝ ΔΕΚΑΕΤΙΩΝ
  
  Αποδεικνύεται συνεχώς ότι η ταχύτητα των εξελίξεων ξεπερνά την ταχύτητα της σκέψης μου. Έστω κι αν ξιπάζομαι, θεωρώντας τον εαυτό μου συνωμοσιολόγο από χόμπι και δήθεν τολμηρό στην συνέπεια των προσεγγίσεων.
  Ευρισκόμενος σε μια ηλικία, την οποία η βιολογία θα χαρακτήριζε σαν ώριμη, μοιραία συχνά κοιτάζω προς το παρελθόν, με αυθόρμητες προσπάθειες ισολογισμού πεπραγμένων, ή έστω ξύλου που μάζεψα, σαν μια καλή προϋπόθεση για να νουθετηθώ. Σε τέτοιους είδους ρετροσπεκτίβες προσπαθώ να ανακαλύψω κάποια ορόσημα, ως σημαντικά συμβάντα ή εμπειρίες, που θα μπορούσαν να χωρίσουν το παρελθόν σε περιόδους της μιας ή της άλλης μορφής, για να μπορέσω να δομήσω την ροή του μέσα στην σκέψη μου.
  Αυτά τα ορόσημα, τα οποία η σκέψη μου με αυθόρμητο τρόπο επιχείρησε να εφαρμόσει ως κριτήρια περιοδολόγησης του παρελθόντος, ήταν κατά καιρούς διαφορετικά: Ερωτικές περιπέτειες, επαγγελματικοί άνοδοι και κάθοδοι, θάνατοι συγγενών, συμμετοχή σε κοινωνικές και πολιτικές πρωτοβουλίες, φαλιμέντα, κυνηγητά της εφορίας, αλλαγή των κοσμοειδόλων.
  Τις τελευταίες εβδομάδες κοιτάζοντας προς τα πίσω διαπιστώνω, πως ένα μόνο μπορεί να είναι αυτό, που μπαίνοντας σαν πάσσαλος μέσα στις σάρκες του χρόνου - φοβάμαι όχι μόνο του δικού μου χρόνου - θέλοντας και μη, τού προδίδει μια σπονδύλωση, πλασματική και φρούδα μεν αλλά και αδυσώπητα παρούσα στα πλαίσια ενός μαλάκιου:
  Η επαφή μου με την διάχυση του μηνύματος για την εξόντωση του μεγαλύτερου μέρους της ανθρωπότητος.
  Μπορεί αυτό να ακούγεται αθεράπευτα πεσιμιστικό. Παρ' όλα αυτά δεν έπαψα ούτε στιγμή να αισθάνομαι μια έντονη αισιοδοξία. Τα κάγκελα του κελιού μου θεώρησα πάντοτε ότι είναι μπάρες πλοήγησης ενός ούφο σε μόνιμη επέλαση. Προς τι και προς τα πού όμως; Δεν γνωρίζω. Απλά είμαι ενδόμυχα βέβαιος ότι αυτή η πεποίθηση θα δικαιωθεί.
  
  Αυτές οι γραμμές θα μπορούσαν να αποτελούν μια εξομολόγηση προς το πληκτρολόγιο χωρίς εξωτερικό παραλήπτη, ή και γράμμα προς κάποιον άνθρωπο του μέλλοντος, που θα ήταν δυνατόν ίσως να τις διαβάσει, υπό την προϋπόθεση ότι αυτό το είδος ύπαρξης θα εξακολουθήσει να υπάρχει στο μέλλον, ή για να το διατυπώσω μαχητικότερα, υπό την πρόθεση ότι ο άνθρωπος τελικά θα επικρατήσει.
  Διότι φοβούμαι ότι ο άνθρωπος σήμερα ευρίσκεται υπό διωγμόν, ότι αποτελεί άμεσο διακύβευμα.
  Αυτό μπορεί ίσως να ακούγεται υπερβολικό. Ίσως να σχηματίζεται η εντύπωση, ότι σε συνθήκες κρίσης δημιουργείται η τάση να δραματοποιούμε υπέρμετρα τα δεδομένα, περιπίπτοντας σε διάθεση αναμονής κάποιας συντέλειας.
  Η εν λόγω τάση είναι αναμφιβόλως γνωστή στους τεχνικούς της εξουσίας και την σκόπιμη εκμετάλλευσή της έχουν αναγάγει αυτοί σε ημίψηλο, μέσα από το οποίο ανασύρουν τους λαγούς υποβολής ονειρώξεων, τις οποίες έντεχνα επιχειρούν να πλασάρουν ως το δήθεν επερχόμενο μέλλον. Η εξουσία επιδίδεται στις μέρες μας σε μια άνευ προηγουμένου "μελλοντολογία", η οποία στηρίζεται ως δήθεν λογική συνέπεια σε μια έντεχνα στρεβλή εκτίμηση του παρόντος. Τα ανάλογα φερέφωνα δρομολογούνται με προσεγμένο τρόπο και πάντοτε με μάσκα αποστασιωποίησης από την εξουσία. Το φαινόμενο αυτό παίρνει στην εποχή μας διαστάσεις μαζικού χαρακτήρα, θέτοντας σε κίνηση ποικιλότροπα χαφιεδόπουλα, που με διάφορους τρόπους επισύρουν τον κίνδυνο ενός επερχόμενου κολάπς. "Οικολόγοι" του θανατά, "καταξιωμένοι επιστήμονες", "συνωμοσιολόγοι αντιεξουσιαστές", "ερευνητικά ινστιτούτα διεθνών οργανισμών", "δεξαμενές σκέψεις" πλήρης συστημικού οχετού, βαρυπέπονοι "αναλυτές" και βάλε αραδιάζουν πλήθος ψευτοεπιχειρημάτων και τόνους οπτικοακουστικού σαπιοϋλικού, για να καταλήξουν εκ νέου στα σαθρά συμπεράσματα του Μάλθους και την ευγονική του Αδόλφου. Με στόχο την δραστική - ΤΗΝ ΠΟΛΥ ΔΡΑΣΤΙΚΗ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΦΟΡΑ - αποψίλωση του ανθρωπίνου γένους. Με ανοικτό το ερώτημα βέβαια, κατά πόσο το υπόλοιπο των ατόμων που δεν θα εξοντώσουν, θα μπορούν μελλοντικά να ονομάζονται άνθρωποι.
  
  Τα fazit γνωστά και πλήρως μολυσμένα: Υπερπληθυσμός, δαπάνη του μέγιστου μέρους των φυσικών αποθεμάτων του πλανήτη, υπερφόρτωση των οικοσυστημάτων, Peak-oil theory, υπερθέρμανση.
  Το σύνθημα της αποψίλωσης πλασάρεται συχνά με τρόπο γοητευτικό:
  "Το μέλλον της ανθρωπότητος βρίσκεται στον εποικισμό άλλων πλανητών" προτείνει σαν λύση ο Hawkins. Άρθρα υπέρ της χορτοφαγίας ταυτόχρονα την περασμένη εβδομάδα στην αρμάδα της Μπίλντερμπεργκ στην Γερμανία εφημερίδα "DIE ZEIT" και το "SPIEGEL", με στόχο την μικρότερη δαπάνη φυσικών πόρων.
  
  Ενώ η ξηρασία και η πυρκαϊές στην Ρωσία μαίνονται, προοιονίζοντας την τεχνητή έλλειψη τροφίμων, που θα οδηγήσει προφανώς στα άμεσο μέλλον μεγάλο αριθμό ανθρώπων στην λιμοκτονία, το Ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων Ria Novosti κατήγγειλε ότι η ξηρασία επιβλήθηκε με το οπλικό σύστημα των ΗΠΑ HAARP:
  http://www.infokriegernews.de/wordpress/2010/07/31/russische-nachrichtenagentur-usa-und-haarp-fuer-duerre-verantwortlich/
  Με το ίδιο οπλικό σύστημα επιρρεασμού του καιρού και δημιουργίας σεισμών συντελέστηκε προφανώς και η αποψίλωση περισσότερων εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων στο Μπάγκλα Ντες με τις πλημμύρες, καθώς ο πυρηνικός όλεθρος πλησιάζει στην Μεσόγειο με την επερχόμενη επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον του Ιράν, στην οποία έντεχνα προσπαθούν να εμπλέξουν και την Ελλάδα.
  Στον τρόπο όμως που προετοιμάζεται η αποψίλωση με το HAARP, την τεχνητή πετρελαιοκυλίδα στον Κόλπο του Μεξικό και τις πυρηνικές συγκρούσεις που έχουν σχεδιαστεί, θα αναφερθώ σε προσεχείς αναρτήσεις.
  Εδώ θα ήθελα να παραμείνω στην αναφορά του χρονικού της δημιουργίας ψύχωσης, με στόχο την επιβολή της αποψίλωσης, που πιστεύω ότι σημαδεύει ως το κυρίαρχο στοιχείο την ζωή μου, όπως βήμα προς βήμα προσέκρουσα πάνω σ' αυτήν την μακάβρια προπαγάνδα, η οποία τελικά σημαδεύει όχι μόνο εμένα, αλλά την πρόσφατη ιστορία, δηλαδή όλους μας.
  Όχι με στόχο να δημιουργήσω πανικό.
  Πιστεύω ότι όλα είναι ανατρέψιμα, εάν υπάρξει επίγνωση και μετάνοια.
  Εάν ακολουθήσουμε την οδό της προσαρμογής και της αποδοχής, ίσως να μην μπορέσουμε να κοιτάξουμε στο μέλλον προς τα πίσω, με τρόπο διαφορετικό από ότι η γυναίκα του Λωτ.
  
  
  2. Η ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ ΤΩΝ ΣΧΕΔΙΩΝ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΩΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΩΝ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ "ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ".
  
  Ο Siegmund Freud διαπίστωνε το 1911 στο βιβλίο του "Η Ψυχοπαθολογία της Καθημερινής Ζωής - Η Δυσανασχέτηση της Κουλτούρας", ότι η υπερβολική επιθετικότητα που είχε εγκλωβίσει ολόγυρα την σφαίρα του ατομικού ψυχισμού, δεν μπορούσε παρά να οδηγήσει γοργά σε μια μεγάλη πολεμική σύγκρουση. Ένα χρόνο περίπου μετά ξεκίνησε το μακελιό του Α΄Παγκόσμιου. Αυτό που διαπίστωσε ο Φρόιντ από την οπτική της συγκεκριμένης δικής του επιστημονικής έρευνας και εμπειρίας, διαπιστώθηκε από και από αρκετές άλλες πλευρές. Η σύγκρουση που έλαβε χώρα στα πλαίσια των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων σχετικά με την επιλογή που έπρεπε να ακολουθήσει η εργατική τάξη στην επερχόμενη πολεμική σύγκρουση και που καταγράφηκε και στο βιβλίο του Λένιν "Οι δυο Τακτικές της Σοσιαλδημοκρατίας και ο Αποστάτης Κάουτσκι", δείχνει ότι υπήρχε πλήρης συνείδηση τότε για το επερχόμενο μακελιό. Και ο στουρθοκαμηλισμός δεν ωφελεί πουθενά.
  Το γεγονός, ότι η ανθρωπότητα απέτυχε να δώσει τότε τις απαραίτητες απαντήσεις στις καταστροφικές προκλήσεις της εποχής και εγκλωβίστηκε στα μανιχαϊκό δίπολο, που συγκρότησε από την μια ο σοβινιστικός ιμπεριαλισμός και από την άλλη ο λενινιστιστικός - σταλινικός χαφιεδισμός, οδήγησε με μαθηματική ακρίβεια μερικές δεκαετίες μετά στον ακόμη μεγαλύτερης έντασης όλεθρο του Β΄Παγκόσμιου.
  Η στυγνή επιλογή του ολέθρου της ρίψης ατομικών βομβών στην Χιροσίμα και το Ναγκασάκι από τις ΗΠΑ, σε μια φάση που ο πόλεμος είχε ήδη αμετάκλητα κριθεί, δεν προβλημάτισε, όχι μόνο ως κτηνώδης παραβίαση της όποιας ηθικής αρχής, αλλά και ως προς τα επερχόμενα, με την απρόσκοπτη δόμηση μιας ρεαλιστικής και άμεσης απειλής για την συνέχιση της ύπαρξης του ανθρώπινου είδους. Η "Pax Americana" έγινε θερμά αποδεκτή από το μεγαλύτερο τμήμα των κοινωνιών, που προσέβλεπαν στα καταγώγια της ηγεσίας των ΗΠΑ τους εγγυητές της ελευθερίας τους. Οι υπόλοιποι προσέβλεπαν προς τα σταλινικά συρματοπλέγματα της "Pax Sovietica", ως εγγυητές της δικαιοσύνης και ευαγγελιστές μιας μελλοντικής δίκαιης κοινωνίας, ενώ αυτοί με πλήρη περιθωριοποίηση του ανθρώπου, προχωρούσαν μέσα στο ξέφρενο κυνηγητό των πολεμικών εξοπλισμών της ισορροπίας του τρόμου, τον χωρισμό του πλανήτη σε ζώνες επιρροής.
  
  
  3. Ο HOMUS ECONOMICUS ΩΣ ΠΛΑΝΗΤΙΚΟ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ
  
  Η αποχαύνωση του χαμερπούς καταναλωτισμού, που συρρίκνωνε τις ανθρώπινες αξίες σε μια ηθικολαγνία, επικράτησε με την "Θεωρία των Παραγωγικών Δυνάμεων" σε όλα τα μήκη και πλάτη:
  Η παραφιλολογία του Δυτικού κόσμου για τον φιλελευθερισμό(;) και το "θαύμα" της "ελεύθερης" αγοράς, που ως γκαστρωμένη ευημερία γέννησε το κοινωνικό κράτος, ως πολιτισμικό επίτευγμα της ασπίδας πτωχών και αδυνάτων, αποδείχθηκε σήμερα ότι αποτέλεσε τα σχέδια ξυλότυπου και οπλισμού για την θεμελίωση της κατρακύλας των όρων επιβίωσης των νεόπτωχων και της καταστροφής της μεσαίας τάξης. Μια κοινωνία που εφορμά προς το συνολικό φαλιμέντο, με εξαίρεση τους πέντε τραπεζίτες που τα μάζεψαν όλα και τα τελετουργικά τους φέρετρα από χρυσό στις στοές του μολοχισμού.
  Αυτό που δεν θέλανε με τίποτε να αποδεχθούν οι θιασώτες της "ελεύθερης αγοράς" και οι υπνωτιστές που την προπαγάνδιζαν, ήταν ο θεμελιώδης νόμος της κεφαλαιοκρατίας, γνωστός εδώ και αιώνες: Η συγκέντρωση και η συγκεντροποίηση της παραγωγής, που είχε ως αποτέλεσμα την επιβολή της βιομηχανίας στην αγροτική παραγωγή αρχικά και του τραπεζικού κεφαλαίου στην βιομηχανία στην συνέχεια. Ο "κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός", που διαπίστωναν τα αριστερά στερεότυπα επί δεκαετίες, αποδείχθηκε φούσκα με την εκποίηση των περιουσιακών στοιχείων του κράτους μέσα σε λίγα χρόνια. Όλα αυτά δεν αποτελούσαν παρά την βάση ενός επερχόμενου στημένου τεχνάσματος, που ήταν η δοτή υπερχρέωση των πάντων.
  
  Αλλά και ο μηχανιστικός υλισμός, που κατοχύρωσε θεωρητικά ο "Πατερούλης", που έτρωγε όχι μόνο τα παιδιά του, αλλά και τα παιδιά του κάθε γείτονα που πίστεψε στον σοσιαλισμό, έχοντας όραμα για ένα καλύτερο αυριανό κόσμο, όπως αυτός αγκυρώθηκε στο "Προβλήματα της Ανάπτυξης του Σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ, με την θέση ότι πρώτα πρέπει να αναπτυχθούν οι παραγωγικές δυνάμεις και μετά θα σταθεί δυνατή η οικοδόμηση σοσιαλιστικής συνείδησης, δεν απόβλεπε πουθενά αλλού, παρά στο καθαγιασμό της μισθολογικής ψαλίδας 1/40 μεταξύ εργατών και γραφειοκρατίας, σε συνθήκες παλινόρθωσης του τσαρικού καθεστώτος με σοσιαλιστικό προσωπείο.
  
  Και το "Άσπρη γάτα - μαύρη γάτα είναι καλή, αρκεί να πιάνει ποντίκια" των Κινέζων, είδαμε που οδήγησε σήμερα. Τι έχει μεγαλύτερη αξία στην Κίνα σήμερα; Η ζωή ενός ανθρώπου, ή η ζωή ενός μερμηγκιού;
  
  Αυτό που τελικά δεν εντοπίστηκε επαρκώς, αλλά κυρίως δεν αξιολογήθηκαν κατά τον απαραίτητο τρόπο οι συνέπειές του, ήταν ότι σε όλα τα μήκη και πλάτη και από όλα τα κοινωνικά συστήματα οικοδομήθηκε ο Homus Economicus. Η ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΩΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ ΕΞΑΡΤΗΜΑ ΜΙΑΣ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ (ΕΑΝ ΘΕΩΡΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΩΣ ΒΑΣΙΚΟΤΕΡΗ ΑΝ ΟΧΙ ΚΑΙ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟ ΤΗΣ ΑΜΥΝΑΣ) . Η ΟΠΟΙΑ ΣΤΗΡΙΧΘΗΚΕ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΣΕ ΠΟΣΟΤΙΚΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ. ΚΑΙ ΕΝΩ ΠΛΑΣΑΡΙΣΤΗΚΕ ΣΤΟΝ ΜΕΣΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΩΣ Η ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΕ ΣΧΕΣΕΙΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΠΟΥ ΔΟΜΟΥΝ ΤΗΝ ΔΙΚΑΤΩΡΙΑ ΤΩΝ ΚΥΚΛΩΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ.
  
  
  4. ΕΚΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΣ ΜΙΑ ΠΡΟΑΝΑΦΟΡΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ:
  ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΣΧΕΔΙΑΖΟΜΕΝΗΣ "ΑΠΟΨΙΛΩΣΗΣ" ΒΑΣΕΙ ΤΟΥ HOMUS ECONOMICUS.
  
  Είχα ισχυριστεί στα σχόλια κάποιας προηγούμενης αναφοράς για τον Αρμαγεδόνα, ότι ενώ τα αίτια όλων των πραγμάτων πηγαίνουν σε βάθος, μπορούν παρ' όλα αυτά να ερμηνευτούν με συνεπαγωγές που περιορίζονται στο πραγματιστικό επίπεδο. Έτσι δήλωσα, ότι κάλιστα το φαινόμενο του σχεδιαζόμενου Αρμαγεδόνα μπορεί να ερμηνευτεί με συνεπαγωγές, που περιορίζονται στο πραγματιστικό επίπεδο, χωρίς να είναι απαραίτητη μια αναφορά σε θεούς, δαίμονες, διαβολοτριβόλους, τους Νεφελίμ, τον Λιακό, τις σκόνες πλυσίματος ή το λουρί της μάνας.
  Πιστεύω ότι η ζωή μας και ο κόσμος είναι με τέτοιο τρόπο δομημένα, που ενώ μεν υπάρχει σαφής αλληλουχία μεταξύ των επιπέδων που τα δομούν, αυτά τα επίπεδα εμφανίζουν μια λειτουργική εσωτερική συνέπεια, που συχνά παρερμηνεύεται ως λειτουργική αυτοτέλεια.
  Η ανάλυση με βάση την συνέπεια των εξωτερικών επιπέδων έκφανσης της ύπαρξης μας, που θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε και ως πραγματιστκά, μπορεί κάλλιστα να ερμηνεύσει τις ζυμώσεις που συντελούνται σε αυτό το επίπεδο, που γίνεται άμεσα αντιληπτό με αισθητηριακό τρόπο.
  Αυτή η ερμηνεία, έστω κι αν περιορίζεται στην επιφάνεια των πραγμάτων, διαθέτει την αρετή ότι αφορά προφανή δεδομένα. Που μπορούν να τύχουν χειρισμών χωρίς να είναι αναγκαία η διάθλαση σε άλλα δεδομένα διαισθητικού ή υπερβατικού χαρακτήρα, ή θεωρήσεων και θεωριών που επιχειρούν να διαρρήξουν την σκηνή του αμέσως επιστητού προς τα παρασκήνια των ζυμώσεων.
  Ούτως ή άλλως, οι αλχημιστικές διαπιστώσεις "Ἓν τό πᾱν" και "Όπως άνω έτσι κάτω" υποδουλώνουν, ότι οι αυτοί νόμοι που διέπουν τις ζυμώσεις εμφανίζονται σε όλα τα επίπεδα με διαφορετικές απεικονίσεις, που παρά την κάθετη αλληλουχία τους, δεν παύουν να διαθέτουν πλήρως δομημένη οριζόντια λειτουργικότητα.
  Αυτή η αρετή είναι που καλεί κάθε πραγματιστή, αγνωστικιστή, ή σκεπτικιστή σε μια συζήτηση με εκ προοιμίου αποδεκτά δεδομένα, τα οποία δεν είναι δυνατόν να παρακαμφθούν.
  
  Με αφετηρία λοιπόν, ότι το ανθρωπολογικό μοντέλο που επιβλήθηκε εξουσιαστικά και σφράγισε αποφασιστικά την κοινωνική συνείδηση είναι αυτό του HOMUS ECONOMICUS, ας εξετάσουμε τις συνέπειες των εξελίξεων των τελευταίων δεκαετιών επ' αυτού του δεδομένου:
  Νομίζω ότι δεν χρειάζεται επεξήγησε ότι η αλήτ, που σχεδιάζει, προαποφασίζει και επιβάλει την συλλογική μας πορεία, ούτε αγαπάει, ούτε πονάει τον άνθρωπο. Πίσω από την στημένη πρόσοψη μιας δήθεν ευταξίας, την οποία έστησε παραπλανητικά η αλήτ, όσο αφορά τους όρους διαβίωσης των κοινωνιών, οργιάζουν οι πόλεμοι, η εκμετάλλευση, το εμπόριο ναρκωτικών και ο κάθε είδους έμμεσος και άμεσος καταναγκασμός. Η αλήτ δεν φροντίζει για τον άνθρωπο. Ούτε καν τον χρησιμοποιεί. Στην ουσία αυτό που βιώνουμε καθημερινά, είναι μια κατάχρηση της ύπαρξής μας, η οποία γίνεται με στόχο την ακόμη μεγαλύτερη εδραίωση της εξουσίας της αλήτ και τον περαιτέρω πλουτισμό της. Στόχος της η ολοένα και μεγαλύτερη περιθωριοποίηση του ανθρώπου στην διαδικασία του κοινωνικού.
  Η εξουσία της αλήτ εδραιώνεται πρώτα μέσα στα κεφάλια μας και μετά έξω από αυτά. Η επίφαση αυτοκαθορισμού αποτελεί μια φλούδα απάτης επάνω στην επιβολή που εξασκεί η εκπαίδευση, η στρατιωτική θητεία, τα μαζικά μέσα, η προσαρμογή στα εργοδοτικά δεδομένα για την διατήρηση της θέσης εργασίας με στόχο την επιβίωση και οι κυρώσεις που επισείονται, ως επιβολή φυσικής βίας και ως κοινωνικός στιγματιγμός σε περίπτωση δυναμικής αμφισβήτησης των ισχυόντων εξουσιαστικών δεδομένων.
  
  Κατά την άποψή μου ο Αρμαγεδόνας εδράζεται στους ίδιους τους βασικούς οικονομικούς νόμους, που ισχύουν για το κεφαλαιοκρατικό σύστημα παραγωγής και που περιέγραψε και ανέλυσε η οικονομική σκέψη εδώ και αιώνες. Και εφ' όσον το κεφαλαιοκρατικό σύστημα ήταν αυτό που βασικά επικράτησε διεθνώς, ήταν επόμενο να επιβάλει τις αρχές του και στα σοσιαλιστικά συστήματα, τα οποία ήταν σοσιαλιστικά στα λόγια και καπιταλιστικά στην πράξη, όπως στην περίπτωση της Ρωσίας και της Κίνας.
  
  Ο θεμελιώδης νόμος του καπιταλισμού κατά Μαρξ, αφορά την λεγόμενη "πτωτική τάση του μέσου ποσοστού κέρδους". Αλλά δεν χρειάζεται να μεταβούμε καν στην συγκεκριμένη ερμηνευτική προσπάθεια σε μαρξιανές διαπιστώσεις, δεδομένου ότι η θεωρητική αθεντία του εν λόγω διανοητού αμφισβητείται από μεγάλο μέρος των κοινωνιών. Μπορούμε κάλλιστα να περιοριστούμε σε αυτά που διαπίστωσε ο Άνταμ Σμιθ σχετικά με την λεγόμενη "οργανική σύνθεση του κεφαλαίου" και την πορεία που είναι αυτή υποχρεωμένη εκ των πραγμάτων να διανύει.
  Η οργανική σύνθεση του κεφαλαίου δηλώνει τη σχέση του πάγιου κεφαλαίου προς το μεταβλητό. Πάγιο καλείται το κεφάλαιο που επενδύεται στις εγκαταστάσεις της παραγωγικής διαδικασίας. Στην γεωπρόσοδο, τις παραγωγικές υποδομές, τις μηχανολογικές εγκαταστάσεις (τόσο όσο αφορά την παραγωγή τους, όσο και την έρευνα της τεχνολογικής εξέλιξής τους). Μεταβλητό καλείται το κεφάλαιο που επενδύεται στις πρώτες ύλες, στην ενέργεια και στο κόστος της εργασίας.
  Ο οικονομικός ανταγωνισμός ωθεί μόνιμα στην βελτίωση - υπό οικονομική πάντοτε σκοπιά - των συνθηκών παραγωγής. Αυτό σημαίνει όλο και πλέον πολύπλοκα και εξελιγμένα μηχανήματα, με βάση την τεχνολογική πρόοδο. Αυτή η πορεία αυξάνει όλο και περισσότερο το βάρος του πάγιου κεφαλαίου στα πλαίσια της οργανικής σύνθεσης.
  Όλο και περισσότεροι πόροι αναλογικά όσο αφορά το σύνολο των επενδύσεων κατευθύνονται σε μηχανήματα και τεχνολογία και όλο και λιγότερο σε ανθρώπινη εργασία. Η ανθρώπινη εργασία, ως παραγωγικός συντελεστής, εκτοπίζεται όλο και περισσότερο από την τεχνολογική εξέλιξη (η οποία κακώς ονομάζεται σκοπίμως "ανάπτυξη") η οποία αποκτά το κυρίαρχο ρόλο στην εξέλιξη της παραγωγικότητας. Η παραγωγικότητα ανά μονάδα εργατοώρας αυξάνεται μεν συνεχώς, αλλά οι ίδιες οι εργατοώρες μειώνονται επίσης συνεχώς στην διαδικασία παραγωγής του προϊόντος.
  Το επιχείρημα των απολογητών του συστήματος, ότι η αύξηση της παραγωγικότητας είναι απολύτως απαραίτητη για την επιβίωση των εργατοωρών που υφίστανται, εκτός ότι διέπεται από ένα στυγνό εγωισμό προώθησης ενός συγκεκριμένου παραγωγικού χώρου, με όλες τις μακάβριες μακροοικονομικές συνέπειες που αυτό έχει, δεν μπορεί να ισχύει στο καθεστώς της παγκοσμιοποίησης. Η κατάργηση του προστατευτισμού των δασμών επιμερίζει πλέον με αυθαίρετο τρόπο τις παραγωγικές μονάδες στα πλαίσια ενός άνωθεν επιβεβλημένου παγκόσμιου καταμερισμού της εργασίας.
  
  Τα επιχειρήματα - κολοκύθια και τα μέτρα ασπιρίνης με τα οποία επιχείρησε το σύστημα να αμβλύνει τις συνέπειες περιθωριοποίησης της εργασίας, με την πρόωρη συνταξιοδότηση και την μείωση του εβδομαδιαίου χρόνου εργασίας αποδείχθηκαν φούσκα. Όταν τελείωσε το διάλειμμα αποπροσανατολισμού και έπρεπε να μπούνε πάλι τα κεφάλια μέσα στην λογική του συστήματος, αυτά αντικαταστάθηκαν από την μετατροπή μεγάλου τμήματος της κοινωνίας σε επαγγελματίες ανέργους και την συνταξιοδότηση όσων μπόρεσαν να διατηρήσουν κάποια θέση εργασίας στα 90.
  
  Το χειρότερο είναι, ότι η λαίλαπα του αυτοματισμού, δεν άφησε ανέπαφο ούτε το πλέον αποδοτικό - από πλευράς κέρδους και λειτουργικότητας - μέρος της παραγωγής, που αφορά την παραγωγή καταστροφής, θανάτου, αλλά και υπερχρέωσης. Η "εξοπλιστική" ή "αμυντική" λεγόμενη βιομηχανία, στην ουσία η πολεμική βιομηχανία έζησε στιγμές "απείρου δόξης κατά τις τελευταίες δεκαετίες, που ως πολίτες-τηλεθεατές του νυν και μελλοντικά σχεδιαζόμενου ολέθρου μας παρακολουθήσαμε μπροστά στις οθόνες.
  Το πλέον μοιραίο είναι ότι η τεχνολογική εξέλιξη δεν μείωσε δραματικά τον αριθμό όσων εργάζονται στην πολεμική βιομηχανία, αλλά μετασχημάτισε την λειτουργία του ίδιου του πολέμου: Εκεί που παλαιότερα απαιτούντο εκατοντάδες χιλιάδες στρατούς, τουτέστιν χώρες με μεγάλους ανθρώπινους πληθυσμούς που είναι σε θέση να τους προάγουν, σήμερα χρειάζεται ένας μικρός αριθμός ειδικών πίσω από τις οθόνες και τα τηλεχειριστήρια των κεντρικών μονάδων ηλεκτρονικού πολέμου.
  
  Και γεννάται βεβαίως το ερώτημα ως λογική συνέπεια: Για ποιο λόγο να θρέφει η αλήτ όλες αυτές τις αγέλες συνοδοιπορούντος συρφετού, από την στιγμή που έχουν αυτές καταστεί αχρείαστες;
  
  
  5. ΠΟΙΟΣ ΓΕΜΙΖΕΙ ΚΟΤΕΣ ΤΟ ΚΟΤΕΤΣΙ ΟΤΑΝ ΤΑ ΑΥΓΑ ΤΟΥ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΑΝΑΦΥΛΑΞΙΑ;
  
  Θυμάμαι ένα κόκκορα που είχε φέρει μια θεια μου, όταν ήμουν πιτσιρικάς. Αυτός ήταν ένας κόκκορας κατακόκκινος και όταν τον άνοιγες στην μέση είχε μέσα ένα αυγό από σοκολάτα. Αυτό ήταν το μόνο αυγό που έφαγα όταν ήμουνα μικρός ευχάριστα. Τα άλλα, τα ρουφιχτά, που με τάιζε η μακαρίτισσα η μάνα μου, θέλανε τετραπλή παραίνεση του τύπου "έλα αγόρι μου να φας το αυγουλάκι σου".
  Διότι το αυγό, αγαπητοί φίλοι και φίλες, είναι καλύτερο, όταν διαθέτει χρυσό περιτύλιγμα. Όταν το έχει κάνει δηλαδή όχι η κότα, αλλά ο ζαχαροπλάστης. Και μην ψάχνετε για την φύση. Μόνο η ηδονή της γεύσεως μετράει εδώ και η προσκόλληση στο αφύσικο, που αυτή συνεπάγεται.
  Έστω κι αν δεν κατάφερα να απαντήσω στο ερώτημα, αν η κότα έκανε πρώτα το αυγό, ή το αυγό την κότα, είμαι δυστυχώς σε θέση να γνωρίζω, ποιος θα κάνει τα αυγά του μέλλοντος. Όχι ο ζαχαροπλάστης, αλλά ο ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΟΣ ζαχαροπλάστης.
  
  Γιατί να κρατάει η αλήτ τις στάνες με τον κοσμάκη; Όλους αυτούς που τάιζε φρέσκο χορταράκι, για να τους σφάξει πριν την γιορτή;
  Με την πρόοδο της τεχνολογίας και την παρέμβαση στον γενετικό κώδικα, δεν είναι προτιμότερα τα βιολογικά ρομπότ; Και στον αριθμό που αυτά είναι απαραίτητα για την μελλοντική "πρόοδο" και "ευτυχία" της αλήτ;
  Αποψίλωση του άχρηστου πολυπληθούς που ξεπεράστηκε τεχνολογικά και αντικατάσταση του από πρώτο πράμα.
  
  Αυτά που παρουσίαζε πριν από κάποιες δεκαετίες ως επερχόμενη αόρατη απειλή ο Άλντους Χάξλεϋ στον "Όμορφο Θαυμαστό Κόσμο", πλασάρει σήμερα με τον πιο ξεδιάντροπο τρόπο το DER SPIEGEL στην έκδοση της περασμένης εβδομάδος:
  Με τίτλο "Εξυπνότεροι, υγιέστεροι, ευτυχέστεροι: Πως μπορούμε να εξαπατήσουμε το γενετικό υλικό μας" εκτοξεύει την ύβρη της αντικατάστασης του ανθρώπου μετά τον Αρμαγεδόνα, με τα βολικότερα για την αλήτ από τα ανθρώπινα πρόβατα βιολογικά ρομπότ.
  
  Α ρε Τζιμάκο. Που να μπορέσω να φανταστώ, όταν τραγούδαγες το "μαγκιά, κλανιά κι απόστημα", τι βούρκο μας ετοιμάζουν.
  
  
• August 15, 2010
• 2:05

  ΒΑΜΠΙΡΙΣΜΟΥ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΙΣ: ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΕ ΕΝΑ ΑΣΠΟΝΔΟ ΦΙΛΟ

   » ‎ Μποτίλια στο Πέλαγος
  
  Αγαπητέ φίλε Μπίμπι, γεια σου.
  
  Περασμένα μεσάνυχτα Σαββάτου τώρα που κάθομαι να σου γράψω.
  Ιερή μέρα το Σάββατο για σένα, ώρα που βγαίνουν να ξεσκάσουν οι περισσότεροι που έχουν τα ψιλά για τον καφέ, απόβραδο χωρίς ασετιλίνη για μένα.
  Πίστεψέ με, να καταλάβω μόνο προσπαθώ. Να καταλάβω και να σου μιλήσω μέσα από την καρδιά μου.
  Ξέρω, πάλι θα μου πεις πως προσπαθώ να κάνω φτηνή και άσκοπη προπαγάνδα, σπεκουλάροντας πάνω σε πράγματα ιερά, που θα'ταν καλύτερο να μην τα ακουμπάμε.
  Δεν είναι όμως έτσι, δικέ μου. Όλοι κουβαλάμε πονεμένες ιστορίες, πληγές που όσο τις ξεχνάμε, τόσο περισσότερο οι ουλές τους μας σημαδεύουν.
  
  Διάβασα πως πρόκειται να 'ρθεις τις επόμενες μέρες στην Άγια Γη. Διότι Άγια Γης είναι η Αθήνα και όχι η Ιερουσαλήμ, δικέ μου. Μπορεί να κλέψατε τα μάρμαρα του Παρθενώνα για να φτιάξετε παλάτι στον αντίχριστο, αλλά η Ακρόπολις ποτέ δεν θα πάψει να βρίσκεται μέσα μας. Από την στιγμή που μας ακούμπησε ο απόηχος της τελευταίας ιερουργίας του Πρόκλου, περιζωσμένου από εκείνες τις Αθάνατες Ψυχές, όταν ροβολάγαμε το λιθόστρωτο με τις μαρμάρινες πλάκες, που βρίσκονταν μεταξύ ύλης και ενέργειας. Αυτές που νύχτα κλέψατε, αντικαθιστώντας τες με κείνη την σάπια μαύρη γρανιτόπετρα.
  
  Όχι δεν κάνω πολεμική. Άλλα είναι αυτά που θέλω να σου γράψω Μπίμπι. Οι πιο πολλοί στα άκουσμα του ονόματος Βενιαμίν Νετανγιάχου μιλάνε για χασάπη. Βλέπουν το αίμα που κολλάει στα χέρια σου και σαλτάρουν. Για μένα όμως είσαι φίλος, Μπίμπι. Δεν χρειάζεται ν' αρχίσεις πάλι τις εξηγήσεις. Τ' άκουσα πολλές φορές και τα ξέρω. Για τα είκοσι χιλιόμετρα που είναι στο στενότερο σημείο η απόσταση των συνόρων από τα νερά της Μεσογείου, για τον κίνδυνο να σας πετάξουν μια μέρα οι Άραβες στην θάλασσα.
  
  Όπως σου'πα όμως, το μόνο που θέλω, είναι να καταλάβω. Και να σου μιλήσω μέσα από την καρδιά μου. Ότι και να μου πεις Μπίμπη γνωρίζω, ότι αυτό που μετράει τελικά, αυτό που βαραίνει στο βάθος της καρδιάς σου, είναι το αίμα του Γιόνι. Ξέρω πόσο παρακάλεσες την γυναίκα του, για να σου δώσει το Ιτούρ Χαμοφέτ, το παράσημο του από τον πόλεμο του Γιον Κιπούρ, για να το βάλεις κάτω από το μαξιλάρι σου. Νύχτες και νύχτες, που γέμιζες το μαξιλάρι δάκρυα και ορκιζόσουνα εκδίκηση.
  
  Δεν με πρόσεξες, Μπίμπι. Είμαι εκείνος μπροστά στο δέντρο, μέσα στο όνειρο που σου παρουσιάστηκε ο Γιόνι. Τον τράβηξες πίσω από την μάντρα για να τον φιλήσεις και για να του υποσχεθείς ότι θα έκανες τα πάντα για να εκδικηθείς τον θάνατό του. Τότε αυτός σου χάιδεψε τα μαλλιά, όπως τότε που έπεσες κάτω από την μπασκέτα, όταν ήσουν μικρός.
  Μα δεν ήξερες ότι μπορώ να βλέπω πίσω από τις μάντρες. Ειδικά πίσω από αυτές, που στήνουν οι σκιές. Γιατί οι μάντρες των σκιών δεν υπάρχουν μονάχα στα όνειρα, Μπίμπη. Ακόμη και στο ξύπνιο μας οι ίδιες μάντρες μας περιβάλλουν, προσδίδοντάς του διάσταση της ύπνωσης. Αυτές μας φάγανε τη ζωή. Και την δικιά μου και την δικιά σου.
  
  Ξέρω η Αθήνα παίζει μεγάλο ρόλο στη ζωή σου. Έστω κι αν δεν πάτησες ακόμη ποτέ το παδάρι σου σ' αυτήν. Από κει ξεκίνησαν όλα. Από κει ξεκίνησε το Airbus Α300 της μοιραίας πτήσης, που εξέτρεψαν οι αεροπειρατές για την Βεγγάζη εκείνη την μοιραία νύχτα του Ιούλη το 1976.
  Ξέρω. Δεν χρειάζεται να μου πεις τίποτα. Δεν ήταν κύρια τα καθάρματα οι Παλαιστίνιοι του Μετώπου Απελευθέρωσης, που κατέλαβαν το αεροπλάνο. Γερμανόσποροι της Φράξιας Κόκκινος Στρατός είχαν το κουμάντο. Τα παιδιά αυτονών που κάψανε στο Άουσβιτς τους συγγενείς σου.
  Και το άλλο άστο. Κοντά σαράντα χρόνια ζω στην Γερμανία. Ξέρω ότι στα γερμανικά ο κακός λέγεται böse. Έλα τώρα όμως εσύ και πες μου, αν ο μπάσταρδος ο Willfried Böse ονομαζόταν έτσι κατά τύχη. Γνωρίζω ότι και το Kuhlmann σημαίνει ψυχρός άνθρωπος. Πες μου όμως εσύ, γιατί η στρίγγλα ονομαζότανε Brigitte Kuhlmann. Ξέρω τι θα μου απαντήσεις. Ότι δεν υπάρχουν συμπτώσεις, ότι nomen est omen, ότι και οι δυο εκπροσωπούσαν το κακό, γι αυτό τους έλεγαν έτσι.
  Ναι, Μπίμπι. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΥΜΠΤΩΣΕΙΣ. Αυτό είναι όμως και το ζητούμενο που σου γράφω. Δεν υπάρχουν συμπτώσεις, σκέψου το ΚΑΛΑ αυτό, Μπίμπι. Όταν δρα το κακό, όταν το αόρατο χέρι των σκιών οργανώνει την καταστροφή, δεν υπάρχουν συμπτώσεις.
  
  Εκατό αθώες ψυχές ήτανε μέσα, θα μου πεις. Ογδόντα Ισραηλινοί και είκοσι Εβραίοι της Γαλλίας. Γυναίκες και παιδιά μεταξύ τους, άνθρωποι που δεν έπιασαν ποτέ όπλο. Ή μήπως ο Αμίν Νταντά δεν ήταν απόγονος κανιβάλων, που ήθελε να κάνει κουμάντο στους ομήρους, στο αεροδρόμιο του Έντεμπε; Δεν έβαλε τα καθάρματα να κτυπάνε με τον υποκόπανο των όπλων εκείνη την καλόγρια, που δεν ήθελε με τίποτα να αποβιβαστεί από το αεροπλάνο, όταν έβγαλαν έξω όσους δεν ήταν Εβραίοι;
  
  Χαιρόσουν να καμαρώνεις τον Γιόνι, με την στολή του συνταγματάρχη του σώματος Sajerot Metkal. Ο Ιονάθαν ήταν πραγματικός λεβέντης. Δεν ήταν μόνο γενναίος κομάντος με όλη την σημασία της λέξης. Ήταν άνθρωπος με αισθήματα, δοσμένος ολόψυχα στην υπόθεση του Ισραήλ. Και συ πέρασες από την αντικατασκοπία του στρατού και από τις δυνάμεις κομάντος. Ο Γιόνι όμως έμεινε εκεί. Εσύ σαν αρχιτέκτονας που σπούδασες, ήθελες να φτιάχνεις σπίτια, να μείνει ο κόσμος μέσα, να αναπτυχθεί η χώρα. Το καθήκον σου το είχες κάνει στην θητεία, Δεν σε ενδιέφερε άλλο ο στρατός ή η πολιτική. Ο Γιόνι όμως παρέμεινε στον στρατό. Ήταν ο μεγάλος. Ο αποφασισμένος. Ο άνθρωπος της μάχης που πήδαγε στη φωτιά. Εσύ, σαν μικρότερος κρατήθηκες μακρυά από αυτά. Για να'χει και η μάνα σας ένα ρεζέρβα.
  
  Πριν απογειωθούν στις 4 του Ιούνη τα τέσσερα Hercules, στα οποία είχαν επιβιβαστεί οι εκατό κομάντος με επικεφαλής τον Γιόνι και προορισμό το αεοδρόμιο του Έντεμπε στην Καμπάλα της Ουγκάντας με στόχο την απελευθέρωση των ομήρων και την εκτέλεση των αεροπειρατών, κανείς εκτός από αυτούς που συμμετείχαν στον σχεδιασμό αυτής της επιχείρησης δεν γνώριζε τίποτε. Κανείς εκτός από εσένα. Ο Γιόνι σε ενημέρωσε, γιατί σε εμπιστευόταν. Ήσουν πρώην μέλος του σώματος. Σου είπε να μην ανησυχείς, η Μοσάντ τα είχε οργανώσει όλα άψογα εδώ και μέρες.
  Αφού ο Γιόνι σε φίλησε για να σε αποχαιρετήσει στο μπαρ της λέσχης, συναντήθηκαν τα βλέμματά σας. Μια απύθμενη θλίψη ανέβαινε στα μάτια σου. Τα' κλεισες αμέσως και χαμογέλασες, για να μην του δημιουργήσεις αρνητικό συναίσθημα μια δύσκολη ώρα. Όταν τα άνοιξες ξανά αυτός βρισκόταν στην έξοδο. Στην μοιραία έξοδο. Δεν καταλάβαινες γιατί τα μάτια σου είχαν κολλήσει στην κόκκινη κουρτίνα.
  
  Σίγουρα η επιχείρηση ήταν ηρωική. Όλοι οι όμηροι απελευθερώθηκαν και επέστρεψαν σώοι. Δεκάδες φρουροί του Αμίν Νταντά θανατώθηκαν στο αεροδρόμιο. Όλα τα καταδιωκτικά της Ουγκάντας, που βρίσκονταν στο Έντεμπε καταστράφηκαν στο έδαφος. Όλοι οι Ισραηλινοί κομάντος επέστρεψαν άθικτοι. Όλοι εκτός από ένα που σκοτώθηκε. Αυτός ήταν ο αρχηγός των κομάντος, ο Jonathan Netanyahu.
  
  Πράγματι μια αριστοτεχνική απόδοση της Μοσάντ. Με μια μικρή όμως ανεπάρκεια. Την απώλεια του αρχηγού των κομάντος.
  
  Ή μήπως όχι, Μπίμπη; Εννοώ μήπως δεν υπήρξε ΚΑΜΙΑ ανεπάρκεια, εφόσον ο θάνατος του Γιόνι οργανώθηκε και εκτελέστηκε από την Μοσάντ.
  Μην με κοιτάς με θολό βλέμμα. Μήπως αυτό δεν στάθηκε αφορμή, για να πέσουν οι άλλοι πάνω σου και να κατασκευάσουν αυτό που είσαι σήμερα;
  
  Όλοι γύρισαν ασφαλείς. ΟΛΟΙ. Και οι όμηροι και οι κομάντος. Εκτός από ένα.
  ΕΙΠΑΜΕ ΜΠΙΜΠΙ:
  ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΥΜΠΤΩΣΕΙΣ. Αυτό είναι όμως και το ζητούμενο που σου γράφω. Δεν υπάρχουν συμπτώσεις, σκέψου το ΚΑΛΑ αυτό, Μπίμπι. Όταν δρα το κακό, όταν το αόρατο χέρι των σκιών οργανώνει την καταστροφή, δεν υπάρχουν συμπτώσεις.
  
  Έτσι γίνεται η ανακύκλωση του βαμπιρισμού. Όταν ο ένας βρικόλακας δαγκώσει κάποιον, γίνεται και αυτός βρικόλακας.
  Ή δεν συμμετείχες, από τότε που μπήκες με φόρα στην πολιτική Μπίμπι, σε πολλές τέτοιες στημένες ιστορίες;
  
  Τώρα φορτσάρεις τον Αρμαγεδόνα.
  Όμως ακόμα υπάρχει διέξοδος.
  Την επόμενη φορά που θα ονειρευτείς τον Γιόνι, είναι κρίμα να σε δει με κυνόδοντες που προεξέχουν. Κοίταξε λοιπόν αυτόν μπροστά από το δέντρο. Δεν θα είμαι εγώ, Μπίμπι, αλλά ο Ραμπίν. Και το πασσαλάκι που θα κρατάει, πριν πάει καρφί στην καρδιά σου, πάρ'το στα χέρια σου και φύτεψέ το. Γιατί είναι το Δέντρο Της Ειρήνης.
  
  Μπίμπι σε φιλώ,
  όπως πάντοτε ειλικρινά δικός σου,
  
  Μποτίλιας -
  ή κατά κόσμον: Πελαγοφίαλος
  
  

• August 14, 2010
• 20:23

  Τι μεταμορφώνει την αγέλη σε κοινωνία;

   » ‎ LoMak's Blog
  Χρήστος Γιανναράς Γιορτή της Παναγιάς του Δεκαπενταυγούστου: από τις λίγες πια αφορμές που απόμειναν για να διαπομπεύουμε οι Νεοέλληνες επιδεικτικά τον μεταφυσικό άξονα του κάποτε πολιτισμού μας. Θρησκευτικές παράτες πανηγυριώτικου εντυπωσιασμού, πομπώδεις κενολογίες πολιτικών, δημοσιογράφων και δεσποτάδων – αχταρμάς επιδείξεων ασχετοσύνης και απαιδευσίας. Ολα να βεβαιώνουν την άγνοια ή την

• 14:14

  ΧΑΒΟΥΖΑ ΑΝΤΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

   » ‎ Μποτίλια στο Πέλαγος
  Κάνοντας ανάλυση τον συνημμένων...
  μπορείς να μου απαντήσεις,
  αν μας παίζουν σε γήπεδο
  με τέρμα την χαράδρα;
  
  Νίκος
  
  Φίλε μου Μποτίλια, σου γράφω ακόμη μια φορά, αν και πολύ από το ενδιαφέρον υλικό που σου στέλνω κατά καιρούς, επιμένεις να μην το αναρτάς. Δεν πειράζει. Εγώ σε διαβάζω, σε σχολιάζω και θα εξακολουθώ πάντοτε σε φροντίζω και ότι θέλεις βάλτο.
  
  Tο γνωρίζουμε, ή έστω υποπτευόμαστε όλοι, όσοι διαθέτουμε έστω κάποια κουκούτσια προσγείωσης σε αυτά που συμβαίνουν, η πολλαπλή χρεωκοπία που μας κάτσανε, έγινε με πολλαπλού τύπου χουνέρια.
  Μια από αυτές, που αποτελούν την τεράστια χαβούζα, που μας παρουσιάζουν ως "ανάπτυξη" είναι το ξεπούλημα του κάθε τι μέχρι το κόκαλο. Ανθρώποι και περιβάλλον στενάζουν μέσα στο βουρκόνερο. Ξεφτιλίσανε τη ζωή, έτσι που θα θα την περιφρονούσανε και οι άγριοι, που ζουν σε καλύβες. Το φυσικό περιβάλλον που ζουν οι άγριοι δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να συγκριθεί με την χαβούζα που στήσανε οι επιστάτες των ξένων και ο συρφετός που τους ακολουθεί.
  
  Ένας από αυτούς τους τρόπους, είναι το ξεπούλημα του εθνικού πλούτου με φοβερές συνέπειες για τους ανθρώπους και το περιβάλλον.
  
  Όμως ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ. ΓΙΑΤΙ ΑΦΟΥ ΜΑΣ ΤΑ ΠΗΡΑΝ ΟΛΑ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΟΥΝ. ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΔΙΑΘΕΣΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΑΓΩΝΑ.
  Για να το καταλάβεις αυτό, σου στέλνω μια ανταπόκριση με βίντεα για την εξόρυξη του χρυσού.
  
  1. Δες λοιπόν, πως τα λέει το "μεγάλο αφεντικό" της "Ελληνικός Χρυσός" Δ. Κούτρας. Ψεύτικο περιτύλιγμα της βρόμικης πραμάτειας.
  
  
  
  
  Όμως υπάρχουν ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Μπροστάρηδες στις τοπικές κοινωνίες, που δεν είναι τσιράκια της εξουσίας και τα λένε με το όνομά τους. Η τοπικές κοινωνίες πρέπει να αναπτύξουν δύναμη, ενάντια στους Κουίσλιγκς της Πλατείας Συντάγματος.
  Άκου τον Τόλη Παπαγεωργίου από την Ιερισσό. Ο Κούτρας διάβαζε αυτά που του γράψανε. Ο Τόλης Παπαγεωργίου τα λέει. Μυαλό και καρδιά. Ναι φίλε μου, υπάρχουν ακόμη αυτά. Κι αυτά είναι η λύση. Δείχνουν τον δρόμο.
  
  
  
  
  Δες και την Νίνα Στεφανίδου, μεταλειλόγο μηχανικό. Δεν ακολουθούν όλοι οι άνθρωποι πάντοτε τους αφεντάδες που το παίζουν δήθεν ψωμοδότες.
  
  "- Οι τοπικές κοινωνίες αντιμετωπίζονται ως ιθαγενείς.
  - Με εμπρησμούς των σπιτιών των μελών της πρωτοβουλίας μας επιχειρούν να μας ανακόψουν."
  
  
  
  
  Άκου και τους απλούς ανθρώπους επιτόπου. Μιλούν για τον πόνο τους. Ποιος θα οργανώσει την οργή τους; Ή θέλεις να καταντήσει αυτή απόγνωση;
  
  "- Θέλουν να μας κάνουν κλέφτες, αφού χάσαμε τους πατεράδες μας".
  Πολυζογόπουλος: Η προδοσία των ψεύτικων συνδικάτων
  Πάχτας: Οι άνθρωποι της απάνθρωπης φεουδαρχίας
  Με μέσο πίεσης τις θέσεις εργασίας
  Η εξόρυξη χρυσού μια εξόφθαλμα παράλογη και επικίνδυνη διαδικασία.
  Για ένα τόνο χρυσού απαιτούνται 6.500.000 τόνοι μεταλλεύματος. Η υπόγεια εξόρυξη χρυσού έχει πλέον εγκαταλειφθεί, γιατί θα προϋποθέτει μεγάλες επενδύσεις σε δημιουργία υπόγειων κατασκευών. Έτσι έχει αντικατασταθεί από την επιφανειακή εξόρυξη με την δημιουργία τεράστιων κρατήρων στην επιφάνεια.
  Τεράστιες ποσότητες νερού και χρήση επικίνδυνων χημικών δίπλα σε κατοικημένες περιοχές. Κυρίως χρησιμοποιείται κυάνιο, το δηλητήριο που χρησιμοποίησαν οι Ναζί για την εξόντωση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως.
  
  
  
  
  Βιβλική καταστροφή στο Στρατώνι.
  "Έσπασε ο λάκκος..."
  
  
  
  Νίκος και Συνεργαζόμενοι

• August 13, 2010
• 23:26

  Στὸν κάμπο τοῦ Μαραθῶνα

   » ‎ KPATYΛOΣ
  Ὁ πόλεμος τοῦ Μαραθῶνα
  (Μαραθών)
  
  Μιὰ φορὰ ᾿ς τὸν καιρὸ τῶν Ἑλλήνων ἦρθαν πολλαῖς φούσταις ᾿ς αὐτὸν τὸν κάμπο. Οἱ Ἀθηναῖοι, ποὺ εἶχαν τὸ στρατό τους πάνω ᾿ς τῆς Γριᾶς τὸ μανδρί, ἔπεσαν κατὰ πάνω τους καὶ τόσο πολλοὺς ἐσκότωσαν, ποὺ ἐκοκκίνησε ἀπὸ τὸ αἷμα τὸ ποτάμι.
  
  Ὁ πεζοδρόμος τοῦ Μαραθῶνα
  (Ἀττική)
  
  ᾿Σ τὸν κάμπο τοῦ Μαραθῶνα ἔγινε μιὰ φορὰ μεγάλη μάχη. Τοῦρκοι πολλοὶ μὲ ἄρμενα πολλὰ ἦρθαν νὰ σκλαβώσουν τὴ χώρα καὶ ἀπ᾿ ἐκεῖ νὰ περάσουν ᾿ς τὴν Ἀθήνα. Δὲν ἐπῆγαν γραμμὴ ᾿ς τὴν Ἀθήνα, γιατὶ οἱ Ἕλληνες ἐφύλαγαν μὲ πολλὰ πλεούμενα καὶ τρικάταρτα τὸν Πειραιᾶ. Ἐσυνάχτηκαν ἀπ᾿ ὅλα περίγυρα τὰ χωριὰ καὶ ἀπὸ τὴν Ἀθήνα, κ᾿ ἔπιασαν πόλεμο φριχτό. Ἂν τοὺς νικήσουμε, σοῦ λέγει, ἐδῶ, πάει, τοὺς σπάσαμε· δὲ θὰ ἰδοῦν τὴ στράτα νὰ φύγουν.
  
  Ἐπολέμησαν ἀπὸ τὴν αὐγὴ ἕως τὸ βράδυ. Ἀπελπισμένοι ἐπολέμησαν οἱ ἐχτροί, ἀλλὰ πλέον ἀπελπισμένοι ἐπολέμησαν οἱ Ἕλληνες. Τὸ αἷμα ἐπῆγε ποτάμι· ἔφτασεν ἕως τὰ ῥιζὰ τοῦ Βρανᾶ καὶ ἕως τὸ Μαραθῶνα ἀντίκρυ. Ἔσυρεν ὣς τὴ θάλασσα κ᾿ ἔβαψε κατακόκκινα τὰ κύματα. Θρῆνος καὶ κακὸ ἔγινε. Τέλος ἐνίκησαν οἱ Ἕλληνες. Οἱ Τοῦρκοι ἔτρεξαν νὰ γλυτώσουν ᾿ς τὰ καράβια. Οἱ Ἕλληνες τοὺς ἐκυνήγησαν κ᾿ ἐκεῖ, τοὺς κατάσφαξαν, κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἐχτροὺς δὲν ἐγύρισε πίσω.
  
  Ἔτρεξαν τότε δύο νὰ φέρουν τὴν εἴδηση ᾿ς τὴν Ἀθήνα. Ὁ ἕνας ἔτρεξε καβαλλάρης, ὁ ἄλλος πεζὸς κι᾿ ἀρματωμένος. Ὁ καβαλλάρης ἐπῆγεν ἀπὸ τὸ Χαλάντρι· ὁ πεζὸς ἔπιασε τὴ Σταμάτα. Φτεροπόδαρος ἀνέβηκε τὸν Ἀφορεσμὸ καὶ κατέβηκε ᾿ς τὸ χωριό. Καθὼς τὸν εἶδαν οἱ γυναῖκες ἔτρεξαν κοντά του· «Σταμάτα, τοῦ φώναζαν, σταμάτα!» Ἤθελαν νὰ τὸν ἐρωτήσουν τὶ ἀπόγινε ἡ μάχη. Ἐστάθηκε μιὰ στιγμὴ νὰ πάρῃ φύσημα, κ᾿ ἔπειτα, πάλι δρόμο. Τέλος φτάνει ᾿ς τὸ Ψυχικό· ἐκεῖ ἐπῆγε νὰ ξεψυχήσῃ, πιάστηκε ἡ ἀναπνοή του, τὰ πόδια του ἔτρεμαν, τώρα ἔλεγε νὰ πέσῃ. Ἀντρειεύεται τότε καὶ παίρνει βαθυὸ ἀνασασμό, καὶ μιὰ καὶ δύο, ἔφτασε τἐλος ᾿ς τὴν Ἀθήνα. «Ἐνικήσαμε!» εἶπε, κ᾿ ἔπεσε εὐτὺς κ᾿ ἐξεψύχησε. Ὁ καβαλλάρης ταχυδρόμος ἀκόμα δὲν ἐφάνηκε!
  
  Ἐκεῖ ὅμως ποὺ σταμάτησε ὁ πεζοδρόμος κ᾿ ἐκεῖ ποὺ πῆρε ἀνάσα, ἄφησε τ᾿ ὄνομα τοῦ καμώματός του. Τὸ πρῶτο χωριὸ τ᾿ ὠνόμασαν Σταμάτα, τὸ δεύτερο Ψυχικό.
  
  Ὁ κάμπος τοῦ Μαραθῶνα
  (Σοῦλι καὶ Βρανᾶ τοῦ δήμου Μαραθῶνος)
  
  ᾿Σ τὸν κάμπο τοῦ Μαραθῶνα ἀκούγονται πολλαῖς φοραῖς τὴ νύχτα φωναῖς λυπητεραῖς, σὰ γυναικῶν ποὺ νὰ τοῖς βασανίζουν. Ὅσο κοντοζυγώνεις ᾿ς τὸ μέρος ποὺ ἀκούγονται οἱ φωναῖς, τόσο αὐταῖς ἀλαργεύουν.
  
  (Νικολάου Πολίτου, «Μελέται περὶ τοῦ βίου καὶ τῆς γλώσσης τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ. Παραδόσεις Α'», Ἀθῆναι, ἐκδοτικὸς ὀργανισμὸς «Ἐργάνη» - Ε.Π.Ε., 1965.)
  
  * * *
  
  Σὰν σήμερα - 2499 χρόνια πρίν
  
  13 Αὐγούστου, κατὰ τοὺς ὑπολογισμούς, 490 π.Χ., ἡ Μάχη τοῦ Μαραθῶνος. Σὰν σήμερα, πρὶν 2499 χρόνια (490 π.Χ. - 2010 μ.Χ.· ὑπενθυμίζουμε ὅτι τὸ ἡμερολόγιό μας δὲν περιλαμβάνει ἔτος μηδέν). Ἀπὸ ἐφέτος, ὅμως, τιμοῦμε τὰ 2500 χρόνια τῆς μάχης ποὺ καθόρισε τὴν μοῖρα τοῦ κόσμου. Ἀλλὰ καὶ τοῦ μαραθωνίου δρόμου, μὲ ἀρχὴ τὸν θρυλικὸν ἐκεῖνον δρομέα ποὺ ξεψύχησε μὲ τὸ «νενικήκαμεν!» Στὶς 31 Ὀκτωβρίου ἐφέτος, ὁ κλασσικὸς μαραθώνιος δρόμος θὰ εἶναι μιὰ σπουδαία τελετὴ τιμῆς ἀπὸ ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα στοὺς ἥρωες ἐκείνους ποὺ μὲ τὸ αἷμά τους ἐθεμελίωσαν τὸν παγκόσμιο πολιτισμό.
  
  13 Αὐγούστου, 1999 μ.Χ., Λαμία. Ὁ ὑποφαινόμενος ὀνομάζεται Δόκιμος Ἔφεδρος Ἀξιωματικός. (Ναί, γιὰ κάποιους, μερικὲς συμπτώσεις ἔχουν σημασία.) Αὐτὸ ποὺ θυμᾶται σήμερα ἐντονότερα ἀπὸ ἐκείνη τὴν ἡμέρα, εἶναι ἡ συγκίνησις καὶ ἡ ὑπερηφάνεια στὰ μάτια τοῦ πατέρα του, μόλις ὡλοκληρώθηκε ἡ τελετή. Καὶ ἀναρωτιέται, μιὰ ἑβδομάδα τώρα, ἂν μπόρεσε ποτὲ νὰ δείξῃ στὸν πατέρα του τὴν δική του ὑπερηφάνεια καὶ εὐγνωμοσύνη γι᾿ αὐτόν...
  
  * * *
  
  Ἐνδιαφέρον εἶναι ὅτι ἐνῶ οἱ λαϊκὲς παραδόσεις ποὺ κατέγραψε ὁ Νικόλαος Πολίτης ἀναφέρουν τοὺς ἀρχαίους εἰσβολεῖς ὡς Τούρκους, ἡ γραφὶς τῶν λογίων τῆς Ἐπαναστάσεως, ἀλλὰ καὶ ἀγράμματοι ἀκόμη ἀγωνιστές, συγκινούμενοι ἀπὸ τὴν ἀρχαία δόξα τῆς Ἑλλάδος ποὺ ἀνασταίνεται, ἀποκαλοῦν τοὺς Τούρκους, Πέρσες! Ἔτσι, τὸν Μαραθῶνα καὶ τὸν Μιλτιάδη ἐπικαλεῖται ὁ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης στὴν προκήρυξι «Μάχου ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος» καὶ καλεῖ τοὺς Ἕλληνες νὰ μιμηθοῦν τοὺς προγόνους, «οἵτινες κατέκοψαν τοσάκις τοὺς ἀναριθμήτους στρατοὺς τῶν βαρβάρων Περσῶν, τῶν ὁποίων τοὺς βαρβαροτέρους καὶ ἀνανδροτέρους ἀπογόνους πρόκειται εἰς ἡμᾶς σήμερον, μὲ πολλὰ μικρὸν κόπον, νὰ ἑξαφανίσωμεν ἐξ ὁλοκλήρου.» Ὁ δὲ Νικηταρᾶς ὁ Τουρκοφάγος, «Σταθῆτε Πέρσαι νὰ πολεμήσωμε!», φωνάζει στοὺς Τούρκους στὴν μάχη τῶν Δολιανῶν -Περσιάνους μάλιστα τοὺς ἀπεκάλει.
  
  Σὲ ἀμφότερες τῆς περιπτώσεις, ἡ ἴδια πραγματικότης· ὁλόκληρη ἡ Ἱστορία τῆς Φυλῆς μας συγχρόνως παρούσα, ὄχι νεκρὸ γράμμα, ἀλλὰ ζωντανὴ παράδοσις, αἷμα κοχλάζον στὸ σῶμα τῶν ἀνδρῶν καὶ τῶν γυναικῶν τοῦ λαοῦ μας.
  
  * * *
  
  ΜΑΧΟΥ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ
  
  [...] Ἂς καλέσωμεν λοιπὸν ἐκ νέου, ὦ Ἀνδρεῖοι καὶ μεγαλόψυχοι Ἕλληνες, τὴν ἐλευθερίαν εἰς τὴν κλασικὴν γῆν τῆς Ἑλλάδος! Ἂς συγκροτήσωμεν μάχην μεταξύ τοῦ Μαραθῶνος καὶ τῶν Θερμοπυλῶν! Ἂς πολεμήσωμεν εἰς τοὺς τάφους τῶν Πατέρων μας, οἱ ὁποῖοι, διὰ νὰ μᾶς ἀφήσωσιν ἐλευθέρους, ἐπολέμησαν καὶ ἀπέθανον ἐκεῖ! Τὸ αἷμα τῶν τυράννων εἶναι δεκτὸν εἰς τὴν σκιὰν τοῦ Ἐπαμεινώνδου Θηβαίου, καὶ τοῦ Ἀθηναίου Θρασυβούλου, οἵτινες κατετρόπωσαν τοὺς τριάκοντα τυράννους, εἰς ἐκείνας τοῦ Ἁρμοδίου καὶ Ἀριστογείτονος, οἱ ὁποῖοι συνέτριψαν τὸν Πεισιστρατικὸν ζυγόν, εἰς ἐκείνην τοῦ Τιμολέοντος, ὅστις ἀπεκατέστησε τὴν ἐλευθερίαν εἰς τὴν Κόρινθον καὶ τὰς Συρακούσας, μάλιστα εἰς ἐκείνας τοῦ Μιλτιάδου καὶ Θεμιστοκλέους, τοῦ Λεωνίδου καὶ τῶν τριακοσίων, οἵτινες κατέκοψαν τοσάκις τοὺς ἀναριθμήτους στρατοὺς τῶν βαρβάρων Περσῶν, τῶν ὁποίων τοὺς βαρβαροτέρους καὶ ἀνανδροτέρους ἀπογόνους πρόκειται εἰς ἡμᾶς σήμερον, μὲ πολλὰ μικρὸν κόπον, νὰ ἑξαφανίσωμεν ἐξ ὁλοκλήρου. Εἰς τὰ ὅπλα λοιπὸν φίλοι· ἡ Πατρὶς Μᾶς Προσκαλεῖ!
  
  ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ
  Τὴν 24ην Φεβρουαρίου 1821
  Εἰς τὸ γενικὸν στρατόπεδον τοῦ Ἰασίου
  
  (Προκήρυξις Ἀλεξάνδρου Ὑψηλάντου, Ἰάσιον, 24-2-1821.)
  
  * * *
  
  Ἡ ἀφιλοκέρδεια τοῦ Νικηταρᾶ
  
  Δημήτριος Kαμπούρογλου
  25 Μαρτίου 1927
  
  Ἕν ἀπὸ τὰ ὄνειρά μου ἦτο -καὶ συνήθως τὰ ὄνειρα τῆς ἡμέρας δὲν ἐπαληθεύουν- νὰ γράψω διὰ τοὺς ἐλληνοτουρκικοὺς πολέμους τοῦ Ἀγῶνος, ἐν συγκρίσει καὶ ἐκ παραλλήλου πρὸς τοὺς ἑλληνοπερσικοὺς τῆς ἀρχαιότητος, μετὰ προσφυγῆς ἐνίοτε, πρὸς πλήρη παραλληλισμόν, καὶ εἰς τὰ Ὁμηρικὰ ἔπη.
  
  Πρέπει νὰ ὁμολογήσω ἐν τούτοις, ὅτι τὴν σκέψιν ταύτην ὀφείλω εἰς τὸν Νικηταρᾶν, ὅστις βλέπων τοὺς Τούρκους φεύγοντας πανικόβλητους εἰς τὴν μάχην τῶν Δολιανῶν, ἐφώναζεν εἰς αὐτούς: «Σταθῆτε Πέρσαι νὰ πολεμήσωμε!» -Περσιάνους μάλιστα τοὺς ἀπεκάλει. [...]
  
  Ἡ βοὴ καὶ ὁ ἀλαλαγμὸς τῶν Δερβενακιῶν πολὺ ὡμοίαζε πρὸς τὴν θρυλικὴν βοήν, τὴν ὁποίαν ἀκόμη καὶ τώρα τὰ μεσάνυκτα τὴν ἀκούουν οἱ βοσκοὶ ποὺ διανυκτερεύουν εἰς τὶς πλαγὲς τῶν βουνῶν, τὰ ὁποῖα στεφανώνουν τὸν Μαραθῶνα, καὶ εἰς τὰ ἐρείπια τοῦ Βρανᾶ. [...]
  
  («Τὸ Εἰκοσιένα», πανηγυρικοὶ λόγοι ἀκαδημαϊκῶν, ἐκδ. Ἀκαδημία Ἀθηνῶν, Ἵδρυμα Κώστα καὶ Ἑλένης Οὐράνη, Ἀθῆναι 1977· ἀναδημοσίευσις: Μυριόβιβλος.)
  
  * * *
  
  Πότε ἀκριβῶς ἔτρεξε ὁ Φειδιππίδης;
  
  (Σημ.: Ἡ ἡμερομηνία τῆς 13ης Αὐγούστου εἶχε προταθεῖ καὶ παλαιότερα ὡς ἡ πιθανότερη, γιὰ τοὺς ἴδιους ἢ ἄλλους λόγους, ἀπὸ ἄλλους ἐρευνητές. Βλ. π.χ. στὴν «Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους» τῆς Ἐκδοτικῆς Ἀθηνῶν.)
  
  Οι επιστήμονες επικέντρωσαν τις γνώσεις τους σχετικά με τη χρονολόγηση ιστορικών γεγονότων και υπολόγισαν ότι η μάχη του Μαραθώνα - το ορόσημο αυτό για όλη την Ευρώπη - έγινε την ίδια ακριβώς ημερομηνία που άρχισαν και οι 28οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην Αθήνα...
  
  Χ. Βάρβογλης
  
  Σύμφωνα με την παράδοση, το χαρμόσυνο μήνυμα της νίκης των Αθηναίων στον Μαραθώνα έφερε το απόγευμα στην Αθήνα ένας ανώνυμος οπλίτης, που αμέσως μετά την κραυγή «νικήσαμε» έπεσε νεκρός από την εξάντληση. Προς ανάμνηση αυτού του γεγονότος στους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 1896 καθιερώθηκε ένας δρόμος αντοχής μήκους όση είναι η απόσταση Μαραθώνα - Αθήνας. Μια εντελώς πρόσφατη έρευνα ομάδας καθηγητών του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Τέξας, με επικεφαλής τον καθηγητή Ντον Ολσον, υποδεικνύει ότι η επέτειος αυτής της μάχης συμπίπτει με την έναρξη των εφετινών Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας.
  
  H χρονολόγηση γεγονότων που έχουν συμβεί κατά την αρχαιότητα είναι ένα πολύ δύσκολο εγχείρημα, και απαιτεί συνδυασμό πληροφοριών και γνώσεων από διαφορετικές πηγές. Κλασικό παράδειγμα αποτελεί ο καθορισμός της χρονολογίας της μάχης του Μαραθώνα. Ο πατέρας της Ιστορίας Ηρόδοτος αναφέρει ότι μόλις οι Αθηναίοι πληροφορήθηκαν την απόβαση του περσικού στρατού στην παραλία του Μαραθώνα έστειλαν τον δρομέα Φειδιππίδη στη Σπάρτη με την εντολή να ζητήσει τη βοήθεια των Λακεδαιμονίων. Ο Φειδιππίδης κάλυψε την απόσταση των 240 χιλιομέτρων που χωρίζει τις δύο πόλεις σε μόλις δύο ημέρες και βρήκε τους Λακεδαιμόνιους πρόθυμους να βοηθήσουν. Του είπαν όμως ότι εκείνη την ημέρα η Σελήνη ήταν μόλις 8 ημερών και για θρησκευτικούς λόγους το εκστρατευτικό στρώμα δεν μπορούσε να ξεκινήσει από τη Σπάρτη πριν από την πανσέληνο, δηλαδή ύστερα από έξι μέρες. Πραγματικά, το εκστρατευτικό σώμα αναχώρησε την επομένη της πανσελήνου. Οι πάνοπλοι Σπαρτιάτες περπατώντας τουλάχιστον 14 ώρες την ημέρα κάλυψαν την απόσταση έως την Αθήνα σε μόλις τρεις ημέρες, έφθασαν όμως την επομένη της μεγάλης μάχης. Αυτά τα στοιχεία που δίνει ο Ηρόδοτος αποτέλεσαν το κλειδί για τη χρονολόγηση της μάχης του Μαραθώνα, αφού η απαγόρευση της έναρξης νέας εκστρατείας ίσχυε μόνο κατά τον μήνα Κάρνειο του σπαρτιατικού ημερολογίου.
  
  Στην αρχαία Ελλάδα το ημερολόγιο που ακολουθούσαν οι διάφορες πόλεις-κράτη ήταν σεληνο-ηλιακό. Οι μήνες άρχιζαν κατά τη νουμηνία, δηλαδή την ημέρα της νέας Σελήνης, δύο εβδομάδες πριν από την πανσέληνο, και διαρκούσαν εναλλάξ 29 ή 30 ημέρες. Επομένως, αφού η φάση της Σελήνης είναι η ίδια για όλη τη Γη, όλοι οι Ελληνες είχαν πρωτομηνιά την ίδια ημέρα. H αρχή όμως του έτους ήταν συνδεδεμένη με τον Ηλιο και τις εποχές του έτους, και δεν ήταν η ίδια για όλες τις πόλεις-κράτη. H Αθήνα είχε πρωτοχρονιά κατά την πρώτη νουμηνία μετά το θερινό ηλιοστάσιο, ενώ η Σπάρτη είχε πρωτοχρονιά κατά την πρώτη νουμηνία μετά τη φθινοπωρινή ισημερία. Επειδή μεταξύ της φθινοπωρινής ισημερίας και του θερινού ηλιοστασίου μεσολαβούν εννέα μήνες, ήταν εύκολο στους αρχαιολόγους να βρουν την αντιστοιχία μεταξύ των μηνών του αθηναϊκού ημερολογίου, το οποίο αποτελεί τη βάση χρονολόγησης για την κλασική περίοδο της αρχαιότητας, και εκείνων του σπαρτιατικού. Ο Κάρνειος μήνας των Σπαρτιατών, λοιπόν, βρέθηκε ότι αντιστοιχεί στον Μεταγειτνιώνα μήνα των Αθηναίων και με βάση το γεγονός ότι η πανσέληνος του Μεταγειτνιώνα το 490 π.X. έπεφτε κατά το σύγχρονο ημερολόγιο στις 9 Σεπτεμβρίου, υπολογίστηκε ότι η μάχη θα πρέπει να δόθηκε στις 12 του ίδιου μήνα.
  
  Φαίνεται όμως ότι κατά τους παραπάνω υπολογισμούς έγινε ένα σημαντικό λάθος. Μεταξύ της φθινοπωρινής ισημερίας και του θερινού ηλιοστασίου μεσολαβούν 271,5 ημέρες. Αυτό το χρονικό διάστημα αντιστοιχεί σε 9 ηλιακούς μήνες των 30 και 31 ημερών, όπως αυτοί του σύγχρονου ημερολογίου, αλλά σε 9 και 1/5 σεληνιακούς μήνες των 29 και 30 ημερών του αρχαίου ελληνικού ημερολογίου. Αυτό σημαίνει ότι κατά μέσον όρο σε κάθε τέσσερις χρονιές, κατά τις οποίες στο διάστημα αυτό περιέχονται 9 νουμηνίες, αντιστοιχεί και μία χρονιά κατά την οποία στο διάστημα αυτό περιέχονται 10 νουμηνίες! Κατά σύμπτωση, όπως διαπίστωσαν οι καθηγητές του Πανεπιστημίου του Τέξας, η χρονιά της μάχης του Μαραθώνα ανήκε στη δεύτερη, πιο σπάνια, περίπτωση. Μεταξύ της φθινοπωρινής ισημερίας και του θερινού ηλιοστασίου μεσολάβησαν 10 νουμηνίες.
  
  Ετσι, όταν ξεκίνησε η νέα χρονιά για τους Αθηναίους, είχαν ήδη περάσει δέκα μήνες για τους Σπαρτιάτες και όχι εννέα, όπως συνέβαινε συνήθως. Επομένως το καλοκαίρι του 490 π.X. ο Κάρνειος μήνας των Σπαρτιατών δεν αντιστοιχούσε στον Μεταγειτνιώνα των Αθηναίων αλλά στον προηγούμενο μήνα, τον Εκατομβαιώνα. Για να βρεθεί λοιπόν η ακριβής ημερομηνία της μάχης του Μαραθώνα θα έπρεπε απλώς να υπολογιστεί πότε έπεφτε η πανσέληνος, στο μέσον του ενδέκατου μήνα του σπαρτιατικού ημερολογίου. Ενας στοιχειώδης υπολογισμός δείχνει ότι αυτή η πανσέληνος έπεφτε στις 10 Αυγούστου του 490 π.X., οπότε και η μάχη του Μαραθώνα, που έγινε κατά τον Ηρόδοτο τρεις ημέρες μετά την πανσέληνο, θα πρέπει να συνέβη στις 13 Αυγούστου. Σύμφωνα λοιπόν με αυτούς τους υπολογισμούς, η επέτειος του μαραθώνιου δρόμου συμπίπτει με την ημέρα της τελετής έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004! Μια σύμπτωση που έχει την αξία της, εφέτος που οι σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες ξαναγύρισαν στην πόλη από την οποία ξεκίνησαν πριν από 108 χρόνια.
  
  Ο Κάρνειος και ο Μεταγειτνιών
  
  Ο Κάρνειος μήνας των Σπαρτιατών πήρε το όνομά του από τον μάντη Κάρνο, ο οποίος σκοτώθηκε πέφτοντας από το άλογό του κατά τις μάχες που ακολούθησαν την εισβολή των Δωριέων στην Πελοπόννησο. Ο θεός της μαντικής Απόλλων θεώρησε τους Λακεδαιμονίους υπεύθυνους για τον θάνατο του Κάρνου και τους τιμώρησε προκαλώντας επιδημία στην πόλη τους. Για να εξευμενίσουν τον Απόλλωνα οι Σπαρτιάτες θεσμοθέτησαν τη γιορτή των Καρνείων κατά τον ομώνυμο μήνα, κατά τη διάρκεια της οποίας δεν επιτρεπόταν να ξεκινήσει εκστρατεία.
  
  Ο Μεταγειτνιών μήνας του αθηναϊκού ημερολογίου είχε πάρει το όνομά του από τη συνήθεια των αρχαίων Αθηναίων να μετακομίζουν κατά το τέλος του καλοκαιριού. Αξίζει να επισημάνουμε ότι τη συνήθεια αυτή είχαν και οι σύγχρονοι Αθηναίοι του 19ου αιώνα. Ο Εκατομβαιών μήνας του αθηναϊκού ημερολογίου πήρε το όνομά του από τα 100 βόδια που θυσιάζονταν κάθε χρόνο προς τιμήν του θεού Απόλλωνα.
  
  «Το Βήμα», 29-8-2004
  Κωδικός άρθρου: B14250H031

• 11:30

  Δεύτερη δόση από... Αγκίστρι!

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Δεν χορταίνεται το Αγκίστρι. Με τίποτα. Αλλά επειδή δεν πρέπει να είμαστε άπληστοι μια δεύτερη δόση στο καταπράσινο νησάκι είναι μια καλή διαφυγή. Λίγες μέρες λοιπόν πάλι στο αγαπημένο Αγκίστρι για να έχουμε δυνάμεις το χειμώνα! Θα είμαστε πίσω σε λίγες μέρες...
  
• August 11, 2010
• 0:28

  Η γλώσσα της διαφωνίας

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Tου Μιχάλη Μητσού / mmitsos@dolnet.gr
  
  Είναι περίεργο το αίσθηµα: να πεθαίνει κάποιος που τον ήξερες µόνο από τα γραπτά του, και να είναι σαν να έφυγε ένας δικός σου άνθρωπος, κάποιος που του είχες εµπιστοσύνη, ένας φίλος.
  
  Για όσους δεν τον γνώριζαν καλά, γράφει στην Γκάρντιαν ο βρετανός δηµοσιογράφος Πίτερ Κέλνερ, ο Τόνι Τζουντ συγκέντρωνε όλες τις αντιφάσεις του κόσµου. Ηταν ένας ιδεαλιστής που δεν δίσταζε να επικρίνει µε σφοδρότητα όσους δεν συµµερίζονταν τα ιδανικά του. Ενας Εβραίος που ήταν υπερήφανος για την κληρονοµιά του, αλλά έφτασε να τον µισούν πολλοί σιωνιστές. Ενας ευρωπαίος σοσιαλδηµοκράτης, που προτιµούσε να ζει στην Αµερική.
  
  Για τους φίλους του όµως και ο Κέλνερ συγκαταλεγόταν σ αυτούς οι αντιφάσεις εξαφανίζονταν. Οπως συµβαίνει µε πολλούς Εβραίους της διασποράς, η εκπαίδευση αποτελεί κλειδί για την κατανόηση του χαρακτήρα του Τζουντ: µια εκπαίδευση όχι στην υπηρεσία των συµφερόντων µιας οµάδας ή µιας ιδεολογίας, αλλά µε στόχο την κατανόηση και τη βελτίωση του κόσµου. Τα κίνητρά του ήταν η ακρίβεια, η αυστηρότητα και η αλήθεια. Η πίστη του σε αυτές τις αρχές τον έκανε συχνά να απαρνείται παλιές ιδέες και να αποκηρύσσει παλιούς συµµάχους.
  
  Κάπως έτσι, ο άνθρωπος που στα νιάτα του περνούσε τα καλοκαίρια του στα κιµπούτς και όταν ξέσπασε ο πόλεµος του 1967 πήρε το τελευταίο αεροπλάνο για το Ισραήλ, έφτασε το 2003 να γράψει στο Νew Υork Review of Βooks ότι το εβραϊκό κράτος αποτελούσε πλέον αναχρονισµό. Στους Χρήσιµους Ηλίθιους του Μπους συνέκρινε τους διανοούµενους που είχαν µετανιώσει επειδή υποστήριξαν τον πόλεµο στο Ιράκ µε τους θαυµαστές του Στάλιν στη Δύση, οι οποίοι κατήγγειλαν στη συνέχεια τον δικτάτορα όχι για τα εγκλήµατά του, αλλά επειδή δυσφήµησε τον µαρξισµό. Και στο τελευταίο του βιβλίο, προϊόν µιας διάλεξης που έδωσε καθισµένος σε αναπηρική καρέκλα στη Νέα Υόρκη, µιλάει γι αυτά που είναι ακόµη ζωντανά κι εκείνα που έχουν πεθάνει στη σοσιαλδηµοκρατία. «Αυτό που έχουµε ανάγκη», θα έγραφε αργότερα στο London Review of Βooks, «είναι να ξαναβρούµε όχι την πίστη στην ελευθερία, γιατί αυτό µετατρέπεται εύκολα σε κάτι άλλο, αλλά την πίστη στην ισότητα. Ιση πρόσβαση στη γνώση, ίση πρόσβαση στην παιδεία, ίση πρόσβαση στην εξουσία και την πολιτική. Θα έπρεπε να µας απασχολεί περισσότερο η ανισότητα στις ευκαιρίες, είτε µεταξύ των νεώτερων και των µεγαλύτερων είτε µεταξύ εκείνων που έχουν διαφορετικές ικανότητες ή προέρχονται από διαφορετικές περιοχές µιας χώρας. Πρέπει να ανακαλύψουµε εκ νέου τη γλώσσα της διαφωνίας».
  
  Ο Τζουντ είχε και υψηλή αίσθηση του χιούµορ. Κι είναι σίγουρο ότι θα διασκέδαζε πολύ αν µάθαινε - µπορεί και να το έµαθε - ότι ο άνθρωπος που το 2003 αναφέρθηκε εκτενώς στις απόψεις του στη διάρκεια οµιλίας του στο φεστιβάλ νεολαίας του Συνασπισµού έγινε επτά χρόνια αργότερα πρόεδρος µιας µεγάλης ποδοσφαιρικής οµάδας…
  Πηγή: Εφημερίδα Τα ΝΕΑ
  [diastaseis.blogspot.com]
  
  Από το e-rooster για τον Τόνι Τζουντ
  
  "Πριν καταλήξεις στο ότι κάποιος είναι καλός, κοίτα πώς φέρεται στο σπίτι του".Ταλμούδ.Υπάρχει ένα εβραϊκό αστείο που το λένε οι Βρετανοί Εβραίοι λίγο μελαγχολικά, όταν μιλούν για τον ευρωπαϊκό αντισημιτισμό. Δεν είναι ακριβώς αστείο, είναι μια μάλλον πικρή διαπίστωση γιαυτά που μπορεί να κληθείς να αντιμετωπίσεις κατά τη διάρκεια του βίου σου κι ενώ έρχεσαι αντιμέτωπος με την ιστορία: "Ευτυχώς που ο Χίλτερ σταμάτησε στο West End", λένε. Φυσικά είναι αδύνατον να γνωρίζουμε αν το αστείο αυτό είχε ακουστεί ποτέ στο σπίτι του Βρετανού ιστορικού Tony Judt (Τόνυ Τζουτ) στο West End του Λονδίνου που πέθανε προχθές απο ανίατη ασθένεια.Γεννήθηκε λίγο μετά τον πόλεμο άλλως τε και στη Βρετανία, όπως κι αλλού, πήρε τουλάχιστον μια δεκαετία για να πειστεί η κοινή γνώμη πως οι μαρτυρίες για τη φρίκη που αντίκρυσαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης κατά την απελευθέρωσή τους οι Σύμμαχοι, δεν ήταν προπαγάνδα των Αμερικανών, όπως έλεγαν τότε.
  
  Βέβαια, όταν διάβασα σε κάποιο κείμενό του ότι κάποτε είχε δηλώσει ότι "Δεν χρειάζεται να είναι κανείς Εβραίος για να κατανοήσει την ιστορία του Β'Παγκοσμίου Πολέμου. Βοηθάει, ωστόσο" θυμήθηκα αμέσως αυτήν ακριβώς τη φράση: "Ευτυχώς που ο Χίτλερ σταμάτησε στο West End". Ο Τόνυ Τζουτ, υπήρξε ένας μεγάλος ιστορικός κι αυτό φυσικά δεν το λέω εγώ αλλά όλοι όσοι μελέτησαν το έργο του και παρακολούθησαν τη σκέψη του όπως αυτή ξετυλίχθηκε τόσο στα βιβλία του όσο και στην εκτεταμένη αρθρογραφία του. Επιλέγω ομως να τον θυμάμαι ως ένα διανοούμενο από αυτούς που έχω πρότυπο στη ζωη μου όχι τόσο επειδή υπηρξε μια σειρά απο πράγματα που θαυμάζω, για παράδειγνα, ήταν εξαιρετικά ευρυμαθής όσον αφορά στην ευρωπαϊκή λογοτεχνία και ποίηση. Θα τον θυμάμαι πάντα ως πρότυπο του σκεπτόμενου ανθρώπου που όχι μόνο δεν συμβιβάστηκε αλλά συγκρούστηκε πρωτίστως με το "αίμα" του, χωρίς να αρνηθεί ούτε για μια στιγμή την ταυτότητά του.
  
  Είμαι το πιο ακατάλληλο πρόσωπο να κάνω έστω και μια δημοσιογραφική παρουσίαση της προσωπικότητας και του έργου του εκλιπόντος κι αυτό γιατί δεν έχω τον θεωρητικό εξοπλισμό για κάτι τέτοιο. Συνδέω κάποια άρθρα στο τέλος αυτού του κειμένου και όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να τα διατρέξουν. Αποφάσισα όμως να γράψω το κείμενο αυτό και μαλιστα ένα είδει νεκρολογίας, γιατί πιστεύω ότι σήμερα, περισσότερο από ποτέ και ειδικά στη χώρα μας, αυτός ο τύπος του διανοούμενο δεν είναι απλώς αυτό που λέμε "επίκαιρος", είναι το ζητούμενο.Κατά τη διάρκεια του επιστημονικού του βίου ο Τόνη Τζουτ στάθηκε κριτικά απέναντι σε μια σειρά από ζητήματα που τον αφορούσαν άμεσα: την ισραηλινή κατοχή στην Παλαιστίνη αν και ο ίδιος Εβραίος κι αν και νεότερος είχε εργαστεί μέχρι και ως εθελοντής στον πόλεμο των Έξι Ημερών.
  
  Γρήγορα κατάλαβε όμως πως "όλο αυτό" δηλαδή το σιωνιστικό όραμα, ήταν τελείως λάθος και στάθηκε απέναντί του κριτικά. Για μας που ζούμε στην Ευρώπη αυτό φαντάζει κάτι αυτονόητο ή εύκολο. Όμως όταν ζεις στο Μανχάταν, είσαι Εβραίος και σε βάλει στο στόχαστρο η εβραϊκή Anti-defamation League δεν είναι και τόσο αυτονόητο, είναι μια στάση που κοστίζει. Έπειτα, αν και αριστερών καταβολών ο ίδιος, τάχθηκε επικριτικότατα απέναντι στην ευρωπαϊκή μαρξιστική αριστερά, κατέκρινε τον κονφορμισμό της γαλλικής ιντελιγκέντσιας και δεν παρέλειπε σε κάθε ευκαιρία να καταδεικνύει τον τσαρλατανισμό της μεταμοντέρνας academia. Κι όμως αυτό δεν του ήταν αρκετό.
  
  Φιλελεύθερος σοσιαλδημοκράτης ο ίδιος, δεν παρέλειπε να κατακρίνει όσους από τους αμερικανούς φιλελευθέρους ανέχτηκαν και στήριξαν ιδεολογικά τον πρόεδρο Μπους ενώ δεν σταμάτησε ποτέ να αναζητά την σοσιαλδημοκρατική αντιπρόταση στα ζητήματα που απασχολούν τον καιρό μας.Περνάμε ένα περίεργο καλοκαίρι. Με την απειλή της κρίσης καλούμαστε μέσα σε λίγες ημέρες να λάβουμε αποφάσεις για να διορθώσουμε στρεβλώσεις που ανάγονται στην ίδρυση του ελληνικου κράτους. Κάθε προσπάθεια άρθρωσης κριτικης σκέψης καταπλακώνεται από έναν ορυμαγδό ουρλιαχτών ανάμεικτων συναισθηματισμού και απειλών και σου ζητούν να απαντήσεις "πού θα βρούμε τα λεφτά" κάθε που τολμάς να ζητήσεις λίγη περισσότερη συζήτηση. Δυστυχώς, δυστυχέστατα σ'αυτό το σκηνικό έχω διαπιστώσει ότι πρωταγωνιστούν αρκετοί φιλελεύθεροι. Με ασαφείς αναφορές σε κάποια κοινή λογική, παρέχουν ιδεολογική στήριξη σε μια κυβέρνηση που πάσχει από μια καταφανή αμηχανία και αδυναμία στο να στηρίξει ιδεολογικά τα αναγκαία μέτρα.
  
  Αδέλφια, συναγωνιστές, χαλαρώστε λίγο. Μαζί είμαστε σ'αυτό και όλοι μας στηρίζουμε την κυβέρνηση. Θέλουμε όμως να συζητήσουμε, να αναλύσουμε, να δούμε τί πραγματικά έφταιξε και πώς θα διορθωθεί.Σήμερα, 10 Αυγούστου του 2010 με μια σειρά από σοβαρά ζητήματα ανοιχτά να βλέπουμε να εξαντλούνται σε μια λαϊκίστικη συνθηματολογία άλλων εποχών, διαπιστώνω με μελαγχολία και φόβο ότι στην Ελλάδα μας λείπουν οι ανεξάρτητοι διανοούμενοι σαν τον εκλιπόντα. Μας λείπουν οι φωνές που θα σταθούν κριτικά και δεν θα καμφθούν από την ιδεολογική τρομοκρατία που θέλει όσους ομιλούν είτε ανθέλληνες είτε ανόητους. Σήμερα, οφείλουμε να μελετήσουμε και να σκεφτούμε. Οφείλουμε να αποφασίσουμε να συγκρουστούμε πρωτίστως με "τους δικούς" μας. Οφείλουμε να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων και να αδιαφορήσουμε επιδεικτικώς για τα ουρλιαχτά που επικαλούνται την "κατάσταση του επείγοντoς". Σε ποιον το οφείλουμε; Μα, κάθε ελεύθερος πολίτης το οφείλει στον εαυτό του, το οφείλει στο άτομό του. Σε ποιον άλλον να το οφείλει, δηλαδή.Τόνυ Τζουτ, ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σας σκεπάσει.
  
  Post War: A History of Europe since 1945. ( Κριτικές στο εμβληματικό αυτό βιβλίο που κυκλοφόρησε το 2005)
  The New York Review of Books, Tony Judt. (Άρθρα του ιστορικού)
  What is Living and what is dead in socialdemocracy? ( Η τελευταία διάλεξη)
  Wealth, wellbeing and change. (Απόσπασμα από το τελευταίο του βιβλίος III Fares the Land )
  
• August 10, 2010
• 0:49

  Δεν θα βάζαμε πανό στην Aκρόπολη

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Φώτης Κουβέλης, Συνέντευξη στον Ευτύχη Παλλήκαρη, εφημ. Ημερησία

  O Παρθενώνας αντιστέκεται από μόνος του υπέρ της κοινωνίας, δηλώνει ο Φώτης Kουβέλης και διατυπώνει μια διαφορετική άποψη υπέρ της επιχειρηματικότητας. Tαυτόχρονα, ανοίγει τα χαρτιά του για το μνημόνιο, τα κλειστά επαγγέλματα, τις αυτοδιοικητικές εκλογές
  
  -Έχουμε ήδη μια εμπειρία τριών μηνών από την εφαρμογή βασικών διατάξεων του Mνημονίου. Θέλω να μου πείτε τη γνώμη σας. Tελικά είναι ευχή ή κατάρα το Mνημόνιο για τη χώρα;
  
  Θα ήθελα και διεκδικούσα να μην είναι η Eλλάδα υπό τον έλεγχο του Διεθνούς Nομισματικού Tαμείου, αλλά και του λεγόμενου μηχανισμού στήριξης και θεωρώ ότι οι χειρισμοί που έγιναν διαμόρφωσαν ένα πεδίο, το οποίο δημιούργησε τις συνθήκες για την εγκατάσταση του Διεθνούς Nομισ­ματικού Tαμείου στην Eλλάδα. Ήταν η εποχή όπου και οι Eυρωπαίοι κάτω από άλλες εκτιμήσεις θεώρησαν ως εύκολη λύση την παρουσία του Διεθνούς Nομισματικού Tαμείου. Σήμερα, όμως, το Mνημόνιο είναι μια πραγματικότητα. Kαι η απεμπλοκή από το μηχανισμό του Διεθνούς Nομισματικού Tαμείου, όσο και αν αποτελεί δίκαιο αίτημα της κοινωνίας, προϋποθέτει μια εναλλακτική πρόταση διεξόδου από την κρίση και αυτή στη συνέχεια προϋποθέτει την ύπαρξη συσχετισμών ευρωπαϊκού χαρακτήρα, οι οποίοι φοβάμαι ότι δεν υπάρχουν, αλλά και συμμαχίες στήριξης του σχετικού αιτήματος που πρέπει βέβαια να διαμορφωθούν. Pεαλιστικό είναι να διεκδικείς την απαλλαγή της χώρας από τις ασφυκτικές ρυθμίσεις του Mνημονίου, να αποκρούεις ρυθμίσεις που επιβάλλονται πέρα και από τις δεσμεύσεις του Mνημονίου και να προωθείς εναλλακτική πρόταση διεξόδου. Nομίζω ότι αυτό συνιστά υπεύθυνη πολιτική και υπεύθυνη διεκδίκηση.
  
  -H άφιξη της τρόικας συνοδεύεται από εκτιμήσεις ότι έχουμε χάσει μέρος της κυριαρχίας μας σαν χώρα. Συμμερίζεστε αυτήν την άποψη;
  
  H έννοια της κυριαρχίας βεβαίως είναι ευρύτατη και εάν η αναφορά της εθνικής κυριαρχίας γίνεται και στη διαμόρφωση της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής που ασκείται, αυτός ο τομέας της κυριαρχίας αναμφισβήτητα είναι τεροκα­θοριζόμενος από τις αποφάσεις του Διεθνούς Nομισματικού Tαμείου και ευρύτερα του μηχανισμού στήριξης. Θέλω να σημειώσω όμως ότι επί μήνες, όσο ήταν σε εξέλιξη οι εκβιασμοί και τα επάλληλα κυβερνητικά σχέδια, οι φορείς της Aριστεράς αρνήθηκαν, για διαφορετικούς λόγους, να διατυπώσουν και να οργανώσουν τις κοινωνικές δυνάμεις με εναλλακτική πρόταση. Eπιχειρούσαν στα λόγια να μπλοκάρουν το ένα πακέτο μετά το άλλο που γίνονταν όλο και χειρότερα και έφτασαν στο σημείο Aριστερές δυνάμεις να αναζητούν λύσεις εκτός Eυρωπαϊκής Ένωσης και χωρίς ευρώ. Kαι αυτό αξίζει να σημειωθεί διότι αναδεικνύει το πόσο σημαντική είναι μια Aριστερά της ευθύνης, μια Aριστερά του υπεύθυνου λόγου και μια Aριστερά η οποία θέλει να είναι χρήσιμη και για τη χώρα και για την κοινωνία. Σήμερα, εκείνο που πρέπει να διεκδικηθεί, με παρόν το Διεθνές Nομισματικό Tαμείο, είναι η δίκαιη κατανομή των βαρών, η πάταξη της διαφθοράς, η οποία δυστυχώς παραμένει σε μεγάλο μέρος στο απυρόβλητο, η παραοικονομία, ο συντεχνιασμός και το πελατειακό κράτος.
  
  -Eίπατε για συντεχνιασμό και έρχεται στο νου μου η εικόνα των τελευταίων 24ώρων που αφορά στη ΔEH. Aπό τη μια έχουμε το αν πρέπει να εκχωρηθεί ή όχι ένα τμήμα της παραγωγής, από την άλλη έχουμε συνδικαλιστές της ΓENOΠ ΔEH να λένε «θα ματώσουμε», «θα σβήσει η Eλλάδα»...
  
  H Eλλάδα ούτε πρέπει να σκοτεινιάσει, ούτε πρέπει να ματώσει. Tο δημόσιο αγαθό που είναι η ενέργεια πρέπει να προστατευθεί. O εκσυγχ­ρονισμός, με σύγχρονες συνθήκες, της παραγωγής της ενέργειας πρέπει να υπάρξει και κυρίως πρέπει να προστατευθεί το καταναλωτικό κοινό, να προστατευθούν οι Eλληνες πολίτες. Yπήρξαν καθυστερήσεις αναφορικά με την εξυγίανση και τον εκσυγχρονισμό της Δημόσιας Eπιχείρησης Hλεκτρισμού, υπήρξαν ρυθμίσεις πρόσφατες, όσο και του απώτερου παρελθόντος, που, ενώ επέτρεψαν την παρουσία και συμμετοχή της ιδιωτικής πρωτο­βουλίας, δεν λειτούργησαν επ’ ωφελεία του τελικού αποτελέσματος που είναι η προστασία του δημόσιου αγαθού και η αποτελεσματικότητα της επιχείρησης. Nα προστατεύσουμε το δημόσιο χαρακτήρα και το δημόσιο αγαθό, αλλά έχουμε υποχρέωση ταυτόχρονα να δούμε όλα εκείνα τα ζητήματα που θα μπορούν να εντάσσουν την Δημόσια Eπιχείρηση μέσα σε μια παραγωγική διαδικασία και στη βάση των συνθηκών που από τα πράγματα διαμορφώνονται και σε επίπεδο Eλλάδας, αλλά και σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή κλίμακα.
  

  -Θα μείνω λίγο στο θέμα των συντεχνιών. Eίχαμε αυτή την πολύ έντονη αντιπαράθεση με τους ιδιοκτήτες φορτηγών...
  
  Aπό την πρώτη στιγμή ζητήσαμε την άρση της επιστράτευσης, διότι πρόκειται για ένα αντιδημοκρατικό μέτρο. Nα θυμίσω ότι η σημερινή κυβέρνηση ως αντιπολίτευση είχε αποκρούσει το νόμο για την επιστράτευση. Tαυτόχρονα ζητήσαμε το σταμάτημα της απεργίας των ιδιοκτητών φορτηγών και τον εις βάθος διάλογο για την αντιμετώπιση υπαρκτών ζητημάτων. Λέγοντας, όμως, ότι ο όποιος διάλογος έπρεπε να έχει ως βάση το άνοιγμα του επαγγέλματος. Eίναι ένας χώρος ο οποίος δεν αντέχει σε ρυθμίσεις του παρελθόντος. Pυθμίσεις πελατειακού κράτους.
  

  =Eίναι ανάλογη η θέση σας για το άνοιγμα και άλλων επαγγελμάτων- δικηγόροι, πολιτικοί μηχανικοί, φαρμακεία;
  
  Δεν έχω καμία αντίρρηση να γίνει συζήτηση και για το άνοιγμα αυτών των επαγγελμάτων. Aλλά, δεν πρέπει να γίνει γενικευμένα. Πρέπει να γίνει για τον κάθε κλάδο χωριστά. Kαι εξηγούμαι. Δεν είναι κλειστό το επάγγελμα του δικηγόρου. Δικηγόρος μπορεί να γίνει ο οποιοσδήποτε με τις προϋποθέσεις που ισχύουν σε ολόκληρη την Eυρώπη. Eάν απελευ­θέρωση του δικηγορικού επαγγέλματος σημαίνει τη δυνατότητα του όποιου δικηγόρου να ασκεί τη δικηγορία σε όποιο μέρος της χώρας του, βεβαιώνεται. Πολύ δε περισσότερο που η κοινοτική νομοθεσία δίνει τη δυνατότητα άσκησης του συγκεκ­ριμένου επαγγέλματος από τον όποιο Eυρωπαίο πολίτη, στην όποια άλλη χώρα. Eάν πάλι η συζήτηση γίνεται στο πλαίσιο του ανοίγματος του επαγγέλματος του δικηγόρου σε σχέση με την κατώτερη αμοιβή, βεβαίως να γίνει αυτή η συζήτηση, αλλά να συνυπολογισθεί και το στοιχείο της φορολογητέας ύλης. H κατώτερη προβλεπόμενη αμοιβή, η οποία από τα πράγματα δεν ισχύει και δεν ισχύει όταν έχεις έναν υπερπληθυσμό δικηγόρων - είμαστε η χώρα με τους περισσότερους δικηγόρους σε ολόκληρη την Eυρώπη. O ίδιος ο ανταγωνισμός στο εσωτερικό του επαγγέλματος έχει καταργήσει την ελάχιστη προβλεπόμενη αμοιβή. Tο ίδιο θα μπορούσα να ισχυριστώ και για τον κλάδο των συμβολαιο­γράφων και για τον κλάδο των φαρμακοποιών. Γι’ αυτό και υπο­στηρίζω ότι βεβαίως δεν έχουμε κανένα ταμπού αναφορικά με το κλειστό του όποιου επαγγέλματος, αλλά η συζήτηση πρέπει να γίνει εξειδικευμένα και να αντιμετωπίσει παραμέτρους, οι οποίες πρέπει, πράγματι, να αντιμετωπιστούν.
  

  =Kάνετε συναντήσεις με επικεφαλής τραπεζών, τον κ. Παντα­λάκη από την Aγροτική, με τον κ. Παπαδόπουλο από το Tαχυδρομικό Tαμιευτήριο,
  
  Kαι με τους συλλόγους των εργαζομένων...
  
  -Nαι, παράλληλα με αυτό, δεν αντιλέγω, είναι όμως ενδιαφέρον ότι ένα κόμμα της Aριστεράς κάνει συναντήσεις με τραπεζίτες...
  
  Eίναι η παραδοχή μας, όσο και η θετική δέσμευσή μας, ότι η Aριστερά δεν μπορεί να περιορίζεται σε έναν καταγγελτικό λόγο, ο οποίος όσο χρήσιμος και αν είναι για να απαξιώνει μια νεοφιλελεύθερη κοινωνική πολιτική, δεν φτάνει μόνος του. Πρέπει να συνοδεύεται από την προώθηση και την ανάδειξη συγκεκριμένων θέσεων, προτάσεων και διεκδικήσεων για την υπάρχουσα οικονομική πραγματικότητα και για την κοινωνία. Όταν υποστ­ηρίζουμε την ανάγκη του δημόσιου τραπεζικού πυλώνα, όταν διεκδικούμε αυτός ο δημόσιος τραπεζικός πυλώνας να διαδραματίσει ένα θετικό ρόλο και για την αντιμετώπιση των στοιχείων της οικονομικής κρίσης, αλλά και για την εξυπηρέτηση του κοινωνικού συνόλου, οφείλει αυτή η Aριστερά, οφείλει η δική μας Aριστερά, η «Δημοκρατική Aριστερά», να προωθεί συγκεκριμένες θέσεις.
  

  -Άρα, αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχει και μια διαφορετική αντίληψη γενικότερα για την επιχειρηματικότητα στον τόπο...
  
  Δεν μας αφορά η εχθρότητα κατά της επιχειρηματικότητας. Mας αφορά όμως ως «Δημοκρατική Aριστερά» η υγιής επιχειρηματικότητα, η στήριξη της μικρής, της μικρομεσαίας και της μεγαλύτερης επιχείρησης, πολύ δε περισσότερο από την ώρα που υπάρχει η παραδοχή ότι αυτός ο χώρος, ο επιχειρηματικός χώρος, μπορεί να συνεισφέρει αποτελεσματικά και στην αντιμετώπιση της ανεργίας. H ελληνική οικονομία δεν αναπτύσσεται σε στεγανό. H ελληνική οικονομία αναπτύσσεται με όλες τις παραμέτρους που την συγκροτούν και μια από τις παραμέτρους αυτές είναι η επιχειρηματική δράση.
  
  -Eάν είχε τη δύναμη η «Δημοκρατική Aριστερά», θα κατέβαζε, θα έβαζε ένα πανό στην Aκρόπολη για να διαμαρτυρηθεί για τα όντως στραβά της κοινωνίας;
  
  Όχι. Δεν θα βάζαμε πανό στην Aκρόπολη και στον Παρθενώνα. Kαι δεν θα βάζαμε πανό όχι μόνο για να συμβολίσουμε τον σεβασμό σε έναν πολιτισμό που έρχεται από μακριά και διεκδικεί να είναι παρών και όχι μόνο μουσειακός. Δεν θα βάζαμε ποτέ πανό στην Aκρόπολη επειδή πιστεύουμε ότι το μνημείο, με την παρουσία του και μόνο, αντιστέκεται υπέρ της κοινωνίας.
  
  -Eάν υπάρξουν συγκυρίες σε Δήμους -γιατί μιλάμε για δημοτικές εκλογές- σύμπραξης με δυνάμεις από το ΠAΣOK ή από την Aριστερά, θα κάνετε συνεργασίες;
  
  Θα τις κάνουμε, με τις προϋποθέσεις που σας είπα. Θεωρούμε ότι ο χώρος της Tοπικής Aυτοδιοίκησης είναι το κατ’ εξοχήν πρόσφορο πεδίο για τη δημιουργία συνθέσεων και συμμαχιών. Eμείς το λέμε ευθέως, διότι θα υπάρξουν δυνάμεις της Aριστεράς, ήδη υπάρχουν, που αναζητούν τη συνεργασία με δυνάμεις του ΠAΣOK, αλλά κρυμμένες πίσω από μια ψευδεπίγραφη άρνηση, ενώ επί της ουσίας προωθούν τέτοιες συνεργασίες στο όνομα του οφέλους, του κομματικού οφέλους. Aυτή η πολιτική συμπεριφορά δεν μας αφορά. Eκείνο το οποίο επιλέγουμε, επίσης με σαφήνεια, να πούμε είναι ότι στα τρία μεγάλα αυτοδιοικητικά μεγέθη που είναι Aθήνα, Θεσσαλονίκη, Πειραιάς και στις αντίστοιχες περιφέρειες, εκεί δεν θα κάνουμε συνεργασίες που θα προσδιορίζονται με κομματικούς όρους με το κυβερνητικό κόμμα. Eκλογές
  
  -Eσείς, τι προσδοκάτε από τις αυτοδιοικητικές εκλογές;
  
  Διεκδικούμε τη νίκη των ιδεών της ουσιαστικής αποκέντρωσης και περιφερειακής συγκρότησης του κράτους με αυτοδιοίκηση. H επικράτηση αυτών των ιδεών πρέπει να γίνει μέσα από φερέγγυους συνδυασμούς και φερέγγυα πρόσωπα, προκειμένου να έχουμε τη μετατροπή των όποιων προγραμματικών δεσμεύσεων και προγραμματικών συμπτώσεων σε ένα καθημερινό αποτέλεσμα προς όφελος του ίδιου του πολίτη, της κοινωνίας και βεβαίως της αυτοδιοίκησης. Bασικό γνώμονα αποτελούν οι εκτιμήσεις μας και οι επιλογές που γίνονται και από τις τοπικές αυτοδιοικητικές κινήσεις που πρόσκεινται ή ανήκουν στη «Δημοκρατική Aριστερά», με σταθερή τη διεκδίκηση της υπεράσπισης του δημόσιου και κοινωνικού χαρακτήρα των OTA. Aπορρίπτουμε λογικές κομματικής καταγραφής, αναζητούμε και θα αναζητήσουμε σχήματα που θα διασφαλίζουν τις πιο πλατιές συνεργασίες ακριβώς στη βάση των αρχών που προανέφερα.
  
  Δίκαιη κατανομή
  Σήμερα, εκείνο που πρέπει να διεκδικηθεί, με παρόν το Διεθνές Nομισματικό Tαμείο, είναι η δίκαιη κατανομή των βαρών, η πάταξη της διαφθοράς, η οποία δυστυχώς παραμένει σε μεγάλο μέρος στο απυρόβλητο, η παραοικονομία, ο συντεχνιασμός και το πελατειακό κράτος.
  
  Αρνήθηκαν
  Επί μήνες, όσο ήταν σε εξέλιξη οι εκβιασμοί και τα επάλληλα κυβερνητικά σχέδια, οι φορείς της Aριστεράς αρνήθηκαν, για διαφορετικούς λόγους, να διατυπώσουν και να οργανώσουν τις κοινωνικές δυνάμεις με εναλλακτική πρόταση.
  
  Επαγγέλματα
  Δεν έχουμε κανένα ταμπού αναφορικά με το κλειστό του όποιου επαγγέλματος, αλλά η συζήτηση πρέπει να γίνει εξειδικευμένα και να αντιμετωπίσει παραμέτρους, οι οποίες πρέπει, πράγματι, να αντιμετωπιστούν.
  
  Επιχειρήσεις
  Δεν μας αφορά η εχθρότητα κατά της επιχειρηματικότητας. Mας αφορά όμως ως «Δημοκρατική Aριστερά» η υγιής επιχειρηματικότητα, η στήριξη της μικρής, της μικρομεσαίας και της μεγαλύτερης επιχείρησης.

  
• 0:29

  Στην Πανεπιστημίου

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Της Ευγενίας Ηλιοπούλου
  
  Ο Αύγουστος στην πυρωμένη Αθήνα πάντα με μαγεύει. Οι άδειοι δρόμοι της και το γλυκό αεράκι που φυσάει το βραδάκι την κάνει πιο ανθρώπινη. Όλοι οι σοβαροί άνθρωποι έχουν αποδράσει σε λιμάνια και στεριές και οι υπόλοιποι νοιώθουμε προνομιούχοι αφού μας κυριαρχεί μία χαλάρωση και μία γαλήνη. Οι πολιτικοί έχουνε βάλει την πολιτική κατσαρόλα πάνω στην εστία και μαγειρεύουν. Ψάχνουν για κατάλληλους υποψήφιους για τις δημοτικές εκλογές που πλησιάζουν. Ετοιμάζουν κοκτέιλ για τις συναντήσεις με τους δημοσιογράφους .Φρεσκάρουν τις φωτογραφίες τους για τις αφίσες που θα γεμίσουν πόλεις και χωριά. Προσπαθούν να ετοιμάσουν καινούργια συνθήματα για να μας παγιδέψουν πάλι. Για να ρίξουμε την ψήφο μας.

  
  Μεσημεράκι στην άδεια Πανεπιστημίου ανασάνω με ευχαρίστηση. Στις αφετηρίες των τρόλεϊ και των λεωφορείων δεν υπάρχει ψυχή. Οι ελάχιστοι επιβάτες που αποβιβάζονται μόλις πατάνε στην πυρωμένη άσφαλτο κρύβονται πίσω από χάρτινες πολύχρωμες ομπρέλες και τεράστια γυαλιά ήλιου. Ο ήλιος καίει τόσο πολύ που οι περαστικοί κυνηγάνε αγωνιωδώς μία σκιά, ένα κιόσκι για να πιούν νερό. Σπανίζουν οι τουρίστες που κρατώντας, σαν προστασία τους τουριστικούς οδηγούς, πλησιάζουν τα αξιοθέατα .Οι περισσότεροι μετριάζουν την περιέργεια τους και έχουν αράξει σε κάποιο καφενείο ή μπιστρό της Βουκουρεστίου.

  
  Μπροστά στο Ελευθερουδάκη ένας νέος βρώμικος αλλοδαπός κρατάει μία μεγάλη ταμπέλα με την λέξη ΠΕΙΝΑΩ .Οι περαστικοί τον προσπερνάν αδιάφορα. Προφανώς ο άνθρωπος, που έχει σε κοινή θέα ένα βρώμικο ουροκαθετήρα συνδεδεμένο με ένα άθλιο ουροσυλλέκτη, φαντάστηκε ότι οι κουλτουριάρηδες που θα πάνε στο βιβλιοπωλείο θα του αφήνανε λίγα λεπτά. Έπεσε έξω στους υπολογισμούς του. Νέος ,φτωχός και άρρωστος τέλειος συνδυασμός για να προκαλέσει τον οίκτο αλλά σήμερα δεν έχει επιτυχία. Μετά από μισή ώρα εγκαταλείπει την θέση και προχωράει προς την Ομόνοια. Μήπως κάποιος θα τον ελεήσει.

  
  Τα πεζοδρόμια της Πανεπιστημίου έλαμπαν από καθαριότητα αφού οι αλλοδαποί ,που συνήθως τα κατακλύζουν με την άτυπη λαϊκή, απουσιάζουν εντελώς σήμερα. Τους έδιωξε η Δημοτική Αστυνομία ή κατάλαβαν ότι σήμερα δεν έχουν την παραμικρή ελπίδα να πουλήσουν κάτι; Η Ακαδημία, το Πανεπιστήμιο και η Βιβλιοθήκη ,με τα λευκό τους μάρμαρο, συμπλήρωναν την εικόνα της ερημιάς βουβοί μάρτυρες της πνευματικότητας αυτού του τόπου. Γωνία Ιπποκράτους και Πανεπιστημίου ,στη σκιά της τέντας ενός καταστήματος υποδημάτων, ένας ξερακιανός Σομαλός μου προτείνει χαμογελαστός ένα κομμάτι χαρτί. Σίγουρος ότι θα μου δώσει την λύση των ερωτικών μου προβλημάτων .Ως απεσταλμένος του θεού Έρωτα, ο μεγάλος μέντιουμ Charif, με πάνω από 20 χρόνια εμπειρία, μπορεί να κάνει άγνωστους ανθρώπους να ερωτευτούν. Λύνει σημαντικές δικαστικές υποθέσεις σεξουαλικού περιεχομένου. Δίνει φυλακτά για προστασία κλπ., κλπ.

  
  

  Για Έρωτες θα μιλήσουμε τώρα; Η χώρα μας περνά μία τόσο δύσκολη οικονομική κρίση. Πως να εξηγήσω, στο διαφημιστή, ότι άλλα είναι τα μεγάλα προβλήματα. Δικά μου και του τόπου. Το ΔΝΤ, ο πληθωρισμός 5,5% ,το Ασφαλιστικό, το Συνταξιοδοτικό και το Εργατικό μας πώς και πότε θα σταματήσει να μας βασανίζουν; Δεν είχε νόημα να αναπτύξω το θέμα. Πως να συμμεριστεί ο Σομαλός το δράμα μας όταν αυτός περνάει πολύ περισσότερα δεινά από εμάς; Ποιος ξέρει με ποιο κόστος έφτασε στην Ελλάδα; Σήμερα είναι εδώ αύριο ποιος ξέρει που θα φτάσει .Δεν φορολογείται και δεν υπάγεται σε κανένα ασφαλιστικό νόμο αλλά ζει στην αβεβαιότητα της παρανομίας του. Εμείς θα μείνουμε εκεί, στην Πανεπιστημίου και στην υπόλοιπη Ελλάδα για να υποστούμε όλες τις οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις. Εμείς θα βγούμε στους δρόμους και θα γεμίσουμε με συνθήματα και καπνούς την Πανεπιστημίου ή θα αδιαφορήσουμε για τις αδικίες που ετοιμάζονται για το καλό μας.

  
  

  
• August 01, 2010
• 16:15

  Τα ελέω κράτους μονοπώλια

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά

  Tου Πασχου Mανδραβελη

  Στον Μεσαίωνα πολλοί βασιλείς (όποτε είχαν έξοδα ή ήθελαν να ανταποδώσουν μια χάρη) έδιναν σε κάποιους υπηκόους τους το μονοπώλιο διάφορων προϊόντων. Η απόφασή τους -όπως εξάλλου και όλες οι άλλες- δεν χρειαζόταν κάποια λογική εξήγηση. Διαφέντευαν την επικράτειά τους «ελέω Θεού» και τα παραγόμενα, από τις αποφάσεις τους, μονοπώλια ήταν θεϊκές επιταγές.

  Στη Δημοκρατία τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά. Το κράτος πρέπει να νομιμοποιεί, έστω διά της λογικής τις αποφάσεις του, και η παροχή ενός μονοπωλίου είναι κατ’ αρχήν ανεπίτρεπτη. Αν δηλαδή μια κυβέρνηση αποφάσιζε να δώσει το μονοπώλιο υποδηματοποιίας σε μια οικογένεια θα ήταν φυσικό επακόλουθο να εναντιωθούν όλοι. Γιατί να το πάρει η α΄ ομάδα ανθρώπων και όχι η β΄;

  Στον δημοκρατικό -αλλά και λογικό- κανόνα των ίσων ευκαιριών στην αγορά υπήρξαν εξαιρέσεις, πολλές από τις οποίες κατέληξαν σε καρκινώματα. Τομείς της αγοράς που θεωρήθηκαν στρατηγικής σημασίας (π.χ. ηλεκτροδότηση, τηλεπικοινωνίες, ύδρευση) έγιναν κρατικά μονοπώλια. Το κράτος δεν ανέλαβε απλώς το τεράστιο έργο δημιουργίας των ακριβών υποδομών, αλλά έγινε και επιχειρηματίας πουλώντας μονοπωλιακά τις υπηρεσίες του επί αυτών των υποδομών. Αυτό ήταν αναγκαίο, λόγω της τεχνολογικής ανεπάρκειας κατά την πρώτη φάση της λειτουργίας αυτών των αγορών. Κανείς, για παράδειγμα, δεν θα μπορούσε να νοικιάσει τις υποδομές του ΟΤΕ για να προσφέρει τις δικές του υπηρεσίας, επειδή το δίκτυο παρείχε μόνο μια υπηρεσία: τη μεταφορά φωνής.

  Κάποια άλλα μονοπώλια, π.χ. των σπίρτων ή του αλατιού, δημιουργήθηκαν επειδή απλώς έφερναν πολλά έσοδα στο κράτος. Υπήρξαν και κάποια που φτιάχτηκαν για καθαρά πολιτικούς λόγους. Ενα τέτοιο μονοπώλιο είναι της ανώτατης παιδείας. Δημιουργήθηκε μετά τον Εμφύλιο με στόχο τον κρατικό έλεγχο στη διακίνηση των ιδεών. Ανάμεσα στα ολιγοπώλια που δημιουργήθηκαν για πολιτικούς λόγους είναι και στον τομέα των οδικών μεταφορών. Οι άδειες των ΤΑΞΙ, φορτηγών μέχρι και τρικύκλων δίνονταν ως πελατειακή εξυπηρέτηση σε κάποιους ψηφοφόρους ή ως ανταμοιβή για κάποιες υπηρεσίες. Για παράδειγμα: θα ήταν σχεδόν ακατόρθωτο για έναν πολίτη αριστερών φρονημάτων να βγάλει στη δεκαετία του ’60 άδεια λειτουργίας τρίκυκλου από την Χωροφυλακή Θεσσαλονίκης. Ομως ο παρακρατικός Σπύρος Γκοτζαμάνης -εις εκ των δολοφόνων του Γρηγόρη Λαμπράκη- είχε την προσοδοφόρο αυτή άδεια, παρά το ποινικό του μητρώο. Η κρατική παρέμβαση στην αγορά, επέτρεπε στις υπηρεσίες του Δημοσίου να μεροληπτούν και πολιτικά.

  Σήμερα φυσικά δεν υπάρχουν πολιτικά κριτήρια στην παροχή των πολύτιμων αδειών. Παραμένουν όμως οι στρεβλώσεις στην αγορά και οι κατέχοντες αυτό το προνόμιο θεωρούν ότι έχουν εκ Θεού το δικαίωμα να μονοπωλούν την αγορά. Θέλουν να αποκλείσουν όλους τους άλλους να εργαστούν, επειδή, όπως ισχυρίζονται, αγόρασαν τις άδειες ακριβά. Ε, και; Και άλλοι επένδυσαν σε διάφορους τομείς και όταν οι συνθήκες άλλαξαν, άλλαξαν κι αυτοί ή δραστηριοποιήθηκαν σε άλλες αγορές.

  Αυτό όμως που προκαλεί εντύπωση είναι το θράσος τους να συγκρούονται με τις δυνάμεις της τάξης και να αποκλείουν διυλιστήρια για να μην δουλέψουν ούτε τα ιδιωτικής χρήσης βυτιοφόρα. Στην Ελλάδα τα παρελθόντα προνόμια θεωρούνται απαράγραπτα δικαιώματα.

  Γι’ αυτό καλόν είναι η κυβέρνηση να επιβάλει την τάξη και τη λογική. Το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων άργησε πολύ. Θα έχει, λόγω των κινητοποιήσεων, κάποιο κόστος στην αρχή, αλλά μακροπρόθεσμα θα έχει τεράστιο όφελος για την οικονομία αλλά και για την... κοινή λογική.

  Πηγή: Η Καθημερινή
  

  
• 16:14

  Ξύλινες λέξεις, περίκλειστα μυαλά

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά

  Tης Ολγας Σελλα

  «Ποιος δεν έχει βαρεθεί να ακούει ότι η “αδρεναλίνη” είναι πάντα “στα ύψη”, ότι “το θερμόμετρο” πάντα “χτυπάει κόκκινο”, ότι “το σενάριο” είναι πάντα “εφιαλτικό”, ότι η “επέμβαση” γίνεται πάντα “χωρίς αναισθητικό”, ότι “η επίθεση που εξαπέλυσε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης” είναι πάντα “σφοδρή” και ότι “η καταστροφή” είναι πάντα “βιβλική”». Είναι ένα μικρό απόσπασμα από ένα ιδιαίτερο βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε: το «Μικρό ερμηνευτικό λεξικό της ξύλινης γλώσσας», για το οποίο φρόντισε ο Αριστείδης Γ. Ρωμανός (εκδ. Ποταμός).

  Περιλαμβάνει ενδεικτικά 124 «λήμματα» αυτό το ιδιόρρυθμο λεξικό και καταγράφει αυτά που κατά κόρον χρησιμοποιούν τα ΜΜΕ στον προφορικό ή τον γραπτό λόγο. «Το ξύλινο στοιχείο προκύπτει από την προσπάθεια κατασκευής συντακτικών ενοτήτων, είναι πάντα αποτέλεσμα συνδυασμού και συναρμογής λέξεων για τη διατύπωση κάποιου νοήματος – και από την εν συνεχεία αέναη επανάληψή του. Μόνο που αντί νοήματος παράγεται ασάφεια, αντί πρωτοτυπίας στερεότυπο, αντί καλλιέπειας γλωσσική κακοποίηση», λέει στον πολύ ενδιαφέροντα πρόλογό του. Αφορά άραγε μόνο τη γλώσσα των ΜΜΕ αυτό το πλαίσιο που θέτει αυτός ο πολεοδόμος, ο οποίος, εκτός από την ευρυθμία της πόλης, ενδιαφέρεται και για την ευρυθμία της γλώσσας; Κάθε άλλο.

  Η ξύλινη γλώσσα είναι δίπλα μας κάθε στιγμή, είναι εργαλείο έκφρασης όλων των κοινωνικών ομάδων, είναι τρόπος μη σκέψης πολλών ανθρώπων.

  Oπως π.χ. το σύνθημα «Χούντα! Χούντα!», που ακούγεται συχνά-πυκνά στα χρόνια που μεσολάβησαν από την πραγματική χούντα. Ακούστηκε και προχθές έξω από το υπουργείο Μεταφορών και Υποδομών από τους εξαγριωμένους ιδιοκτήτες φορτηγών και βυτιοφόρων Δ.Χ. Κι όπως αρκετές φορές συμβαίνει με τα συνθήματα, χρησιμοποιούν λέξεις που απλώς ερεθίζουν το θυμικό και όσων τις χρησιμοποιούν και όσων τις ακούν, αφού, στην προκειμένη περίπτωση, αναφέρονται σε μια αλγεινή περίοδο της σύγχρονης ιστορίας. Ακόμα κι αν δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα στην οποία αναφέρονται.

  «...Η ξύλινη γλώσσα κρύβει την επιθυμία του εκφέροντος να προάγει αντίστοιχα την άγνοια, την πρόσληψη λανθασμένης αντιληπτικής εικόνας ή την ακρισία στον αποδέκτη του μηνύματος», σημειώνεται πολύ εύστοχα στην εισαγωγή του βιβλίου. Και να εκμηδενίσει οποιαδήποτε διαδικασία λογικής και διαλόγου, θα προσθέταμε, δύο από τις σοβαρότατες παθογένειες της νεοελληνικής κοινωνίας, για την ύπαρξη των οποίων έχει συμβάλει απολύτως η καταφυγή σε «ξύλινες» επικλήσεις λέξεων εκτός πραγματικότητας, που οδηγούν σε περίκλειστη σκέψη.

  Πηγή: Η Καθημερινή
  

  

• July 31, 2010
• 13:17

  ΜΠΟΥΡΝΑΖΙ UNDERGROUND: ON THE ROAD AGAIN

   » ‎ Μποτίλια στο Πέλαγος
  
  "Έχω μια λύση. Έχεις ένα πρόβλημα;"
  John Lennon (και πάσης Ελλάδος)
  
  Σάβατο πρωί φτιαγμένος.
  Και η γρουσουζιά να σπάσει, που τραγουδάει ο Ζαμπέτας. Βλέπω την ανυποχώρητη στάση των φορτηγατζήδων και συνέρχομαι. Κάνω τσιγάρο κόντρα στις θρομβώσεις μου.
  Φυσικώ τω λόγω θυμάμαι και τον Μανώλη, με τον οποίον έτυχε κάποτε να νταλαβεριστούμε συντόμως:
  - Δεν χρειάζονται πολλά ρε μάστορα, μου είχε πει τότε, για να φτιάξεις ένα τραγούδι. Μιά βασική στροφή, ένα ρεφραίν και ένα κουπλεδάκι. Άφησε τους λογαριθμικούς κανόνες στην πάντα. Εμένα όταν μου έρχεται μια έμπνευση την γράφω σε ένα κομμάτι χαρτί. Μετά την τραγουδάω. Και επειδή δεν παίζω κανένα όργανο, πάω μετά στον μπουζουξή και του λέω "έλα να περάσουμε το κομμάτι".
  
  Έτσι κάπως φτιάχτηκαν και "Οι Νταλίκες", που είναι επόμενο τέτοιες ώρες να μου έρχονται στο μυαλό, μαζί με την ρήση του Σαββόπουλου:
  "Ο ποιητής και ο στιχουργός, τις πιο πολλές φορές δεν καταλαβαίνουν τι είναι αυτό που δημιουργούν. Χρειάζεται πολύς καιρός για να καταλάβουν κάτι από αυτό που φτιάξανε".
  Μια πολύ σωστή παρατήρηση. Πώς να κατανοήσει ο Όμηρος τις συνέπειες των επών του, αφού οι γενεές που περιλαμβάνουν ανθρώπους, τους οποίους εμπνέει η ποίηση του, δεν τελειώνουν ποτέ, όσο υπάρχει Ελληνική λαλιά; Πόσο βρωμόξυλο έχει να ρίξει στα τέρατα και πόσες περιπλανήσεις να ολοκληρώσει ο Οδυσσέας, πριν φτάσει στην τελική Ιθάκη του Ελληνισμού;
  
  Οι ποιητές και οι στιχουργοί - όπως όλοι οι καλλιτέχνες - καθίστανται με την έμπνευση ιμάντες μεταβίβασης κάποιου μηνύματος που προϋπάρχει στις σφαίρες της δημιουργίας, καθώς μας είπεν και ο Θείος Πυθαφγόρας, στο κοινωνικό σύνολο. Το μήνυμα αυτό, φτάνοντας ως εμάς, αφού αγκυρωθεί με τον τρόπο του μέσα μας, εξακολουθεί να ταξιδεύει προς το χρονοχωρικόν άπειρον με την ταχύτητα του φωτός. Αυτό το άπειρον υπάρχει τόσο εντός, όσο και εκτός μας. Και η ταχύτης του φωτός στον εσώκοσμό μας συνιστά κάποιο μικρό, ανεπαίσθητο, αλλά με απρόβλεπτες συνέπειες φωτισμό. Να γιατί οι ποιηταί και οι στιχουργοί αποβαίνουν συχνά μικροί προφήτες, μιας κοινωνίας που αγκομαχεί στην κατηφόρα των αδιεξόδων και στην ανηφόρα της εκφυγής και της υπερνίκησης.
  
  Ζητώ συγγνώμη στον φίλο μου τον Κωστή, ο οποίος μου έλεγε στο σχολείο, κατά την ώρα της διδασκαλίας των Νέων Ελληνικών, ότι όποιος προσπαθεί να εξηγήσει την ποίηση, την σκοτώνει. Αλλά δεν μπορώ να αποφύγω τον πειρασμό σήμερα, να μην μπω λίγο, σε αυτά που αισθάνομαι ότι μετέφερε από μια άλλη σφαίρα ο Μανώλης, μαζί βέβαια με τον Νικολόπουλο, ο οποίος μελοποίησε τους στίχους του, με το ηρωικό άσμα "Οι Νταλίκες", ανασύρων στην μνήμη κλυδωνισμούς στα σκυλάδικα, σήμερα που οι Φορτηγατζήδες και οι Νταλικιέρηδες παντός είδους ξεδιπλώνουν την σημαία της ανυποχωρητικότητος έναντι της "νέας τάξης". Γινόμενοι πρωτοπόροι του αγώνος υπεράσπισης, όχι μόνο του ψωμιού των παιδιών μας, αλλά και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας μιας ολόκληρης κοινωνίας.
  
  Το ΨΩΜΙ - ΠΑΙΔΕΙΑ - ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ που μας δίδαξε η εξέγερση των φοιτητών την περίοδο της χούντας, όταν οι φητηταί εστάθησαν πρωτοπόροι στους κοινωνικούς αγώνες, μετατρέπεται σήμερα σε:
  
  ΨΩΜΙ - ΝΤΑΛΙΚΕΣ ΕΓΕΡΩΧΕΣ ΚΑΙ ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΕΣ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΜΗ - ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
  
  Φορτηγατζήδες και Νταλικιέρηδες μπαίνουν στην πρώτη γραμμή του αγώνα, για να καταδείξουν, ότι τα μόμολα της "νέας τάξης" του ανθελληνισμού και της απανθρωπιάς, φοβούνται κύρια ΤΟΥΣ ΜΙΚΡΟΑΣΤΟΥΣ σήμερα, δηλαδή τον Ελληνικό Λαό. Γι' αυτό δημιούργησαν την "σέχτα επαναστατών του χαφιεδισμού" για να τους αμαυρώσουν, να τους απειλήσουν, να τους προπηλακίσουν, να τους σκοτώσουν.
  
  Περιμένω να δω την στιγμή, που κάποιοι πληρωμένοι εισαγόμενοι δολοφόνοι και οι παρακρατικοί εγχώριοι μαστροποί τους θα πέσουν στα χέρια φορτηγατζήδων, για να τους χορέψουν στο ταψί με πενιές Ρασούλη και Νικολόπουλου.
  
  
  "Με τα φώτα νυσταγμένα και βαριά
  ξεκινάνε οι νταλίκες στην Αθήνα
  στο λιμάνι στο σταθμό στην αγορά
  ότι ψάχνεις στη ζωή βρεις ξεκίνα"
  
  Ώ ρε μάγκες, εσείς που ξυπνάτε πρώτοι, όταν οι άλλοι κοιμούνται, για να μεταφέρετε τα αγαθά στην θέση τους πριν ξεκινήσει η ημέρα, γίνετε και τώρα οι πρώτοι της μεγάλης αφύπνισης.
  Στο λιμάνι, στους σταθμούς, στην αγορά δεν περιμένουν πια τα φορτηγά σας εμπορεύματα, αλλά μηνύματα. Μηνύματα ανυποχώρητης στάσης και αγώνα, μηνύματα αξιοπρέπειας και ανθρωπιάς.
  
  "Σαν σκηνές από ταινία προσεχώς
  μοιάζεις μέσα στις στροφές αυτού του νόστου
  δυο γενιές χαμένες πίσω δυστυχώς
  κι η Αθήνα μια μητρόπολη του Νότου"
  
  Σε βλέπω φίλε μου, μεγάλο αγόρι επάνω στο τιμόνι σου, σε ένα ρόλο μελλοντικό, όταν οι κλειστές στροφές που παίρνεις, ανοίγονται στις κλειστές στροφές της πρόσφατης ιστορίας μας, στο νόστο μιας Νέας Ιθάκης, για την οποία δυο γενιές πίσω, που ποδοπάτησαν οι παπατζήδες, έχυσαν αίμα και δάκρυα, αποταμίευσαν πόθους και αγώνες, χωρίς να μπορέσουν εκπληρωθούν οι ελπίδες μας. Ο παπούς-παπατζής - πράκτορας των ξένων δυναστών - ματοκύλησε την πρώτη γενιά, αυτήν της Εθνικής Αντιστάσεως, με τον Δεκέμβρη την Βάρκιζα. Και ο μπαμπάς-παπατζής - πράκτορας των ξένων δυναστών - ξεπούλησε και εκτόνωσε ένα ισχυρό αντιδικτατορικό κίνημα της Γενιάς του Πολυτεχνείου.
  Βεβαίως φταίμε πρώτιστα οι ίδιοι, αδελφέ.
  Γενιές χαμένες, όχι μόνο διότι μας εξόντωσαν και μας εξαπάτησαν, αλλά κύρια διότι ΧΑΣΑΜΕ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΤΟΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΜΑΣ ΔΡΟΜΟ. Διότι δεν βρήκαμε τον αληθή ΝΟΣΤΟ, αλλά όμως γεννήσαμε εσένα. ΤΟΝ ΝΕΟ ΟΔΥΣΣΕΑ.
  Μην ξεχνάς ποτέ, πως ο ταπεινός σου τόπος στάθηκε στο παρελθόν Μητρόπολις. Γεννήσεως της Δημοκρατίας και ενταφιασμού του Μολόχ, όταν ο ΝΟΤΟΣ ήταν το κέντρο του κόσμου.
  Ό ΝΟΤΟΣ όμως παραμένει ΑΚΟΜΗ το κέντρου του κόσμου. Γι' αυτό ξεκινούν οι δυνάμεις του σκότους το μεγάλο πείραμα της "νέας τάξης" εδώ.
  Κάποτε προηγηθήκαμε στην ακμή. Για αυτό επιμένουν να μας σπρώχνουν σήμερα πρώτους στην παρακμή. ΓΙ' ΑΥΤΟ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΣ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΕΙΝΕΙ Η ΠΡΩΤΗ ΝΚΗΦΟΡΟΣ ΔΥΝΑΜΙΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΜΟΛΟΧ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΕΙ ΠΑΛΙ ΚΕΦΑΛΙ.
  
  "Σ' έχω δει πολλές φορές να τριγυρνάς
  στον λαβύρινθο της πόλης σαν χαμένος
  το σακάκι σου στον ώμο να κρατάς
  κι όλους όσους σε θυμούνται φορτωμένος"
  
  Αυτή η φορά όμως δεν θα είναι σαν τις άλλες. Διότι τώρα αποφάσισες να συναντήσεις τον Μινώταυρο.
  Και αυτό που έμοιαζε μπλαζέ ριγμένο στους ώμους, όταν έβγαινες από τα σκυλάδικα και τα πατσατζίδικα, ήταν η λεοντή, αν μ' εννοείς.
  
  Και για να μην παραπονείται το εγγόνι ότι δεν το ανέφερα:
  
  Υπάρχουν κι άλλα λαϊκά άσματα, τεράστιε. Περίμενε όταν θα ξεκινήσουν οι πενιές με τον Χριστάκη το "Σπάσε βρε παραμυθά".
  
  
  
  
  

• July 30, 2010
• 23:56

  Η κοινωνία είναι έτοιμη

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  του Σταύρου Θεοδωράκη

  Παρακολουθώ στα τηλεοπτικά ρεπορτάζ τις αντιδράσεις των ομάδων που θίγονται από την απελευθέρωση των αγορών και των κλειστών επαγγελμάτων. Αν τους ακούσεις λέξη προς λέξη μπορεί να πειστείς ότι με την απελευθέρωση των επαγγελμάτων η ελληνική κοινωνία θα παραδοθεί στην παρανομία, αφού προηγουμένως περάσει από ένα διάστημα πείνας.

  Μέτα βλέπω τους οδηγούς φορτηγών σκαρφαλωμένους σε μάντρες να διαδηλώνουν τυλιγμένοι με την ελληνική σημαία, έτοιμοι να παίξουν ξύλο με τα ΜΑΤ. Είναι εικόνες που τις έχουμε δει και στο παρελθόν. Όμως αυτή τη φορά λείπει ένα κομμάτι. Δεν υπάρχει πολιτική υποστήριξη, δεν υπάρχει συμπάθεια από την κοινωνία και ίσως να μην υπάρχει ούτε ανοχή. Πρέπει να είναι η πρώτη φορά που κινητοποιείται ένας κλάδος και κανένα πολιτικό κόμμα δεν πήγε να κάνει τη σπέκουλα που του αναλογεί. Λίγο ως πολύ το ίδιο θα συμβεί και αργότερα, όταν έρθει η σειρά των φαρμακοποιών, των μηχανικών, των δικηγόρων και των συμβολαιογράφων. Αυτοί θα αντιδράσουν, η κοινωνία θα βρεθεί απέναντι και τα κόμματα θα σταθούν αμήχανα μπροστά στις νέες συνθήκες.

  Και τα κόμματα καλά κάνουν και δεν τολμούν να αρθρώσουν κουβέντα. Αυτά έδεσαν στα πόδια της χώρας μία αλυσίδα από άλλες εποχές που τη σέρνουμε ως και σήμερα. Αλλά και τίποτα δεν θα μπορούσε να συμβεί χωρίς την ανοχή μας. Εμείς είμαστε αυτοί που χτίσαμε ο καθένας το δικό του οχυρό μέσα σε μία κοινωνία που βρίσκεται σε συνεχή πόλεμο με τον εαυτό της. Εξασφαλισμένες αμοιβές, εγγυημένα ποσοστά κέρδους, θεσμική εξασφάλιση του τζίρου. Τι άλλαξε τώρα; Προφανώς καταλάβαμε ότι το νήμα μας τελειώνει. Μπλέχτηκε τόσο που πρέπει να το κόψουμε και να αρχίσουμε μπροστά από την κόκκινη γραμμή. Διαβάζω στα σχόλια σας πως οι περισσότεροι συμφωνούν με το μέτρο της επιστράτευσης των απεργών. Πιθανότατα αυτό συμβαίνει επειδή δεν μπορείτε να πάτε στη δουλειά σας ή να φύγετε για διακοπές. Είναι μία λογική στάση. Αλλά δείχνει και κάτι άλλο.

  Όταν μια κοινωνία αποδέχεται την επιστράτευση ως θεμιτή λύση, τότε είναι έτοιμη να αποδεχθεί σκληρές τομές σε θέματα που, ακόμα και αν δεν το λέμε ανοιχτά, έχουμε συμφωνήσει πως πρέπει να τα λύσουμε, να τα δούμε από την αρχή. Ας δει, λοιπόν, η κυβέρνηση τη στάση της κοινωνίας στο συγκεκριμένο θέμα και θα καταλάβει ότι έχει ακόμα πολιτικό χρόνο και ευκαιρίες. Αρκεί να πείσει πως έχει όραμα και προσανατολισμό. Και μέχρι στιγμής φοβάμαι πως δεν τα καταφέρνει.
  
  Πηγή: www.protagon.gr
  

  
• 23:51

  Το παιδί του γείτονα

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  της Αρτέμιδος Καπούλα

  Στο διπλανό διαμέρισμα μένει μια οικογένεια από την Αλβανία. Μια μάνα με ένα εφτάχρονο παιδί. Πατέρας δεν υπάρχει. Μετακόμισαν πριν από 5 μήνες, το διαμέρισμα είναι 38 τετραγωνικά, ένα δωμάτιο όλο και όλο και αυτό παιδικό. Φτιαγμένο με αγάπη από ότι είδα μια μέρα που η πόρτα έμεινε ανοιχτή.
  Δεν ξέρω τα ονόματα τους. Ανταλλάσσουμε μια καλημέρα στο διάδρομο και καμιά φορά μου χτυπά για να δανειστεί την σκάλα ή για να με ρωτήσει για τους λογαριασμούς, που μπορεί να τους πληρώσει.

  Σήμερα το κουδούνισμα ήταν επίμονο. Στεκόταν στην πόρτα μου, σκυφτή, συννεφιασμένη με την αγωνία της μάνας στα μάτια.
  «Πρέπει να πάω στην δουλειά και ο μικρός είναι λίγο άρρωστος, θα μπορούσες να έχεις τον νου σου; Δεν ξέρω κανέναν άλλο στην πολυκατοικία» μου λέει με τα σπασμένα ελληνικά της. Πήγα μαζί στης στο διαμέρισμα. Μου έφτιαξε καφέ και όπως μιλούσε σηκωνόταν και έπιανε το μέτωπο του παιδιού που κοιμόταν. Ήρθε πριν από 9 χρόνια στην Ελλάδα. Πέρσι κατόρθωσε να βγάλει χαρτιά και να είναι νόμιμη. Δουλεύει καθαρίστρια, φεύγει στις 7 το πρωί και γυρνά στις 5 το απόγευμα. Από τότε που κλείσανε τα σχολεία ο μικρός μένει μόνος του στο σπίτι μέχρι να γυρίσει η μάνα. Περνάει την μέρα του με την τηλεόραση, έχει μάθει να ζεσταίνει το φαγητό του το μεσημέρι. Καμιά φορά συμμαζεύει το σπίτι, μπορεί και να σκουπίσει ή να απλώσει τα ρούχα που δεν πρόλαβε εκείνη.

  «Είναι καλό παιδί και καλός μαθητής» μου λέει με περηφάνια. «Στεναχωριέμαι πολύ που τον αφήνω τόσες ώρες μόνο του, φοβάμαι, το μυαλό μου μέχρι να γυρίσω είναι συνέχεια σε αυτόν, μην πάθει κάτι, μην συμβεί κανα ατύχημα στο σπίτι. Μόνο όταν γυρίζω και βάζω το κλειδί στην πόρτα και ακούω την φωνή του ησυχάζω. Μα τι να κάνω; δεν έχω που να τον αφήσω, δεν έχω κανέναν συγγενή και έχουμε ανάγκη τα λεφτά. Του πήρα ένα κινητό για να μπορεί να με βρει αν συμβεί κάτι. Πιο πολύ στεναχωριέμαι που αναγκάζεται να μεγαλώσει πριν την ώρα του, που τον βάζω από μικρό στα βάσανα και δεν χαίρεται σαν παιδί, να βγει να παίξει, που δεν τον έχω πάει ποτέ στην θάλασσα τώρα που είναι καλοκαίρι, κλειδωμένο μέσα σε τέσσερις τοίχους, προχθές με ρώτησε τι είναι οι διακοπές.»
  
  Φεύγει για την δουλειά με το βλέμμα γεμάτο ενοχές και αγωνία. Της υπόσχομαι ότι θα τον προσέχω, ότι αν ανέβει ο πυρετός θα την ειδοποιήσω. Ακούω τα βήματα της βαριά στις σκάλες, αναποφάσιστα. Ο μικρός έχει ξυπνήσει και με κοιτά με περιέργεια.
  «Θέλεις να σου διαβάσω ένα παραμύθι;» τον ρωτάω. Γνέφει ντροπαλά. Μικρό αντράκι.
  «Μια φορά και έναν καιρό ήταν μια μαμά κατσίκα και είχε 3 κατσικάκια…..»
  
  Πηγή: www.protagon.gr
  

  

• July 29, 2010
• 1:26

  ΑΓΟΡΑΖΟΝΤΑΣ ΔΥΟ ΣΕΧΤΕΣ ΠΑΙΡΝΕΤΕ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΔΩΡΟ - ΣΕ ΣΥΣΚΕΥΑΣΙΑ ΤΖΟΚΟ ΝΤΙ ΜΑΝΟ MADE IN USA

   » ‎ Μποτίλια στο Πέλαγος
  
  Όπως έγινε αναφορά στις δύο προηγούμενες αναρτήσεις, τελικός στόχος της δολοφονίας του Σωκράτη Γκιόλια δεν ήταν το θύμα καθ' εαυτό. Αποδέκτης του μηνύματος τρομοκράτησης της τρομοκρατικής αυτής ενέργειας, η οποία υπήρξε χονδροειδώς απροκάλυπτα έργο των μυστικών υπηρεσιών, αποτελεί ο πρώην πρωθυπουργός κ. Κώστας Καραμανλής προσωπικά.
  Υπό αυτήν την έννοια οφείλουμε να ασχοληθούμε και με την προκήρυξη την οποίαν έστειλαν οι μυστικές υπηρεσίες με στόχο την ανάληψη της ευθύνης από το χαφιεδοφάντασμα της σέχτας και η οποία έτυχε ευρείας δημοσιεύσεως και προσοχής.
  
  Το πρώτον ερώτημα, το οποίο προκύπτει από λογικής σκοπιάς αυτομάτως, είναι για ποιον λόγο εστάλη η προκήρυξη αυτή τώρα; Αφορά δηλαδή το συγκεκριμένο "timing", το οποίον δεν μπορεί να είναι τυχαίο. Για ποιον λόγο άφησαν οι δολοφόνοι, αλλά κυρίως οι εντολοδόται τους, που κινούν παρασκηνιακώς τα νήματα, ένα ανενεργό διάστημα πέραν της εβδομάδος μεταξύ φόνου και ανάληψης της "πολιτικής(!!!)" ευθύνης;
  Ή για να θέσουμε το ίδιο ερώτημα επί το ρεαλιστικότερον, για ποιον λόγο τελικά αναγκάστηκαν να βάλουν οι επιτελικοί των μηχανισμών εκφασισμού και διάλυσης τα ψυχανώμαλα στελέχη της υπερεσίας να συγγράψουν το "βαθυστόχαστο πόνημα", μετά από αδράνεια μεγαλυτέρα της εβδομάδος; Το οποίον αναγιγνώσκων πας σοβαρός αντιεξουσιαστής, που σέβεται την ιερή έννοια της αυτονομίας, αισθάνεται την ανάγκη να τραβάει τις τρίχες του με γάντια πυγμαχίας;
  
  Πριν ασχοληθούμε με το κάργα "επαναστατικό" περιεχόμενο της προκηρύξεως - το οποίον καίτι βαθύτατα γελοίο - δεν παύει να παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για όσους ασχολούνται επί υγιούς βάσεως με τις κοινωνικές ζυμώσεις, τις πολιτικές συγκρούσεις και τα τερτίπια της βαρέως εκφυλισμένης εξουσιαστικής νόσου, που λέγεται στημένη προβοκάτσια της τρομοκρατίας, ας κάνουμε μια αυτοψία της καταστάσεως επί των ημερών προ της δημοσιεύσεως της δήθεν προκηρύξεως:
  Για όποιον πλοηγείται έστω και λίγο στο διαδίκτυο - το οποίο αποτελεί σαφώς τον σημαντικότερο δείκτη της ευαισθητοποιημένης κοινής γνώμης την σήμερον - υπήρξε φανερόν ότι:
  Ένα ποσοστό 90% επί τον δημοσιευμάτων υπό μορφήν αρθρογραφίας, αναρτήσεων και σχολιασμού, θεωρούν την "σέχτα" εξάμβλωμα μυστικών υπηρεσιών, οι οποίες υποθάλπτουν την χώρα και τον λαό.
  Ένα ποσοστό 99% των πολιτών καταδικάζει την δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια, ασχέτως του τρόπου που εκτιμά την παρουσία του στα μαζικά μέσα. Και επειδή στο διαδίκτυο τα γραπτά μένουν, εγκαλώ όσους διαφωνούν με αυτήν την εκτίμηση να παραπέμψουν σε δημοσιεύματα, που τεκμηριώνουν το αντίθετο.
  
  Επί πλέον, η ανακοίνωση, ότι τα όπλα του φόνου ανήκουν στην "σέχτα", στάθηκε αφορμή για να συντελεστεί μια ευρεία καταδίκη από το σύνολο όσων με τον ένα ή άλλον τρόπο καταθέτουν εγγράφως τις απόψεις τους, αναφορικά με τους στόχους που έχει διακηρύξει το εν λόγω κύκλωμα οργανώσεως και εκτελέσεως δολοφονιών: Η στοχοποίηση δηλαδή της μικροαστικής τάξεως, η οποία αποτελεί τουλάχιστον το 70% του εγχώριου πληθυσμού καθώς και των Ελλήνων Πατριωτών (το ποσοστό των οποίων υπολείπεται βεβαίως με δραματικό τρόπο αυτού των μικροαστών).
  Το γεγονός, ότι η "σέχτα" στοχοποιεί την συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας, πρακτική η οποία ανταποκρίνεται αποκλειστικά στην προπαγάνδα του ξέφρενου μηδενισμού των νεοταξιτών (ιδέ και ανάρτηση περί σέχτας Γνωστικών), συμφώνως προς την στόχευση που διακηρύσσουν με το χαρτονόμισμα του ενός δολαρίου "Τάξη από το χάος" οι "πεφωτισμένοι", έγινε αιτία, όχι μόνο για την ριζική τους απόρριψη, αλλά και για την απόρριψη ως ενεργούμενα μυστικών υπηρεσιών.
  
  Οι μυστικές υπηρεσίες ως ένα από τα βασικά όργανα της υπερεξουσίας, η οποία έχει βάλει στόχο την πλήρη διάλυση της Ελλάδος και των Ελλήνων, αποφάσισαν να προωθήσουν ένα ολοκληρωτικό μηδενισμό, ο οποίος βραχυπρόθεσμα θα μπαχαλοποιούσε τα πάντα. Τοιουτοτρόπως επιχείρησαν να πλασάρουν μια μορφή τρομοκρατίας του πλήρους σαλταρίσματος, η οποία θα καθιέρωνε θεωρητικά και πρακτικά το ακαταλόγιστο, καταργώντας και τα τελευταία προσχήματα.
  Πιστεύοντας ότι έχουν αλλοτριώσει και εκμαυλίσει πλήρως την Ελληνική κοινωνία, προωθώντας και επιβάλλοντας κάθε μορφή ασυδοσίας, είτε ως έκλυση των ηθών, είτε ως κομματοσκυλισμό και διαφθορά σε όλα τα επίπεδα, είτε ως ανούσια καταναλωτική πώρωση, ως κατάργηση της προστασίας του πολίτη από το έγκλημα, ψυχοφθόρα και εγκεφαλοαλλοιωτική μιντιοκρατία, πτυχιολαγνεία και αναρρίχηση, οικολογικό σοκ - καταστροφή του περιβάλλοντος με μόλυνση και τεράστιους εμπρησμούς δασών, μετατροπή των πόλεων σε ζούγκλες, διάδοση των ναρκωτικών, εκφυλισμό των κομμάτων σε πολιτικές χωματερές, πλήρη υποβιβασμό των κρατικών υπηρεσιών, θεώρησαν ότι θα ήταν δυνατόν να περάσει και η επιβολή του πλήρους μηδενισμού.
  Εδώ όμως - όπως έδειξαν τα πράγματα - απέτυχαν. Και ήταν φυσικό να αποτύχουν, όσο αριστοτεχνικά και εάν είναι σε θέση να εφαρμόζουν την κοινωνική μηχανική. Διότι αντιμετωπίζουν ένα πρόβλημα, ανάλογο που θα αντιμετώπιζε ένας τυφλός, ο οποίος καταπολεμά τα χρώματα. Διότι οι εξουσιαστές διαχέονται ολοσχερώς από τον μηδενισμό και αγνοούν πλήρως τι είναι οι αξίες, διότι ουδέποτε τις έχουν βιώσει. Είναι σε θέσει να οικοδομούν με βάση τον πειρασμό, σε κάποιους που αμφιταλαντεύονται. Αξίες όμως, οι οποίες έχουν δημιουργηθεί και ριζώσει σε πορεία χιλιετιών, τους είναι άγνωστες. Και δεν υπάρχει πανεπιστήμιο, το οποίο να μπορεί να διδάξει τους τυφλούς τι εστί χρώμα. Σε θέματα αξιών κρίνουν οι εξουσιαστές εξ ιδίων τα αλλότρια. ΠΟΛΕΜΟΥΝ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΑΓΝΟΟΥΝ ΑΦΟΥ ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΤΟ ΒΙΩΣΑΝ.
  
  Και άντε τώρα για να επιβιώσεις σαν δοτή μηχανή του κρεατοκυμά, να αλλάξεις άρδην την στημένη γραμμή. Να γιατί ξεσκίζεται η "σέχτα" στην δήθεν προκήρυξη να μιλάει για "άκρα συνέπεια". Ακριβώς δημιουργώντας μια μνημειώδη ασυνέπεια, η οποία για κάθε νοήμονα κραυγάζει.
  Και με αυτές τις επιδόσεις απαιτούν οι χαφιέδες μισθό. Και μάλιστα χοντρό. Απαιτούν να δολοφονούν με τον πιο άνανδρο και ύπουλο τρόπο τα θύματά τους και να το παίζουν από πάνω και γενναία παλληκάρια.
  
  Μια από τις πλέον ευαίσθητες κριτικές που έγιναν σε βάρος του φόνου, είναι ότι το θύμα ήταν αφύλακτο. Και να η "σέχτα" μετά κατεβατά αστυνομικού χαφιεδοδελτίου για τους μοτοσυκλετιστές που προστάτευαν το θύμα.
  Εντάξει να δεχθούμε ότι οι "άνθρωποι" μισθό παίρνουν και προσπαθούν να συμμαζέψουν τα τερατώδη, μια και έχουν εργοδότη, που θα τους δώσει και την κόκα για να συνέλθουν από το αίμα. Η αστυνομία όμως γιατί επιβεβαιώνει τα γραφόμενα στην "προκήρυξη" με διακηρύξεις, ότι ένας από τους φύλακες του Γκιόλια ήτα αστυνομικός, αλλά "εκτός υπηρεσίας"; Τι θα γίνει ρε μάγκες τέλος πάντων; Δεν νομίζετε ότι το παραχοντραίνετε το δούλεμα; Γι αυτό τρώτε τα λεφτά του φορολογούμενου; Για να τσιμεντάρετε το προκάλυμμα της "σέχτας";
  
  Και όσο αφορά τις περιγραφές από καουμπόικα σενάρια στην "προκήρυξη" για υποτιθέμενο σχεδιασμένο φόνο παρουσία των φυλάκων, δεν καταλαβαίνουν οι "εγκέφαλοι" της δήθεν επαναστατικής σεναριολογίας, ότι η σαπουνόπερα δεν κάνει ούτε για χασμουρητό; Τον δολοφόνησαν το Γκιόλια αφύλακτο, ναι ή όχι; Με τον Γκούφι και τον μικρό ταρζάν ποιον επιχειρούν να εντυπωσιάααααααασουν; Θρασύδειλοι, στυγνοί, ύπουλοι, άνανδροι, όπως ο κάθε χαφιές. ΔΙΟΤΙ ΧΑΦΙΕΔΙΣΜΟΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΥΠΟΥΛΙΑ.
  
  Συγκρίνοντας την πρόσφατη "προκήρυξη" της "σέχτας" κάργα "επαναστατών" με τις προηγούμενες, ενώ διατηρείται ανέπαφος ο παιδαριώδης τρόπος γραφής και η προκλητικά ανεδαφική ποιότητα των "επιχειρημάτων", επιχειρείται μια στροφή 180 μοιρών όσο αφορά την στόχευση της οργάνωσης.
  Γράφουν λοιπόν οι "εγκέφαλοι" της προκλητικά αντιλαϊκής, δολοφονικής μπουρδολογίας, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια της στροφής, που εξαναγκάζονται να προσποιούνται κάτω από την πίεση του κοινωνικού ξεράσματος:
  "Έτσι από εδώ και πέρα θέλουμε να είμαστε τρομακτικά συνεπεις..."
  Αντί στοχοποίησης της μικροαστικής τάξεως και των Ελλήνων Πατριωτών παρατίθεται στο εξής μια ακατάσχετη πολυλογία της συμφοράς ενάντια στην "άδικη την κενωνία" και μια καταγγελία των εργοδοτών για σκληρή αντιμετώπιση των εργαζόμενων. Με συμπέρασμα, ότι δεν χρειάζεται να δουλεύουμε. Ούτε λέξη για τα πραγματικά προβλήματα. Την τεράστια επίθεση που υφίσταται ο λαός από το ΔΝΤ. από τους αχθοφόρους της "νέας τάξης" διάλυσης των πάντων και της επιβολής παγκόσμιας δικτατορίας.
  Αποτελεί πραγματικά πρόκληση ενάντια στους εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους, αλλά και τα εκατομμύρια των εργαζόμενων, οι οποίοι αισθάνονται ότι κινδυνεύει άμεσα η θέση της όποιας εργασίας κι αν έχουν στις συνθήκες μιας δοτής κρίσης, το "nichts tun", που διακηρύσσουν απεγνωσμένα και φιλάρεσκα οι απόγονοι των γερμανοτσολιάδων, για να αποκτήσουν και ψεύτικη επίφαση κουλτουριάρη της πλάκας. Όταν αυξάνονται οι αυτοκτονίες ανθρώπων, που δεν είναι σε θέση να προμηθεύσουν τρόφιμα στα παιδιά τους, ή να πληρώσουν το ενοίκιο της πτωχικής τους κατοικίας, γράφοντας οι μυστικές υπηρεσίες "αράχτε και πάρτε τα μπιστόλια" για να "λιγοστέψουν τα σκατά μέσα στον κουβά" φτύνουν στην κυριολεξία τον πτωχό λαό κατά πρόσωπο.
  
  Και το επιχείρημα, που προβάλουν τα πληρωμένα τσουτσέκια - απολογητές της παρακρατικής τρομοκρατίας - ότι οι εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι μπορούν να ζήσουν από ληστείες τραπεζών, οδηγεί στο συμπέρασμα, ότι θα πρέπει να ιδρυθεί κρατικός φορέας, ο οποίος να φτιάχνει λίστες αναμονής, βάσει αριθμού προτεραιότητος και μορίων καταλληλότητος για την ανύπαρκτη πληθώρα των επίδοξων ληστών, που αναλογούν στο κάθε τραπεζοκατάστημα.
  
  Οι λόγοι, για τους οποίους αποφεύγεται επισταμένα και σχολαστικά η παραμικρή αναφορά στο τεχνητό ξεπούλημα της χώρας στο ΔΝΤ. και τις απάνθρωπες συνέπειές του για τον λαό, είναι περισσότερο από προφανείς. Το μένος και η οργή του κόσμου βαθμηδόν διογκώνεται και όσο προχωράμε στην ένταση των συνεπειών, είναι επόμενο τα αυθόρμητα περιστατικά αυτοδικίας σε βάρος αυτών που κλιμακώνουν το ξεπούλημα, όχι μόνο να πληθαίνουν, αλλά κάποια στιγμή να προσλάβουν οργανωμένο χαρακτήρα. Και ενώ αυτό είναι σαφώς ηθελημένο από την κορυφή της εξουσίας, ώστε να καταστεί δυνατή η επιβολή καταστάσεως εκτάκτου ανάγκης και στρατιωτικού νόμου, τρομάζει τα ενδιάμεσα στελεχάκια του ανθελληνικού συστήματος, από επίπεδο ξεπουλημένου βουλευτού και κάτω, τα οποία τρέμουν μπροστά στην εκδήλωση της αυθορμήτου λαϊκής οργής και του μέσου ακόμη πολίτου, που φέρνουν σε απόγνωση.
  
  Μέσα στην δύνη της πλήρους λαϊκής και κοινωνικής καταδίκης, στην οποία έχουν εκπέσει τα ανδρείκελα της σέκτας, γράφουν στην "προκήρυξη", μέσα σε ένα παραλήρημα πουλήματος τρέλας άνευ ορίων, δεδομένου ότι αυτός που πνίγεται στον οχετό της κοινωνικής καταδίκης μόνο από τα μαλλιά μπορεί να πιάνεται:
  "Επιζητούσαμε το άλμα για τον ουρανό (!!!!!!!!!!!!!!!!!). Με το τρίτο μας χτύπημα, θέσαμε στον εαυτό μας το ζήτημα της αναβάθμισης της δράσης μας..."
  Και δυο αυγά Τουρκίας, ρε τσουτσέκια. Σε ποια χώρα του κόσμου δολοφονεί ή κρατική έστω τρομοκρατία τον τυχαίο αστυνομικό, την καθαρίστρια του υπουργείου πορνείας, τον προϊστάμενο του ψιλικατζίδικου, επειδή "καταπιέζει τον υπάλληλο";
  
  Εφόσον τελικός στόχος της δολοφονίας δεν ήταν το ίδιο το θύμα, αλλά απεσκοπείτο να τρομοκρατηθεί άλλος δια του φόνου, είναι φυσικόν επόμενον να μην δύνανται οι "συγγραφείς" του "πονήματος" να εφεύρουν κάποια λογικοφανή αιτίαση για την σκοπιμότητα του εγκλήματος.
  Έτσι προβάλουν το επιχείρημα ότι αυτός ήταν ορθόδοξος και πιστός, διότι πάγαινε στον Εφραίμ. Αφήνοντας εν πρώτοις κατά μέρος, κατά πόσον είναι ορθόδοξος και πιστός ο Εφραίμ και η κλίκα του, ερωτώ:
  Ποιος θα παραμείνει εν ζωή, ρε καθάρματα, εάν εξοντωθούν οι ορθόδοξοι και οι πιστοί που πηγαίνουν στην εκκλησία;
  Τα ανεγκέφαλα επέλεξαν εξ αρχής την τερατολογία.
  Σίγουρα η κοινωνία εν Ελλάδι έχει υποστεί βαθυτάτη πνευματική καθίζηση. Να θεωρεί όμως τις αλογόμυγες ιπποποτάμους, δεν έφτασε ακόμη.
  Μηδενιστές μέχρις εσχάτων, δολοφόνοι εκ του ασφαλούς, ανδρείκελα της εξουσίας, πωρωμένοι και θρασείς άνευ αναστολών, εξαπολύουν νοητικές μπαρούφες, οι οποίες είναι χειρότερες και από τις πληρωμένες δολοφονικές σφαίρες του συστήματος ξενοδουλείας, υποτέλειας, διάλυσης και ξεπουλήματος των πάντων.
  Συνεπικουρούμενοι από τις δήθεν αριστερόστροφες πρακτοράτζες, που κάνουν λόγο στα φόρα για Μπακούνιν, Νετσάγιεφ και άλλα ευτράπελα, με στόχο να προσδώσουν στην σέχτα επίχρισμα δήθεν "αντιεξουσιαστών".
  Αλλά συνεπικουρούμενοι και από τους γόνους πρώην ταγματασφαλιστών, που θέλουν σώνει και καλά να καταλογίζουν την "σέχτα" στην αριστερά, το τελευταίο υπό αποσύνθεση πολιτικό πτώμα. Εμμένοντας ότι θα υπάρξει ακόμη απέναντί της κρατική ανοχή, Διότι το κράτος είναι "καραμανλικό", ή "σοσιαλιστικό", διαβρωμένο από "αριστερούς". Και αντίδραση θα υπάρξει "όταν γίνει η Ελλάδα Βυρητός". Έτσι προετοιμάζουν ψυχολογικά επί μισθώ την κοινή γνώμη, για την επιβολή του ήδη αποφασισθέντος στρατιωτικού νόμου, σε όλη την Ευρώπη και τις ΗΠΑ, μετά την δοτή πυρηνική σύγκρουση στην Μέση Ανατολή.
  
  Κάνουν οι ανεγκέφαλοι στο κλείσιμο της "προκήρυξης" του θανατά αναφορά στην αυτονομία. Τι σχέση έχει αυτονομία με το πούλημα τρέλας, δεν εξηγούν. Ο πνευματικός πατέρας της Αυτονομίας Κορνήλιος Καστοριάδης ξεκαθάρησε, ότι η Αυτονομία δεν σημαίνει ασυδοσία, αλλά ΝΟΜΟ τον οποίον ο ΑΥΤΟΝΟΜΟΣ θέτει αυτόβουλα ΚΑΙ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΕΤΑΙ ΣΧΟΛΑΣΤΙΚΑ.
  Διακηρύσσουν, ότι επαναστατικό υποκείμενο δεν είναι πλέον το "προλεταριάτο", αλλά "όλοι εμείς", για να παρουσιάσουν μέσα στην κατακραυγή για τον νεοταξίτικο μηδενισμό τους μια ψευτοθεωρία με έμμεση μνεία στο "κοινωνικό εργοστάσιο" και την "Autonomia Operaia" του Antonio Negri. Μήπως τελικά βρίσκονται οι ίδιοι στον πάτο του κουβά;
  
  Σίγουρα ζούμε σε μια φάση του πλήρους εκπεσμού. Βάλτε όμως, ρε μάγκες, δυο χαφιέδες της προκοπής να μας πίνουν το αίμα. Αυτοί δεν κάνουν ούτε για να ξύνουν πατσές στην ντίσνεϋλαντ.
  
  ΠΑΛΙΑ ΔΙΑΔΗΛΩΝΟΝΤΑΣ ΦΩΝΑΖΑΜΕ:
  
  ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ
  ΛΑΪΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ
  
  ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΠΟΥ ΠΡΟΕΧΕΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑ ΜΟΝΟ ΤΟ:
  
  ΕΛΕΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΡΕΤΙΝΟΥΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ
  ΒΟΗΘΑΤΕ ΝΑ ΠΑΘΟΥΝ ΣΤΟΝ ΠΑΤΟ ΤΟΥ ΚΟΥΒΑ ΑΣΦΥΞΙΑ
  
  ΕΛΕΟΣ
  ΡΟΥΦΙΧΤΕ ΜΑΣ ΤΟ ΑΙΜΑ ΑΛΛΑ ΛΥΠΗΘΕΙΤΕ ΤΗΝ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΜΑΣ
  ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΚΟΠΡΑΝΟ
  

• July 28, 2010
• 16:29

  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ: Σοβαρά προβλήματα στην εξέλιξη της κοινωνικο οικονομικής ζωής με τη συνέχιση της απεργίας των ιδιοκτητών φορτηγών

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Η συνέχιση της απεργίας των ιδιοκτητών φορτηγών δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στην εξέλιξη της κοινωνικής και οικονομικής ζωής. Η μη έκδοση νέων αδειών φορτηγών και βυτιοφόρων επί δεκαετίες οδηγεί σε αυξημένα κόμιστρα και σε μεγάλη δαπάνη κεφαλαίων για τις μεταβιβάσεις των αδειών.
  Αυτή η πολιτική του πελατειακού κράτους, με αδικαιολογήτως κλειστά επαγγέλματα πρέπει να πάρει τέλος το συντομότερο δυνατό.
  Η κυβέρνηση και οι εκπρόσωποι του κλάδου οφείλουν με διάλογο - και μόνο με αυτόν - να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα, διασφαλίζοντας όσους απέκτησαν άδειες πρόσφατα, πληρώνοντας υπέρογκα ποσά.
  Είναι ανάγκη να αναζητηθούν άμεσα τρόποι συνεννόησης για να εξασφαλιστεί το δημόσιο συμφέρον και η καθημερινότητα των πολιτών.

• 11:00

  Εσπέριο φως

   » ‎ Cacofonix
  
• 10:56

  Βατοπαιδινά ΚΘ'

   » ‎ Cacofonix
  Κι ενώ για δυο ολόκληρα χρόνια μας έχουν ποτίσει τον εγκέφαλο για το "σκάνδαλο" του Βατοπαιδίου και για τις "ιερές" μπίζνες, ξαφνικά ανακαλύπτουμε ότι μάλλον δεν υπάρχει σκάνδαλο.
  
  Γιατί πως μπορεί κάποιος να αιτιολογήσει ότι δυο χρόνια μετά και πάμπολλες εξεταστικές, ο άνθρωπος που κατηγορήθηκε όσο κανείς άλλος, παραμένει ελεύθερος και χωρίς καμία ουσιαστικά κατηγορία;
  
  Ποιος από τους "δημοσιογράφους" θα πληρώσει "ηθικά" τη σωρεία των ψευδών αυτών ειδήσεων; Πως θα μπορέσει η κοινωνία μας να γιατρευτεί από τόσο ψέμα;
  
  Ποια από τα κόμματα και τα αποκόμματα θα καταδικασθούν ηθικά στη συνείδησή μας;
  
  Και για του λόγου το αληθές, ορίστε το επίσημο έγγραφο του ΣΟΕ που εμμένει στη μη ύπαρξη επιζήμιας συμφωνίας για το κράτος, από εδώ.
  

• July 27, 2010
• 19:53

  Herbie Hancock - Imagine (The Image Project)

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  
• 16:58

  Γκολ μετά μουσικής

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Την Πέμπτη 29 Ιουλίου, στο Ανοιχτό Θέατρο Κολωνού (Ιωαννίνων και Καπανέως, Κολωνός) η μουσική έχει δώσει ανοιχτό ραντεβού με τον ακτιβισμό και την δράση. Εκείνη την ημέρα στο καταπληκτικό αυτό θέατρο (ευγενική παραχώρηση για την βραδιά από τον Οργανισμό Νεολαίας και Άθλησης του Δήμου Αθηναίων) θα πραγματοποιηθεί η συναυλία που διοργανώνεται από το [www.streetpaper.gr], στο πλαίσιο της καμπάνιας «Γκολ στη Φτώχεια – Ρίο 2010».
  Ένα από τα μότο της βραδιάς είναι «Μουσική ενάντια στον Κοινωνικό Αποκλεισμό». Οι διοργανωτές, αν τους το επέτρεπε ο χώρος στην αφίσα θα συμπλήρωναν και «ενάντια στην φτώχεια, στην απελπισία, στην αδιαφορία και υπέρ μιας κοινωνίας συμμετοχικής, μιας κοινωνίας ισότιμων πολιτών και ίσων ευκαιριών, μιας κοινωνίας που κοιτάει τα παιδιά της, τους ανθρώπους της –όλους.
  Οι Raindogs, η Νέα Τάξη Πραγμάτων και οι T.A.Z (Τemporary Αutonomous Ζones), τρεις καταπληκτικές μπάντες θα πρωταγωνιστήσουν επί σκηνής. Το θέατρο, ο λόφος, η γειτονιά, θα πλημμυρίσουν με ακούσματα ska, garage, dub psychedelic stone & roll, rap-hip hop.
  Μουσική και ενημέρωση
  Στον χώρο της συναυλίας θα υπάρχει άφθονο υλικό για την καμπάνια «Γκολ στη Φτώχεια» που «τρέχει» φέτος για τέταρτη χρονιά με στόχο της ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης και εν τέλει την κινητοποίηση όλων μας ενάντια σε κάθε μορφή κοινωνικού αποκλεισμού. Η υποστήριξη του αγώνα που δίνουν συνάνθρωποί μας που ζωή τους είχε πάει αλλού (άστεγοι, πρώην εξαρτημένοι και πρόσφυγες) να ενταχθούν ή επανενταχθούν σε μια ζωή φυσιολογική είναι μία ακόμα από τις προτεραιότητες της καμπάνιας.
  Ο Δήμος Αθηναίων και το Ίδρυμα Αστέγων του Δήμου Αθηναίων βρίσκονται στην πρώτη γραμμή των υποστηρικτών της καμπάνιας «Γκολ στην Φτώχεια» και, βεβαίως, της ελληνικής ποδοσφαιρικής ομάδας αστέγων η οποία προετοιμάζεται πυρετωδώς εν όψει της συμμετοχής της στο 8ο Παγκόσμιο Κύπελλο Αστέγων*.
  Κύριος υποστηρικτής της προσπάθειας είναι –για τρίτη συνεχόμενη χρονιά- το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο – Hellenic Postbank. Στην πρώτη γραμμή των υποστηρικτών της καμπάνιας βρίσκονται επίσης ο ΟΤΕ, η Marfin Egnatia Bank, η Interamerican, η Target-Sport και η PRevents street-soccer του Νίκου Σαργκάνη.
  Η συναυλία έχει συμβολική είσοδο 5 ευρώ. Η μπίρα θα κοστίζει μόλις 2 ευρώ, τα αναψυκτικά 1,5 ευρώ και το νεράκι 50 λεπτά.
  Πέντε (5) ευρώ, για όποιον ενδιαφέρεται, θα κοστίζουν το καθένα από τα τρομερά και συλλεκτικά t-shirts της καμπάνιας «Γκολ στη Φτώχεια» με τα σχέδια/σκίτσα τριών εκ τα κορυφαίων ελλήνων δημιουργών, του γραφίστα Δημήτρη Αρβανίτη και των γελοιογράφων Πέτρου Ζερβού και Τάσου Αναστασίου. Η συναυλία θα αρχίσει στις 20:00 sharp.
  Πληροφορίες: Τ: 210 3304 679 Ε: [mailto:chrisalef@gmail.com], diogenis.mko@gmail.com
  Ι: [www.streetpaper.gr], [www.homelessworldcup.org]
  *Το 8ο Παγκόσμιο Κύπελλο Αστέγων θα πραγματοποιηθεί τον ερχόμενο Σεπτέμβριο (19 ως 26/9) στο Ρίο ντε Τζανέιρο.
• July 26, 2010
• 11:17

  Είμαστε η Αριστερά της ευθύνης

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Φώτης Κουβέλης, Συνέντευξη στην Μαρία Δέδε, Ελευθεροτυπία, 24/07/2010
  
  Με εξαίρεση τους τρεις μεγάλους δήμους της χώρας, ανοιχτό αφήνει για τους υπόλοιπους το ενδεχόμενο συνεργασιών με ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ στις επικείμενες δημοτικές και περιφερειακές εκλογές ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς Φώτης Κουβέλης.

  Στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και τον Πειραιά «δεν θα θελήσουμε να συνδέσουμε, λέει, την αυτοδιοικητική μας παρουσία με σχήματα που είναι δυνατόν να επιτρέψουν να διατυπωθούν απόψεις ότι ετεροκαθοριζόμαστε πολιτικά».
  
  Επισημαίνει ότι η Αριστερά δεν είναι φύσει ταγμένη να βρίσκεται στο περιθώριο της πολιτικής ζωής και να μη θέλει να επηρεάζει το περιεχόμενο της διακυβέρνησης της χώρας και το περιεχόμενο της κυβερνητικής εξουσίας. Προσθέτει όμως ότι σήμερα δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για συγκλίσεις σε κεντρικό επίπεδο.
  
  «Θέλουμε να εκφράσουμε μια Αριστερά της ευθύνης», υπογραμμίζει. Μια Αριστερά που «να αγωνίζεται με συγκεκριμένες θέσεις για να δίνει λύσεις στα προβλήματα της χώρας. Λύσεις προοπτικής χωρίς να κλείνεται στις "ασφαλείς" απαντήσεις των περασμένων δεκαετιών».
  
  Δώστε μου το στίγμα του νέου κόμματος. Τι καινούργιο φιλοδοξεί να φέρει η Δημοκρατική Αριστερά;
  
  «Με την ίδρυση της Δημοκρατικής Αριστεράς διεκδικούμε τη σύγχρονη, δημοκρατική, ευρωπαϊστική, μεταρρυθμιστική και οικολογική Αριστερά. Φιλοδοξούμε οι προσδιορισμοί αυτοί με τον προγραμματικό μας λόγο, τις παρεμβάσεις μας και κυρίως τις πρωτοβουλίες και τη δράση μας, να αναγνωρίζονται αμέσως και ευθέως από την κοινωνία.
  
  Θέλουμε να εκφράσουμε μια Αριστερά της ευθύνης, να συσπειρώσουμε δυνάμεις της εργασίας, ζωντανές δυνάμεις, που διεκδικούν να βελτιώσουν τη θέση τους σε μια κοινωνία που τεμαχίζεται και αλλάζει.
  
  Σήμερα ανακαθορίζονται οι κοινωνικοί συσχετισμοί και αυτός ο ανακαθορισμός αναζητεί την πολιτική του έκφραση. Με δεδομένη αυτή την παραδοχή, επιλέξαμε να υπηρετήσουμε τη δημοκρατική Αριστερά που θέλει μέσα σε αυτόν τον ανακαθορισμό των κοινωνικών δυνάμεων να αγωνίζεται με συγκεκριμένες θέσεις για να δίνει λύσεις στα προβλήματα της χώρας. Λύσεις προοπτικής, χωρίς να κλείνεται στις "ασφαλείς" απαντήσεις των περασμένων δεκαετιών. Μας αφορά η δυναμική θεώρηση των πραγμάτων και κυρίως η διεκδίκηση νέων κατανομών της πολιτικής και κοινωνικής ισχύος προς όφελος των εργαζομένων.
  
  Οι πολιτικές μας παρεμβάσεις και επιλογές νοούνται από θέση ευθύνης για την πορεία της χώρας, με πλήρη απόρριψη της πολιτικής που καλλιεργεί καταστροφικά αδιέξοδα και συντείνει στη χαοτική χρεοκοπία.
  
  Οι κοινωνικοί αγώνες αποκτούν προοπτική και δύναμη όταν χαράσσουν διεξόδους και βαθιές αλλαγές στο σημερινό κράτος και την οικονομία. Δεν είναι δυνατόν αυτές οι αλλαγές να στηρίζονται στον κρατισμό, στον δογματισμό, στην αυταρχική κομματική εξουσία και ουσιαστικά να επαναφέρουν διαδικασίες ή να συντηρούν στοιχεία πολιτικής που μπορεί, αν δεν υπάρξει πλήρης αντιμετώπιση του ζητήματος, να αναστηλώσουν και το πελατειακό κράτος το οποίο αποτέλεσε το δυναμικό στοιχείο ενός άναρχου νεοφιλελευθερισμού στην Ελλάδα ο οποίος δημιούργησε τις μεγάλες κοινωνικές ανισότητες».
  
  Επιχειρείτε να «φωτογραφίσετε» κάποιες πολιτικές δυνάμεις με αυτό που μου λέτε;
  
  «Δεν φωτογραφίζω. Προσδιορίζω τη δική μας Αριστερά, τη Δημοκρατική Αριστερά και πιστεύω ότι αυτή η πολιτική είναι διακριτή, ξεκάθαρη και βεβαίως διακρίνεται και από άλλες πολιτικές επιλογές άλλων δυνάμεων».
  
  Πολλοί προβληματίζονται για το εάν πράγματι υπάρχει ανάγκη ή και χώρος για ένα νέο αριστερό κόμμα στην ήδη κατακερματισμένη Αριστερά.
  
  «Ο πολυκερματισμός της Αριστεράς είναι ένα υπαρκτό ζήτημα και πρέπει να αντιμετωπίζεται αλλά η ενότητα της Αριστεράς δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται γενικόλογα και αφηρημένα. Υπάρχουν μεγάλες διαφορές και στο επίπεδο των στρατηγικών στόχων και στο επίπεδο της καθημερινά ασκούμενης πολιτικής. Ηδη με αυτά που προανέφερα έχω προσδιορίσει πολλές από τις διαφορές που συνιστούν τους διαφορετικούς δρόμους της Αριστεράς στην ευρύτητα του όρου».
  
  Είπατε τις προάλλες ότι η Τοπική Αυτοδιοίκηση είναι ένας πρόσφορος χώρος συμμαχιών και συνθέσεων. Θα συνεργαστείτε στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές με το ΠΑΣΟΚ ή τον ΣΥΡΙΖΑ;
  
  «Η διοικητική μεταρρύθμιση με το όνομα "Καλλικράτης" συντήρησε σε πολύ μεγάλο βαθμό τη συγκεντρωτική κεντρική διοικητική δομή με αποτέλεσμα να είναι εξαιρετικά δυσχερής ο δρόμος για την ουσιαστική αποκέντρωση και την επίσης ουσιαστική περιφερειακή συγκρότηση του κράτους.
  
  Στόχος μας είναι η νίκη των ιδεών της ουσιαστικής αποκέντρωσης και η επικράτηση των δυνάμεων που μπορούν να υπερασπιστούν και να προωθήσουν αυτές τις περιφέρειες και τις περιφερειακές επιλογές μέσα από φερέγγυους συνδυασμούς και πρόσωπα. Αρα για εμάς, βασικό γνώμονα αποτελούν οι εκτιμήσεις και οι επιλογές των τοπικών αυτοδιοικητικών κινήσεων με σταθερή διεκδίκηση την υπεράσπιση του δημόσιου και κυρίως του κοινωνικού χαρακτήρα των ΟΤΑ.
  
  Απορρίπτουμε τις λογικές της κομματικής καταγραφής. Θα αναζητήσουμε, ευθέως απαντώ στο ερώτημά σου, σχήματα που διασφαλίζουν τις πιο πλατιές συνεργασίες με προγραμματικές συμφωνίες και φερέγγυα πρόσωπα.
  
  Τώρα, σε ό,τι αφορά την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και τον Πειραιά, στις τρεις μεγάλες πόλεις θα έπρεπε να αναζητηθεί ένας κοινός τόπος προκειμένου να αναδειχθεί επί της ουσίας η κοινωνική και δημοκρατική διάσταση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης».
  
  Κοινός τόπος με ποιους;
  
  «Προς κάθε κατεύθυνση. Θεωρώ όμως ότι η δική μας πολιτική, η δική μας τακτική θα κινηθεί σε πλατιές συμμαχίες κυρίως προς τον χώρο της πολιτικής οικολογίας και ανένταχτους πολίτες και δεν θα θελήσουμε σε αυτές τις τρεις μεγάλες πόλεις να συνδέσουμε την αυτοδιοικητική μας παρουσία με σχήματα που είναι δυνατόν να επιτρέψουν να διατυπωθούν απόψεις ότι ετεροκαθοριζόμαστε πολιτικά».
  
  Εχουν γίνει βήματα προσέγγισης με τους Οικολόγους Πράσινους;
  
  «Τις επόμενες ημέρες θα πραγματοποιηθούν δύο συναντήσεις με τους Οικολόγους Πράσινους. Αναζητούμε, χωρίς καμιά διάθεση ηγεμονίας ο ένας πάνω στον άλλον, να βρούμε τον κοινό τόπο για την Τοπική Αυτοδιοίκηση».
  
  Θα επιδιώξετε στο μέλλον συμμαχίες σε κεντρικό επίπεδο;
  
  «Η Δημοκρατική Αριστερά πιστεύει ότι η Αριστερά δεν είναι φύσει ταγμένη να βρίσκεται στο περιθώριο της πολιτικής ζωής και να μη θέλει να επηρεάζει το περιεχόμενο της διακυβέρνησης της χώρας και το περιεχόμενο της κυβερνητικής εξουσίας.
  
  Επίσης, η Δημοκρατική Αριστερά πιστεύει ότι οι συγκλίσεις είναι αναγκαίες προκειμένου να μετατοπίζεται η πολιτική ζωή από τη συντηρητική θέση που σήμερα βρίσκεται προς μια ουσιαστικά προοδευτική κατεύθυνση προφανέστατα προς όφελς της κοινωνίας και της χώρας. Ομως, οι συγκλίσεις δεν παράγουν κανένα αποτέλεσμα όταν δεν στηρίζονται σε συγκεκριμένες προγραμματικές δεσμεύσεις και σε φερέγγυες πρακτικές που είναι δυνατόν, στον βαθμό που υπάρχουν οι προγραμματικές συμφωνίες και δεσμεύσεις, να μετατρέπουν αυτές τις συμφωνίες σε ένα επίσης καθημερινό πολιτικό αποτέλεσμα προς όφελος των πολιτών και για την ουσιαστική προοδευτική αντιμετώπιση των πραγμάτων. Αυτές οι προϋποθέσεις σήμερα δεν υπάρχουν. Αν θα διαμορφωθούν, είναι άλλης τάξεως ζήτημα».
  
  Νέοι ασφαλιστικοί νόμοι, ανατροπές στον εργασιακό βίο και στις συντάξεις. Τα χαμηλά και μεσαία οικονομικά στρώματα πλήττονται ανελέητα. Τι αντιπροτείνετε απέναντι στις πολιτικές της κυβέρνησης και της «τρόικας»;
  
  «Θεωρούμε ότι η παρουσία του ΔΝΤ θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί. Σήμερα, στη βάση του απαράδεκτου Μνημονίου που εμείς καταψηφίσαμε έχουμε μερικές συγκεκριμένες κυβερνητικές επιλογές: Οι ρυθμίσεις της κυβέρνησης για τις εργασιακές σχέσεις είναι απαράδεκτες. Πέρα από την αντισυνταγματικότητά τους, καταστρέφουν τον προστατευτικό ιστό της εργασίας και υποτάσσουν τους εργαζομένους στις διαθέσεις της εργοδοσίας. Και, κυρίως, δεν μπορούν να δικαιολογηθούν ότι εντάσσονται στην αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους και του ελλείμματος.
  
  Για το Ασφαλιστικό έχουμε μιλήσει πολλές φορές. Το σύστημα που επέβαλε η κυβέρνηση ανατρέπει βίαια (ιδιαίτερα για ευαίσθητες κατηγορίες πολιτών όπως οι γυναίκες-μητέρες) ασφαλιστικά δικαιώματα των πολιτών και κυρίως στερεί το δικαίωμα στη σύνταξη για τις επόμενες γενεές. Δεν υπερασπιζόμαστε ρυθμίσεις του παρελθόντος που ανορθολογικά και με πελατειακή στόχευση θεσπίστηκαν. Υπερασπιζόμαστε ρυθμίσεις που υπηρετούν ένα δίκαιο και βιώσιμο κοινωνικό Ασφαλιστικό που αναγνωρίζει και σέβεται το δικαίωμα των πολιτών.
  
  Δεν προχώρησε η κυβέρνηση στην ενοποίηση των Ταμείων ούτε στη δημιουργία όπως θα έπρεπε ενός ανεπτυγμένου μηχανισμού για την αντιμετώπιση της εισφοροδιαφυγής και της εισφοροαπαλλαγής αλλά και της ανασφάλιστης εργασίας. Την ίδια ώρα κατήργησε, ενώ δεν θα έπρεπε, την τριμερή χρηματοδότηση του ασφαλιστικού συστήματος. Ανατρέποντας έτσι την έννοια της κοινωνικής ασφάλισης, ανοίγει τον δρόμο για τη μετατροπή της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης σε ατομική-ιδιωτική».
  
  Πώς βλέπετε τα ποσοστά που δίνουν οι δημοσκοπήσεις στο κόμμα σας;
  
  «Αυτά που καταγράφονται δεν είναι αποθαρρυντικά. Εχουμε τρεις δημοσκοπήσεις με ποσοστά 5,9%, 3,5% και 2%. Με σύνεση και εξαιρετικά μεγάλη προσοχή αξιολογώ τις δημοσκοπήσεις που αποτελούν μια καταγραφή τη δεδομένη στιγμή. Γνωρίζουμε ότι η παρουσία ενός κόμματος δεν εξασφαλίζεται από τις όποιες δημοσκοπήσεις και από τις όποιες ενθαρρύνσεις του πρώτου καιρού. Θέλει δουλειά, θέλει εξειδικευμένη προγραμματική θέση, θέλει εξειδικευμένη πολιτική δράση στα συγκεκριμένα ζητήματα που απασχολούν και βασανίζουν την ελληνική κοινωνία. Θέλουμε σε κάθε περίπτωση να είμαστε μια πολιτική δύναμη, μια Αριστερά της ευθύνης, που δεν γενικολογεί και δεν θέλει να εξασφαλίζει την πολιτική της παρουσία ούτε με έναν αριστερότροπο λαϊκισμό αλλά ούτε με έναν αριστερισμό».
  
  Πώς θα επιτευχθεί η εσωκομματική δημοκρατία στο κόμμα σας;
  
  «Αναφορικά με την οργανωτική συγκρότηση της Δημοκρατικής Αριστεράς θεωρούμε αναγκαίο να επανεξετάσουμε τη σχέση μέλους - κόμματος. Οι γνωστές παραδοσιακές κομματικές οργανώσεις οι οποίες τοπικά αναφέρονται δεν είναι εκ των ων ουκ άνευ. Θα μπορούσαμε, ενδεικτικά μιλάω, να κινηθούμε στην κατεύθυνση οργανώσεων πανελλαδικού χαρακτήρα με θεματικό αντικείμενο. Θεωρώ πάντως ότι το οργανωτικό μας σχήμα θα εξασφαλίζει τη δυνατότητα συνδιαμόρφωσης των πολιτικών επιλογών μέσα από διαδικασίες μιας συνεχούς αμφίδρομης επικοινωνίας κυρίως του κόμματός μας με την κοινωνία».

  

• July 24, 2010
• 20:21

  Εἰς τὴν ὁδὸν τῶν Φιλελλήνων - Τὸ ἀθάνατο κείμενο τοῦ καύσωνος!

   » ‎ KPATYΛOΣ
  Ἀνδρέας Ἐμπειρίκος, «Εἰς τὴν ὁδὸν τῶν Φιλελλήνων»
  
  
  
  Mιὰ μέρα ποὺ κατέβαινα στὴν ὁδὸν τῶν Φιλελλήνων, μαλάκωνε ἡ ἄσφαλτος κάτω ἀπ᾿ τὰ πόδια καὶ ἀπὸ τὰ δένδρα τῆς πλατείας ἠκούοντο τζιτζίκια, μέσ᾿ στὴν καρδιὰ τῶν Ἀθηνῶν, μέσ᾿ στὴν καρδιὰ τοῦ θέρους.
  
  Παρὰ τὴν ὑψηλὴν θερμοκρασίαν, ἡ κίνησις ἦτο ζωηρά. Aἴφνης μία κηδεία πέρασε. Ὀπίσω της ἀκολουθοῦσαν πέντε-ἕξη αὐτοκίνητα μὲ μελανειμονούσας, καὶ ἐνῶ στὰ αὐτιά μου ἔφθαναν ριπαὶ πνιγμένων θρήνων, γιὰ μιὰ στιγμὴ ἡ κίνησις διεκόπη. Tότε, μερικοί ἀπὸ μᾶς (ἄγνωστοι μεταξύ μας μέσ᾿ στὸ πλῆθος) μὲ ἄγχος κοιταχθήκαμε στὰ μάτια, ὁ ἕνας τοῦ ἄλλου προσπαθώντας τὴν σκέψι νὰ μαντεύσῃ. Ἔπειτα, διαμιᾶς, ὡς μία ἐπέλασις πυκνῶν κυμάτων, ἡ κίνησις ἐξηκολούθησε.
  
  Ἦτο Ἰούλιος. Eἰς τὴν ὁδὸν διήρχοντο τὰ λεωφορεῖα, κατάμεστα ἀπὸ ἰδρωμένον κόσμο -ἀπὸ ἄνδρας λογῆς-λογῆς, κούρους λιγνοὺς καὶ ἄρρενας βαρεῖς, μυστακοφόρους, ἀπὸ οἰκοκυρὰς χονδράς, ἢ σκελετώδεις, καὶ ἀπὸ πολλὰς νεάνιδας καὶ μαθητρίας, εἰς τῶν ὁποίων τοὺς σφικτοὺς γλουτοὺς καὶ τὰ σφύζοντα στήθη, πολλοὶ ἐκ τῶν συνωθουμένων, ὡς ἦτο φυσικόν, ἐπάσχιζαν (ὅλοι φλεγόμενοι, ὅλοι στητοί ὡς Ἡρακλεῖς ροπαλοφόροι) νὰ κάμουν μὲ στόματα ἀνοικτὰ καὶ μάτια ὀνειροπόλα, τὰς συνήθεις εἰς παρομοίους χώρους ἐπαφάς, τὰς τόσον βαρυσημάντους καὶ τελετουργικάς, ἄπαντες προσποιούμενοι ὅτι τυχαίως, ὡς ἐκ τοῦ συνωστισμοῦ, ἐγίνοντο ἐπὶ τῶν σφαιρικῶν θελγήτρων τῶν δεκτικῶν μαθητριῶν καὶ κορασίδων αὐταὶ αἱ σκόπιμοι καὶ ἐκστατικαὶ μέσα εἰς τὰ ὀχήματα ἐπαφαί -ψαύσεις, συνθλίψεις καὶ προστρίψεις.
  
  Nαί, ἦτο Ἰούλιος· καὶ ὄχι μόνον ἡ ὀδὸς τῶν Φιλελλήνων, μὰ καὶ ἡ Nτάπια τοῦ Mεσολογγιοῦ καὶ ὁ Mαραθὼν καὶ οἱ Φαλλοὶ τῆς Δήλου ἐπάλλοντο σφύζοντες στὸ φῶς, ὅπως στοῦ Mεξικοῦ τὰς αὐχμηρὰς ἐκτάσεις πάλλονται εὐθυτενεῖς οἱ κάκτοι τῆς ἐρήμου, στὴν μυστηριακὴ σιγὴ ποὺ περιβάλλει τὰς πυραμίδας τῶν Ἀζτέκων.
  
  Tὸ θερμόμετρον ἀνήρχετο συνεχῶς. Δὲν ἦτο θάλπος, ἀλλὰ ζέστη -ἡ ζέστη ποὺ τὴν γεννᾷ τὸ κάθετο λιοπύρι. Kαὶ ὅμως, παρὰ τὸν καύσωνα καὶ τὴν γοργὴν ἀναπνοὴν τῶν πνευστιώντων, παρὰ τὴν διέλευσιν τῆς νεκρικῆς πομπῆς πρὸ ὁλίγου, κανεὶς διαβάτης δὲν ἠσθάνετο βαρύς, οὔτε ἐγώ, παρ᾿ ὅλον ὅτι ἐφλέγετο ὁ δρόμος. Kάτι σὰν τέττιξ ζωηρὸς μέσ᾿ στὴν ψυχή μου, μὲ ἠνάγκαζε νὰ προχωρῶ, μὲ βῆμα ἐλαφρὸν ὑψίσυχνον. Tὰ πάντα ἦσαν τριγύρω μου ἐναργῆ, ἁπτᾶ καὶ διὰ τῆς ὁράσεως ἀκόμη, καὶ ὅμως, συγχρόνως, σχεδὸν ἐξαϋλοῦντο μέσα στὸν καύσωνα τὰ πάντα -οἱ ἄνθρωποι καὶ τὰ κτίσματα- τόσον πολύ, ποὺ καὶ ἡ λύπη ἀκόμη ἐνίων τεθλιμμένων, λὲς καὶ ἐξητμίζετο σχεδὸν ὁλοσχερῶς, ὑπὸ τὸ ἴσον φῶς.
  
  Tότε εγώ, μὲ ἰσχυρὸν παλμὸν καρδίας, σταμάτησα γιὰ μιὰ στιγμή, ἀκίνητος μέσα στὸ πλῆθος, ὡς ἄνθρωπος ποὺ δέχεται ἀποκάλυψιν ἀκαριαίαν, ἢ ὡς κάποιος ποὺ βλέπει νὰ γίνεται μπροστά του ἕνα θαῦμα καὶ ἀνέκραξα κάθιδρως:
  
  «Θεέ! Ὁ καύσων αὐτὸς χρειάζεται γιὰ νὰ ὑπάρξῃ τέτοιο φῶς! Tὸ φῶς αὐτὸ χρειάζεται, μιὰ μέρα γιὰ νὰ γίνῃ μιὰ δόξα κοινή, μιὰ δόξα πανανθρώπινη, ἡ δόξα τῶν Ἑλλήνων, ποὺ πρῶτοι, θαρρῶ, αὐτοί, στὸν κόσμον ἐδὼ κάτω, ἔκαμαν οἶστρο τῆς ζωῆς τὸν φόβο τοῦ θανάτου.»
  
  (Ἀνδρέας Ἐμπειρίκος, «Εἰς τὴν ὁδὸν τῶν Φιλελλήνων», ἀπὸ τὴν «Ὀκτάνα», ἐκδ. Ἴκαρος, 1980)
  
  * * *
  
  Ἀσπιδοφόρος ὁ ἥλιος ἀνέβαινε πολεμώντας... (Γ. Σεφέρης)
  
  + Ὀδυσσέας Ἐλύτης, «Τὰ τζιτζίκια».
  + Περικλῆς Γιαννόπουλος: «μὲ πάγχρυσα πυρακτωμένα βέλη...».
  + Ἄγγελος Σικελιανός: «Ὅλα εἶναι ὡραῖα, ὅλα ἁβρὰ καὶ αἰσθαντικά».
  + Ἠλίας Μπαζίνας: «Ποτὲ σκουλῆκι τῆς λάσπης», «Ὁ ναὸς τῆς Φύσης».

• July 23, 2010
• 18:47

  Η ζωή απ’ την αρχή Η μετανάστευση των Ελλήνων Εβραίων στην Παλαιστίνη (1945-1948)

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  των Ιακώβ Σιμπή, Καρίνας Λάμψα (εκδόσεις Αλεξάνδρεια)
  
  Με το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τίποτα δεν ήταν όπως πριν. Την ώρα που οι νέοι κυρίαρχοι της Ευρώπης μοίραζαν ξανά την τράπουλα, εκατοντάδες χιλιάδες Εβραίοι πρόσφυγες χτυπούσαν την κλειστή πόρτα της Παλαιστίνης. Μπροστά στη βούλησή τους, η βρετανική απαγόρευση αποδείχτηκε ανίσχυρη. Αψηφώντας τη βρετανική Εντολή, η Εβραϊκή Εγκατάσταση στην Παλαιστίνη οργάνωσε μια παράτολμη επιχείρηση κρυφής μετανάστευσης, που ξεδιπλώθηκε σε ολόκληρη την Ευρώπη. Νικηφόρα πλοία του βρετανικού ναυτικού στη μάχη τους με τις δυνάμεις του Άξονα, κυνηγούσαν τώρα καΐκια με κρυφούς μετανάστες για να τους στείλουν σε βρετανικές αποικίες όπως η Κύπρος.
  Αιχμάλωτοι μιας ιστορικής συγκυρίας, χιλιάδες άντρες, γυναίκες και παιδιά, ιδίως παιδιά, αγωνίστηκαν με αποφασιστικότητα και τόλμη για το δικαίωμα να ξαναχτίσουν τη ζωή τους μακριά από τον "τόπο του θανάτου". Οι εναπομείναντες -εκείνοι που επέζησαν των ναζιστικών στρατοπέδων ή βγήκαν μετά τον πόλεμο από τα κρησφύγετά τους- είναι ο βασικός πρωταγωνιστής του δράματος που εξιστορείται σ' αυτό το βιβλίο, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου είναι αφιερωμένο στην άγνωστη μεταπολεμική οδύσσεια των Ελλήνων Εβραίων.
  Σημαντικό μέρος της αφήγησης αφιερώνεται στα πλοία που έβαλαν πλώρη για την Παλαιστίνη από έναν απόμερο κολπίσκο του Σουνίου και στις περιπέτειες των ιδιαίτερων επιβατών τους. Έχοντας βιώσει εφιαλτικές εμπειρίες, οι άνθρωποι αυτοί κλήθηκαν φτάνοντας στον προορισμό τους να προσαρμοστούν σ' έναν πρωτόγνωρο τρόπο ζωής. Μια ολόκληρη γενιά Ελλήνων Εβραίων, συνηθισμένοι πριν απ' τον πόλεμο σ' έναν αστικό τρόπο ζωής, έγιναν ξαφνικά αγρότες σε κιμπούτς.
  Από τη μουντή μεταπολεμική κεντρική Ευρώπη, ο αναγνώστης μεταφέρεται στα λιμάνια του Νότου και της ταραγμένης Ελλάδας, για να ταξιδέψει από κει στη βρετανική Κύπρο, πριν φτάσει, σε μια κρίσιμη ιστορική στιγμή, στην Παλαιστίνη.
  
  Δεν είχαν τίποτα να περιμένουν. Οι δικοί τους είχαν σκοτωθεί, η πόλη τους, η γειτονιά τους, είχε ερημώσει. Είχαν χάσει τους φίλους τους, τα επαγγέλματά τους, τις περιουσίες τους. Ήθελαν να φύγουν το γρηγορότερο από τον "τόπο του θανάτου". Να μπουν στο πρώτο σαπιοκάραβο που θα έβαζε πλώρη για έναν άγνωστο προορισμό, την Παλαιστίνη. Με μόνη ελπίδα να πιάσουν τη ζωή απ' την αρχή.
  
  Σχόλιο "Πιπεριάς": Ενα συγκλονιστικό βιβλίο. Αποκαλύπτει τον αγώνα ενός λαού για να αποκτήσει πατρίδα, ενώ φανερώνει και τη στάση του μεταπολεμικού ελληνικού κράτους που ουσιαστικά δεν έκανε τίποτα για να τιμωρηθούν όλοι όσοι σνεργάστηκαν με τους Γερμανούς και έκλεψαν τις περιουσίες των Ελλήνων Εβραίων που οι ναζιστές έστειλαν στα κρεματόρια.

• 13:10

  Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΛΕΙΤΑΙ ΝΑ ΕΝΤΑΦΙΑΣΕΙ ΓΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΟΡΑ ΤΟ ΜΟΛΟΧ

   » ‎ Μποτίλια στο Πέλαγος
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  ΒΑΡΕΣΤΕ ΤΟΝ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΧΑΡΑ
  
  Ιδού λοιπόν ο λόγος που "έπρεπε" να δολοφονηθεί από τους νεοταξίτες ο Σωκράτης Γκιόλιας, ο αστέρας της αποκαλυπτικής δημοσιγραφίας, που μπορεί να στρατολογήθηκε από την λαϊκή αγορά σαν τσικό για να κουβαλάει τα καλώδια των λαμογιών Ζούγκλα και Θέμου, δεν δίστασε όμως να συγκρουστεί με το δήθεν μεγάλο αφεντικό, όταν κλιμακωνόταν το ροκάνισμα της οριακής πλειοψηφίας της ΝΔ. και η ποινικοποίηση ΤΟΥ ΜΟΝΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ της μεταπολεμικής Ελλάδας, που τόλμησε να συγκρουστεί στοιχειωδώς με την βόρβορο του κατεστημένου.
  Αποδεικνύοντας ότι τον δημοσιογράφο δεν τον κάνουν οι σπουδές και τα φτιασιδώματα, αλλά αυτό που λείπει ολοσχερώς από τους υπηρέτες της στημένης μιντιακής λαίλαπας της κόπρου του Αυγεία: Η ΤΣΙΠΑ.
  Με μια σφαίρα στο στόμα, το οποίο συμβολίζει την έδρα της μεταδόσεως μηνυμάτων και δεκατέσσερις στην κοιλιά, που βρίσκεται το χάρα, η έδρα της ύπαρξης. Αυτό που σχίζουν οι Σαμουράι, όταν θίγεται ανεπανόρθωτα η τιμή τους, κάνοντας χάρα-κίρι. Ως πράξη απέραντου μίσους και παραδειγματικής εξόντωσης, σε βάρος του ανθρώπου, που είχε ως κύριο άξονα των ερευνών του το σκάνδαλο της μονής Βατοπεδίου.
  Προφανέστατος αποδέκτης του εκβιασμού, και μέσω του πρόσφατου από μια σειρά στυγνών φόνων, ο πρώην πρωθυπουργός της Ελλάδος ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ.
  
  
  ΟΠΟΙΟΣ ΤΟΛΜΗΣΕΙ ΩΣ ΗΓΕΤΗΣ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΟΥΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ ΠΡΟΣΛΑΜΒΑΝΕΙ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΡΑΓΙΚΟΥ ΑΝΑΚΤΟΣ
  
  Εάν η εξουσία αποτελεί το απόστημα της ανθρώπινης ολιγωρίας με αποτέλεσμα την εκούσια υποταγή στο βόρβορο, η τρομοκρατία αποτελεί ένα από τα καρκινώματά της. Όταν η άμεση απειλή της εξόντωσης φτάνει μέχρι τα πρόθυρα του γραφείου του Υπουργού Δημοσίας Τάξεως, αυτό καταδεικνύει ότι το κράτος αποτελεί την νομιμοφανή επίφαση στυγνών και αδίστακτων συμμοριών, πέρα από κάθε έννοια δικαίου.
  Όσοι συμμετέχουμε, συνοδοιπορούμε ή και ανεχόμαστε γινόμαστε ένοχοι εσχάτου προδοσίας σε βάρος των τέκνων μας και των επερχόμενων γενεών. Αρεσκόμαστε να ενδυόμεθα ενδύματα - πιθίκια κάποιας μάρκας, για να συγκαλύπτουμε τα έσω πιθίκια και την μη ορατή άλυσσο της σιδηράς μπάλας, που έχει προσδεθεί στις κνήμες μας.
  Διαβάζουμε εφημερίδες, βλέπουμε τηλεόραση, σερφάρουμε στο διαδίκτυο για να "ενημέρωθούμε". Κάτω όμως πρέπει να βλέπουμε πρώτα, καρντάσια. Στους αστραγάλους μας, που έχει προσδεθεί η μπάλα. Με το που γεννιόμαστε ανήκουμε αυτομάτως στα μητρώα του κράτους. Ουδείς μας ερώτησε, κατά πόσο προτιθέμεθα να αιμοδοτούμε την νεοαποικία του κάθε κερατά. Μετέτρεψαν από την ιερά γη μας οικόπεδο, που εκχωρούν κατά βούληση στο κάθε ΔΝΤ., στο κάθε Πεντάγωνο των ΗΠΑ, στο κάθε μεμέτι, που ρίχνει στην μάπα του μισό κιλό κολόνια λεμόνι για να μην βρωμάνε τα χνώτα του, όταν έρχεται για να παραλάβει βήμα προς βήμα την κυριαρχία στην Θράκη, στο Αιγαίο και στην Κύπρο, καθορίζοντας πόσο καλαμπόκι θα δοθεί σε κάθε φάση στα κοτόπουλα, που είναι περιφραγμένα στο κοτέτσι.
  Μοναδικό μας όνειρο να γίνουν τα παιδιά μας ευνουχισμένα κοκόρια με στομφώδες βήμα, καθ' ότι στα πανέρια υπάρχουν μόνο αυγόφιδα.
  
  Έγραφα σε προηγούμενη ανάρτηση, ότι ο Κώστας Καραμανλής θα κληθεί να επιτελέσει στο επόμενο μέλλον τον ρόλο τραγικού άνακτος.
  Δεν υπήρξε ηγέτης του Ελληνισμού, ο οποίος να εφαρμόσει στοιχειωδώς τις αρχές της αξιοπρέπειας, ο οποίος να μην αποβεί στόχος των ανθελληνικών δυνάμεων, οι οποίες κλιμάκωσαν την καταδίωξη και την εξόντωσή του. Η σειρά είναι μακρά: Λεωνίδας, Αλκιβιάδης, Μέγας Αλέξανδρος, Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Γεώργιος Καραϊσκάκης, Ιωάννης Καποδίστριας, Ίων Δραγούμης, Διάδοχος Κωνσταντίνος Β΄, Ιωάννης Μεταξάς, Άρης Βελουχιώτης, Γρηγόρης Λαμπράκης, Αλέξανδρος Παναγούλης και τόσοι άλλοι.
  Γι' αυτό ο Ελληνισμός ενδύει τους πραγματικούς του ηγέτες με την Πορφύρα. Για να μην φαίνεται το αίμα από τα τραύματά τους εν ώρα μαχίμου επελάσεως.
  
  Οπωσδήποτε ο Κώστας Καραμανλής έπραξε νόθους συμβιβασμούς και σημαντικά λάθη. Αυτό όμως αποτελεί ταυτοχρόνως και το μεγαλείο του. Διότι είναι ένας άνθρωπος, όπως όλοι μας. Ένας άνθρωπος, ο οποίος επελέχθη για να παίξει ένα ανθελληνικό - αντιλαϊκό ρόλο, που επέτυχε όμως να πηδήξει έξω από την σκιά του και να σπάσει τα προκατασκευασμένα στεγανά και τα ολέθρια στερεότυπα.
  Ένας άνθρωπος, ο οποίος επέλεξε να διακηρύξει την σημαία της αντιστάσεως μέσα σε ένα σουβλατζίδικο και όχι μέσα στα γυάλινα ανάκτορα της εξουσίας. Αφήνοντας τους παιάνες να ηχούν μέσα από το τζουγκ μποξ με ένα τραγούδι της Σωτηρίας Μπέλου, δείχνοντας ότι τα μεταξωτά βρακιά δεν αφορούν την ψυχή ενός ηγέτου, ο οποίος ευρίσκεται δίπλα στον λαό.
  Γνωρίζοντας, ότι το όνομα του κ. Μπαϊρακτάρη προέρχεται από προγόνους, οι οποίοι έφεραν λάβαρο. Και η σημειολογία φτάνει πάντοτε στα παιδιά με τα πρησμένα πόδια που τα λένε αλήτες, οι πρόγονοι των οποίων έσερναν τα κανόνια μέσα στο χιόνι.
  Ο χλευασμός των κοντυλοφόρων της "νέας τάξεως" δεν μπορεί να αμαυρώσει την εικόνα του πατρός του φαινομένου που λέγεται Καραμανλισμός, ο οποίος γεφύρωσε τα χάσματα και τις πλασματικές διασπάσεις μέσα στην συνείδηση του λαού. Αυτός είναι ο λόγος, που καταχειροκροτείται ο Καραμανλής, όποτε εμαφανίζεται στις συγκεντρώσεις της ΝΔ.
  
  Όταν ξεκίνησα να γράφω την προηγούμενη ανάρτηση, δεν είχαν δοθεί ακόμη στην δημοσιότητα τα περιοριστικά μέτρα και η υψηλή εγγύηση, που ζητήθηκε να καταβάλει ο Γιάννης Αγγέλου, από ένα σύστημα "δικαιοσύνης", που μας έχει εθίσει πλέον στην εξουσιαστική σκοπιμότητα.
  
  Το πόρισμα της ανακρίτριας, το οποίο δόθηκε σήμερα στην δημοσιότητα, τεκμηριώνει νομίζω πλήρως αυτά που έγραφα προχθές.
  Αντιγράφω από σημερινό άρθρο της εφημερίδας "ΤΑ ΝΕΑ":
  
  «Εκτελούσε εντολές Καραμανλή»
  Τι δείχνει το κατηγορητήριο Αγγέλου
  ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Μίνα Μουστάκα
  ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Παρασκευή 23 Ιουλίου 2010
  
  "Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, ο Κ. Καραμανλής εμφανίζεται σε ρόλο καθοδηγητή του διευθυντή του γραφείου του Γ. Αγγέλου, ο οποίος με τη σειρά του κατηγορείται ως ηθικός αυτουργός σε κακουργηματική απιστία που φέρεται να έχει διαπραχθεί από τον πρώην υφυπουργό Οικονομικών Πέτρο Δούκα στην υπόθεση των ιερών ανταλλαγών της Μονής Βατοπεδίου
  Βαριές σκιές στον Κώστα Καραμανλή... ρίχνει το κατηγορητήριο για την υπόθεση της Μονής Βατοπεδίου εις βάρος του Γιάννη Αγγέλου, ο οποίος- κατά την ανακρίτρια- είχε αναλάβει να διαβιβάζει πρωθυπουργικές εντολές και οδηγίες στους αρμόδιους υπουργούς.
  Το «κατηγορώ» για τον κ. Αγγέλου αγγίζει την «καρδιά» του Μεγάρου Μαξίμου και «καίει» τον τότε Πρωθυπουργό, παρά τις προσπάθειες του εξ απορρήτων συμβούλου του, ο οποίος απολογούμενος προσέφερε απόλυτη κάλυψη στον πολιτικό του προϊστάμενο. Ο Κ. Καραμανλής εμφανίζεται σε ρόλο καθοδηγητή του διευθυντή του γραφείου του Γ. Αγγέλου, ο οποίος με τη σειρά του κατηγορείται ως ηθικός αυτουργός σε κακουργηματική απιστία που φέρεται να έχει διαπραχθεί από τον πρώην υφυπουργό Οικονομικών Πέτρο Δούκα στην υπόθεση των ιερών ανταλλαγών της Μονής Βατοπεδίου. Η εφέτης- ειδική ανακρίτρια κ. Ειρήνη Καλού, γνωρίζοντας τα όρια της δικής της αρμοδιότητας, δεν αποδίδει την παραμικρή μορφή ποινικής ευθύνης σε πολιτικά πρόσωπα που βρίσκονται εκτός του πεδίου δράσης της τακτικής Δικαιοσύνης και υπάγονται στις διατάξεις του νόμου περί ευθύνης υπουργών και στην ελεγκτική αρμοδιότητα της Βουλής.
  
  Ωστόσο, το κατηγορητήριο που φέρει τη σφραγίδα της συγκεκριμένης δικαστικής λειτουργού αποτελεί «ευκρινή ακτινογραφία» όχι μόνο για την ποινική ευθύνη που αποδίδεται στον κ. Αγγέλου, αλλά και για τον ρόλο προσώπων που ενεπλάκησαν έστω ως άτυποι ηθικοί ή φυσικοί αυτουργοί «στα πλαίσια της εκτέλεσης κυβερνητικού έργου».
  
  Η κ. Καλού, χωρίς να παραγνωρίζει τη δικηγορική ιδιότητα του κατηγορουμένου, προσδιορίζει και το κίνητρο των πράξεών του που - κατά τη δικανική της κρίση- ήταν «ο προσπορισμός παράνομου περιουσιακού οφέλους στη Μονή Βατοπεδίου, με αντίστοιχη ελάττωση της περιουσίας του Δημοσίου».
  
  «Διαβίβαζες οδηγίες του»
  Ο ρόλος του πρώην πρωθυπουργού σκιαγραφείται από τις πρώτες κιόλας γραμμές του 40σέλιδου κατηγορητηρίου με αποδέκτη τον κ. Αγγέλου, για τον οποίο- όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται- «ήσουν πολιτικός μετακλητός υπάλληλος στο γραφείο του τότε πρωθυπουργού, του οποίου ήσουν κορυφαίος συνεργάτης και ασκούσες άτυπα τα καθήκοντα του διευθυντή του πολιτικού του γραφείου, κατά παραχώρηση αρμοδιοτήτων από τον ίδιο, στα πλαίσια των οποίων μεταξύ άλλων διαβίβαζες εντολές και οδηγίες του πρωθυπουργού στους εκάστοτε υπουργούς και υφυπουργούς που αφορούσαν τους τομείς της αρμοδιότητάς τους». Για τη διεκπεραίωση των εντολών αυτών μάλιστα, συνεχίζει το κατηγορητήριο, «διατηρούσες τακτική τηλεφωνική επικοινωνία, παρακολουθούσες την εφαρμογή των αποφάσεων και των οδηγιών του από αυτούς και είχες τη γενική εποπτεία των υπηρεσιών και του προσωπικού του πρωθυπουργικού γραφείου».
  
  Περιγράφοντας η ανακρίτρια την αξιόποινη πράξη που αποδίδει στον κ. Αγγέλου, εμφανίζοντάς τον ως ηθικό αυτουργό απιστίας, στρέφει τον προβολέα και στον φυσικό αυτουργό της κακουργηματικής πράξης, που αν και δεν τον κατονομάζει, εν τούτοις αναπόφευκτα τον φωτογραφίζει καθαρά.
  
  «Το χρονικό διάστημα από 1-6-2004 έως 7-6-2004 ήρθες με πρωτοβουλία σου σε τηλεφωνική επικοινωνία με τον τότε αρμόδιο υφυπουργό Οικονομικών, κατά την οποία εκμεταλλευόμενος τη μεγάλη επιρροή που ασκούσε στα τότε μέλη της κυβέρνησης, λόγω της θέσης ισχύος που κατείχες ως κορυφαίος συνεργάτης του τότε πρωθυπουργού και των αρμοδιοτήτων που σου είχαν παραχωρηθεί από τον τελευταίο, παρενέβης σε αυτόν υπέρ της Μονής προτρέποντάς τον και υποδεικνύοντάς του ουσιαστικά να ενεργήσει προς το συμφέρον της Μονής Βατοπεδίου αναφέρει χαρακτηριστικά παραπέμποντας στον κ. Π. Δούκα.
  
  Σε άλλο σημείο του κατηγορητηρίου επισημαίνεται ότι «η χωρίς καθυστέρηση διαδικασία διεκπεραίωσης της υπόθεσης υπέρ της Μονής, την πορεία της οποίας γνώριζε και παρακολουθούσε το γραφείο του πρωθυπουργού, εντασσόταν στα πλαίσια εκτέλεσης κυβερνητικού έργου, αποσκοπώντας με τη συμπεριφορά σου αυτή να επιτύχεις τον προσπορισμό παράνομου περιουσιακού οφέλους στη Μονή, με την αντίστοιχη ελάττωση της περιουσίας του Δημοσίου δεδομένου ότι όπως γνώριζες, λόγω και της νομικής καταρτίσεώς σου ως δικηγόρου, η Ιερά Μονή Βατοπεδίου δεν είχε δικαίωμα κυριότητας στη λιμνοθάλασσα Βιστονίδα- Νταλιάνη και στις παραλίμνιες εκτάσεις αυτής».
  
  ....
  ΤΑ ΒΕΛΗ της επιθετικής και απαξιωτικής κριτικής που δέχθηκαν ανακρίτρια και εισαγγελέας από εκπροσώπους πολιτικού κόμματος για την απόφασή τους να επιβάλουν περιοριστικούς όρους στον διευθυντή του πρωθυπουργικού γραφείου Γ. Αγγέλου μετά την απολογία του για την υπόθεση της Μονής Βατοπεδίου, επιστρέφουν οι συνάδελφοί τους που αποτελούν τημειοψηφία στο Δ.Σ. της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων .
  ....
  
  Σκληρή γλώσσα χρησιμοποιεί και ο αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου και μέλος του Δ.Σ. της Ενωσης Εισαγγελέων κ. Ρούσσος Παπαδάκης τονίζοντας ότι «τα ραδιοτηλεοπτικά λαϊκά δικαστήρια δεν προάγουν το δίκαιο και τη Δικαιοσύνη». Ο ανώτατος εισαγγελικός λειτουργός ζητά «να αφήσουν τη Δικαιοσύνη να επιτελέσει το έργο της, να σταματήσει η όποια πολιτική ή άλλου επαγγελματικού είδους σπέκουλα, ιδίως όταν δεν υπάρχει υπέρβαση με δόλο των ακραίων ορίων της διακριτικής ευχέρειας των δικαστών».
  
  ....
  Καλεί ως μάρτυρες Σαμαρά και Λιάπη
  ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Δημήτρης Τζάθας
  
  ΤΟΥΣ ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑ και Μιχάλη Λιάπη ζητά να κληθούν ως μάρτυρες στην Προκαταρκτική Επιτροπή της Βουλής που διερευνά το σκάνδαλο της Μονής Βατοπεδίου ο Γιώργος Βουλγαράκης.
  
  Κι αυτό γιατί- όπως σημειώνει σε επιστολή του την οποία κατέθεσε χθες στον πρόεδρο της Επιτροπής κ. Μ. Οθωνα- ως τέως υπουργοί Πολιτισμού «δεν ακύρωσαν» τις επίμαχες πράξεις μεταβίβασης στη Μονή Βατοπεδίου κηρυγμένου αρχαιολογικού χώρου στην Ουρανούπολη για την οποία ο ίδιος κατηγορείται για ενδεχόμενη τέλεση του αδικήματος της παράβασης καθήκοντος.
  
  ...
  Οι πρώτοι μάρτυρες
  Πάντως στην επόμενη συνεδρίαση της Προκαταρκτικής που θα πραγματοποιηθεί την ερχόμενη Τρίτη αποφασίσθηκε να καταθέσουν οι πρώτοι μάρτυρες: ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος Γ. Προβόπουλος, ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Οικονομικών Δ. Γεωργακόπουλος, οι πρόεδροι της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς Αν. Γαβριηλίδης και του Σώματος Ορκωτών Εκτιμητών (ΣΟΕ) Γ. Μουρμούρας και ο επικεφαλής της Επιτροπής για την καταπολέμηση του μαύρου χρήματος Στ. Γκρόζος. Αμέσως μετά θα καθορισθεί η νέα σειρά των μαρτύρων ανάμεσα στους οποίους αναμένεται να είναι και ο Ανδρέας Βγενόπουλος".
  
  Ο Προβόπουλος λοιπόν μάρτυρας κατηγορίας. Ο αρχιτέκτονας της απαξίωσης της δανειοληπτικής ικανότητος της Ελλάδας παρέα με τον ΓΑΠ. Και ο επίδοξος Μπερλουσκόνι της ψωροκόσταινας. Ο άνθρωπος που έδινε δάνεια στην μονή, για να αγοράζει αυτή μετοχές της τράπεζάς του.
  Προφανώς τα κυκλώματα που κλιμακώνουν την ποινικοποίηση του Καραμανλή, μας δουλεύουν ασύστολα. Νομίζουν ότι είμαστε όλοι χάνοι. Και για όσους δεν πείθονται υπάρχουν οι πραιτοριανοί του Eurostrat. και οι άτυπες δυνάμεις του UCK στην Ελλάδα.
  
  
  ΟΤΙ ΔΕΝ ΣΕ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΣΕ ΔΥΝΑΜΩΝΕΙ
  
  Αξιότιμε κ. πρώην Πρωθυπουργέ,
  φίλε Κώστα:
  
  Πιστεύουν με τις στοχευμένες δολοφονίες ότι σε τρομοκρατούν για να μην μιλήσεις για τους πραγματικούς ενόχους, ενώ κλιμακώνουν το φόρτωμα της ενοχής σε σένα.
  Γνωρίζω ότι εάν μιλήσεις θα γίνει σεισμός, με όσα αποκαλύψεις για το πραγματικό πρόσωπο των άσπονδων "φίλων" μας.
  
  Όλοι γνωρίζουμε το κόστος των αποκαλύψεων, άσχετα εάν κάποια στημένα μαγκάκια, που το παίζουν νεοδημοκράτες και πολέμιοι της "νέας" τάξης φωνάζουν "Κώστα μίλα", προκαλώντας σε και για να σε αμαυρώσουν.
  
  Οι νεοταξίτες συγχέουν το πάτωμα των στοών τους με την υποτιθέμενη σκακιέρα ενός σκηνοθετημένου "ρουά ματ".
  
  Σε υποτιμούν για μια ακόμη φορά.
  Μαζί με τον λαό.
  
  Ο βασιλιάς δεν μπορεί να είναι γυμνός. Διότι η Πορφύρα είναι πλέον συνυφασμένη με σένα.
  
  ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ
  ΛΑΪΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ
  
  
  
  

• July 22, 2010
• 17:37

  Το τόξο και το βέλος

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  του Γιάννη Παπαθεοδωρου
  
  Αν προσπαθήσει κανείς, σχηματικά έστω, να συστηματοποιήσει την αριστερή κριτική που έχει ασκηθεί ως τώρα στη στάση της Δημοκρατικής Αριστεράς, θα μπορούσε να διακρίνει τρεις βασικές γραμμές αντιμετώπισης του νέου κόμματος.Η πρώτη είναι γενική και αφορά το μείζον δίλημμα της συγκυρίας : με το Μνημόνιο ή εναντίον του Μνημονίου ;(1). Η δεύτερη αφορά τις δήθεν «κεντρώες» θέσεις που έχει υιοθετήσει το κόμμα, με την έμφαση που δίνει στο πελατειακό κράτος.(2) Η τρίτη αφορά την υπονόμευση της περίφημης ενότητας της αριστεράς, ιδίως σε μια στιγμή «μεγάλης επίθεσης απέναντι στις κατακτήσεις και τα δικαιώματα». (3)
  Και οι τρεις κριτικές, πάντως, συντείνουν άλλοτε με ρητό και άλλοτε με υπόρρητο τρόπο στο ίδιο καχύποπτο ερώτημα : μήπως τελικά η Δημοκρατική Αριστερά είναι μια «εφεδρική λύση» για την επιβίωση του πολιτικού συστήματος είτε προς την κατεύθυνση κυβέρνησης «εθνικής σωτηρίας» είτε προς την κατεύθυνση μιας νέας «κεντροαριστεράς» ; Θεμιτό και νόμιμο το ερώτημα, μόνο που πρέπει να εξετάσουμε και να ελέγξουμε την ορθότητα και τις στοχεύσεις του, ιδίως όταν τα βέλη προέρχονται από το τόξο φίλων και συντρόφων που έχουν μπολιαστεί, σε μικρότερο ή σε μεγαλύτερο βαθμό, από τις ιδέες της ανανεωτικής αριστεράς.
  
  Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.
  Το πραγματικά ενδιαφέρον στην πρόσφατη κρίση είναι ότι η αναζήτηση πολιτικών για την αντιμετώπισή της φέρνει στο προσκήνιο πολλές από τις σταθερές προτάσεις της ανανεωτικής αριστεράς, που τα τελευταία χρόνια είχαν ξεχαστεί στο όνομα ενός ανερμάτιστου αριστερίστικου λαϊκισμού. Το δημόσιο συμφέρον, η πολιτική και οικονομική ενοποίηση της Ευρώπης, η φορολογική μεταρρύθμιση, ο εξορθολογισμός του ασφαλιστικού συστήματος, το εναλλακτικό μοντέλο ανάπτυξης, η οικολογική εγρήγορση είναι μερικά μόνο από τα σημεία που επανήλθαν με εμβληματική σημασία στις μέρες μας, υπό την πιεστική παρουσία του Μνημονίου και της ευρωπαϊκής κρίσης. Δεν καταλαβαίνω, λοιπόν, γιατί αυτά που ως χτες φαίνονταν (και ήταν) αριστερά προτάγματα έγιναν αίφνης σήμερα «κεντρώα». Τα περισσότερα, άλλωστε, είχαν ήδη ενταχτεί οργανικά στην αρχική φυσιογνωμία του ΣΥΝ και αλλοιώθηκαν επικίνδυνα –αν δεν εξαφανίστηκαν εντελώς- με τις παραλυτικές ισορροπίες που επέφερε η συμμαχία με τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν άλλαξαν λοιπόν οι ιδέες της ανανεωτικής δημοκρατικής αριστεράς, ούτε της χρειάστηκε κάποια «κεντρώα» μετατόπιση για να κατοχυρώσει το ρόλο της χρυσής εφεδρείας στο πολιτικό σύστημα Πολύ φοβάμαι ότι αλλού έγιναν οι μετατοπίσεις – «ανεπαισθήτως», θα έλεγε ο Καβάφης-, και μάλιστα σε τέτοιο σημείο που τα «κόκκινα γυαλιά» του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ παραμορφώνουν πλέον και το πεδίο της όρασης της πραγματικότητας. Για την παρακμιακή κατάληξη αυτής της συμμαχίας δεν έχει κανείς παρά να εξετάσει τις σημερινές κορώνες ορισμένων «συνιστωσών» του ΣΥΡΙΖΑ για την «προλεταριακή στάση πληρωμών», την επιστροφή στη δραχμούλα, την κρατικοποίηση τραπεζών, την έξοδο από την Ε.Ε., και το φωτεινό μονοπάτι «του σοσιαλισμού σε μια μόνο χώρα.» ∙ δηλαδή, τη χαοτική χρεοκοπία και τη διεθνή απομόνωση της Ελλάδας. Αλλά αυτό είναι μια άλλη θλιβερή ιστορία, που αφορά μάλλον μια «μεσογειακή Κούβα» παρά τη σύγχρονη Ελλάδα που ζει με δανεικά.

  
  Αν υπάρχει, ωστόσο, μια κεντρική διαφορά ανάμεσα στη Δημοκρατική Αριστερά και τα άλλα κόμματα της αριστεράς, αυτή αφορά τη στρατηγική στην αντιμετώπιση της κρίσης. Η στάση μας απέναντι στο Μνημόνιο είναι, νομίζω, χαρακτηριστική. Εκεί που κάποιοι φαντάζονται (φαντασιώνονται, ίσως, είναι το σωστό ρήμα) μια γενικευμένη ταξική σύγκρουση και ανατροπή του νεοφιλελευθερισμού - λες και η πολιτική συμπεριφορά αποτελεί ευθεία αντανάκλαση της ταξικής σύγκρουσης-, η Δημοκρατική Αριστερά υιοθετεί το δρόμο της «ενεργητικής μεταρρύθμισης».

  Τονίστηκε έγκαιρα από τους τέσσερις βουλευτές του κόμματος, όχι μόνο η ευθύνη του ΠΑΣΟΚ για την διολίσθηση προς το Μνημόνιο αλλά και για τον τρόπο που διαχειρίζεται τους όρους της επιβολής του. Από την αρχή της κρίσης έγινε φανερό ότι δεν μας ενδιαφέρουν μόνο τα μέτρα αλλά και τα σταθμά: οι όροι, δηλαδή, που θα εξασφαλίζουν τις αναδιενεμητικές πολιτικές, την αλληλεγγύη και την κοινωνική δικαιοσύνη. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι θα βαφτίσουμε «δικαιώματα και κεκτημένα» τις στρεβλώσεις του συντεχνιακού συνδικαλισμού και του πελατειακού κράτους που το μόνο που κατάφεραν επί δεκαετίες ήταν να συρρικνώσουν το κοινωνικό κράτος, σε βάρος όχι μόνο των μισθωτών και των εργαζομένων αλλά και της ίδιας της έννοιας του πολίτη.
  
  Δεν μπορούμε και δεν θέλουμε, λοιπόν, να υπερασπιστούμε εκείνον τον συνδικαλισμό και εκείνο το κράτος, γιατί ήταν αναντίστοιχο με τις προσδοκίες της ανανεωτικής αριστεράς. Όσοι από μας επιμένουν πως ο ριζικός μετασχηματισμός του κράτους ήταν και είναι ακόμη στρατηγικό πεδίο αγώνων και μεταρρυθμίσεων για την αριστερά, δεν πρόκειται να θρηνήσουμε για την απώλεια του παρασιτικού κρατισμού.

  Και, για να λέμε τα πράματα με το όνομά τους, η κριτική στο πελατειακό κράτος είναι άμεση προτεραιότητα, όχι μόνο επειδή αγγίζει τον ιδεολογικό πυρήνα και τη θεσμική εξέλιξη της μεταπολίτευσης, αλλά κυρίως γιατί αποτελεί ένδειξη της κατεύθυνσης των ταξικών σχέσεων στη μεταπολιτευτική Ελλάδα. Είναι άβολο να θυμίζει κανείς σε φίλους και συντρόφους βασικές μαρξιστικές θέσεις (όπως για παράδειγμα ότι το κράτος αποτελεί συμπύκνωση ταξικών σχέσεων) αλλά ίσως είναι αναγκαίο, την ώρα που ένα κομμάτι της αριστεράς έχει οδηγηθεί σε επικίνδυνες απλουστεύσεις : ότι η κρίση «είναι το παραμύθι με το δράκο», ότι «δεν θα πληρώσουμε εμείς την κρίση τους» και άλλα ηχηρά παρόμοια. Αυτός είναι, άλλωστε, και ο λόγος που η «μεταφυσική της ενότητας» της αριστεράς δεν μπορεί να απαντήσει σε κανένα πραγματικό πρόβλημα.

  Η αριστερά σήμερα δεν είναι – και δεν πρέπει να είναι – ένα αθροιστικό σύνολο υπεράσπισης της αδράνειας και της αμυντικής πολιτικής αλλά διαμορφωτής των εξελίξεων στη βάση ενός προωθητικού σχεδίου για την κοινωνία, σε εθνικό και διεθνικό επίπεδο. Για να θυμηθούμε τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη :
  
  «Η στρατηγική όμως της ανανεωτικής αριστεράς, […] βασίζεται στη συνεχή προγραμματική ανανέωση σε συνεχή επαφή και διάλογο με τους πολίτες και τα κινήματα, στη διαμόρφωση προγράμματος μεταρρυθμίσεων και αλλαγών, στην αναζήτηση ευρύτατων πολιτικών και κοινωνικών συσπειρώσεων και πολιτικών προτάσεων για τη διακυβέρνηση της χώρας και την παρουσία της στην Ευρώπη και τον κόσμο. Μπορεί να μην είναι κατάλληλες οι συνθήκες αυτήν ή εκείνη τη στιγμή, αλλά δεν είναι παραδεκτό να απορρίπτεται γενικώς και αδιακρίτως κάθε διάλογος και κάθε σύγκλιση. Ιδίως τώρα που με τις εξελίξεις της κρίσης οι πάντες επιδιώκουν διάλογο και συσπειρώσεις με τους πάντες σε διεθνές και σε εθνικό επίπεδο.

  Οφείλουμε όλοι μας να κρατήσουμε ανοιχτή την προοπτική για το καλό της αριστεράς και της κοινωνίας μας, να αντιταχθούμε με κάθε πολιτικό τρόπο στην αναπαλαίωση των προτάσεων και των πρακτικών της αριστεράς.» 4.
  
  Το κόμμα της Δημοκρατικής Αριστεράς δεν θα κριθεί, λοιπόν, από τα εύσημα της «αριστεροσύνης» που θα της δώσει η αναπαλαιωμένη αριστερά της αμυντικής διαμαρτυρίας. Θα κριθεί από την ικανότητα της πολιτικής καθοδήγησης του προοδευτικού κόσμου που, μέσα στη σημερινή κατάσταση, αναζητά εναλλακτική διέξοδο όχι μόνο από την οικονομική αλλά και από την πολιτική κρίση. Με άλλα λόγια, η Δ.Α. θα κριθεί από το αν και κατά πόσο θα διαμορφώσει ένα νέο «πολιτικό ορίζοντα προσδοκίας».

  Σημαντικά στοιχεία σε αυτό το στοίχημα θα είναι τόσο το πρόγραμμά μας όσο και η αναζήτηση ενός μεταρρυθμιστικού συμβολαίου με τα ζωντανά και προοδευτικά στοιχεία της κοινωνίας, που θέλουν να αφήσουν πίσω τους την Ελλάδα της χρεοκοπίας. Η κρίση που διατρέχει τη χώρα δεν είναι φαινόμενο πρόσκαιρο και επιφανειακό. Αγγίζει το σύνολο των θεσμών και των κοινωνικών πρακτικών, και μας υποχρεώνει να αναστοχαστούμε και τις δικές μας ιδεολογικές διαδρομές και πολιτικές επιλογές, στη μακρά διάρκεια.

  Για αυτό, από τα δύο συνθετικά του τίτλου μας, εκείνο που βαραίνει, στην παρούσα συγκυρία, δεν είναι μόνο το «Αριστερά» αλλά και το «Δημοκρατική». Γιατί αυτό που προέχει σήμερα είναι η «δημοκρατική ανασυγκρότηση» της χώρας. Το πεδίο στο οποίο θα συνεχίσει να αναπτύσσεται η κρίση δεν θα είναι μόνο η αδυναμία δανεισμού της χώρας αλλά ο πραγματικός αγώνας για την επαναθεμελίωση της λειτουργίας των θεσμών, των δημόσιων πολιτικών, του ίδιου του κοινοβουλίου.
  
  Ο μεταπολιτικός χουλιγκανισμός των αγανακτισμένων πολιτών (που συμπύκνωσαν την οργή τους στο σύνθημα «να καεί να καεί το μπουρδέλο η βουλή»), πρέπει να μας προβληματίσει σήμερα. Οι άστοχες εκκλήσεις του πρωθυπουργού («να ματώσουμε»), ο νέος ηθικισμός των εξεταστικών επιτροπών, η εκνομίκευση της πολιτικής ζωής μέσα από τα καθαρτήρια τηλεπαράθυρα η ιδιάζουσα ομηρεία του ΠΑΜΕ, η τσαμπουκαλίδικη προτροπή του «Μετώπου» για αποχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ από τη «Βουλή της ντροπής» θέτουν, πριν και πάνω από όλα, ένα μεγάλο πρόβλημα δημοκρατίας. Είναι στο χέρι μας να τοποθετηθούμε απέναντι σε αυτό το σύνθετο πρόβλημα της δημοκρατικής συνθήκης, επιμένοντας πως υπάρχει λύση για την υπεράσπιση της κοινωνίας και του δημόσιου συμφέροντος από την υπεύθυνη Δημοκρατική Αριστερά. Κι όσο για τα άστοχα «εξ οικείων» βέλη, μπορεί να μη φταίει πάντα ο τοξευτής. Ίσως να είναι και το τόξο χαλασμένο.
  
  1. Αλ. Τσίπρας, «Δεν υπάρχει χώρος για ένα ακόμη κόμμα στο χώρο της ανανεωτικής αριστεράς», Αυγή, 29/06/2010.
  
  2. Νίκος Φίλης, «Η κρυφή γοητεία του κέντρου», Αυγή, 11/07/2010.
  
  3. Βλ. απόφαση της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του Συνασπισμού (συνεδρίαση 16-17/07/2010), http://www.syn.gr/gr/keimeno.php?id=19789&utm_source=twitterfeed&utm_medium=twitter
  
  4. http://www.ananeotiki.gr/el/readAuthors.asp?authorID=62&page=1&textID=3181

  
• July 21, 2010
• 20:36

  Καλό ταξίδι σύντροφε Γιώργο

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  
  
  Ρε μπαγάσα Γιώργο γιατί "έφυγες" έτσι ξαφνικά;... Ενας σύντροφος, ένας
  συνάδελφος, ένας φίλος "έφυγε" ξαφνικά σήμερα. Ο Γιώργος Δασκαλόπουλος
  ήταν 45 χρόνων. Καλό ταξίδι σύντροφε... Να σαι καλά εκεί πάνω ρε μπαγάσα...
• July 20, 2010
• 23:28

  Η συνεδρίαση της ΠΣΕ του Σύριζα και η "ομηρεία" του ΣΥΝ

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Περισσότερα από 250 μέλη (δλδ 11 συνιστώσες από 23 άτομα περίπου;) του ΣΥΡΙΖΑ -κυρίως από την Αττική- συμμετείχαν στις διαδικασίες της ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ το Σάββατο στην ΑΣΟΕΕ (Κυριακή δεν συνεχίστηκαν, μετά από απόφαση του σώματος, οι διαδικασίες, καθώς οι ομιλίες ολοκληρώθηκαν την ίδια ημέρα), ενώ τον λόγο πήραν δεκάδες εξ αυτών. Το "παρών" έδωσε ο Αλ. Αλαβάνος χωρίς να πάρει τον λόγο, όπως και πολλά μέλη της ΚΠΕ του ΣΥΝ. Οι περισσότεροι στάθηκαν στα ζητήματα της περιόδου και στα θέματα της κεντρικής πολιτικής σκηνής. Η τοπική αυτοδιοίκηση, ο “Καλλικράτης” και η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, ήταν επίσης θέματα που απασχόλησαν πολλούς, ενώ τα οργανωτικά ζητήματα του σχήματος και η ανάγκη για δημοκρατική εμβάθυνση τέθηκαν για άλλη μια φορά επιτακτικά. Ταυτόχρονα κατατέθηκαν οι διαφορετικές προσεγγίσεις για το ζήτημα του χρέους, όπως και για άλλα θέματα (π.χ. εθνικοποίηση τραπεζών κ.λπ.) που απασχολούν τα μέλη του σχήματος και τις συνιστώσες του. Επιπλέον συνομολογήθηκε ότι στην πρώτη φάση “της σκληρής επίθεσης εναντίον του κόσμου της εργασίας” η κυβέρνηση βγήκε νικήτρια, ενώ πολλοί στάθηκαν στον ρόλο που οφείλει να διαδραματίσει η αριστερά το επόμενο διάστημα για να βρεθεί στο προσκήνιο των πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων. Επίσης, το πώς οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ θα διασφαλίσουν την ενότητα του σχήματος και πώς θα τη διευρύνουν, αποτέλεσε αιχμή σε πολλές τοποθετήσεις. Στο τέλος της ημέρας αποφασίστηκε να συγκροτηθεί τριμελής επιτροπή από τους Γ. Μπανιά, Ν. Βούτση και Γ. Θεωνά για να διαμορφώσουν το τελικό κείμενο - απόφαση της ΠΣΕ.
  
  Όλα στο τραπέζι
  
  Όλα τα ανοιχτά ζητήματα που απασχολούν τον ΣΥΡΙΖΑ τέθηκαν στο τραπέζι. Ο Ν. Βούτσης (ΣΥΝ) είπε ότι “ο ΣΥΡΙΖΑ έχει παρόν και μέλλον, δεν είναι γκρίζος, απολίτικος και αναλώσιμος” και πρόσθεσε ότι “οφείλουμε να κάνουμε αποφασιστικό, πολιτικό ρήγμα στο χώρο της σοσιαλδημοκρατίας, για να δημιουργηθεί νέο πολιτικό τοπίο”. Ο Γ. Θεωνάς (ΚΕΔΑ) σημείωσε ότι “η ΠΣΕ δεν συγκροτήθηκε όπως προβλέπεται στην απόφαση της 1ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης”, ενώ πρότεινε να συγκληθεί η 4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη τον Σεπτέμβριο. Ο Τ. Γιαννόπουλος (Ξεκίνημα) είπε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να ζητήσει την άρνηση της αναγνώρισης και πληρωμής του χρέους και ο Π. Κοσμάς (Κόκκινο) έκανε λόγο για “αναδιαπραγμάτευση του χρέους” και καμπάνια του σχήματος γι' αυτό. Ο Π. Μαντάς (ΔΗΚΚΙ) ανέφερε ότι δεν αρκεί να είναι κάποιος κατά του Μνημονίου αλλά “και κατά του καθεστώτος των κυβερνήσεων από το '89 και μετά”. Ο Αλ. Φλαμπουράρης (ΣΥΝ) στάθηκε στην ανάγκη να αποκατασταθούν οι σχέσεις εμπιστοσύνης των συμμετεχόντων στον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ η Μ. Μπόλαρη (ΔΕΑ) τόνισε ότι “ο ΣΥΡΙΖΑ πάει μαζί με την ανατρεπτική πολιτική” γι' αυτό και η Δημοκρατική Αριστερά επέλεξε άλλον δρόμο. Ο Χρ. Καραμάνος (ΚΟΕ) κατέθεσε την επιφύλαξη της ΚΟΕ για τις δύο εισηγήσεις και πρόσθεσε -μιλώντας για κινήσεις του ΣΥΝ στα δημοτικά της Ελευσίνας και της Νίκαιας, τις οποίες αρνήθηκαν οι εκπρόσωποι του ΣΥΝ- πως “αν θέλουμε ΣΥΡΙΖΑ, τότε πρέπει να μπει τέλος στους ηγεμονισμούς”. Η Μ. Μπαρζέφσκι (Ρόζα) υπογράμμισε την “ανάγκη να επιτευχθούν μικρές νίκες για να ξαναφέρουν τον κόσμο πίσω” και η Δ. Χαραλαμπίδου (ΣΥΝ) στάθηκε στη σημασία παρέμβασης του ΣΥΡΙΖΑ στον ιδιωτικό τομέα όπου ανθεί ο εργασιακός μεσαίωνας και οι απολύσεις. Ο Π. Ζούνης (ΑΚΟΑ) τόνισε ότι “ακόμη και αν δεν καταφέρουμε να κατεβάσουμε παντού ψηφοδέλτια να δημιουργήσουμε κινήσεις που να μιλήσουν με τον κόσμο για τη συγκυρία και τον Καλλικράτη”.
  
  Σχόλιο "Πιπεριάς": Που είναι τα "παχειά λόγια" του Τσίπρα ότι: ".... από Δευτέρα ο ΣΥΝ θα πάρει την υπόθεση του Συριζα στα χέρια του...."; Υπάρχει κανένας που να αμφισβητεί ότι πλέον ο ΣΥΝ είναι "όμηρος" των συνιστωσών του Σύριζα; Πότε τελειώνει εκείνος ο μήνας που είχε δώσει διορία ο Δημ. Παπαδημούλης για να ξεκαθαρίσει ο ΣΥΝ τη θέση του; Τη λεει ο βουλευτής μετά και την συνεδρίαση της συντονιστικής επιτροπής;

• 22:01

  Η ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΗ ΓΟΗΤΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΦΑΓΙΑΣ

   » ‎ Μποτίλια στο Πέλαγος
  
  "Το να βλέπει κάποιος σκιές είναι βολικό.
  Το να βλέπει όμως κάποιος πίσω από το φως που δημιουργεί τις σκιές είναι πράγματι πολύ δύσκολο".
  
  Ο νοών...νοείτο
  
  Ο φίλος ιστολόγος διακρίνεται για αυτό που καλείται "συναισθηματική νοημοσύνη". Όπως είπε η Αλεπού στον Μικρό Πρίγκιπα, το πραγματικό καθίσταται ορατό μόνο με τα μάτια της καρδιάς. Ένα εγχείρημα πολύ δύσκολο. Εφ' όσον όμως οφείλουμε να δούμε, ας ακολουθήσουμε την προτροπή του, την σημαντική διαπίστωση, ότι οι σκιές προϋποθέτουν την ύπαρξη του φωτός συν κάτι που παρεμβάλλεται μεταξύ φωτός και σκιάς.
  
  Πράγματι επιχειρούν μονίμως να μας σκιάσουν. Αποδεχόμενοι την πρόκληση, ας εισέλθουμε στην χώρα των σκιών. Συνειδητοί της υπάρξεως ενός παραπετάσματος, με το οποίο επιχειρούν να μας υποβάλουν τις σκιές ως το εν τέλει υπάρχον.
  
  Αυτό προϋποθέτει να έχουμε συμμαχήσει προηγουμένως με την δική μας σκιά. Εφ' όσον αυτή καταγράφει την σχέση μας με τον φωτισμό στην διάσταση της αληθείας, δεν αποτελεί φορτίο, αλλά σύμμαχο και συνεργάτη. Τον πλέον πιστό και υπάκουο. Γι' αυτόν τον λόγο θα παραμείνει πάντοτε Έλληνας ο Καραγκιόζης, σε μια αέναη επίκλησή μας, να μας περιποιηθεί το Πνεύμα με το κοπίδι. Για να γίνουμε διάτρητοι, επιτρέποντας στο Φως να περνάει από μέσα μας.
  
  Αυτό που άλλοι έστησαν ως παραπέτασμα, εμείς εξοικειωμένοι με τις σκιές μας, μάθαμε από τα παιδικά μας χρόνια - αφού ερείπωσαν τα θέατρά μας και ανάμεσα στα άγια μαρμαρά τους φυτρώνουν αγριόχορτα - να αποκαλούμε "μπερντέ".
  Διότι δεν υπάρχουν μόνον οι σκιές του εξουσιασμού, που προκαλούν. Αφήνουμε και τις δικές μας να γλιστρούν επάνω στις ίδιες επιφάνειες, γνωρίζοντας ότι ο σκιασμός δεν δύναται να καταργεί το φως.
  
  Ελάτε λοιπόν σκιές. Εσείς, που υποδύεστε την διακριτική γοητεία της ανθρωποφαγίας με ξέφρενη επιθετικότητα στην σύναξη των κανιβάλων. Τερτίπια ύπαρξης που αρνείται την ύπαρξη. Σκιές σκιών. Πόσο ισχυρή μπορεί να είναι η προσποίησή σας έναντι του Επισκιασμού της Χάριτος;
  
  
  ΜΕΛΕΤΗ ΣΚΙΩΝ
  
  Χαράματα της 19ης Ιουλίου δολοφονήθηκε ο δημοσιογράφος Σωκράτης Γκιόλιας.
  Οι αρχές ενημέρωσαν την δημοσιότητα, ότι συμφώνως προς την βαλλιστική εξέταση των βλημάτων της δολοφονίας, τα όπλα με τα οποία πυροβόλησαν οι δολοφόνοι, έχουν τύχει χρήσεως και σε άλλες ανθρωποκτονίες από την "οργάνωση" "Σέχτα Επαναστατών".
  
  Ασχέτως εάν αληθεύουν οι ισχυρισμοί των διωκτικών αρχών, μια οργάνωση η οποία προβαίνει σε πολιτικές δολοφονίες, είναι πολύ λογικό και κατά τα συνήθη αναμενόμενο, να απευθυνθεί στην δημοσιότητα, είτε για να αναλάβει και να τεκμηριώσει την πράξη της, είτε - αναλόγως προς την περίπτωση - για να αποποιηθεί τις ευθύνες της δολοφονίας.
  Στη φάση που το θέμα είναι πρόσφατο και απασχολεί κατά κόρον την δημοσιότητα, το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης είναι απολύτως στραμμένο στο γεγονός. Άρα πρόκειται για την πλέον κατάλληλη φάση να αποτανθούν οι δράστες στην δημοσιότητα, για να ανακοινώσουν τα όποια "πολιτικά" τους επιχειρήματα, εφ' όσον η ενέργεια αυτή υποτίθεται ότι έχει πολιτικά κίνητρα.
  
  Πέρασαν δυο ημέρες από την δολοφονία και η "Σέχτα" τηρεί - τουλάχιστον προς ώρας - σιγήν ιχθύος, τεκμηριώνοντας την εικόνα που αποκάλυψαν από τότε που πρωτοεμφανίστηκαν τα προβοκατόρικα κείμενά τους: Οι μυστικές υπηρεσίες είναι αποφασισμένες, σε αντίθεση με το παρελθόν, που επιζητούσαν το επίχρισμα της πολιτικής επίφασης στις δολοφονίες που οργάνωναν, να καθαρίζουν όποιον γουστάρουν, χωρίς πολλά λόγια και "βαθυστόχαστες" αναλύσεις, αλλά το πολύ γράφοντας δυο μπαρούφες.
  Διότι το παιχνίδι έχει γίνει χοντρό. Πρέπει τα υποψήφια θύματα να κατανοήσουν, ότι τους έρχεται όπως - όπως και ότι εάν δεν συμμορφωθούν επί τόπου, θα δουν τα ραπάνια ανάποδα.
  
  Αφού λοιπόν οι "βαθυστόχαστοι" αναλυταί των μυστικών υπηρεσιών, οι οποίοι συγγράφουν τα επαναστατικοτέφτερα της "σέχτας" απαξιούν να γράψουν δυο αράδες αναφορικώς με το "φιλολαϊκόν" και κάργα "επαναστατικόν" της εξοντώσεως ενός προσώπου, η δολοφονία του οποίου μπορεί να πληρείι τόση σκοπιμότητα ως προς την επανάσταση, όσο μπορούμε να φτιάξουμε παστίτσιο με αρουραίους από την έρημο Σαχάρα, ας ασχοληθούμε εμείς με της μοίρας τα γραμμένα, για να δούμε τι κρύβεται πίσω από αυτά τα τραγικά θεατρινιλίκια. Διότι κάποια ΑΠΤΑ δεδομένα, όσο κι αν προσπαθούν να τα συσκοτίσουν, ΔΕΝ ΠΑΥΟΥΝ ΝΑ ΦΩΝΑΖΟΥΝ.
  
  
  ΜΙΑ ΓΡΗΓΟΡΗ ΑΥΤΟΨΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΠΟΙΟΣ ΩΦΕΛΕΙΤΑΙ;
  
  Συνήθως, όταν πρόκειται περί του εντοπισμού δραστών και συνενόχων ενός εγκλήματος - όπως τουλάχιστον μάθαμε από την μυθιστοριογραφία - εάν πρόκειται περί αστυνομικού σεναρίου, πρωτίστως τίθεται το ερώτημα "ποιος ωφελείται;", ή εάν πρόκειται περί μυθιστορήματος τρόμου το ερώτημα "ποιος είναι ο ψυχανώμαλος;" (όπως παραδείγματος χάριν στο "ΨΥΧΟ" του Χίτσκοκ). Στην περίπτωση όμως της κρατικής τρομοκρατίας, δηλαδή της υπερεξουσίας, δεν πρόκειται μόνο περί αδίστακτων απατεώνων, αλλά ταυτοχρόνως και περί βαρέως νοσούντων ψυχοανωμάλων.
  Με στόχο να επιχειρηθεί μια απάντηση στα ανωτέρω ερωτήματα ας προβούμε σε μια αυτοψία σε μάκρο-, σε μέσο- και σε μικροκλίμακα, για να μην αναπαράγουμε αβασάνιστα τα συμπεράσματα του τύπου "θέλουν να φιμώσουν να μπλογκς", "θέλουν να φιμώσουν την δημοσιογραφία", ή "ο Γκιόλιας ήταν άνθρωπος του συστήματος, αλλά είχε γίνει ανεξέλεγκτος".
  
  ΑΥΤΟΨΙΑ ΜΑΚΡΟΚΛΙΜΑΚΟΣ
  
  Ας θέσουμε το ερώτημα: Ποια είναι η περίοδος, σε οπτική ετών, την οποία διανύει η Ελλάς;
  Εδώ κανονικά θα έπρεπε να αφήσω ένα κενό, για να γράψουν οι επισκέπται την άποψή τους, ώστε να τεκμηριωθεί και ο κοινός τόπος των εκτιμήσεων και συμπερασμάτων.
  Επειδή όμως αυτά έχουν γραφεί χιλιάδες φορές, ας τα συνοψίσουμε συντόμως:
  Ο Κώστας Καραμανλής, ιδιαίτερα κατά την δεύτερη περίοδο της διακυβέρνησης της ΝΔ. στοχοποιήθηκε από την "νέα τάξη" επειδή δεν χόρεψε απολύτως σύμφωνα με τα κελεύσματά της. Τις απόψεις μου επί του συγκεκριμένου παρέθεσα αναλυτικά στην ανάρτηση "Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου" στις 12 του παρελθόντος Δεκεμβρίου.
  Σε βάρος του Κώστα Καραμανλή κλιμακώθηκε τότε ένα καθεστώς πλήρως απαξιώσεώς του, τόσο ως πολιτικού, αλλά - με επιβολή μέτρων που αποκαλύπτουν την ψυχοπάθεια της υπερεξουσίας - και ως ανθρώπου. Χαρακτηριστικά αναφέρω:
  
  - Υποκλοπές
  - Πυρκαγιές δασών
  - DVD, Ζαχόπουλος, στοχοποίηση Μαξίμου, κομιστής, Αγγέλου, έλεγχοι ΣΔΟΕ σε κομιστή, ροκάνισμα μέσω Ταρζάν της οριακής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας της ΝΔ. με ανεξαρτητοποίηση του Κουκοδήμου.
  - Στοχοποίηση Υπουργών της Κυβέρνησης που ήταν βαρίδια (Μαγγίνας, Βουλγαράκης, Λιάπης, Ρουσόπουλος, Τσιτουρίδης κ.ά.)
  - "Εξέγερση" των ορδών του Σόρος τον Δεκέμβριο του 2008
  - Άνοιγμα σκανδάλων: Δομημένα Ομόλογα, Ζίμενς, Βατοπέδι.
  
  (Ας μου επιτραπεί εδώ η παρένθεση, ότι ο Σωκράτης Γκιόλιας έγινε για πρώτη φορά περισσότερο γνωστός ως κάλφας του Ζούγκλα, όταν ξεκινήσανε τα αλισιβερίσια με τον εισαγγελέα ένεκα της υπόθεσης με το DVD, με την οποία επιχειρήθηκε ποινικοποίηση του αμέσου περιβάλλοντος του Καραμανλή, δηλαδή του Αγγέλου, πλησιάζοντας επικίνδυνα την δαγκάνα της ποινικοποίησης στον ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ).
  
  Η σκανδαλολογία, το ροκάνισμα εκ των έσω, η έξωθεν ενορχηστρωμένη εκστρατεία απαξίωσης, η κατάρρευση του πιστωτικού συστήματος, η πολιορκία της οικονομίας σε συνθήκες ύφεσης, η εξέγερση του πρακτόρικου κανιβαλισμού, η άγρια επίθεση ενάντια στους ζωτικούς πόρους του περιβάλλοντος, η μόνιμα παραπαίουσα κοινοβουλευτική πλειοψηφία στο έλεος παιδιών της βλαχοδημαρχίας, που η τσίμπλα έρεε από το μάτι τους χείμαρρος, κατέστησαν φανερό εις άπαντες, ότι "ο βασιλεύς ήτο γυμνός".
  Στον Καραμανλή δεν έμενε άλλη διέξοδος από την διενέργεια εκλογών.
  Εάν εξετάσει όμως κάποιος τα δεδομένα της προεκλογικής περιόδου, με βάση αυτά τα οποία έκτοτε συνέβησαν και υπό το πρίσμα της σήμερον, δεν μπορεί παρά να εξάγει το συμπέρασμα, ότι ο ΚΩΣΤΑΣ ΗΤΑΝ ΕΝΗΜΕΡΩΜΕΝΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΩΣ ΚΑΙ ΜΕ ΕΝΑ ΙΣΧΥΡΟ ΜΠΡΑΝΤΕΦΕΡ ΕΠΕΦΕΡΕ ΕΝΑ ΓΕΡΟ ΚΤΥΠΗΜΑ ΣΤΟ ΕΚΤΡΩΜΑΤΙΚΟ ΣΑΡΚΙΟ ΤΩΝ ΝΕΟΤΑΞΙΤΩΝ:
  Αποκαλύπτοντας προεκλογικώς ότι η εκτίμηση της οικονομίας θα υφίστατο κατολίσθηση, η οποία θα την εκμηδένιζε το κράτος δανειοληπτικά, πρότεινε ο ίδιος εγκαίρως δέσμη μέτρων σε πλήρη σύγκρουση με τα επιχειρήματα αυτών, οι οποίοι υπογείως προετοίμαζαν την χώρα ως λεία του ΔΝΤ., καθιστώντας την υπαγωγή της χώρας στον λάκκο των Ρότσιλντ αδιανόητο, εφ' όσον ελάμβανε η δική του κυβέρνηση μέτρα προσαρμογής, σε περίπτωση εκλογής της.
  
  Το παραμύθι όμως "Τα λεφτά υπάρχουν", της αισχρότερης δημαγωγίας που έζησε ποτέ η χώρα μετά το "Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών", οδήγησε τα παρασκήνια που κινούν τα νήματα του μεγάλου τιμονιέρη του κανό στην κυβερνητική εντολή. Η κλιμάκωση της συνειδητής διεθνούς απαξίωσης της χώρας συντελέστηκε με τρεις πρωταγωνιστές: Τον "πρωθυπουργό", τον "υπουργό οικονομικών" και τα ανθελληνικά συγκροτήματα μαζικών μέσων της αλλοδαπής, μεγιστάνων του σκότους, οι οποίοι ποτέ δεν ξεχνούν, ότι όταν οι Έλληνες αποκεφάλιζαν την Λερναία Ύδρα, αυτοί πέταγαν τα παιδιά τους στα πυρωμένα κάρβουνα του μολόχ.
  
  Οφείλουμε να μην παραβλέπουμε, ότι το σκηνικό μιας δοτής κυβέρνησης συμπληρώνει μια δοτή αντιπολίτευση, για να δέσει ο κατήφορος. Χωρίς την ανύπαρκτη αντιπολίτευση από τον προσωποπαγή Σαμαρά, που μεταφέρει τα πολιτικά ήθη στην εποχή του Αρταξέρξη και την συνενοχή Μπακογιάννη-Καρατζαφύρερ, η πολιτική εποικισμού και ΔΝΤ. δεν θα πέρναγε.
  Αποτελεί συμβολισμό τεραστίου μεγέθους και απροκαλύπτου προκλήσεως, ότι την πρώτη συνέντευξη ο Σαμαράς την έδωσε στον Ταρζάν, ο οποίος πρωτοστάτησε στην διαδικασία εντέχνου ποινικοποιήσεως του Μαξίμου ΚΑΙ ΚΑΤ' ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΟΥ ΤΟΤΕ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ, όπως και στο ροκάνισμα της οριακής πλειοψηφίας της ΝΔ. με την ανεξαρτητοποίηση του Κουκοδήμου.
  
  Όπως έγγραφα στις 12 Δεκεμβρίου:
  Η υπερεξουσία αποσκοπεί να ποινικοποιήσει τον Κώστα Καραμανλή.
  Αναλόγως με το ατόπημα και οι κυρώσεις:
  Πρωθυπουργός που δεν προσκυνάει το μολόχ "ΠΡΕΠΕΙ" ΝΑ ΕΞΟΝΤΩΝΕΤΑΙ
  
  ΑΥΤΟΨΙΑ ΜΕΣΟΚΛΙΜΑΚΟΣ
  
  Ας θέσουμε το ερώτημα: Ποια είναι η περίοδος σε οπτική μηνών, την οποία διανύει η Ελλάς;
  Σημαντικής έκτασης λαϊκές διαμαρτυρίες μπροστά στην Βουλή των Ελλήνων. Κάποιοι αμαυρώνουν τα γεγονότα αυτά με στυγνή δολοφονία τριών εργαζόμενων στην τράπεζα Μαρφίν. Μακρόσυρτες στιχομυθίες του προετοιμαζόμενου ως Μπερλουσκόνι της Ελλάδος, στα πλαίσια του επερχόμενου καταθρυμματισμού του υπήρξαντος κομματικού σκηνικού, διευθυντού της Μαρφίν Βγενόπουλου με την κοινή γνώμη, για τα μέτρα πυρασφάλειας της τράπεζας και τις συνθήκες συμμετοχής των εργαζόμενων σε αυτήν στην αποφασισθείσα γενική απεργία.
  Το αίμα αποσκοπείται να κάμψει την διάθεση για κινητοποιήσεις.
  Μήπως όμως η επιλογή του συγκεκριμένου στόχου αποφασίστηκε με στόχο να διαφανεί, ότι ο μελλοντικός Μπερλουσκόνι δεν ενέχεται στα κλιμάκια της υπερεξουσίας, ως "θύμα" των επιλογών της;
  
  Απώλειαι:
  
  1. Τρομοκρατικαί:
  Με γράμμα-βόμβα δολοφονείται προ εβδομάδων μέσα στο Υπουργείο Δημοσίας Τάξεως ΠΡΟΠΟ ο υπασπιστής του Υπουργού Δημοσίας Τάξεως Γιώργος Βασιλακάκης από οργάνωση no name.
  ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ:
  Κάποιοι επιδεικνύουν ΟΤΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΤΥΠΗΣΟΥΝ ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ ΟΠΟΥΔΗΠΟΤΕ.
  Ακόμη και εάν αυτός είναι Υπουργός Δημοσίας Τάξεως
  ή και
  ΠΡΩΗΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ
  
  2. Με "Σκόνη της Μάγισσας" (Ιδέ και "Οι Πραγματικοί Αφέντες του Κόσμου" του Ροντρίγκες Μάτα, πρώην διευθυντού των μυστικών υπηρεσιών της Ισπανίας κατά την δεκαετία του '80).
  Παραθέτω τμήμα δημοσιεύματος της Εφημερίδος "Πατρίς", της 19.07.2010:
  
  "Νεκρός ξαφνικά ο αξιωματικός της ΕΥΠ Γιώργος Τσουνάκης.
  Σήμερα η νεκροτομή.
  Ο άτυχος 48χρονος αξιωματικός είχε υπηρετήσει σε νευραλγικές υπηρεσίες όπως η ΕΥΠ, η Κρατική Ασφάλεια, η Δίωξη Ναρκωτικών και άλλες.
  Στο πένθος έχει βυθιστεί η οικογένεια της Αστυνομίας μετά τον θάνατο του Κρητικού αστυνομικού υποδιευθυντή Γιώργου Τσουνάκη με καταγωγή από το Ψυχρό Λασιθίου.
  Ο εξαιρετικά αγαπητός αξιωματικός της ΕΛΑΣ βρέθηκε χθες το πρωί νεκρός μέσα στο αυτοκίνητο που σε σχετικά κοντινή απόσταση από το σπίτι του στο Γαλάτσι, ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΠΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΤΟΥ ΩΣ ΥΠΟΠΤΕΣ.
  Σύμφωνα με πληροφορίες, ο 48χρονος είχε να δώσει σημεία ζωής από το βράδυ του Σαββάτου, όταν κανονικά θα έπρεπε να επιστρέψει από την δουλειά του. Προηγήθηκε τηλεφωνική επικοινωνία με τη σύζυγό του που της είπε ότι βρίσκεται ήδη καθ' οδόν. Στις επίμονες κλήσεις της όμως που ακολούθησαν όταν άρχισε να καθυστερεί η επιοστροφή, δεν υπήρξε καμία ανταπόκριση...
  ...Δυστυχώς χθές ο 48χρονος βρέθηκε νεκρός μέσα στο παρκαρισμένο αυτοκίνητό του στην άκρη του δρόμου με αναμμένη μηχανή και το αλάρμ σε λειτουργία.
  Σύμφωνα με τον ιατροδικαστή που διενήργησε τη νεκροψία ο Γιώργος Τσουνάκης είχε αισθανθεί αδιαθεσία ενώ οδηγούσε. Σταμάτησε το αυτοκίνητο στην άκρη του δρόμου με το αλάρμ και άνοιξε το παράθυρο για να πάρει αέρα. Ήταν όμως οι τελευταίες κινήσεις που πρόλαβε να κάνει, καθώς δευτερόλεπτα αργότερα όπως αναφέρεται από τον ιατροδικαστή, υπέστη καρδιακή ανακοπή.
  Η ιατροδικαστική εκδοχή φαίνεται να αμφισβητείται από την οικογένεια του αστυνομικού, που θεωρεί ότι οι συνθήκες θανάτου του σχετίζονται με αστυνομικές υποθέσεις που χειρίστηκε, πριν από την τελευταία τοποθέτηση του στη διεύθυνση χειρισμού Κρίσεων. Σύμφωνα με τους συγγενείς του, ο Τσουνάκης το μόνο που έπαιρνε ήταν χάπια για την πίεση"...
  
  Η "Σκόνη της Μάγισσας", ενώ επιφέρει γρήγορα τον θάνατο, δεν είναι ιατρικώς ανιχνεύσιμος.
  
  ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΦΑΝΕΣ ΟΤΙ ΠΡΟΣΦΑΤΩΣ ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΠΟΛΥ ΥΨΗΛΑ ΙΣΤΑΜΕΝΟΥΣ ΝΑ ΜΗΝ ΜΙΛΗΣΟΥΝ.
  
  Ένα ακόμη σημαντικό γεγονός εντάσσεται στα πεπραγμένα των τελευταίων εβδομάδων, που αφορά ζήτημα δολοφονίας πολίτου από κυκλώματα της υπερεξουσίας σε σύνδεση με δοτή εξέγερση τους παρακράτους: Πρόκειται για την δίκη των ειδικών φρουρών Επαμεινώνδα Κορκονέα και Βασίλη Σαραλιώτη σε συνδυασμό με την δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, η οποία μπαίνει στην τελική φάση της.
  Στο θέμα΄αυτό έχω αναφερθεί διεξοδικά στο παρελθόν, προβάλλοντας την θέση, ότι όλες οι ενδείξεις συνηγορούν, ότι ο Γρηγορόπουλος εδολοφονήθη από ακροβολισμένο επαγγελματία εκτελεστή και όχι από τον Κορκονέα, με στόχο την πρόκληση αφορμής για την οργάνωση των αντιλαϊκών - αντικαραμανλικών γεγονότων, που έλαβαν χώρα κατά την δεύτερη εβδομάδα του Δεκεμβρίου του 2008. Ένα βασικότατο ερώτημα που δεν εθίγη στο ελάχιστο στην δίκη, αφορά τον τρίτο πυροβολισμό, που ακούγεται στην βιντεοσκόπηση του φόνου, που αναρτήθηκε στο διαδίκτυο.
  Τα όσα διαδραματίστηκαν προσφάτως στα πλαίσια αυτής της δίκης τεκμηριώνουν ΑΚΟΜΗ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ την άποψη σχετικά με την δολοφονία του Γρηγορόπουλου, που εκπροσώπησα τότε. Αυτά για να παρατεθούν και να σχολιασθούν απαιτείται μια ειδική ανάρτηση προσεχώς. Όμως προς ώρας αξίζει να τονισθεί ένα πολύ ενδεικτικό σημείο, για την κατάσταση πολιτικής πολιορκίας - ΟΜΕΡΤΑ - που υφίσταται, από αυτά τα πρόσφατα γεγονότα:
  Ενώ ο Κορκονέας έχει αφεθεί ήδη ελεύθερος και η εξέλιξη οδεύει προς μια απαλλαγή του λόγω αμφιβολιών (όπως διακήρυξε ο συνήγορός του Κούγιας πρόσφατα: "Θέλω ο πελάτης μου να αθωωθεί πανηγυρικά και όχι λόγω αμφιβολιών") ο βασικός μάρτυρας κατηγορίας αρνείται να λάβει μέρος στην δίκη. Ο δεκαεπτάχρονος φίλος του Γρηγορόπουλου, ο οποίος ευρίσκετο δίπλα του κατά την στιγμή του φόνου, αρνείται να προσέλθει στο δικαστήριο και μετά την εντολή της βίαιης προσαγωγής του, κρυπτόμενος και φυγοδικών, δηλώσας ότι "δεν τον ενδιαφέρει το αποτέλεσμα της δίκης".
  Ακόμη και για την ευφυΐα ενός δεκαεπτάχρονου είναι προφανές, ότι η φυγομαχία λειτουργεί υπέρ αυτού, τον οποίο ο νεαρός έχει κατακεραυνώσει φραστικώς ως δολοφόνο.
  ΚΑΘΙΣΤΑΤΑΙ ΤΟΙΟΤΟΤΡΟΠΩΣ ΦΑΝΕΡΟΝ ΟΤΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΡΟΠΗΛΑΚΙΖΟΥΝ ΒΑΣΙΚΟΥΣ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΜΕ ΣΤΑΛΙΝΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΥΣ. ΟΤΙ ΔΗΛΑΔΗ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΣΤΟΜΑΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΓΙΝΟΥΝ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΕΣ.
  ( Για να μην νομισθεί ότι συνηγορώ υπέρ της ποινικής απαλλαγής του Επαμεινώνδα Κορκονέα, δηλώνω, ότι ενώ δεν τον θεωρώ ένοχο του φόνου του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, τον θεωρώ ένοχο συμμετοχής σε οργάνωση στάσεως εναντίον του κράτους, δηλαδή έσχατη προδοσία - εν μέρει εκουσίως - με το σημαντικό ελαφρυντικό όμως, ότι έδρασε υπό καθεστώς βιαίου εκβιασμού. Σημαντικό είναι να τιμωρηθούν πρωτίστως οι διοργανωταί, οι οποίοι θρέφονται όχι μια, αλλά χιλιάδες ζωές με το αίμα μας. Οι διεκπεραιωταί επιτελούν τριτεύοντα ρόλο και κατά κανόνα δεν βρίσκονται σε γνώση των σχεδίων, τα οποία προωθούνται.
  Η στροφή της λαϊκής οργής εναντίον τους, αποσκοπεί να επιφέρει εκτόνωση της δίκαιης αγανάκτησης και αποτελεί προκάλυμμα των πραγματικών ενόχων).
  
  Πολύ σημαντικό γεγονός των τελευταίων εβδομάδων είναι η πρωτόγνωρης χυδαιότητος επίθεση που έκανε η γαλλική κωλοφυλλάδα Mariane εναντίον του Κώστα Καραμανλή, αποκαλώντας τον "κάθαρμα" κι υπεύθυνο για την κρίση, θέτοντας διεθνώς τις βάσεις για προπαγάνδιση της ποινικοποιήσεώς του.
  Αντιγράφω από το tvxs:
  
  Τον απόηχο του άρθρου του για τον Κώστα Καραμανλή, στο οποίο τον χαρακτήριζε ένα από τα «7 καθάρματα της κρίσης», περιγράφει το νέο τεύχος του γαλλικού περιοδικού Marianne.

  Το άρθρο της προηγούμενης εβδομάδας είχε καταγράψει το πορτρέτο του πρώην πρωθυπουργού και τις μεγάλες ευθύνες του για την κρίση που διανύει η χώρα. Όπως αναφέρει η ανταποκρίτρια του περιοδικού στην Ελλάδα, η αναπαραγωγή του δημοσιεύματος ξεκίνησε από τα πρωινά ενημερωτικά δελτία των ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών, Antenna και Alpha, ενώ επεκτάθηκε αργότερα σε όλα τα ελληνικά ΜΜΕ και στα μεσημβρινά τηλεοπτικά δελτία. Επίσης, σε πόρταλς και στις ηλεκτρονικές εκδόσεις των σημαντικότερων εφημερίδων, οι οποίες δημοσίευσαν την μετάφραση ολόκληρου του άρθρου, ενώ υπογράμμισαν τα πιο έντονα σημεία του.

  Η επιτυχία του άρθρου, σημειώνει η ανταποκρίτρια, οφείλεται στο γεγονός ότι παρέθετε με ηχηρό τρόπο αυτό που όλοι σκέφτονται σιωπηλά. Ο πρώην πρωθυπουργός, ο οποίος μετά την ήττα του στις εκλογές του Οκτωβρίου 2009, δεν εμφανίσθηκε στα ΜΜΕ, παρά μόνο με σορτς στην ακτή της Ραφήνας, διέθετε ένα είδος ασυλίας από τα ΜΜΕ.

  Η έξωσή του από την πολιτική ζωή, μέχρι και από το κόμμα του, τα οικογενειακά του προβλήματα, τον είχαν προστατέψει από όλες τις κατηγορίες. Το ότι η αμφισβήτηση προήλθε από ένα ξένο έντυπο, με ιδιαίτερα καυστικό τρόπο, και κυρίως από γαλλικό, που έχουν απήχηση στην Ελλάδα, επέτρεψε το σπάσιμο της σιωπής.

  Γράφει το νεοταξίτικο λιβελογράφημα:

  «Ως πρωθυπουργός της Ελλάδας, από το 2004 έως το 2009, με την ανικανότητα και τα ψέματά του, βύθισε τη χώρα του σε ένα τρομακτικό χάος. Ο κ. Καραμανλής, ανιψιός του αείμνηστου Κωνσταντίνου Καραμανλή, που διετέλεσε πρωθυπουργός της Ελλάδας 4 φορές από το 1955 έως το 1981, είχε μια εξαιρετικά πρωτότυπη ιδέα: να καταστρέψει τη χώρα. Λιγότερο από πέντε χρόνια, του ήταν αρκετά για να αδειάσει τα κρατικά ταμεία και να φέρει την Ελλάδα στην άκρη του γκρεμού».

  Το δημόσιο χρέος (στο 120% του ΑΕΠ) και το έλλειμμα (στο 13% του ΑΕΠ) προκαλούν ρίγος, αλλά ο Κώστας διατηρεί ανέπαφο το αστραφτερό του χαμόγελο, που φαίνεται ότι είχε τυφλώσει τους συμπολίτες του το 2004. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004, «δεν ήταν παρά η παραπλανητική αλλά ελκυστική βιτρίνα των υποσχέσεων και των φιλοδοξιών του. Το τεράστιο κόστος τους είχε προκαλέσει τη δυσπιστία των Ελλήνων πολιτών, η υπερηφάνεια όμως, που τους γέμιζε το γεγονός ότι βρίσκονται στο επίκεντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος, τους έκανε να μπερδέψουν την ψευδαίσθηση με την πραγματικότητα» αναφέρει το περιοδικό.

  Και το Marianne συνεχίζει: «Λόγω έλλειψης ικανοτήτων, ο Κ. Καραμανλής είχε καταφέρει να επιδείξει τεράστιο χάρισμα στην τέχνη της παραπλάνησης. Κατά τη διάρκεια πολλών ετών, η απόκλιση, μεταξύ των στατιστικών στοιχείων που υποβάλλονταν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και των πραγματικών μεγεθών του δημοσιονομικού ελλείμματος της χώρας, άγγιζε το 2,2% του ΑΕΠ. Ο Κώστας όμως έκανε ταχυδακτυλουργικά κόλπα, όπως ένας πλανόδιος μικροπωλητής σε ένα υπαίθριο παζάρι. Τον Οκτώβριο ωστόσο, του 2009, συνειδητοποίησε ότι δεν έχει άλλη ενέργεια για να συνεχίσει στους ίδιους ρυθμούς και οι εμπειρογνώμονες που καταγγέλλουν σήμερα την Ελλάδα, δεν είχαν τότε καταφέρει να δουν τι πραγματικά συνέβαινε. Με ένα ποσοστό ανάπτυξης που πλησίαζει το 5%, το φτωχό αυτό έθνος προκαλούσε σύνδρομα κατωτερότητας στις ισχυρές ευρωπαϊκές χώρες με αδύναμες οικονομίες. Ο Κώστας Καραμανλής, σαν να ζούσε μέσα σε ένα όνειρο, έδινε την εντύπωση ότι βρίσκεται στο ύψος των περιστάσεων και της περίοπτης πολιτικής του γραμμής. Ωστόσο, αν και η Ελλάδα θεμελίωσε την έννοια της δημοκρατίας πριν από μερικούς αιώνες, πολύ συχνά φαινόταν ότι ξεχνούσε τις συγκεκριμένες αξίες. Στην πολιτική ζωή της χώρας επικρατεί ο νεποτισμός της οικογενειοκρατίας και αυτή είναι άλλωστε, και η δική του περίπτωση».

  «Πολιτικο-οικονομικά σκάνδαλα κηλιδώνουν τη φήμη της κυβέρνησής του, και αντί να εξυγιάνει τα δημόσια οικονομικά, ο Κώστας Καραμανλής οδηγεί τη χώρα στη χρεοκοπία. Η ευθύνη βαραίνει τον ίδιο, αλλά όχι αποκλειστικά. Στο πλευρό του, αλλά στο παρασκήνιο, σύμβουλοι που πρότειναν τη «συνεργασία» με την Goldman Sachs, που συνέστησαν την κάλυψη των πραγματικών οικονομικών μεγεθών και την υποβολή ψευδών στοιχείων».

  Αναφερόμενο στον νυν πρωθυπουργό, το δημοσίευμα αναφέρει ότι «Ο διάδοχός του στον πρωθυπουργικό θώκο και προαιώνιος αντίπαλός του, Γιώργος Παπανδρέου, με τη σειρά του γόνος πολιτικής οικογένειας της χώρας, δεν θα αργήσει να συνειδητοποιήσει το μέγεθος της καταστροφής ήδη από την επαύριο της εκλογικής του νίκης το 2009. Ο Παπανδρέου, χωρίς να διαθέτει το χάρισμα να συγκλονίζει τα πλήθη, μετατρέπεται ξαφνικά στον πιο μισητό άνθρωπο της χώρας, όταν ανακοίνωσε δέσμη αυστηρών μέτρων προκειμένου να αποφευχθούν τα χειρότερα».

  «Ο Καραμανλής θα αποφύγει το πιθανότερο, κάθε είδους νομικής δίωξης και ίσως να μη δώσει ποτέ εξηγήσεις για τις πράξεις του. Από τον τρόπο διαχείρισης των πυρκαγιών του 2008, έως την πρόσφατη οικονομική κρίση, ο πολιτικός αυτός επέδειξε μια ουσιαστική επιμονή για να αποδυναμώσει τη χώρα. Το χειρότερο βέβαια είναι ότι σε περίπτωση μιας εξαιρετικής αντιδημοτικότητας των Σοσιαλιστών, ο Καραμανλής μπορεί να φαντάζεται ότι θα εκπροσωπήσει εκ νέου τη χώρα».

  
  

  ΑΥΤΟΨΙΑ ΜΙΚΡΟΚΛΙΜΑΤΟΣ

  Ποια ήταν εν τέλει τα βασικά γεγονότα στη φάση της δολοφονίας του Σωκράτη Γκιόλια;

  Το σημαντικότερο αφορούσε την απολογία του Γιάννη Αγγέλου, ο οποίος είναι κατηγορούμενος για "ηθική αυτουργία σε απιστία" στο σκάνδαλο της Μονής Βατοπεδίου.
  Ο Γιάννης Αγγέλου είχε πάρει προθεσμία για να απολογηθεί στις 29 Ιουνίου. Στην συνέχεια όμως ζήτησε και πήρε νέα προθεσμία για τις επόμενες ημέρες (τελικά για εχθές ως προς την ώρα που γράφω).
  

  Τι ήταν αυτό που επέβαλε την μετάθεση; Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι η καταγγελία σε βάρος του Αγγέλου αγγίζει πλέον άμεσα τον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή. ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΕΥΝΟΗΤΟ ΟΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΥΝ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΟΥΣ Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ. ΟΤΑΝ ΒΓΟΥΝ ΟΜΩΣ ΤΑ ΑΠΛΥΤΑ ΤΗΣ ΥΠΕΡΕΞΟΥΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΦΟΡΑ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΕΙΣΜΟΣ. ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΜΕ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΘΑ ΞΕΠΕΡΝΟΥΝ ΚΑΤΑ ΠΟΛΥ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

  Ποια ήταν τα θέματα που είχε ασχοληθεί κυρίως ο Σωκράτης Γκιόλιας; Αθλητικά ντόπινγκ και ΒΑΤΟΠΕΔΙ.

  Οι δεκατέσσερις σφαίρες που δέχθηκε στόχευσαν στην κοιλιά. ΜΙΑ ΣΤΟΧΕΥΣΕ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ. ΑΥΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΠΑΓΙΟ ΜΥΝΗΜΑ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΠΟΥ ΑΠΕΙΛΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΟΥΝ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΟΥΣ ΚΛΕΙΣΤΟ.
  

  Ο κλοιός σφίγγει:

  Αντιγράφω από τα σημερινά "ΝΕΑ":

  "Ελεύθερος με την επιβολή περιοριστικών όρων αφέθηκε μετά τη μαραθώνια απολογία του ενώπιον της ανακρίτριας ο κατηγορούμενος για την υπόθεση της Μονής Βατοπαιδίου Γιάννης Αγγέλου.
  
  Στον κ. Αγγέλου επιβλήθηκε απαγόρευση εξόδου από τη χώρα και καταβολή εγγύησης 400 χιλιάδων ευρώ.
  
  Ο διευθυντής του γραφείου του τέως πρωθυπουργού, Κώστα Καραμανλή, απολογείτο επί 11 ώρες.
  
  Αντιμετωπίζει την κατηγορία της ηθικής αυτουργίας σε απιστία σχετικά με τις ανταλλαγές της Μονής Βατοπαιδίου με το δημόσιο.
  
  Κατά την πρόσφατη κατάθεσή του στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής είχε αρνηθεί οποιαδήποτε ανάμιξη στην υπόθεση.
  
  Εξερχόμενος του ανακριτικού γραφείου, ο κ. Αγγέλου δεν έκανε δηλώσεις.
  
  Oι συνήγοροι υπεράσπισης του διευθυντή του γραφείου του πρώην πρωθυπουργού δήλωσαν ότι «Επρόκειτο για μια απολογία, επί μιας κατηγορίας, κατά τη γνώμη μας, νομικώς και ουσιαστικώς αβάσιμης και αναπόδεικτης. Η κατηγορία στηρίχθηκε σε ένα τηλεφώνημα με τον Π. Δούκα, το περιεχόμενο του οποίου διαστρεβλώθηκε και τελικώς μεταμορφώθηκε σε ένα παντελώς αυθαίρετο κατηγορητήριο, αποδίδοντάς του την κατηγορία της ηθικής αυτουργίας σε μία πράξη που δεν έχει καν κριθεί».
  
  Επίσης, ανέφεραν πως «Η απόφαση περί επιβολής περιοριστικών όρων και μάλιστα τόσο δυσβάστακτων, αγνόησε την προσωπικότητα και την οικονομική κατάσταση του κατηγορουμένου, δεν συνεκτίμησε ανάλογες περιπτώσεις, παραβιάζοντας την αρχή της αναλογικότητας και ουσιαστικώς οδηγεί στην ηθική και κοινωνική του εξόντωση».
  
  Οι συνήγοροι υπεράσπισης κατέληξαν: «Ο κ. Αγγέλου είναι ο πρώτος που επιθυμεί να λάμψει η αλήθεια, να επικρατήσει η λογική και να αποδοθεί το δίκαιο, μακριά όμως από πάσης φύσεως σκοπιμότητες. Η Δικαιοσύνη δεν επιτρέπεται να λειτουργεί υπό όρους ή και απειλή δημοσιότητας».
  
  Ο κλοιός σφίγγει.
  Αυτό που μπορεί να απαλλάξει τον Κώστα Καραμανλή από την στημένη και παράνομη ποινικοποίηση, είναι αυτός να μιλήσει χωρίς εκπτώσεις ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥΣ ΕΝΟΧΟΥΣ.
  Θα το τολμήσει αυτό σε μια χώρα, όπου το αίμα ρέει κατά βούληση της υπερεξουσίας;
  ΔΙΟΤΙ ΟΙ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΝΤΑΒΑΔΕΣ ΚΡΑΤΑΝΕ ΞΥΡΑΦΙ.
  
  ΜΕΧΡΙ ΠΟΤΕ ΘΑ ΑΝΕΧΤΕΙ Ο ΛΑΟΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΑΛΙ; ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΩΡΟΝ ΘΥΜΑ ΤΗΣ ΚΑΘΕ ΣΚΕΥΩΡΙΑΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΟΝ ΛΑΚΚΟ ΤΟΥ ΕΞΑΝΔΡΑΠΟΔΙΣΜΟΥ;
  
  Και μια ακόμη "λεπτομέρεια":
  
  Εχθές η προϊσταμένη της Εισαγγελίας Πρωτοδικών κ. Ειρήνη Ράικου, με αφορμή δημοσιεύματα του Τύπου, διέταξε τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης για τις σχέσεις της Μονής Βατοπεδίου με την τράπεζα Marfin.
  Στο πόρισμα της εξεταστικής επιτροπής της Βουλής επισημαίνεται ότι η Μονή Βατοπεδίου έλαβε από την εν λόγω τράπεζα δάνειο ύψους 156,9 εκατ. ευρώ χωρίς την παροχή εγγυήσεων. Ακόμη, στο εν λόγω πόρισμα αναφέρεται ότι μέρος του ποσού αυτού διέθεσε για την αγορά μετοχών του ΟΤΕ (τον Σεπτέμβριο του 2007) για την αύξηση μετοχικού κεφαλαίου της MIG, αλλά και για επενδύσεις σε εταιρείες του Ομίλου.
  Ωραίο σύστημα απάτης. Η τράπεζα δανειοδοτεί, φτιάχνοντας χρήμα εκ του μηδενός, τον εαυτό της.
  Και οι άλλοι ηλίθιοι πάνε και δουλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί.
  Ή σήμερα με το ΔΝΤ. στήνονται στο πεζοδρόμιο.
  
  
  Μήπως το επόμενο θύμα της "Σέχτας" έχει τα αρχικά Γ.Α.; Ή μήπως Κ.Κ.; Έτσι για να "τιμωρηθεί η λούμπεν μικροαστική τάξη", ρε γαμώτο.
  
  Ως πότε παλληκάρια;
  
  
  Ιππολάριε νετάραμε. Σε φιλώ.

• 20:06

  Τα Σκόπια και πάλι παραβιάζουν βασικά ανθρώπινα δικαιώματα

   » ‎ Cacofonix
  Τα σκοπιανά δικαστήρια καταδικάζουν και πάλι σε φυλάκιση τον κανονικό Αρχιεπίσκοπο ΙωάννηΤελευταία Ενημέρωση: Jul 20, 2010
  Ανακοινωθέν Αρχιεπισκοπής Αχρίδας
  Λαμβάνοντας υπ` όψη την μακράν δίωξη της Ι. Αρχιεπισκοπής Αχρίδος στην ΠΓΔΜ, η οποία μέχρι σήμερα δεν έχει σταματήσει, λόγω των συνεχιζόμενων παραβιάσεων των θρησκευτικών και πολιτικών δικαιωμάτων, με την οποία η χώρα μας έχει γίνει γνωστή στον κόσμο, όπως και η διπλή άρνηση να νομιμοποιήσουν την Ι. Αρχιεπισκοπή Αχρίδος ως Εκκλησία στην ΠΓΔΜ, για αυτούς που γνωρίζουν τα πράγματα ήταν σαφές ότι το εφετείο δικαστήριο των Σκοπίων θα επιβεβαιώσει την ποινική απόφαση του πρωτοβάθμιο δικαστήριο στο Βέλες στο κατηγορητήριο, το οποίο η σχισματική λεγόμενη «μακεδονική εκκλησία» εγείρει κατά του Αρχιεπισκόπου Αχρίδος και Μητροπολίτη Σκοπίων κ.κ.Ιωάννη.
  Μετά από δυο απελευθερωτικές αποφάσεις για την ίδια πράξη, μια διαδικασία που πήρε επτά ολόκληρα χρόνια, ο Αρχιεπίσκοπος Ιωάννης καταδικάζεται σε φυλάκιση για περίοδο δύο ετών και έξι μήνες για εγκληματική πράξη «κατάχρηση χρημάτων», και να επιστρέψει στην σχισματική εκκλησία 240.000 ευρώ.
  Χώρα που δεν έχει θρησκευτική ελευθερία, δεν μπορεί να έχει ελεύθερη και ανεξάρτητη δικαιοσύνη. Συμπεράσματα τα οποία εκφράζουν τακτικά εκπρόσωποι των ΗΠΑ και της ΕΕ σχετικά με τα πολιτικοποιημένα και διεφθαρμένα δικαστικά όργανα της ΠΓΔΜ βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στην συμπεριφορά που η κυβέρνηση και η δικαστική εξουσία έχουν προς τους πιστούς της Αρχιεπισκοπής Αχρίδος, και ιδιαίτερα προς τον Αρχιεπίσκοπο της. Δεν υπάρχει άνθρωπος, όχι μόνο έξω από τη χώρα μας, όπου πολλοί έχουν μάθει την αλήθεια νωρίτερα, αλλά και μέσα στην ΠΓΔΜ, ο οποίος δεν γνώριζε ότι η δίωξη του Αρχιεπισκόπου Ιωάννη και τα μέλη της Αρχιεπισκοπής Αχρίδος έχουν μόνο πολιτικό και όχι ποινικό χαρακτήρα.
  Όλη την προπαγάνδα που συνεχώς πραγματοποιείται από την κυβέρνηση να υποτιμήσει το Αρχιεπίσκοπο Ιωάννη και την Αρχιεπισκοπή Αχρίδος στην πραγματικότητα είχε το αντίθετο αποτέλεσμα, και παρακίνησε τους πολίτες της χώρας μας να ενδιαφέρονται περισσότερο για το πρόβλημα και γρήγορα να συνειδητοποιήσουν ότι «η ενοχή» του Αρχιεπίσκοπου Ιωάννη είναι που αποκατέστησε την ενότητα με τη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία και επέλυσε το μακρόχρονο πρόβλημα του σχίσματος στην ΠΓΔΜ.
  Ο Αρχιεπίσκοπος Ιωάννης είναι εκτός της ΠΓΔΜ, όπου έλαβε την είδηση της επιβεβαίωσης της ποινής από το εφετείο δικαστήριο, και με τη βοήθεια του Θεού θα σηκώσει και αυτό το σταυρό, αν αυτό συμβάλλει στην ενότητα της Εκκλησίας, στην πρόοδο της Αρχιεπισκοπής Αχρίδος και στην αύξηση της ευαισθητοποίησης του λαού για το πρόβλημα, αλλά και θα προσευχηθεί και θα κάνει τα πάντα, όπως και ο Χριστός προσευχόταν πριν από τον σταυρό του, να «παρελθεί το ποτήριον τούτο».
• 17:00

  Έχει ποινικοποιηθεί η θρησκεία;

   » ‎ Cacofonix
  Τελικά δεν μπορώ να καταλάβω. Είναι κακό να είσαι συντηριτικών απόψεων; Είναι ακόμη χειρότερο να είσαι θρήσκος; Και γιατί αυτά πρέπει να σε χαρακτηρίζουν στη δουλειά σου; Και γιατί με αυτά σε στιγματίζουν την ώρα της δολοφονίας σου;Δεν είναι φασιστικό αντί να καταδικάζουμε κοινούς δολοφόνους, να αναφερόμαστε σε δικούς μας και δικούς τους;
  Που τα είδα όλα αυτά; Μα φυσικά στην εφημερίδα που έχει καταεγήσει τα σουμουσου:
  

  Το ξάφνιασμα
  Από τον ΦΙΛΙΠΠΟ ΣΥΡΙΓΟ
  Δεκάξι σφαίρες σχεδόν εξ επαφής εναντίον ενός αγουροξυπνημένου ανθρώπου!
  
  ...
  ΜΕ βάση όλα τα παραπάνω, για τα οποία και έχει γίνει γνωστός, η εκτέλεση του Σωκράτη Γκιόλια από μια τρομοκρατική οργάνωση είναι ένας γρίφος που έρχεται να προστεθεί σε μια εποχή γεμάτη ερωτήματα. Απ' όσο ακουγόταν ο άτυχος δημοσιογράφος ήταν μάλλον συντηρητικών απόψεων, θρήσκος και τουλάχιστον χωρίς γνωστή πολιτική δράση.
  Μυστήριο...

  Τι μυστήριο ρε Φίλιππα; Είναι τόσο δύσκολο να καταδικάσεις τη βία; Αλλά όταν σε δέρνανε ήξερες να ζητάς συμπαράσταση. Τώρα απλά μυστήριο...

• 1:31

  Για μια προοδευτική, οικολογική διέξοδο από την κρίση

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Του Γιάννη Σακιώτη
  
  Η βαθιά κρίση στην οποία έχει βυθιστεί η Ελλάδα, αναδύει νέα σοβαρά προβλήματα κλιμάκωσης των κοινωνικών ανισοτήτων και απειλεί με αποπτώχευση και απώλεια της αξιοπρέπειας σημαντικά τμήματα του πληθυσμού.
  
  Σε αυτή τη δυσμενή συγκυρία, η χώρα μας έχει επιπλέον να αντιμετωπίσει μακροχρόνια οξύτατα οικολογικά προβλήματα, τα οποία δημιουργήθηκαν από την αλόγιστη χρήση ή από τη βάναυση εκμετάλλευση των πολύτιμων φυσικών μας πόρων τις τελευταίες δεκαετίες. Ταυτόχρονα, υπάρχει η πρόκληση να κατορθώσουμε ως κοινωνία να δημιουργήσουμε και στη συνέχεια να αξιοποιήσουμε ευκαιρίες για την ανάπτυξη μιας ισόρροπης πράσινης οικονομίας, ως μια ρεαλιστική διέξοδο στην κρίση.
  
  Η ανάγκη για πράσινη στροφή της οικονομίας δεν έρχεται σε μια λανθασμένη χρονική στιγμή. Αντίθετα, είναι μια ώριμη δυνατότητα για τον κόσμο της οικονομίας, που επιπλέον έχει πολύ μεγάλη κοινωνική αποδοχή.
  
  Βασική προϋπόθεση όμως για την αλλαγή της οικονομίας είναι η ύπαρξη συνεκτικού κοινωνικού ιστού. Και στη συνέχεια, η δίκαιη αναδιανομή του οικονομικού αλλά και του περιβαλλοντικού οφέλους της πράσινης οικονομίας σε ολόκληρη την κοινωνία. Διαφορετικά, πράσινη οικονομία χωρίς κοινωνική συνοχή και χωρίς μηχανισμούς αναδιανομής δεν είναι τίποτε περισσότερο από πράσινο καπιταλισμό, μια δηλαδή σκληρή και επιθετική αγορά μεγάλων συμφερόντων και μεγάλων κερδών στο όνομα του περιβάλλοντος, αλλά όχι στο όνομα της κοινωνίας. Η Δημοκρατική Αριστερά ιδρύθηκε από ενεργούς προοδευτικούς πολίτες για να αγωνιστεί για την προώθηση των σύγχρονων και ρεαλιστικών περιβαλλοντικών πολιτικών που χρειάζεται η χώρα μας αλλά και τη δημιουργία μιας κοινωνικοποιημένης πράσινης οικονομίας.
  
  Είναι άραγε εφικτή μια τέτοια προοπτική; Η απάντηση είναι ναι. Ωστόσο, δεν αρκούν οι όποιες καλές προθέσεις και διακηρύξεις. Αυτό που λείπει και χρειαζόμαστε είναι ένα μίγμα πράσινης οικονομικής πολιτικής, με ισχυρό κοινωνικό χαρακτήρα, περιεχόμενο και στόχευση.
  
  Πέρα από τις ζητούμενες όμως πολιτικές αλλαγές στην οικονομία και τους θεσμούς, η Δημοκρατική Αριστερά επιδιώκει να σταθεί και στον άνθρωπο: Εμείς θέλουμε όλοι οι πολίτες να στραφούν προς την πράσινη, δίκαιη και κοινωνικά επωφελή κατανάλωση και χρήση των πόρων. Είναι η απαραίτητη συνθήκη για μια ουσιαστική αλλαγή των κοινωνιών μας που σήμερα είναι έρμαιο των αγορών προς την κατεύθυνση της αειφορίας και της ποιότητας.
  
  Φτάνουν άραγε όλα αυτά; Προφανώς όχι. Κεντρικό μέλημα της Δημοκρατικής Αριστεράς είναι επίσης ο στόχος για περιβαλλοντική ισότητα ανάμεσα στις γενιές. Είμαστε υπεύθυνοι για την ποιότητα ζωής των νέων και των μελλοντικών γενεών.
  
  Η Δημοκρατική Αριστερά μπορεί και έχει το ιστορικό καθήκον να αναζητήσει μια φιλόδοξη προοπτική αειφόρου ανάπτυξης, με δίκαιη διανομή των κοινωνικών και οικονομικών ωφελειών, που θα εμπνέεται από τα κινήματα, θα τεκμηριώνει τον λόγο της αξιοποιώντας την επιστημονική συζήτηση και θα συναρθρώνεται με τον λόγο της διαμαρτυρίας και της εναλλακτικής πολιτικής κατεύθυνσης, τόσο για τα κεντρικά όσο και για τα επιμέρους πολιτικά ζητήματα.
  
  Οι αγώνες της Δημοκρατικής Αριστεράς για ένα διαφορετικό, καλύτερο κόσμο είναι μπροστά μας.
  
  *Ενεργός πολίτης του οικολογικού κινήματος, ιδρυτικό μέλος της Δημοκρατικής Αριστεράς.
• 1:29

  Η Απόφαση της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ για τις ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ θεωρεί ότι αυτές οι εκλογές οφείλουν να έχουν κυρίως αυτοδιοικητικό χαρακτήρα και δεν αποτελούν δημοψήφισμα για το μνημόνιο και για την κυβερνητική πολιτική συνολικά. Παράλληλα όμως, σε αυτές τις εκλογές είναι ευκαιρία να αναδειχθούν εναλλακτικές πολιτικές προοδευτικού χαρακτήρα που σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο θα ανακουφίζουν τους πολίτες από τις συνέπειες της κρίσης, θα βοηθούν τις ασθενέστερες κοινωνικά και οικονομικά ομάδες και θα ενισχύουν ένα πλαίσιο δημοκρατικής συμμετοχής των πολιτών στην παραγωγή τοπικών προϊόντων και πολιτικών.
  
  Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ εκτιμά πως η Αυτοδιοίκηση βρίσκεται στη δίνη μίας έντονης κρίσης αξιών, αξιοπιστίας, εξάρτησης από την κεντρική διοίκηση και πολιτικού προσανατολισμού που οφείλεται τόσο στην άρνηση της κεντρικής διοίκησης να προχωρήσει σε ριζοσπαστικές αλλαγές για την ενίσχυση του θεσμού, όσο και στην αδυναμία της ίδιας της αυτοδιοίκησης να διατυπώσει σαφές πολιτικό πρόγραμμα ανάπτυξης της αυτονομίας της οικονομικά και διοικητικά. Με την έννοια αυτή η Αυτοδιοίκηση αποτελεί τμήμα της κρίσης του συνολικού πολιτικού συστήματος.
  
  Κατά συνέπεια, απαιτούνται πολιτικές που θα ανατρέπουν αυτό το κακό κλίμα και θα ενισχύουν την αξιοπιστία, την δημοκρατική διεύθυνση, την χρηστή οικονομική διαχείριση και τον κοινωνικό ρόλο των μονάδων της αυτοδιοίκησης.
  
  Αυτές τις πολιτικές επεξεργάστηκε και έδωσε για συζήτηση στη κοινωνία της αυτοδιοίκησης, στις πόλεις και τις περιφέρειες η Δημοκρατική Αριστερά.
  
  Ως προς τα θέματα της εκλογικής τακτικής, αυτά συνοψίζονται στα παρακάτω σημεία:
  
  1. Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ επιλέγει την πολιτική της συμμετοχής στις διοικήσεις των δήμων και των περιφερειών της χώρας για να μπορέσει να ασκήσει τις ριζοσπαστικές πολιτικές της και να φανεί χρήσιμη ως φορέας για την Ελληνική κοινωνία. Με αυτή την έννοια θα ενισχύσει ενωτικές και αυτόνομες τοπικές πρωτοβουλίες και θα βοηθήσει στην διαμόρφωση κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών των προοδευτικών πολιτικών δυνάμεων σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο, ενώ σε κάθε περίπτωση στρατηγική της επιλογή αποτελεί η συνεργασία των δυνάμεων της δημοκρατικής αριστεράς και της πολιτικής οικολογίας.
  
  2. Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ θα συνεχίσει να στηρίζει και να συνεργάζεται με δημάρχους που είχε παλαιότερα ενισχύσει την εκλογή τους, εκτός και αν υπάρξουν σοβαρές διαφορές με το πλαίσιο της πολιτικής της,
  
  3. Ιδιαίτερο βάρος δίδεται στην Περιφέρεια Αττικής και στον Δήμο της Αθήνας, όπως επίσης και στους δύο μεγάλους Δήμους της Θεσσαλονίκης και του Πειραιά. Η Περιφέρεια Αττικής και ο Δήμος της Αθήνας μπορεί να σηματοδοτήσουν την εφαρμογή της κεντρικής επιλογής του κόμματος για την στρατηγικού χαρακτήρα συνεργασία με την πολιτική οικολογία. Ειδικά για τον Δήμο της Αθήνας η Δημοκρατική Αριστερά, στο πλαίσιο αυτής της επιλογής θα εξαντλήσει κάθε περιθώριο για να επιτευχθεί η απαιτούμενη αλλαγή, για την ήττα των γκρίζων πολιτικών των τελευταίων χρόνων.
  
  4. Η Θεσσαλονίκη αποτελεί ιδιάζουσα περίπτωση λόγω της ύπαρξης του γνωστού τριγώνου του υπερσυντηρητισμού, του εθνικισμού και της ακροδεξιάς. Η Δημοκρατική αριστερά θα κινηθεί ώστε να ενισχυθεί το αίτημα για αλλαγή στην διοίκηση της πόλης, που εκφράζεται από πολίτες ευρέως πολιτικού φάσματος. Έτσι θα συμβάλει στη δημιουργία ευρύτερης συσπείρωσης δημοτικών και νομαρχιακών κινήσεων με την συμμετοχή ομάδων και κινήσεων πολιτών για την συγκρότηση ενός μετωπικού ψηφοδελτίου νίκης.
  
  5. Για τον Πειραιά εξετάζουμε όλες τις προϋποθέσεις για την μορφή της εκλογικής παρουσίας μας πάντα στο πλαίσιο της επιλογής της συνεργασίας μας με τους Οικολόγους-Πράσινους.
  
  6. Επιδιώκουμε τις ευρύτερες δυνατές συμμαχίες της αριστεράς με την πολιτική οικολογία στις υπόλοιπες περιφέρεις της χώρας και τέλος
  
  7. Σε όλους τους άλλους δήμους της χώρας επιλέγουμε την διαμόρφωση αυτόνομων σχημάτων των τοπικών κοινωνιών που πολιτικά θα εκφράζουν την ευρύτερη συσπείρωση πολιτών εναλλακτικής και προοδευτικής κατεύθυνσης των Οικολόγων-Πράσινων, του ΣΥΝ και του ΠΑΣΟΚ.
  
  *** Αναλυτικά η απόφαση εδώ

• July 19, 2010
• 21:52

  Βία

   » ‎ Cacofonix
  Με αφορμή το σημερινό γεγονός, απλά να υπενθυμίσω ότι:
  
  1. Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί νεκροί.
  
  2. Η βία είναι η μαμή της καταπίεσης, όπως έχει αποδειχθεί περίτρανα στον 20ο αιώνα.
  
  Ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή του...

• July 18, 2010
• 0:11

  Εἰς τὰ 1836 στὴν Ἀκρόπολι...

   » ‎ KPATYΛOΣ
  Ὁ Γεώργιος Τερτσέτης ἐξιστορεῖ τὴν ἐπίσκεψί του στὴν Ἀκρόπολι τῶν Ἀθηνῶν, τὸ 1836, μαζὶ μὲ τὸν Ἀνδρέα Ζαΐμη, τὸν Γεώργιο Κουντουριώτη, τὸν Χατζὴ Μέξη καὶ τὸν Ἀντώνιο Κριεζῆ:
  
  34 [...] Εἰς τὰ 1836 ἤμουν εἰς τὰς Ἀθήνας, ὁ μακαρίτης Ἀνδρέας Ζαΐμης μὲ εἶχε πάρει εἰς συμπάθειαν, καἰ ἐσύχναζα τὴν ἐσπερινή του συναναστροφή. Μίαν ἡμέρα ὁ Ζαΐμης, ὁ Γεώργιος Κουντουριώτης, ὁ γέρο Χατζὴ Μέξης καὶ ὁ Ἀντώνιος Κριεζῆς ἐσυμφώνησαν νὰ ἀνέβουν εἰς τὴν Ἀκρόπολη, νὰ ἰδοῦν τὴν Ἀκρόπολη καὶ τὰ ἀρχαῖα της. Ἦλθε ἡ ὥρα νὰ κινήσουν, πέμπτος ἄνισος πολὺ συνοδοιπόρος μὲ τέτοια θαυμαστὴ τετρανδρία ἔτυχα καὶ ἐγώ. Ἀνεβήκαμε τὴν Ἀκρόπολη, ἐπεράσαμε τὰ Προπύλαια, -νὰ σᾶς εἰπῶ τὶ ἔκαμε ὁ καθένας τῆς συνοδείας, ἀφοῦ περάσαμε ὁλίγο τὰ Προπύλαια. Ὁ Χατζὴ Μέξης ἐρώτησε ἕναν ἀπόμαχο ποῦ ἐσκοτώθη ὁ Γκούρας, προπορεύθη ὁ ἀπόμαχος, καὶ ἀνέβαινε ὁ γέρος τοὺς σωροὺς τῶν λιθαριῶν νὰ φθάσει εἰς τὸν τόπο τοῦ φόνου τοῦ ἀνδρείου πολεμιστοῦ. Ὁ Γεώργιος Κουντουριώτης ἄκουε, ἀλλὰ μὲ δυσαρέσκειάν του, ὡς μοῦ ἐφάνη, ἕναν ποὺ τοῦ ἐκατηγοροῦσε τὸν μακαρίτην Κυβερνήτη ὡς εχθρὸν τῶν ἀρχαιοτήτων. Ὁ Κριεζῆς ἀνέβη εἰς τὸ ὑψηλότερο μέρος τῆς Ἀκροπόλεως, καὶ ἀγνάντευε τὸ στοιχεῖον, ποὺ τόσο τὸν ἐτίμησε· οἱ ὀφθαλμοί του ἐβουτοῦσαν εἰς τὰ νερὰ τῶν Σπετσῶν, εἰς τὴν Νικαριά, εἰς τὴν Κῶ. Ὁ Ἀνδρέας Ζαΐμης ἐπῆρε ἴσια τὸν δρόμο τοῦ Παρθενῶνος, ἤμουν πλευρά του. Μισὸ ἀχνάρι τὸν προσπέρναα, ὅταν καλοσιμώσαμε, στρέφομαι νὰ τοῦ εἰπῶ... Τί εἶδα; Τὸ πρόσωπό του ἀκτινοβολοῦσε ἀπὸ ὡραιότητα καὶ νεότητα, ἐπειδὴ ὁ ἐνθουσιασμὸς τῆς τέχνης ἀναγεννάει τὸν ἄνθρωπο, τρεμάμενα ἦτον τὰ χείλη του, φῶς ὁ ὀφθαλμός του· θαυμάζοντας τὸν ἄνδρα δὲν τοῦ ὁμίλησα, ἀφίνοντάς τον εἰς τὴν σιγὴ τῆς μελέτης του.
  
  35. Ἐπιστρέψαμε εἰς τὴν πόλιν, ἀπέρασαν ἡμέρες, καὶ μίαν νύχτα εἴχαμε μείνει οἱ δύο, τὸν ἐρώτησα. - Κυρ Ἀνδρέα πῶς σοῦ ἐφάνη ἡ Ἀκρόπολις, σὰν καὶ μοῦ ἐφάνη πὼς σοῦ ἄρεσε πολύ. - Δὲν πρόβλεπα ποτέ, μοῦ λέγει, πὼς θὰ μοῦ ὑπεράρεσε τόσο! Λησμόνησα τὸν ἑαυτό μου, πατώντας ἐκεῖνα τὰ χώματα. Εἶδα τὸν Παρθενῶνα, τὰ μάρμαρά του καταγῆς, τὸν ἔστησα ὡς ἦτον εἰς τὲς λαμπρές του ἡμέρες, ζωντάνευσαν τὰ ἀγάλματα, κινοῦνταν οἱ ζωγραφιές, ὁμιλοῦσαν οἱ ἄνθρωποι, ἔφεγγε τὸ πρόσωπο τῆς Ἀθηνᾶς καταμεσῆς τοῦ ναοῦ εἰς τὴν ἐντέλειαν τῆς τέχνης καὶ τοῦ κάλλους, ἐνθυμήθηκα καὶ τὸν θρόνο τοῦ Ξέρξου καὶ τὸ σπαθὶ τοῦ Μαρδονίου, αἰχμάλωτα εἰς τὸν ἄλλον ναὸν τοῦ Ἐρεχθέως· ἐνθυμήθηκα τὰ Παναθήναια εἰς τὴν λάμψη τοῦ καλοκαιριοῦ, καὶ εἶδα τὴν Ἀκρόπολη μεστὴ ἀπὸ κόσμο ἀρχαῖο, ἔψαλλαν οἱ ἱερεῖς, ἔτριζαν τὰ ἀμάξια, καί, μά τὴν ἀλήθεια, ὁ νοῦς μου ἔγινε μία Παναθηναϊκὴ ἑορτή· ἂν ἄνθρωπος ἐγεύθη ποτὲ ἡδονὴ ἄδολη ἀπὸ λύπη, τὴν ἐδοκίμασα καὶ ἐγὼ τότε. [...] Ἀπὸ τὲς ἡμέρες τοῦ Φιλοποίμενος, τοῦ ὑστερινοῦ τῶν φημιστῶν Ἑλλήνων, πολλὰ ἦλθαν βάρβαρα ἔθνη, ξένοι δυνάσται εἰς τὴν γῆν την πατρώαν, ἀλλ᾿ ἀμφιβάλλω, ἂν ἕνας τους ποτὲ αἰσθάνθη τόσο τὸ θαῦμα τῆς Ἀκροπόλεως, ὣς ὁ μακαρίτης Ἀνδρέας Ζαΐμης.
  
  (Τερτσέτη Ἄπαντα, 3, ἐπιμέλεια Γ. Βαλέτα, ἐκδ. Πηγῆς, Ἀθήνα 1953, σ. 248-249.)
  
  Γεώργιος Τερτσέτης
  
  Λογοτέχνης, ἱστορικὸς καὶ νομικός. Γεννήθηκε στὴ Ζάκυνθο τὸ 1800. Σπούδασε νομικά στὴν Ἰταλία στὰ πανεπιστήμια τῆς Μπολόνιας καὶ τῆς Πάντοβας. Μετὰ τὴν ἐπιστροφή του στὴν Ἑλλάδα μυήθηκε στὴ Φιλικὴ Ἐταιρεία καὶ ἔλαβε μέρος στὸν Ἀγῶνα. Ἐπὶ Καποδίστρια διορίζεται διδάσκαλος τῆς Γενικῆς καθὼς καὶ τῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας στὸ Κεντρικὸν Πολεμικὸν Σχολεῖον τοῦ Ναυπλίου. Ἐπὶ Ὄθωνα ὑπηρετεῖ ὡς δικαστὴς στὴν Τρίπολη καὶ στὸ Ναύπλιο, ὅπου παίζει καθοριστικὸ ρόλο στὴ δίκη τοῦ Θεόδωρου Κολοκοτρώνη ἀρνούμενος νὰ προσυπογράψει, μαζὶ μὲ τὸν Πολυζωίδη, τὴν καταδίκη τοῦ ἀγωνιστῆ σὲ θάνατο. Τὸ 1844 διορίζεται ἀρχειοφύλακας καὶ βιβλιοφύλακας τοῦ ἀναγνωστηρίου τῆς Βουλῆς, θέση στὴν ὁποία παραμένει ὣς τὸ θάνατό του τὸ 1874. Ἔγραψε ποιήματα μὲ θέματα ἐμπνευσμένα ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση, ἐνῶ περίφημοι θεωροῦνται οἱ ἱστορικοὶ λόγοι ποὺ ἐκφωνοῦσε στὸ ἀναγνωστήριο τῆς Βουλῆς στὶς ἐθνικὲς ἐπετείους τῆς 25ης Μαρτίου. Πολὺ σημαντικὴ γιὰ τὴν ἱστορία τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης ὑπῆρξε ἡ πιστὴ καταγραφὴ ἀπὸ τὸν Τερτσέτη τῶν ἀπομνημονευμάτων ὁρισμένων αγωνιστῶν, ἀνάμεσά τους ἐκείνων τοῦ Κολοκοτρώνη καὶ τοῦ Νικηταρᾶ.
  
  (Ἀπὸ τὸ «...Ἔγραψαν γιὰ τὴν Ἀκρόπολη (1850-1950)», Ἕνωση Φίλων τῆς Ἀκροπόλεως, β' ἔκδ. 2009 (α' ἔκδ. 2002), ISBN 978-960-86536-3-4.)
  
  Σχετικὰ ἄρθρα ἀπὸ τὴν ἑνότητα Ἀρχαιολογία:
  + «Πουθενὰ ἀλλοῦ, ὅσο στὸ Λονδῖνο, δὲν ἔνιωσα τόσο ἔντονα αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὴν προσβλητικὴ γελοιοποίηση.»
  + Ἐπίσκεψις στὸ Μουσεῖον Ἀκροπόλεως
  + γαυριάσματα...
  + Καλὴ ἐπιτυχία!
  + No marbles, no flame?
  + Ξενάγηση στὸ Νέο Μουσεῖο Ἀκροπόλεως (βίντεο) - Ἀναθερμαίνεται τὸ αἴτημα τοῦ ἐπαναπατρισμοῦ τῶν κλοπιμαίων τοῦ Ἔλγιν
  + Τὸ Νέον Μουσεῖον Ἀκροπόλεως καὶ ἡ ἄλλη ἄποψις γιὰ τὰ κτήρια τῆς Διονυσίου Ἀρεοπαγίτου
  + Oἱ κόρες τῶν Ἀθηνῶν ταξιδεύουν
  + Ἡ ἀποκατάστασις τοῦ Παρθενῶνος καὶ ἡ ξανθιὰ ἀρχ**ολόγος
• July 17, 2010
• 23:56

  «Πουθενὰ ἀλλοῦ, ὅσο στὸ Λονδῖνο, δὲν ἔνιωσα τόσο ἔντονα αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὴν προσβλητικὴ γελοιοποίηση.»

   » ‎ KPATYΛOΣ
  «[...] Ἡ δυσκολία νὰ δῶ καλὰ ὅ,τι ἀπομένει ἀπὸ τὰ γλυπτὰ τῆς ζωφόρου μοῦ φέρνει στὸ νοῦ τὴ βαθύτατη ἀπογοήτευση ποὺ ἔνιωσα στὸ Λονδῖνο. Μὲ πόση λαχτάρα εἶχα μπεῖ στὶς αἴθουσες τοῦ Βρετανικοῦ Μουσείου γιὰ νὰ θαυμάσω τὰ κλοπιμαῖα τοῦ Ἔλγιν! Καὶ βρέθηκα σ᾿ ἕνα χῶρο ποὺ ἔμοιαζε μὲ λαϊκὴ ἀγορὰ ἢ μὲ τελωνεῖο, βαμμένο μ᾿ ἕνα ἀπαίσιο κόκκινο χρῶμα, ἕνα ψυγεῖο γιὰ ἀριστουργήματα, σκοτεινό, στενόχωρο, ἀπελπιστικό. Τὰ πιὸ εὐγενικὰ μάρμαρα ἔδιναν τὴν ἐντύπωση σκονισμένων ἐκμαγείων. Τὰ πρωτότυπα δὲν ξεχώριζαν ἀπὸ τὰ ἀντίγραφα. Εἶχαν χάσει ἀκόμη καὶ τὴν ἰδιαιτερότητα τῆς φθορᾶς τοῦ ὑλικοῦ τους. Περιεργαζόμουν ἕνα-ἕνα αὐτὰ τὰ θαυμάσια ἔργα, προσπαθώντας νὰ τὰ ἀπομονώσω ἀπὸ τὸ περιβάλλον. Ὅμως ἄδικα! Δὲν μὲ συγκινοῦσαν. Δὲν ἀναγνώριζα αὐτὰ ποὺ πολλὲς εἰκόνες μὲ εἶχαν ὡστόσο προειδοποιήσει ὅτι θὰ δῶ. Τὰ ἀνάγλυφα μοῦ φαίνονταν πλαστά, ἡ πομπὴ τῶν καβαλάρηδων πάνω σ᾿ αὐτοὺς τοὺς βρόμικους τοίχους μ᾿ ἐνοχλοῦσε. Νόμιζα πὼς βρισκόμουν σ᾿ ἕνα μαρμαράδικο, σὲ μιὰ ἀποθήκη μὲ ἀντικείμενα ἀπὸ κατασχέσεις, ὅπου ἀκρωτηριασμένα φαντάσματα, αἰχμάλωτα, νοσταλγοῦσαν τὸν οὐρανὸ τῆς πατρίδας τους. Ἀλήθεια, γιὰ τὸ ἀποτέλεσμα αὐτό, τὸ ἀξιοθρήνητο, ἕνας φιλόδοξος καὶ ἄπληστος Ἐγγλέζος εἶχε κοπιάσει τόσο καὶ εἶχε ταυτίσει τὴ μνήμη του μ᾿ αὐτὴν τοῦ ἅρπαγα ληστῆ, κερδίζοντας τὴν περιφρόνηση τῶν καλλιτεχνῶν; Κάθε ἀριστούργημα ποὺ τὸ ἔχουν ἁρπάξει ἀπὸ τὸν τόπο ποὺ δημιουργήθηκε εἶναι κατὰ κάποιο τρόπο σὲ ἐξορία. Πουθενὰ ἀλλοῦ, ὅμως, ὅσο στὸ Λονδῖνο, δὲν ἔνιωσα τόσο ἔντονα αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὴν προσβλητικὴ γελοιοποίηση.»
  
  (Camille Mauclair, «La lumière de l᾿ Attique», Le Pur Visage de la Grèce, Editions Bernard Grasset, Paris 1934, σ. 32-40· μετάφραση: Βίτω Ἀγγελοπούλου)
  
  Camille Mauclair
  
  Γάλλος συγγραφέας καὶ κριτικός. Γεννήθηκε τὸ 1872. Πνεῦμα ἀνήσυχο καὶ καλλιεργημένο, δέχτηκε τὴν επίδραση τοῦ Mallarmé, του Barrès, τοῦ Maeterlinck. Ἔγραψε πολλὰ ποιήματα, μυθιστορήματα, κριτικὲς καὶ κυρίως ἔργα γιὰ τὴν ἱστορία τῆς τέχνης. Τὸ 1893 ἵδρυσε μαζὶ μὲ τὸν Lugne-Poe τὸ θέατρο «OEuvre». Κυριότερα ἔργα του: Stephanne Mallarmé (1894), L᾿ Art en silence (1900), La Religion de la musique (1909), Princes de l᾿ ésprit (1920), Visions de Rome (1937), La Hollande (1940). Tὸ ἔργο του Le Pur Visage de la Grèce εἶναι ἀφιερωμένο στοὺς φίλους του Mario Mennier, Κώστα Δημητριάδη, Ἀχιλλέα Κύρου. Πέθανε τὸ 1945. Ἐπισκέφθηκε τὴν Ἑλλάδα τὸ 1938.
  
  (Ἀπὸ τὸ «...Ἔγραψαν γιὰ τὴν Ἀκρόπολη (1850-1950)», Ἕνωση Φίλων τῆς Ἀκροπόλεως, β' ἔκδ. 2009 (α' ἔκδ. 2002), ISBN 978-960-86536-3-4.)
  
  Σχετικὰ ἄρθρα ἀπὸ τὴν ἑνότητα Ἀρχαιολογία:
  + Ἐπίσκεψις στὸ Μουσεῖον Ἀκροπόλεως
  + γαυριάσματα...
  + Καλὴ ἐπιτυχία!
  + No marbles, no flame?
  + Ξενάγηση στὸ Νέο Μουσεῖο Ἀκροπόλεως (βίντεο) - Ἀναθερμαίνεται τὸ αἴτημα τοῦ ἐπαναπατρισμοῦ τῶν κλοπιμαίων τοῦ Ἔλγιν
  + Τὸ Νέον Μουσεῖον Ἀκροπόλεως καὶ ἡ ἄλλη ἄποψις γιὰ τὰ κτήρια τῆς Διονυσίου Ἀρεοπαγίτου
  + Oἱ κόρες τῶν Ἀθηνῶν ταξιδεύουν
  + Ἡ ἀποκατάστασις τοῦ Παρθενῶνος καὶ ἡ ξανθιὰ ἀρχ**ολόγος

• 15:23

  Είναι η αγορά δίκαιη;

   » ‎ Cacofonix
  Μέχρι πριν λίγο καιρό, υπήρξε προβληματισμός για το ύψος των ακάλυπτων επιταγών. Μάλιστα αναπτύχθηκε όλόκληρη φιλολογία για τον κίνδυνο που οι ακάλυπτες επιταγές έδιναν στην ελληνική οικονομία.
  Το κράτος τι έκανε για αυτό το πρόβλημα; Μα απολύτως τίποτε. Ήταν σωστό αυτό; Μα φυσικά. Κάθε νομοθετική προσπάθεια θα είχε σαν αποτέλεσμα κάποιοι να κερδίσουν και κάποιοι να χάσουν. Ενώ το πρόβλημα των ακάλυπτων επιταγών δεν είναι δεδομένο ότι θα λυνόταν με την κρατική παρέμβαση, όπως τόσες άλλες κρατικές παρεμβάσεις.
  Κι όμως η αγορά έλυσε το πρόβλημα χωρίς να αδικήσει κανένα. Από μόνη της, εφόσον υπήρχε πρόβλημα επιβίωσης αλλά και αξιοπιστίας, μείωσε τις ακάλυπτες επιταγές. Δείτε το σχετικό δημοσίευμα:
  

  Βουτιά 53,8% των ακάλυπτων επιταγών στο εξάμηνο, λόγω της ύφεσης
  Το ποσό των 797 εκατ. ευρώ άγγιξε η αξία των ακάλυπτων επιταγών στο τέλος του πρώτου εξαμήνου του τρέχοντος έτους, γεγονός που πιστοποιεί σημαντική πτώση της τάξεως του 53,8% σε σύγκριση με το αντίστοιχο εξάμηνο του 2009, οπότε το ποσό ανερχόταν σε 1,65 δισ. ευρώ. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Τειρεσίας Α.Ε., που ανακοινώθηκαν χθες, τον μήνα Ιούνιο ανήλθε σε 156 εκατ. ευρώ η αξία των ακάλυπτων επιταγών, ποσό αυξημένο κατά 14,26% συγκριτικά με τον Μάιο. Η μεταβολή αυτή ουσιαστικά ανέκοψε τη δίμηνη πτωτική πορεία της αξίας τους, η οποία είχε υποχωρήσει κατά 1,6% τον Μάιο και κατά 7,94% τον Απρίλιο. Είχε προηγηθεί η εκτίναξή τους κατά 285% τον Μάρτιο και η μείωσή τους κατά 77,7% τον Φεβρουάριο. Κατ’ αναλογία, η αξία των απλήρωτων συναλλαγματικών ανήλθε σε 108,2 εκατ. ευρώ στο τέλος του πρώτου εξαμήνου του έτους, ποσό μειωμένο κατά 20,6% συγκριτικά με το αντίστοιχο περυσινό διάστημα, οπότε είχε διαμορφωθεί σε 117,2 εκατ. ευρώ. Ενδεικτικά, το ποσό των 18,76 εκατ. ευρώ προστέθηκε στο ποσό των απλήρωτων συναλλαγματικών μέσα στον Ιούνιο, ποσό αυξημένο κατά 2,37% συγκριτικά με τον Μάιο, σε συνέχεια αύξησης κατά 16,8% τον Μάιο και μείωσης κατά 22% τον Απρίλιο. Αξίζει να σημειωθεί ότι, αθροιστικά, από τις αρχές του έτους ακάλυπτες έχουν μείνει 85.969 επιταγές και απλήρωτες 64.630 συναλλαγματικές, ενώ, επιμέρους, τον Ιούνιο ακάλυπτες έμειναν 17.629 επιταγές και απλήρωτες 11.733 συναλλαγματικές. Συνολικά, ανέρχεται σε 905 εκατ. ευρώ η αξία ακάλυπτων επιταγών και απλήρωτων συναλλαγματικών στο τέλος του πρώτου εξαμήνου, καταγράφοντας πτώση 48,9% σε σχέση με τα 1,77 δισ. ευρώ του αντίστοιχου περυσινού διαστήματος.Μολονότι καταγράφεται μείωση στα ποσά των ακάλυπτων επιταγών και των απλήρωτων συναλλαγματικών φέτος συγκριτικά με πέρυσι, μόνο το γεγονός αυτό δεν συνιστά βελτίωση στις συνθήκες της αγοράς, καθώς παράμετροι όπως η μειωμένη ρευστότητα και η έλλειψη εμπιστοσύνης παραμένουν. Αντιθέτως, η θετική μεταβολή αποδίδεται στη μείωση του τζίρου που παρατηρείται στην αγορά, καθώς και στη μείωση του βαθμού αποδοχής των επιταγών τόσο από το συναλλακτικό κύκλωμα όσο και από τις τράπεζες.

  
  
  Ας ελπίσουμε το κράτος να παρεμβαίνει όσο το δυνατόν λιγότερο στην οικονομική ζωή του τόπου. Για να έχουμε κι εμείς μια πιθανότητα να λυθούν κάποια προβλήματα έστω.
• 15:22

  Κοραής και Άθεοι μέρος 3

   » ‎ Cacofonix
  Προλεγόμενα 1820 της Συμβουλής τριών επισκόπων - Προς τον αναγνώστην Κοραής Αδαμάντιος, 13- 19
  
  Φόβον πλέον σήμερον μαχαίρας δὲν ἔχουν νὰ φοβῶνται ἀπὸ τοὺς Φαρισαίους οἱ δημοσιεύοντες τὰς κρυπτάς των μηχανάς· διότι καὶ ὁ ἀριθμός των ἠλαττώθη πολὺ, χάρις εἰς τὴν φιλοσοφίαν! καὶ ἡ μάχαιρά των εἰς τὰ πλειότερα μέρη τῆς Εὐρώπης, ἢ ἐσυντρίφθη παντελῶς, ἢ ἔγινεν ἀδύνατος νὰ ἀκονηθῇ καὶ δεύτερον. Τὸ ἐκατάλαβαν καὶ αὐτοὶ, καὶ κατέφυγαν εἰς τελευταῖον ἄλλο ὅπλον, ὡς εἰς ἱερὰν ἄγκυραν, τὸ μιαρὸν ὅπλον τῆς συκοφαντίας. Ὅστις σήμερον σπουδάζει νὰ τῶν ἀποσπάσῃ τὸ προσωπεῖον, καὶ νὰ τοὺς παραστήσῃ, ὁποῖοι ἀληθῶς εἶναι, κηρύττεται καὶ παραδίδεται εἰς τὰς φθαρμένας ἀπὸ τὴν δεισιδαιμονίαν ἀκοὰς τοῦ μωροῦ ὄχλου, ὡς Ἄθεος· ἀπὸ ποίους; ἀπὸ τοὺς καταφρονητὰς τῶν θεοπνεύστων γραφῶν· κατηγορεῖται ὡς ἐχθρὸς τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας.· ἀπὸ ποίους; ἀπ’ αὐτοὺς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἀντιστέκουν εἰς τὴν νόμιμον ἐξουσίαν, ὅταν αὐτὴ τοὺς ἀναγκάζῃ νὰ ζῶσι κατὰ τὸ Εὐαγγέλιον, καὶ ὀνομάζουν ΙΕΡΑΝ πᾶσαν ἐξουσίαν, ἥτις συνευδοκεῖ εἰς τὰς ἀνομίας των, καὶ τῆς ὁποίας ἐμποροῦν νὰ δανεισθῶσι τὴν μάχαιραν, ἂν τοὺς ἔλθῃ ὄρεξις, κατὰ μίμησιν τῶν τριῶν τούτων Ἐπισκόπων, νὰ χύσωσιν αἷμα τῶν στηλιτευόντων τὰ πάθη των.
  Κατὰ τῆς τόσης θρασύτητος τῶν ἐξωλεστάτων τούτων συκοφαντῶν τί ἔχει νὰ κάμῃ ὁ ἥσυχος φιλόσοφος; Ἂν ἦναι χριστιανὸς, τὴν παραγγελίαν τοῦ Χριστοῦ χρεωστεῖ ν’ ἀκολουθήσῃ. Ὡς δὲν πρέπει νὰ φοβῆται τὴν μάχαιρά των, «Μὴ φοβηθῆτε ἀπὸ τῶν ἀποκτεινόντων τὸ σῶμα,» οὕτως ἀς καταφρονῇ καὶ τὰ βέλη τῆς συκοφαντίας των. Ἂς ὑποφέρῃ, διὰ τὸ γένος του, νὰ ὀνομασθῇ καὶ Ἄθεος, μηδὲ παύσῃ, διὰ φόβον αὐτῆς, νὰ ὠφελῇ τὴν πατρίδα του. Μὴ ἀποκάμῃ νὰ φωτίζῃ, ὅσον δύναται, τὸν ἀπαίδευτον ὄχλον, εἰς τοῦ ὁποίου μόνου τὴν τυφλότητα ἐποικοδομεῖται καὶ στηρίζεται τὸ κράτος τῶν Φαρισαίων. Μὴν ἀποσταθῇ νὰ τοὺς ἀνακαλύπτῃ εἰς αὐτὸν, παραβάλλων τὴν διαγωγήν των μὲ τὴν διαγωγὴν τῶν Ἀποστόλων, τὴν καταδυναστείαν των μὲ τὴν ὑποταγὴν ἐκείνην εἰς τοὺς εὐαγγελικοὺς καὶ τοὺς πολιτικοὺς νόμους, τὰ ὑπέρογκά των πλούτη καὶ τὸν Σαρδαναπαλικὸν βίον μὲ τὰς ὀλίγας διατροφὰς καὶ τὰ εὐτελῆ ἐκείνων σκεπάσματα, τὴν διδασκαλίαν των μὲ τὴν διδασκαλίαν τοῦ Εὐαγγελίου, τὰς ἐπιστολὰς αὐτῶν, καὶ ἐξαιρέτως τὴν εὐτυχῶς ἀνακαλυφθεῖσαν τῶν τριῶν Ἐπισκόπων ἐπιστολὴν ταύτην μὲ τὰς ἐπιστολὰς τοῦ Παύλου καὶ τῶν λοιπῶν μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ.
  Ταῦτα καὶ τὰ τοιαῦτα ὅταν μάθῃ ὁ κοινὸς λαὸς, δὲν ἔχει χρείαν ἄλλου μέσου νὰ διακρίνῃ εἰς τίνας ἁρμόζει τὸ ἐπίθετον Ἄθεος· εἰς ἐκείνους ὅσοι κατεξοδεύουν τοὺς ἱδρῶτας τοῦ λαοῦ εἰς τὰς ἀντιθέους τρυφάς των, ἢ εἰς τοὺς φωνάζοντας εἰς αὐτὸν, ὅτι τοῦ κοπιῶντος οἱ ἱδρῶτες πρέπει νὰ χύνωνται διὰ τὴν γυναῖκα, διὰ τὰ τέκνα, διὰ τὰς χρείας τῆς πατρίδος του· εἰς ἐκείνους, ὅσοι τὸν πλανοῦν μὲ τὰς δεισιδαίμονας εὐλαβείας, καὶ τὰς μακρὰς φαρισαϊκάς των προσευχὰς, ἐνῷ καταπίνουν οἴκους ὁλοκλήρους χήρων καὶ ὀρφανῶν, ἢ εἰς τοὺς λέγοντας, ὅτι δὲν ὠφελοῦν αἱ προσευχαὶ χωρὶς τὴν πλήρωσιν τοῦ θείου θελήματος· εἰς τοὺς τρεφομένους ἀναισχύντως ἀργοὺς ἀπὸ τῶν ἐργαζομένων τοὺς κόπους, ἢ εἰς τοὺς διδάσκοντας μὲ τὸν Ἀπόστολον, ὅτι θέλημα Θεοῦ εἶναι νὰ ἐργαζώμεθα καθένας τὴν τροφήν του, ἀπέχοντες ἀπὸ τῶν ἄλλων τοὺς κόπους, καὶ ὅτι οἱ ἐργαζόμενοι τὰ ἱερὰ δίκαιον μὲν εἶναι νὰ τρέφωνται ἀπὸ τὰ ἱερὰ, ἀλλ’ ὄχι καὶ νὰ τρυφῶσιν ἀπ’ αὐτά· εἰς τοὺς πραγματευομένους τὸν λαὸν μὲ μύθους, καὶ ἐμποδίζοντας αὐτὸν ἀπὸ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Εὐαγγελίου, διὰ τὸν φόβον μὴ φανερωθῶσιν οἱ μῦθοί των, ἢ εἰς τοὺς παρακινοῦντας αὐτὸν νὰ ἀναγινώσκῃ τὰς ἱερὰς Γραφὰς, διὰ νὰ πληροφορηθῇ ἐξ αὐτῶν, ὅτι καὶ αὐτὴ ἡ εἰς τὸν Χριστὸν πίστις ματαιοῦται, ὅταν δὲν συνοδεύεται μὲ ὅσα ἔργα ὑπαγορεύει ἡ πρὸς τὸν πλησίον ἀγάπη.
  Διὰ τὴν εἰς τῶν Γραικῶν τὴν γλῶσσαν μετάφρασιν τῆς ἐπιστολῆς ταύτης, δὲν ἔχω βέβαια νὰ φοβοῦμαι μὴ συκοφαντηθῶ ἀπὸ Γραικοὺς ὁ Γραικὸς ἐγὼ ὡς Ἄθεος, ἢ ὡς Ἀνατροπεὺς τῶν καθεστώτων· πρῶτον, διότι δημοσιεύω ἀνομίας ὁμολογουμένας ἀπ’ αὐτοὺς τοὺς ἀνομήσαντας, καὶ δεύτερον, ὅτι οἱ ὁμολογοῦντες εἶναι τῆς Δυτικῆς, καὶ ὄχι τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας Ἐπίσκοποι. Ἐπειδὴ ὅμως τῶν καλῶν τούτων Ἐπισκόπων ἡ ἐξομολόγησις ἔλαβε πρόφασιν τὸν ὑπὲρ τῆς θρησκείας ζῆλον κατὰ τῆς ἐχθρευομένης τὸν Παπισμὸν Λουθηρικῆς αἱρέσεως, ἐπειδὴ ἡ Ἀνατολικὴ Ἐκκλησία ἔχει πολλὰ δόγματα ὀθρὰ κοινὰ μὲ τὴν Δυτικὴν, ὡς ἐξεναντίας, διὰ τὴν κοινὴν καὶ ἱερωμένων καὶ κοσμικῶν μακρὰν παρελθοῦσαν ἀπαιδευσίαν, εἰσεχώρησαν εἰς αὐτὴν ἐθελοθρησκεῖαι τινὲς καὶ καταχρήσεις ὅμοιαι τῶν δυτικῶν καταχρήσεων, εἰσεχώρησαν ἀκόμη καὶ ὀλίγοι τινὲς ἱερωμένοι, τῶν ὁποίων ἡ διαγωγὴ ὁμοιάζει τῶν Παπικῶν τούτων ἱερέων τὴν διαγωγήν· διὰ ταῦτα ἴσως οἱ θρασεῖς οὗτοι καταφρονηταὶ τοῦ Εὐαγγελίου, καὶ οἱ πιστεύοντες πλέον αὐτοὺς παρὰ τὸ Εὐαγγέλιον μωροὶ κοσμικοὶ, τολμήσωσιν, ἂν ὄχι Ἄθεον, ὡς ἐσυκοφάντησαν ἄλλους ἀθέως, νὰ μὲ κηρύξωσι Ἄθεον, ὡς ἐσυκοφάντησαν ἄλλους ἀθέως, νὰ μὲ κηρύξωσι Λουθηρόφρονα.
  Λέγω πρῶτον εἰς ἀπολογίαν μου, ὅτι εἶμαι τέκνον τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, εἰς αὐτὴν γεννημένος, μὲ αὐτὴν ἑνωμένος, καὶ τὸ αὐτὸ Σύμβολον τῆς πίστεως ὁμολογῶν. Δεύτερον, ὅτι ὁ λόγος ἐδῶ προηγουμένως δὲν εἶναι περὶ δογμάτων, ἀλλὰ περὶ τῆς ἐκκλησιαατικῆς ἀγωγῆς, ἥτις μορφόνεται κατὰ μικρὸν ἀπὸ τὴν διαγωγὴν τῶν ποιμένων της, καὶ γίνεται καλὴ, ἂν οἱ ποιμένες φυλάσσωσι μὲ τὰ δόγματα καὶ τὰς ἐντολὰς τοῦ Εὐαγγελίου, κακὴ, ἂν ἡ ὀρθοδοξία των περιορίζεται εἰς μόνον τὸ στόμα, καὶ ἱκανὴ νὰ διαστρέψῃ τελευταῖον (ἂν δὲν διορθωθῇ) καὶ αὐτὰ τὰ δόγματα, καθὼς συνέβη εἰς τὴν Ἰουδαϊκὴν Ἐκκλησίαν, τὴν ὁποίαν ἔφθειρεν ἡ διαγωγὴ των Φαρισαίων, καὶ καθὼς ἔλεγεν αὐτὸς ὁ Χριστὸς, ὅτι κινδυνεύει νὰ συμβῂ καὶ εἰς αὐτὴν αὐτοῦ τὴν ἀκαταμάχητον θρησκείαν.
  Ἡ ὑπὲρ λόγον θρησκεία δὲν ὁμοιάζει τὰς λογικὰς ἐπιστήμας ἢ τέχνας. Αἱ ἐπιστήμαι καὶ τέχναι, ἔργον τοῦ ἀνθρωπίνου νοὸς, τελειοποιοῦνται μὲ τὴν πρόοδον τοῦ χρόνου, καθόσον τελειοποιεῖται ἀπὸ τὴν φιλοσοφίαν ἡ λογική του δύναμις. Ἡ θρησκεία, ἔργον αὐτοῦ τοῦ θεοῦ, φθείρεται ἐξεναντίας, ὅσον μακρύνεται χρονικῶς ἀπὸ τὴν πρώτην αὐτῆς κήρυξιν, ἂν δὲν προσέχωσιν οἱ Προεστῶτες αὐτῆς νὰ τὴν φυλάσσωσιν ἀκέραιον, ὡς παρακαταθήκην ἐμπιστευθεῖσαν εἰς αὐτοὺς ἀπὸ τὸν ἀρχηγόν της, καὶ νὰ μαρτυρῶσιν ἀκαταπαύστως τὴν ἀλήθειαν αὐτῆς μὲ τὴν διαγωγήν των, ὡς ἄλλοτε τὴν ἐμαρτύρησαν ἄλλοι μὲ τὸ αἷμά των. Εἰς τὰς ἐπιστήμας ἢ τέχνας τὰ νέα εἶναι ὡς ἐπιπλέον τὰ καλῄτερα· εἰς τὴν θρησκείαν τὰ παλαιὰ μόνα εἶναι τὰ καλὰ, καὶ μόνα τὰ τέλεια, ἐπειδὴ ὅστις τὴν ἤρχισεν, ὁ αὐτὸς καὶ τὴν ἐτελείωσε, καὶ τελειωμένην μας τὴν ἐπαράδωκε.
  Ἀλλ’, ἐὰν ἡ φιλοσοφία δὲν ἔχῃ τι νὰ προσθέσῃ εἰς τὴν ἀνακαλυφθεῖσαν καὶ τελειωθεῖσαν ἀπὸ τὴν ΣΟΦΙΑΝ τοῦ θεοῦ θρησκείαν, δύναται ὅμως πολὺ, ὡς φίλη τῆς σοφίας, νὰ τὴν βοηθήσῃ, δείχνουσα τὰ μέσα διὰ τῶν ὁποίων ἡ θρησκεία κρατεῖται εἰς τὴν ἀρχαίαν αὐτῆς καθαρότητα. Ἡ φιλοσοφία παρεκίνησε τοὺς νῦν κοσμικοὺς ἡγεμόνας νὰ καταστήσωσι κοινὴν τὴν ἀνάγνωσιν τῆς ἱερᾶς Γραφῆς· ἡ φιλοσοφία, νὰ ἀποκλείσωσι πολλοὺς ἱερωμένους ἀπὸ πᾶσαν κοσμικὴν ἐξουσίαν, καὶ νὰ τοὺς περιορίσωσιν εἰς τὸ θυσιαστήριον· ἡ φιλοσοφία, νὰ καταργήσωσι πολλὰ τάγματα τῶν Μοναχῶν· ἡ φιλοσοφία, νὰ διώξωσιν ἀπὸ τὰς βασιλείας των τοὺς φθορέας τῆς θρησκείας τοῦ Ἰησοῦ Ἰησουΐτας· ἡ φιλοσοφία, νὰ ὑπερασπίζωνται τὰς ἐπιστήμας καὶ τέχνας, αἱ ὁποῖαι φωτίζουσαι τὸν νοῦν τοῦ λαοῦ, τὸν ἐλευθερόνουν ἀπὸ τὰς δεισιδαιμονίας, καὶ ἀκολούθως ἀπὸ τὸν ζυγὸν ἐκείνων, εἰς ὅσους αἱ δεισιδαιμονίαι ἔγιναν ἀργυρίου καὶ χρυσίου μεταλλεία ἀνεξάντλητα. Αὐτῆς ταύτης τῆς ἀντιχριστιανικῆς Συμβουλῆς τῶν τριῶν Ἐπισκόπων ἡ δημοσίευσις εἶναι βοήθημα προσφερόμενον ἀπὸ τὴν φιλοσοφίαν εἰς τὴν ἱερὰν ἡμῶν θρησκείαν. Ἀπὸ τὸν ὁποῖον δείχνουν φόβον τῆς κοινῆς τοῦ Εὐαγγελίου ἀναγνώσεως οἱ τρεῖς Ἐπίσκοποι πρέπει μάλιστα νὰ παρακινηθῶσιν οἱ κοσμικοὶ εἰς τὴν γνῶσιν καὶ μελέτην αὐτοῦ. Ἡ ἄγνοια τοῦ Εὐαγγελίου ἔφθειρε πρώτους αὐτοὺς, ἔπειτα καὶ τοὺς ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι ἔκαμαν τροφὴν καὶ τρυφὴν αὐτῶν καὶ αὐτὰς τὰς ἁμαρτίας τοῦ λαοῦ, ὡς ἔλεγεν ὁ προφήτης. Ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιον ὁδηγούμενοι, καὶ τὰ ἤθη των θέλουν διορθώσειν, καὶ πῶς νὰ διακρίνωσι τοὺς καλοὺς αὐτῶν ποιμένας ἀπὸ τοὺς λύκους ἔχουν νὰ μάθωσιν. Ἀπ’ αὐτὸ, τελευταῖον, θέλουν καταλάβειν τὴν ἀληθινὴν αἰτίαν, διὰ τί τινες ἐξ αὐτῶν εἰς μὲν τὸ φαινόμενον ἐπαινοῦν καὶ τὴν φιλοσοφίαν καὶ τοὺς ἀγῶνας τῶν σπουδαζόντων νὰ τὴν φέρωσι πάλιν εἰς τὴν Ἑλλάδα, εἰς δὲ τὸ κρυπτὸν, συγκοινωνοῦν καὶ συνευδοκοῦν μὲ τοὺς ἀποστρεφομένους τῆς φιλοσοφίας τὸ φῶς, φοβερίζουν τοὺς φίλους αὐτῆς μὲ δεσμὰ, μὲ μάστιγας, μὲ μάχαιραν, καὶ κολακεύουν τοὺς δυναμένους νὰ τὴν διώξωσι καὶ δεύτερον ἀπὸ τὴν ταλαίπωρον Ἑλλάδα, μὲ σκοπὸν νὰ τοὺς προσλάβωσι συνεργοὺς τοῦ διωγμοῦ, ἂν ἡ χρεία τὸ καλέσῃ.
  
• 9:35

  Κοραής και Άθεοι μέρος 2

   » ‎ Cacofonix
  Προλεγόμενα 1824 Των πολιτικών του Πλουτάρχου - Διάλογος περί των ελληνικών συμφερόντων, 143 - 146 Κοραής Αδαμάντιος
  ΦΥΞ. Καλὸν ἦτο νὰ τὴν ἐγνώριζες, διὰ νὰ μάθῃς κἂν, ὅτι καὶ οἱ λόγοι τοῦ Κικέρωνος, καὶ ὅλη τῶν Ῥωμαίων ἡ σοφία πηγάζουν ἀπὸ τὴν σοφίαν τῶν προγόνων μας. Ἡ ἀδιάκοπος μελέτη τοῦ Δημοσθένους τὸν ἐκατάστησε πρῶτον τῶν Ῥωμαϊκῶν ῥητόρων· ἡ καθημερινὴ ἀνάγνωσις τοῦ Πλάτωνος, τοῦ Ἀριστοτέλους καὶ τῶν ἄλλων Ἑλλήνων φιλοσόφων, τὸν ἔδειξ’ ἕνα μόνον μεταξὺ τῶν Ῥωμαίων συγγραφέα Πολιτικῆς καὶ Ἠθικῆς ἀξιόλογον. Δὲν ἐνθυμᾶσαι, τί λέγει ὁ Ἀριστοτέλης περὶ τοῦ νόμου;
  ΦΙΛ. Ἴσως τὸν παρωμοίασε κ’ ἐκεῖνος μὲ τὴν ψυχήν.
  ΦΥΞ. Καὶ μ’ αὐτὸν ἀκόμη τῆς ψυχῆς τὸν δοτῆρα καὶ τοῦ νοῦ, τὸν θεόν. Ἄκουε τί λέγει· «Ὁ μὲν οὖν τὸν νόμον κελεύων ἄρχειν δοκεῖ κελεύειν ἄρχειν τὸν θεὸν καὶ τὸν νοῦν μόνους· ὁ δ’ ἄνθρωπον κελεύων, προστίθησι καὶ θηρίον· ἥ τε γὰρ ἐπιθυμία τοιοῦτον, καὶ ὁ θυμὸς ἄρχοντας διαστρέφει καὶ τοὺς ἀρίστους ἄνδρας· διόπερ ἄνευ ὀρέξεως νοῦς ὁ νόμος ἐστι.»
  ΦΙΛ. Φιλοσοφικώτερον ἴσως τοῦτο παρὰ τοῦ Κικέρωνος.
  ΦΥΞ. Διὰ τοῦτο μάλιστα, ὅτι ὀνομάζει θεὸν τὸν νόμον, θέλων μὲ τοῦτο νὰ μᾶς δείξῃ, πρῶτον, ὅτι ὁ νόμος, πρέπει νὰ ἦναι ὡς ὁ θεὸς, ἀπροσωπόληπτος, ἴσος δι’ ὅλους, καὶ πλουσίους καὶ πένητας, καὶ μικροὺς καὶ μεγάλους, καὶ ἄρχοντας καὶ ἀρχομένους, ἔπειτα, ὅτι διὰ τοῦτο μάλιστα ὅστις δὲν ὑποτάσσεται εἰς αὐτὸν, ὡς εἰς θεὸν, δὲν εἶναι πλέον πολίτης, ἀλλὰ γίνεται μεταξὺ τῶν πολιτῶν Σουλτάνος, ἀληθινὸν θηρίον, ἀληθινὸς ἀντίθεος, ἢ ἄθεος, ἐπειδὴ σφετερίζεται τὴν ἀρχὴν τοῦ θεοῦ, τοῦ νόμου, ὀρεγόμενος νὰ ἄρχῃ αὐτὸς, καὶ ὄχι ὁ νόμος. Τί σε βλέπω συλλογισμένον;
  ΦΙΛ. Ὅτι, κατὰ σὲ, ἔγινε καὶ ἀθεΐα ἡ φιλαρχία.
  ΦΥΞ. Ὄχι, φίλε, κατ’ ἐμὲ, ἀλλὰ κατὰ τὸν Ἀριστοτέλην, ἢ μᾶλλον κατὰ τὸν ὀρθὸν λόγον. Τί ἄλλο εἶναι ὁ νόμος, παρὰ κοινὴ γνώμη καὶ συνθήκη τοῦ ἔθνους, φωνὴ λαοῦ, καὶ ἀκολούθως φωνὴ θεοῦ; Ὑπόθες ἀπὸ τοὺς πολίτας κἀνένα, ὅστις ὀρέγεται ἀρχὰς, τιμὰς, τίτλους, τοὺς ὁποίους δὲν ἔδωκ’ εἰς αὐτὸν ἡ κοινὴ συνθήκη, ἡ φωνὴ τοῦ λαοῦ καὶ τοῦ θεοῦ, ὁ νόμος, οὐδὲ νὰ δώσῃ χωρὶς προσωποληψίαν ἠδύνατο· ὑπόθες, ὅτι ὄχι μόνον τὰς ὀρέγεται, ἀλλὰ καὶ τὰς ἁρπάζει καὶ τὰς ἐνεργεῖ μὲ δόλον ἢ μὲ βίαν, ἂν ἦναι βουλευτικὴ ἡ ἀρχὴ, βουλεύων ἐναντία τοῦ νόμου, ἂν ἦναι κυβερνητικὴ ἢ δικαστικὴ, κυβερνῶν ἢ δικάζων κατὰ τὴν ὄρεξίν του, καὶ ὄχι ὡς προστάσσει, «ὁ ἄνευ ὀρέξεως νοῦς» ὁ νόμος· ἂν ἦναι στρατηγικὴ, στρατηγῶν, ὄχι διὰ νὰ στερεώσῃ τὴν ἐλευθερίαν, καὶ ἰσονομίαν τῆς πατρίδος του, ἀλλὰ διὰ νὰ ἐναντιωθῇ καὶ εἰς αὐτὸν τὸν ἄρχοντα θεὸν, τὸν νόμον· ὑπόθες λέγω ὅλα ταῦτα, καὶ εἰπέ με, ἂν ἀληθῶς οἱ μὴ ὑποτασσόμενοι εἰς τὸν νόμον πιστεύωσι τὸν ὁποῖον πᾶσαν ὥραν ἔχουν εἰς τὸ στόμα θεόν· ἂν πρέπῃ εἰς τοιούτους ἀνθρώπους νὰ ὀνομάζωνται τὸ ἐνδοξότατον ὄνομα, Ἐλεύθεροι καὶ ἰσόνομοι πολῖται.
  ΦΙΛ. Μὲ ἀναγκάζεις νὰ ὁμολογήσω, ὅτι δέν τους πρέπει.
  ΦΥΞ. Τὸ πρέπον εἰς αὐτοὺς ὄνομα εἶναι τὄνομα τῶν ἀνδραπόδων· διότι κἀνεῖς δὲν βιάζει τὴν ἐλευθερίαν τῆς πατρίδος, ἂν δὲν βιάσῃ πρώτην τὴν ἰδίαν του ἐλευθερίαν. Γέμει ἡ ἱστορία ἀπὸ βίους τυράννων, ἀναγκασμένων νὰ κολακεύωσι τοὺς ἰδίους στρατιώτας, αὐτούς των τοὺς σωματοφύλακας, διὰ νὰ ἀποφύγωσι τῶν πολιτῶν τὴν ἐκδίκησιν. Ὅστις πάλιν σπουδάζει μὲ δόλον νὰ ὑπερυψωθῇ ὑπὲρ τοὺς συμπολίτας του, ἀρχίζει πρῶτον ἀπὸ τὴν θυσίαν τῆς ἰδίας του τιμῆς· πρῶτος αὐτὸς πρέπει νὰ ταπεινωθῇ διὰ νὰ ταπεινώσῃ τοὺς ἀδελφούς του καὶ νὰ τοὺς καταφέρῃ εἰς τάξιν ἀνδραπόδων. Ὁ ἐπισημότερος τοῦ ἐλευθέρου πολίτου χαρακτὴρ εἶναι νὰ ἔχῃ ψυχὴν ὀρθὴν, καθὼς ἔχει ὀρθὸν τὸ σῶμα· καὶ ὀρθὸς νὰ κρατῆται δὲν ἐμπορεῖ, ἂν δὲν ἐπιστηρίζεται εἰς τὴν ἀλήθειαν, ἥτις εἶναι ὁ νόμος. Εὐθὺς ἀποῦ τοῦ λείψῃ τὸ στήριγμα τοῦτο, κλίνει, κύπτει, πίπτει κατὰ γῆς καὶ καταπατεῖται, καταφρονούμενος ἀπὸ τοὺς χρηστοὺς πολίτας, ὡς ἄτιμον ἀνδράποδον, ἢ πολεμούμενος ἀπὸ τοὺς ὁμοίους του, ὡς τῆς πλεονεξίας των ἀντίζηλος.
  ΦΙΛ. δὲν ἐνθυμοῦμαι ποῦ ἀνέγνωσα, ὅτι ὁ νόμος δὲν εἶναι ἄλλοπαρ’ αὐτὴν τὴν ἀλήθειαν.
  ΦΥΞ. Εἰς τὸν Πλάτωνα ἴσως. Αὐτὸς τὸ λέγει· «Ἡ ἀληθὴς δόξα τοῦ ὄντος ἐστὶν ἐξεύρεσις... . Ὁ νόμος οὖν τοῦ ὄντος ἐστὶν ἐξεύρεσις.» Ἀλλὰ καθαρώτερα παρὰ τὸν Πλάτωνα εἶπεν ἄλλος, ὅτι ἀπὸ μόνην τὴν ἀλήθειαν γεννᾶται καὶ σώζεται ἡ ἐλευθερία.
  ΦΙΛ. Τίς;
  ΦΥΞ. Αὐτὸς ὁ Χριστὸς πρὸς τοὺς ὁποίους ἐλέγαμεν ἀρχῄτερα καυχωμένους εἰς τὴν ἐλευθερίαν Ἰουδαίους· «Ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς.»
  ΦΙΛ. Ἐνθυμοῦμαι τώρα καὶ τὸ ῥητὸν ὁλόκληρον· «Ἐὰν ὑμεῖς μείνητε ἐν τῷ λόγῳ τῷ ἐμῷ, ἀληθῶς μαθηταί μου ἐστέ· καὶ γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν, καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς.»
  ΦΥΞ. Τίς εἶναι τοῦ Χριστοῦ ὁ λόγος, εἰς τὸν ὁποῖον μᾶς παραγγέλλει νὰ μένωμεν, ἂν θέλωμεν νὰ ἤμεθα ἐλεύθεροι; Αὐτὸς ὁ περὶ τῆς πρὸς ἀλλήλους ἰσονόμου καὶ ἀδελφικῆς ἀγάπης νόμος. Ὅστις δὲν μένει εἰς τὴν ἀλήθειαν ταύτην, ἀλλὰ σπουδάζει νὰ χωρίζεται ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς του μὲ τίτλους ψευδεῖς, τοὺς ὁποίους δὲν συγχωρεῖ ὁλότελα ἡ ἀλήθεια τοῦ νόμου, ἢ μὲ ἀρχὰς καὶ ἐξουσίας ἄλλας παρὰ τὰς συγχωρημένας ἀπὸ τὸν νόμον, ἢ ἀλλοῦ ἢ ἄλλοτε ἐνεργουμένας πλὴν εἰς καιρὸν καὶ τόπον, ὅπου ὁ νόμος συγχωρεῖ, εἶναι καὶ ψευδοπολίτης καὶ ψευδοχριστιανὸς, ἄξιος νὰ ἀφορίζεται καὶ ἀπὸ τὴν πολιτικὴν καὶ ἀπὸ τὴν χριστιανικὴν ἐκκλησίαν, ὡς ἀπόσχισμα τῆς πόλεως, ὡς ἀπόστημα ἐμπυωμένον, ἢ γαγγραινωμένον μέλος τοῦ χριστιανισμοῦ καὶ πολιτικοῦ σώματος.... Τί ἀναστενάζεις;
  ΦΙΛ. Αἴ! φίλε, δίκαια εἶναι ὅσα λέγεις· ἀλλὰ μαραίνουν τὴν φιλοτιμίαν, καὶ καταψυχραίνουν τὴν προθυμίαν νὰ ὑπηρετήσῃ τὶς τὴν πατρίδα του. Κατὰ τὰς ἰδέας σου...
  ΦΥΞ. Κατὰ τὰς ἰδέας τῶν φιλοσόφων παλαιῶν καὶ νέων, κατὰ τὰς ἰδέας αὐτοῦ τοῦ Χριστοῦ, τοῦ ἐπωνομασμένου Σοφία, Δικαιοσύνη καὶ Ἀλήθεια, καὶ ὄχι κατὰ τὰς ἰδέας μου.
  ΦΙΛ. Κατὰ τὰς ἰδέας λοιπὸν ταύτας, πιθανὸν ὅτι οὐδὲ διπλωματίαν συγχωρεῖς εἰς τὸ πολιτικόν μας σύστημα κἀμμίαν.
  ΦΥΞ. Ποίαν χρείαν ἔχει διπλωματίας ἡ πολιτεία, ὅταν στηρίζεται εἰς αὐτὴν τὴν δικαιοσύνην καὶ τὴν ἀλήθειαν; Ἁπλοῖ καὶ φανεροὶ εἶναι καὶ οἱ λόγοι καὶ αἱ πράξεις τῆς ἀληθείας, οὐδ’ ἔχουν χρείαν ἑρμηνείας, διότι προέρχονται ἀπὸ δικαίαν καὶ ὑγιαίνουσαν ψυχήν. Ἡ αἰσχρὰ τῆς ἀδικίας ἀῤῥωστία καὶ ὑγιαίνουσαν ψυχήν. Ἡ αἰσχρὰ τῆς ἀδικίας ἀῤῥωστία χρειάζεται ὡς ἰατρικὰ τὰς περιπλοκὰς καὶ σοφιστείας τῆς διπλωματίας.

• 2:00

  Τὸ δόρυ καὶ ἡ σκέψις

   » ‎ KPATYΛOΣ
  «Γιὰ τὸν κόσμο ἡ Ἑλλάδα εἶναι πάντα ἡ σκεπτόμενη Ἀθηνᾶ ποὺ ἀκουμπάει στὸ δόρυ της. Καὶ ποτὲ πρὶν ἀπὸ αὐτὴν ἡ τέχνη δὲν εἶχε συνενώσει τὸ δόρυ μὲ τὴν σκέψη.»
  
  (André Malraux, «Ἀφιέρωμα στὴν Ἑλλάδα». Ἐξ ὀνόματος τῆς γαλλικῆς κυβερνήσεως, γιὰ τὴν πρώτη φωταγώγησι τῆς Ἀκροπόλεως, Ἀθῆναι, 28 Μαΐου 1959.)
  
  Ἀθηνᾶ σκεπτόμενη, 470-450 π.Χ. Ἡ θεά, στηριζόμενη στὸ δόρυ της, κοιτάζει συλλογισμένη μιὰ ἐπιτύμβια στήλη. Μουσεῖον Ἀκροπόλεως.
  
  Ἑλληνικὴ γλυπτική:
  + Αὐτοστεφανούμενος
  + Ἡ κόρη μὲ τὰ ἀμυγδαλωτὰ μάτια

• July 16, 2010
• 21:32

  Κοραής και Άθεοι μέρος 1

   » ‎ Cacofonix
  Προλεγόμενα 1829 - Διαλέγονται δεύτερον Δημοχάρης, Πασιχάρης, σελ. 323 – 324
  
  
  
  Π. Φοβεῖσαι τάχα μὴν ἐκλέξῃ Ἰουδαῖον ἢ Τοῦρκον;
  
  
  
  Δ. Καὶ Ἰουδαίου καὶ Τούρκου χειρότερον ἀκόμην κινδυνεύει νὰ ἐκλέξῃ, ἂν δὲν κάμῃ τὴν ἐκλογὴν μὲ προσοχὴν καὶ σκέψιν. Χριστιανὸν νοῶ, ἀληθινὸν τοῦ χριστιανισμοῦ φίλον, ζῆλον ἔχοντα τὸν κατ’ ἐπίγνωσιν, καὶ καταπεισμένον, ὅτι ἡ ἀληθὴς θρησκεία τὄνομα μόνον διαφέρει ἀπὸ τὴν δικαιοσύνην· ὅπου βλέπεις φιλαρχίαν, σπουδὴν τίτλων, ἀποστροφὴν ἰσότητος, ἐκεῖθεν μὴ προσμένῃς δικαιοσύνην, καὶ ἀκολούθως μηδὲ Χριστοῦ θρησκείαν· ἐκεῖ κρύπτεται ἐθνικόν τι καὶ κιαφηρικόν. «Οἱ δοκοῦντες ΑΡΧΕΙΝ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ, κατακυριεύουσιν αὐτῶν κ.τ.λ.» Δὲν εἶν’ ἄκρως παράξενον, ὅθεν ἔπρεπε νὰ προβάλλωνται εἰς τοὺς κοσμικοὺς τῆς ἰσότητος καὶ τῆς ἀγάπης τὰ παραδείγματα, ἐκεῖ μάλιστα (εἰς τὴν ἐκκλησίαν λέγω), νὰ πλεονάζῃ τὸ ΕΘΝΙΚΟΝ ὄνομα τῆς ΑΡΧΗΣ;
  Π. Πῶς τοῦτο; δὲν καταλαμβάνω.
  Δ. Οἱ Πατριάρχαι λέγω, οἱ Ἀρχιερεῖς, οἱ Ἀρχιεπίσκοποι, οἱ Ἀρχιδιάκονοι, ἀκόμη καὶ οἱ Ἀρχιμανδρῖται.
  Π. Ποῖον ὄνομα λοιπὸν θέλεις νὰ δώσωμεν εἰς τοὺς Ἀρχιερεῖς;
  Δ. Τὸ δοθὲν ἀπ’ αὐτὴν τὴν θρησκείαν τοῦ Χριστοῦ, Ἐπίσκοποι; «Προσέχετε οὖν ἑαυτοῖς καὶ παντὶ τῷ ποιμνίω, ἐν ᾧ ὑμᾶς τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον ἔθετο ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ, ποιμαίνειν τὴν ἐκκλησίαν τοῦ θεοῦ κ.τ.λ.».
  Π. Δὲν ἔχω τί νὰ ἀντιλέξω εἰς ταῦτα· δὲν τολμῶ ὅμως νὰ τὰ συμβουλεύσω καὶ πρὸς τοὺς ἐκεῖ. Φοβοῦμαι...
  Δ. Ἔχων τὸ εὐαγγέλιον εἰς χεῖρας φοβεῖσαι τί; μὴ σ’ ὀνομάσωσιν αἱρετικόν;
  Π. Μὴ ἄλλο τι χειρότερον, Ἄθεον. Κ’ εἰς τοῦτο, φίλε Δημοχάρη, δὲν εἶναι νὰ μὲ παρηγορήσῃ τὸ Ἔδοξον αὐτῷ. Ὄχι δὲν ὑποφέρω τόσον αἰσχρὸν ἐπίθετον.
  Δ. Μάταιος φόβος, φίλε Πασιχάρη· ἐπέρασ’ ὁ καιρὸς, ὅτε ἀπὸ ἀληθινῶν ἀθέων στόματα ἐδίδοντο εἰς ἄλλους τοιαῦτα ἀντιχριστιανικὰ ἐπίθετα. Δὲν ἔχει ἡ Ἑλλὰς ἱερωμένους ἀντιχρίστους· ἂν ἀγαπᾷς νὰ γνωρίσῃς τοιούτους, ζήτει τους εἰς τὴν ἀθλίαν Ἱσπανίαν καὶ εἰς τὴν ἀθλιεστέραν Λυσιτανίαν. Ἐὰν ὅμως εὑρεθῇ καὶ μεταξύ μας τὶς ἀρκετὰ μωρὸς, ἢ ἀρκετὰ ὑποκριτὴς, ὥστε νὰ σὲ συκοφαντήσῃ, οὐδ’ ἐγὼ σὲ συμβουλεύω τὸ Ἔδοξεν αὐτῷ· ἔχεις ὅπλον ἰσχυρὸν ἄλλο, πάλιν ἀπὸ τὴν ὁπλοθήκην τῆς θρησκείας.
  
  
  Π. Φανέρωσέ μέ το, παρακαλῶ σε.
  
  
  Δ. Εἰπέ τον, ὅτι Ἀθέους ὀνομάζει ὁ Ἀπόστολος τοὺς μὴ πιστεύοντας εἰς τὸν Χριστόν· κ’ ἐρώτησέ τον, τίς δὲν πιστεύει εἰς Χριστὸν, ὅστις ἀγαπᾷ ἀρχὰς, ἐξουσίας, τίτλους, μισεῖ τὴν ἰσονομίαν, καὶ τὴν ἀδελφικὴν μετ’ ἀλλήλων συμβίωσιν, ἢ ὅστις ἐπιθυμεῖ καὶ εὔχεται νὰ ἴδῃ τοὺς ἐλευθερωμένους Ἕλληνας, κατὰ μὲν τὴν κοσμικὴν πολιτείαν, κυβερνωμένους ἀπὸ κυβερνήτας τὸ πρᾶγμα καὶ τὄνομα χριστιανοὺς, καὶ ὄχι ἐθνικούς· κατὰ δὲ τὴν ἰερατικὴν, ποιμαινομένους ἀπὸ πατέρας φιλοστόργους, καὶ ὄχι ἀπὸ λύκους βαρεῖς, καλυμμένους μὲ δέρματα προβάτων; Εἶχα καὶ ἄλλα νὰ σὲ εἴπω περὶ τούτου, καὶ ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴν καὶ ἀπὸ τὴν πολιτικὴν ἱστορίαν, φίλε μου Πασιχάρη, ἂν δὲν ἐβιάζετο νὰ ἀναχωρήσῃς.
  
  
  Π. Μὲ κακοφαίνεται πολὺ, ὅτι δὲν μὲ συγχωρεῖ ὁ καιρὸς νὰ τ’ ἀκούσω· ἐλπίζων ὅτι θέλεις ἄλλην φορὰν μὲ τὰ διηγηθῆν, σ’ εὔχομαι καὶ τρίτον ὑγείαν!
  
  
  Δ. Καὶ κατευόδιον ἐγὼ εἰς τὸν Πασιχάρην!
  
  15 Μαρτίου, 1829.

• 17:28

  215 προσωπικότητες των τεχνών και των γραμμάτων υπέρ της Δημοκρατικής Αριστεράς

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Σημαντικές προσωπικότητες από τον χώρο των τεχνών, της διανόησης, των γραμμάτων, της ακαδημαϊκής κοινότητας, εκφράζουν με κείμενο που υπογράφουν τη στηριξή τους στη Δημοκρατική Αριστερά, τονίζοντας πως "μέσα στην πολύπλευρη κρίσην οικονομική, κοινωνική αλλά και κρίση αξιών και ηθικής που βιώνει η χώρα μας, η 'Δημοκρατική Αριστερά', ένα κόμμα σύγχρονο, ευρωπαϊκό, δημοκρατικό και ανανεωτικό, μπορεί να δώσει με τις ιδέες, τις προτάσεις και τους αγώνες της μια νέα ελπίδα στους Έλληνες και στις Ελληνίδες".
  Εδω τα ονόματα των 215
• July 15, 2010
• 20:41

  Τι λες Δημήτρη;

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Στον Σύριζα χθες αποφάσισαν: ".... ότι οφείλουμε να ανασυγκροτήσουμε τον ΣΥΡΙΖΑ στην κατεύθυνση των αποφάσεων της 3ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης" και ότι η Γραμματεία μπορεί να παίρνει αποφάσεις, με αυξημένες πλειοψηφίες, εντός των πλαισίων της συμφωνημένης πολιτικής". Με την απόλυτη συμφωνία και του Συνασπισμού (η πλειοψηφία του οποίου έχει συμφωνήσει στην ουσιαστική διάλυση του κόμματος) ο Συριζα αποκτά δομές και λειτουργίες ενιαίου κόμματος, κόντρα στις αποφάσεις του πρόσφατου συνεδρίου. Ο Δημήτρης Παπαδημούλης που είχε δώσει ένα μήνα διορία για να "ξεκαθαριστούν" οι σχέσεις Συν - Σύριζα τι λεει;
  
  Διαβάστε εδώ αναλυτικό ρεπορτάζ από την Αυγή
  

• July 14, 2010
• 21:40

  Liberté toujours!

   » ‎ Ιωάvvης Κωτoύλας
  Η γαλλική Εθνοσυνέλευση υιοθέτησε χθες, παραμονή της σημερινής Εθνικής Εορτής της Γαλλίας, με συντριπτική πλειοψηφία (335 προς 1) το νομοσχέδιο που απαγορεύει την ισλαμική μαντίλα που κρύβει το πρόσωπο, στους δημόσιους χώρους.
  Σύμφωνα άλλωστε με τα όσα είχε δηλώσει και ο ίδιος ο Γάλλος Πρόεδρος Σαρκοζί τον Απρίλιο, «η συγκεκριμένη ενδυμασία δεν είναι ένδειξη θρησκείας, αλλά δουλικότητας». Σημειωτέον ότι το νομοσχέδιο δεν στοχεύει στην απαγόρευση μόνο της ισλαμικής μαντίλας αλλά τιμωρεί την οποιαδήποτε «απόκρυψη προσώπου» σε δημόσιους χώρους συμπεριλαμβανομένου και του νικάμπ, του σκούρου ενδύματος που καλύπτει όλο το πρόσωπο εκτός από τα μάτια.Σε περίπτωση παράβασης του νόμου θα επιβάλλεται πρόστιμο 150 ευρώ ενώ αν κάποιος υποχρεώνει μια γυναίκα να φοράει την συγκεκριμένη ενδυμασία θα τιμωρείται με ένα χρόνο φυλάκισης και πρόστιμο 30.000 ευρώ. Παράλληλα, οι ποινές θα είναι διπλάσιες αν το θύμα είναι ανήλικο. Οι νόμοι αναμένεται να τεθούν σε ισχύ από το φθινόπωρο του 2011 καθώς θα πρέπει να έχει προηγηθεί ένα εξάμηνο «εκπαίδευσης».
  Η Γαλλία είναι πλέον η δεύτερη ευρωπαϊκή χώρα, μετά το Βέλγιο, που θεωρεί ως ποινικό αδίκημα την μπούργκα και το νικάμπ, προστατεύοντας εμπράκτως τις αρχές και τις αξίες του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Οι μειονοτικές θρησκευτικές ή εθνοπολιτισμικές οντότητες, οι οποίες δημιουργούνται λόγω της μετανάστευσης στο εσωτερικό των δυτικών κρατών, οφείλουν να σέβονται τις αρχές και τις αξίες της Ευρώπης.
  
  Η λογική της θεσμικής αναγνώρισης και της καταναγκαστικής διατήρησης της ακεραιότητας των μειονοτικών εθνοπολιτισμικών οντοτήτων λειτουργεί με βάση την εσφαλμένη αρχή ότι κάθε εκδήλωση μίας πολιτιστικής ιδιομορφίας είναι άξια διατήρησης. Ωστόσο, η περιθωριοποίηση και η υποτίμηση της γυναίκας, η πολυγαμία, οι ακρωτηριασμοί, ενδεχομένως συνιστούν εναλλακτικές πολιτισμικές πρακτικές, η αξία τους όμως είναι προφανώς, τουλάχιστον για το ελεύθερα και συνεκτικά σκεπτόμενο τμήμα της ανθρωπότητας, τουλάχιστον αμφισβητήσιμη. Ο ακραίος πολιτισμικός σχετικισμός, μία από τις βασικές ιδεολογικές αρχές της πολυπολιτισμικότητας, συνιστά σε πρακτικό επίπεδο επιστροφή σε μια κατάσταση αρχέγονης βαρβαρότητας, όπου όλα επιτρέπονται υπό το ιδεολογικό επικάλυμμα αυτήν την φορά της καταναγκαστικής ισοτιμίας των πολιτισμών και της αδυναμίας άρθρωσης αξιολογικών κρίσεων για επιμέρους εκδηλώσεις τους.
  Η μηδενιστική και εξισωτική θεωρητικολογία που συνοδεύει τον πολιτισμικό σχετικισμό που προωθεί η πολυπολιτισμικότητα διαψεύδεται από την ιστορική πραγματικότητα της εξέλιξης των πολιτισμών, από τα δεδομένα του παρελθόντος και από τα γεγονότα του παρόντος. Ένας πολιτισμός είναι δυνατόν να είναι ανώτερος από κάποιον άλλον, ακριβώς διότι εξελίσσεται και υπερβαίνει ένα προγενέστερο, ατελές στάδιο. Αυτό το δικαίωμα στην εξέλιξη μίας εθνοπολιτισμικής ομάδας είναι που απορρίπτει, είτε είναι αντιληπτό από τους φορείς της είτε όχι, η πολυπολιτισμική θεωρία, αφού προσλαμβάνει εκ των προτέρων τις μειονοτικές εθνοπολιτισμικές ή θρησκευτικές υποκουλτούρες ως αναλλοίωτα, παγιωμένα στον ιστορικό χρόνο, μεγέθη, στα οποία η έννοια της εξέλιξης δεν υφίσταται. Τα μέλη μίας κοινότητας μουσουλμάνων μεταναστών λ.χ. στο εσωτερικό μίας δυτικής κοινωνίας πρέπει να έχουν την δυνατότητα αλλαγής και μεταβολής των όρων διαβίωσής τους και των ιδεολογικών τους απόψεων, ακόμη και με την προοπτική της πλήρους ενσωμάτωσής τους στην κυρίαρχη πολιτιστική κουλτούρα, εάν το θεωρήσουν σκόπιμο.
  Η πολυπολιτισμικότητα με την αναγνώριση διακριτών ταυτοτήτων των μειονοτικών εθνοπολιτισμικών ομάδων, οι οποίες κατά έναν περίεργα αντιφατικό τρόπο, δεν οφείλουν να εξελιχθούν – όπως λ.χ., σύμφωνα με τους υπέρμαχους της πολυπολιτισμικής θεωρίας, οφείλουν να κάνουν οι κάτοικοι της πλειονότητας του αυτόχθονος λαού, αποδεχόμενοι τον πολιτισμικό σχετικισμό – αρνείται την έννοια της ιστορικής εξέλιξης και της αυτονομίας των ατόμων που απαρτίζουν τις εθνοπολιτισμικές αυτές ομάδες.
  Όχι στην μαξιμαλιστική πολυπολιτισμικότητα, όχι στις προνεωτερικές ιδεολογίες που αφήσαμε πίσω το 1789!

• 17:21

  Ποδοσφαιρκές μπουκαλιές

   » ‎ Cacofonix
  Γράφει ο μέγας ποιητής-οδοντίατρος κυρ Παντελής - πού έμεινε - Μπουκάλα ... ς:
  

  Είδαμε επίσης πόσο εύκολα σωριάζονται τα τείχη που υποτίθεται ότι χωρίζουν τις πνευματικές λεγόμενες θρησκείες από τις θεωρούμενες κατώτερες. Την επόμενη φορά που κάποιος πεφωτισμένος Δυτικός θα θελήσει να καγχάσει με τους σαμάνους των Λατινοαμερικανών ή τους μάγους των Αφρικανών, ας θυμηθεί τις εικόνες από την εκκλησία του Αμστερνταμ, όπου, με γκολπόστ τοποθετημένα περίπου εκεί όπου στους ναούς των ορθοδόξων βρίσκεται η αγία τράπεζα, και με τους ιερείς και το πλήρωμα στα πορτοκαλί, έγινε ειδική τελετή επίκλησης των ουρανίων. Λίγο ακόμα να κρατούσε το Μουντιάλ και θα εγκαινιαζόταν η παγκόσμια θρησκεία του Μαντικού Οκτάποδος.
  Οσο για την εθνοποιητική δύναμη του ποδοσφαίρου, εκδηλώνεται σχεδόν αποκλειστικά επί νικηφόρων αποτελεσμάτων και η μαγγανεία της έχει ημερομηνία λήξεως: για τους ηττημένους ο ποδοσφαιρογενής πατριωτισμός λήγει με την αποχώρησή τους από τα γήπεδα, για τον τελικό νικητή υπάρχει το περιθώριο ενός-δύο μηνών. Αλλά όχι πάντοτε: ένα εκατομμύριο Καταλανοί διαδήλωσαν την παραμονή του τελικού για να απαιτήσουν πλήρη αυτονομία και να δηλώσουν πως θα χαρούν λίγο ή πολύ αν επικρατήσει η Ισπανία, δεν θα πάψουν όμως να ονειρεύονται μια εθνική με τα δικά τους χρώματα και σύμβολα. Ετσι είναι. Και βλέπουμε μπάλα και παθιαζόμαστε. Αλλά δεν ζούμε μέσα της.

  Και πριν στεγνώσει το μελάνι ΄του πάνσοφου, διαβάζουμε την παρακάτω είδηση:

  14/7 Μετά βαΐων και κλάδων υποδέχθηκε ο Ολλανδός πρωθυπουργός την εθνική ομάδα, βραβεύοντας τον προπονητή Μπερτ φαν Μάρβαϊκ και τον αρχηγό της ομάδας Τζιοβάνι Φαν Μπρόνκχορστ. Αυτή είναι η τρίτη φορά που η ομάδα της Ολλανδίας ηττείται σε τελικό Μουντιάλ.
  REUTERS

  Μα τι κατραπακιά φοβερή ήταν αυτή στον κυρ Μπουκάλα; Δεν ντρέπονται οι Ολλανδοί εθνικιστές να υποδέχονται τους χαμένους του τελικού και να "κάνουν ρόμπα" έτσι τον κυρ Παντελή;
• 17:02

  Βία

   » ‎ Cacofonix
  Επειδή κανείς δεν τον θυμάται:
  

• July 13, 2010
• 19:36

  ΣΤΑ ΠΡΟΘΥΡΑ ΣΧΕΔΙΑΖΟΜΕΝΗΣ ΓΕΝΕΤΙΚΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ

   » ‎ Μποτίλια στο Πέλαγος
  Στην ανάρτηση "Νακέμ Αδονάι - Σε ποιον θεό αναφέρονται" κατέθεσε σχόλιο η φίλη mnk, με το οποίο παραπέμπει στον σύνδεσμο μιας βιντεοσκόπησης, την οποία παραθέτω στην συνέχεια.
  
  Όπως προανέφερα στην προηγούμενη ανάρτηση σκοπεύω να αναφερθώ στο άμεσο μέλλον στον κίνδυνο Αρμαγεδδώνος. Με το ΟΠΟΥΣ 3 ήθελα να παραθέσω την άποψή μου για την καταστροφή στο Κόλπο του Μεξικό, που καθημερινά διογκώνεται με ακατάσχετη διαρροή τεράστιων ποσών πετρελαίου. Η βιντεοσκόπηση που ακολουθεί αναφέρεται στο δεύτερο ήμισυ και σε αυτό το θέμα, ενώ αρχικά κάνει σύντομη μνεία στην σχεδιαζόμενη γενετική δικτατορία.
  Αυτή κατά την εκτίμησή μου έχει σχεδιαστεί για να αποτελέσει την συνέχεια του σχεδιαζόμενου Αρμαγεδδώνος, εφ' όσον αυτός λάβει χώρα. Υπό αυτήν την λογική ακολουθία σχεδίαζα να αναφερθώ σε αυτήν εφ' όσον έκλινα το κύκλο του ¨Κρεσέντου σε Ξί Φαλτσόρε", με το τρίτο μέρος.
  Παρ' όλα αυτά, μια ενδιάμεση αναφορά στα σχέδια της μεθεπομένης φάσης είναι καλή και σκόπιμη. Διότι δεν ανήκω σε αυτούς οι οποίοι αρκούνται σε καταγγελίες, αλλά επιδιώκω να προτείνω λύσεις και διεξόδους, στην πραγματοποίηση των οποίων θεωρώ υποχρέωσή μου να συμμετέχω ενεργά. Εάν επρόκειτο μόνο περί της παράθεσης καταγγελιών, νομίζω ότι δεν θα είχε λόγω ύπαρξης αυτό το ιστολόγιο. Τα όσα παρατίθενται στο διαδίκτυο είναι υπεραρκετά για να καλυφθούν οι κεντρικοί άξονες μιας ουσιαστικής ενημέρωσης, έστω κι αν ο τομέας, ο οποίος έχει χαρακτηρισθεί ως "συνομωσιολογία" εμπλέκει όλο και περισσότερο στην προβληματική κατηγορίες και οντότητες, που κυριολεκτικά ωθούν αυτά που είναι σε θέση να επεξεργαστεί μια σώφρων, εμπεριστατωμένη και προσγειωμένη λογική κυριολεκτικά στα όριά της: "Ερπετοειδείς", σατανάδες, τριβόλοι, "Νεφελίμ", "Αστρικές Πύλες" και κάθε είδους τέρατα και χτικιά από φυσικές και μη διαστάσεις εμφανίζονται πίσω από τα παρασκήνια της εξουσίας ως ανατριχιαστικές απειλές.
  
  Ας μου επιτραπεί η παρατήρηση, ότι στα γραφόμενά μου επιδιώκω πάντοτε εφαρμογή μεθόδου και αναλυτικού οργάνου. Ως προς αυτό μας υποχρεώνει η συνέπεια που διακρίνει το Ελληνικό Πνεύμα. Αυτό δεν σημαίνει ότι υποκύπτουμε έμπροσθεν της νοησιαρχίας. Η εφαρμογή μεθόδου και και οργάνου δεν συνεπάγεται ρασιοναλιστική λειτουργία. Τουναντίον η νοησιαρχία στηρίζεται σε αναλυτικά όργανα, τα οποία διακρίνονται από έλλειψη συνέπειας και συνειδητή ή ασυνείδητη (αναλόγως των προθέσεων) εθελοτυφλία. Ο "Επιστημονικός", ή "Διαλεκτικός", ή "Ιστορικός" λεγόμενος "Υλισμός", ως η βασική ρασιοναλιστική μέθοδος, που απασχόλησε έντονα το κίνημα κοινωνικής αμφισβήτησης κατέδειξε στην πράξη τα όρια και το αδόκιμό του. Μεγάλοι θιασώτες αυτής οπτικής, εδώ και δεκαετίες διαπίστωσαν, ότι τέτοιου είδους θεωρητικά εργαλεία, ενώ προφασίζονται άκρα συνέπεια ως προς των χειρισμό διαπιστωμένων δεδομένων, αδυνατούν να δώσουν συνεκτικές και πρακτικά αξιοποιήσιμες ερμηνείες της πραγματικότητος.
  Το πρώτο μεγάλο ρήγμα με τον ρασιοναλισμό της "ανατρεπτικής" προοπτικής δημιούργησε ο Ζαν Πωλ Σάρτρ στην δεκαετία του 60 με την "Κριτική της Διαλεκτικής Λογικής". Μιας σχετικά μεγάλης έκτασης φιλοσοφική πραγματεία, στην οποία προβάλει ήδη στο πρώτο κεφάλαιο την θέση, ότι ο Διαλεκτικός Υλισμός ισχύει μεν στην κοινωνία, αλλά όχι στην φύση.
  Αυτός ο ακρωτηριασμός, που τόλμησε για την εποχή του ο μεγάλος αυτός φιλόσοφος, ήταν επόμενο να οδηγήσει στην συνέχεια στον πλήρη θεωρητικό ενταφιασμό του αναλυτικού οργάνου που είχε καθιερώσει ο Κάρλ Μαρξ, από τους ανήσυχους μεγάλους στοχαστές της κοινωνικής ανατροπής και της ανθρώπινης χειραφέτησης. Την ταφόπετρα στο μεθοδολογικό αυτό φαινόμενο έβαλε, κατά την γνώμη μου, ο Κορνήλιος Καστοριάδης στις αρχές της δεκαετίας του '70 με την "Φαντασιακή Θέσμηση της Κοινωνίας". Το έργο αυτό είναι πράγματι μνημειώδες, διότι απελευθερώνει την επαναστατική σκέψη από τα παιδαριώδη ρασιοναλιστικά δεσμά, που της ευνούχιζαν την δυνατότητα να δημιουργεί άξια λόγου "προθέματα", σύμφωνα με το όρο που καθιέρωσε εκεί ο Καστοριάδης. Το βιβλίο αυτό μπορεί να κατέβει ατελώς στο διαδίκτυο και είναι πράγματι κρίμα να μην το έχει διαβάσει, όποιος ασχολείται σοβαρά με την "συγκεκριμένη ουτοπία" του αύριο.
  
  Για το Ελληνικό Πνεύμα όλα αυτά αποτελούν βέβαια ξανά και ξανά μασημένη τροφή. Και θα αρκούσε σε τελευταία ανάλυση μια μικρή ενασχόληση με το βίο και την πολιτεία, αυτών που δημιούργησαν καθ καθιέρωσαν την ρασιοναλιστική σχολή, για να επιγνωσθεί το σαθρόν του εγχειρήματος. Ενώ όλοι αυτοί εκήρυσσαν την αθεΐα, ετύγχαναν βαθύτατα θρησκευόμενα πρόσωπα, κατά πρώτον λόγο στα πλαίσια της ελευθεροτεκτονικής στοάς "Φιλαλήθης" των Παρισίων. Το προσονύμιο "Φιλαλήθης" ανήκε στον Άγγλο αλχημιστή Robert Vaughn.
  Στο ζήτημα της δημιουργίας του Αγγλικού Εμπειρισμού, τέκνο του οποίου αποτελεί ο Θετικισμός, από Εβραίους τραπεζίτες της Βενετίας και της σύγκρουσης του Leibnιτz με αυτούς, λείπει μια τεκμηριωμένη ανάλυση. (Ο γράφων προτίθεται μελλοντικά εδώ να κάνει κάποια αναφορά πάνω στο θέμα). Όμως ήδη από τις αρχές του περασμένου αιώνος υπάρχουν πολύ αξιόλογες πραγματείες, όπως το "Experimental Science and Magic" του Thorndykce, τα οποία καταδεικνύουν μια τελείως διαφορετική επιστημολογική αντίληψη, από αυτή που επιβλήθηκε έντεχνα από τα εξουσιαστικά κυκλώματα, ως προς τον τρόπο που προέκυψε η εξέλιξη της επιστήμης. Το γεγονός ότι ο Robert Fludd και ο Isaac Newton, όπως και πλείστοι όσοι από αυτούς οι οποίοι θεμελίωσαν τις επιστημονικές αντιλήψεις, οι οποίες κυριάρχησαν κατά εποχές, υπήρξαν αλχημιστές, αντιπαρερχόμεθα ως δήθεν ευνόητο γεγονός, λόγω του πνεύματος που κυριάρχησε στην φάση που δομήθηκε ο ρασιοναλισμός. Τα γεγονότα όμως που ακολούθησαν μέχρι πρόσφατα αντιφάσκουν πλήρους σε τέτοιου είδους γρήγορες και εύκολες παρακάμψεις σημαντικών δεδομένων.
  Στην φάση κατά την οποία η θεωρητική φυσική γνώρισε πρωτόγνωρη έξαρση ανάπτυξης, οι αποκρυφιστές της Εθνικοσοσιαλιστικής Ahnenerbe ήταν αυτοί που διοργάνωναν αποστολές στην Αίγυπτο, στο Θιβέτ, στην Νότιο Αμερική και το Ιράκ, για να ανακαλύψουν έγγραφα της αρχαίας γνώσεως, τα οποία περιείχαν στοιχεία τα οποία ήταν δυνατόν να αναπτυχθούν επιστημονικά και τεχνολογικά και τα οποία οδήγησαν στην πρωτότυπα υπέρεξελιγμένη γνώση των επιστημόνων των Ναζί, τους οποίους έτρεξαν να προσεταιριστούν και να αξιοποιήσουν οι ΗΠΑ και η Ρωσία μετά τον πόλεμο.
  Με ένα μικρό κλικ του ποντικιού φθάνει σήμερα κανείς εξ άλλου εύκολα στα αρχαία Βαβυλωνιακά κείμενα, που εξηγούν κάποιους μηχανισμούς αντιβαρύτητος.
  
  Ο γράφων βεβαίως πιστεύει και εφαρμόζει τον διαχωρισμό του Πλωτίνου μεταξύ νοητών και αισθητών, ως εφαρμογή της Πλατωνικής Θεωρίας. Και θεωρεί σκόπιμο, μεθολογικώς ορθό και πλήρως επαρκές, η ενασχόληση με τα αισθητά φαινόμενα να στηρίζεται στην αντίστοιχη φαινομενολογία, χωρίς να μπερδεύονται σώνει και καλά στους συλλογισμός τριβόλοι, σατανάδες και το λουρί της μάνας των Ελοχίμ, προκειμένου να εξαχθούν πρακτικά χρήσιμα συμπεράσματα.
  
  
  Η "ΣΧΑΣΗ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΥ" ΚΑΙ Η "ΟΛΙΣΤΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ". ΔΥΟ ΑΝΤΙΔΙΑΜΕΤΡΙΚΟΙ ΤΡΟΠΟΙ ΑΝΑΦΟΡΑΣ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.
  ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΟΥ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ Η ΑΜΕΣΗ ΕΝΟΧΗ ΣΕ ΑΥΤΟ;
  
  Ανήκω σε αυτούς που πιστεύουν, ότι η εκδήλωση των αισθητών φαινομένων προάγεται από τα λεγόμενα "νοητά". Η προβολή όσων γίνονται αντιληπτά με τις αισθήσεις (οι οποίες καλόν είναι να μην ταυτίζονται με τα αισθητήρια που τις ξεπερνούν) σε νοητές οντότητες δεν είναι ούτε κοινώς αποδεκτή, ούτε και ευνόητη. Η συμβατική πρόσληψη της πραγματικότητος, που κυριαρχεί, στηρίζεται στην αντί-ληψη. Στο διαχωρισμό δηλαδή του παρατηρητού προς το παρατηρούμενον. Σύμφωνα με αυτή την θεώρηση το υποκείμενο προσλαμβάνει με τις αισθητηριακές του δυνατότητες συμβάντα, τα οποία λαμβάνουν χώρα αντικειμενικά, δηλαδή ανεξάρτητα από αυτό, στο ποσοστό που το υποκείμενο απλά τα καταγράφει αισθητηριακά, χωρίς να παρεμβαίνει στην υλικού χαρακτήρα, αντικειμενικά διεπομένη διαδικασία πραγμάτωσής τους. Αυτό έχει χαρακτηρισθεί στην φιλοσοφία "Σχάση υποκειμένου και αντικειμένου".
  Ο Ρασιοναλισμός, ή Νοησιαρχία, ή Λογικοκρατία - και οι τρεις όροι αναφέρονται στο ίδιο δεδομένο, αναλόγως προς τις προαιρέσεις, την νοοτροπία, τις θεωρήσεις και τα πιστεύω καθ' ενός - φρονεί, ότι πάσα θεώρηση που εκφεύγει από τα όρια της "Σχάσης υποκειμένου και αντικειμένου" αποτελεί πλάνη, η οποία συγχέει ανορθολογικά και εσφαλμένα τα όρια μεταξύ πραγματικότητος και φαντασίας. Τάσεις τέτοιου είδους τις απορρίπτει ως "Υποκειμενικό Αντικειμενισμό". Ειδικά η θεωρία του λεγόμενου "Διαλεκτικού Υλισμού" καταγγέλλει κάθε θεώρηση που δεν υποτάσσεται στην "Σχάση" ως "ιδεαλιστική" και πηγή "μεταφυσικού λάθους".
  Ενώ για τον μεσόκοσμο, την περιοχή δηλαδή της ύπαρξης στην οποία ανταποκρίνονται άμεσα οι ανθρώπινες αισθητηριακές δυνατότητες και τα όργανα των πέντε αισθήσεων, η νοησιαρχία αποτελεί την προφανή εκδοχή - γι αυτό εξ άλλου αυτή κατισχύει εν πολλοίς - η "σχάση" δεν είναι καθόλου προφανής στον μικρόκοσμο. Η σύγχρονη θεωρητική φυσική έχει διαπιστώσει, ανεξαρτήτως σχολών και κατευθύνσεων, ότι η "Σχάση" στον μικρόκοσμο δεν ισχύει, καθόσον το παρατηρούμενον επηρεάζεται άμεσα από τον παρατηρητή.
  Απέναντι σε αυτές τις διαπιστώσεις είναι προφανής ο πειρασμός από τον ρασιοναλισμό, να αποδώσει λογοκρατικές ερμηνείες. Το επιχείρημα που προβάλλεται συνήθως είναι, ότι ντε φάκτο η παρατήρηση παρεμβαίνει με υλικό τρόπο στα δεδομένα του παρατηρήσεως, καθόσον η παρέμβαση κάθε ερευνητού αποτελεί μια διατάραξη των δεδομένων ενός εκάστου πειράματος. Αυτή η ερμηνεία όμως αποτελεί παρερμηνεία των διαπιστώσεων της φυσικής του μικροκόσμου. Δεν είναι σκοπός μου να εμβαθύνω εδώ επί του προκειμένου, δεδομένου ότι οι ερμηνείες που θα επιχειρήσω στο θέμα της ανάρτησης, όπως προείπα, θα επιδιώξω να στηρίζονται αποκλειστικά σε συμβατικές προσεγγίσεις.
  Για όποιον όμως φίλο/η επισκέπτη/επισκέπτρια τυχαίνει να μην έχει ασχοληθεί συγκεκριμένα με το θέμα, ή έχοντας ασχοληθεί, επιθυμεί να αντιπαρατεθεί, παραπέμπω κατ' επιλογήν σε αντίστοιχα πονήματα του μεγάλου φυσικού επιστήμονος Ilya Prigogine και ιδιαίτερα στο "Είναι το Μέλλον Δεδομένο;", ένα σύντομο εκδοτικό μιας εισήγησης του Prigogine στο ΕΜΠ. (την οποία εάν υπάρχει κάποια διάθεση για να μελετηθεί, ευχαρίστως μπορώ να αναπαράγω φωτοψηφιακά και να καταθέσω στο scribd.com) ή στο "Στα Μονοπάτια του Λαβύρινθου" του Κορνήλιου Καστοριάδη, στο δεύτερο κεφάλαιο.
  
  Κάποια απόπειρα τεκμηρίωσης αναφορικά με το μη ισχύον της "Σχάσεως" ξεφεύγει από τα όρια της πραγματείας και αποκτά μυητικό περιεχόμενο (ασχέτως κατά πόσον ο γράφων είναι εις θέσιν να προβεί σε τέτοιου είδους διαδικασίες) κάτι που προϋποθέτει ερωτική σχέση μυούντος και μυουμένου. Όπως αποκαλύπτει ο Πλάτων στον Αλκιβιάδη Α΄το άνοιγμα του εσωτερικού οφθαλμού καθίσταται δυνατόν μόνο από κάποιον ή κάποιαν εραστήν, στα όρια γεροντικής σχέσεως:
  
  AΛΚΙΒΙΑΔΗΣ 131 D
  
  ΣΩ. Ὁ δέ γε τῆς ψυχῆς ἑρῶν ούκ ἂπεισιν, ἓως ἂν
  επί το βέλτιον ἲῃ;
  
  
  AΛΚΙΒΙΑΔΗΣ 132 C
  
  ΣΩ. Τίν' οὖν ἂν τρόπον γνοίημεν αύτά ἐναργέστατα;
  ἐπειδή τοῦτο γνόντες, ὡς ἒοικεν, ἡμᾶς αὐτούς γνωσόμεθα.
  ἆρα πρός θεῶν εὖ λέγοντος οὗ νῦν δή ἐμνήσθημεν
  του Δελφικοῦ γράμματος, οὐ ξυνίεμεν;
  ΑΛ. Τό ποῖον τι διανοούμενος λέγεις, ὦ Σώκρατες;
  ΣΩ. ἐγώ σοι φράσω, ὃ γε ὑποπτεύω λέγειν και συμβουλεύειν
  ἡμῖν τοῦτο τό γράμμα. κινδυνεύει γάρ
  οὐδέ πολλαχοῦ εἶναι παράδειγμα αὐτοῦ, ἀλλά κατά
  τήν ὂψιν μόνον.
  ΑΛ. Πῶς τοῦτο λέγεις;
  ΣΩ. Σκόπει καί συ. εἰ ἡμῶν τῶ ὂμμματι
  ὣσπερ ἀνθρώπῳ συμβουλεύων εἳπεν ἱδέ σαυτόν, πῶς ἂν
  ὑπελάβομεν τί παραινείν; ἆρα οὐχί εἰς τοῦτο βλέπειν, είς
  ὃ βλέπων ὁ ὀφθαλμός ἓμελλεν αὑτόν ἰδείν;
  ΑΛ. Δῆλον.
  ΣΩ. Ἐννοῶμεν δή, εἰς τί βλέποντες των ὂντων
  ἐκείνό τε ὁρῶμεν ἃμα και ἡμᾶς αὐτούς;
  ΑΛ. Δῆλον δή, ὦ Σώκρατες, ὃτι εἰς κάτοπτρά τε
  καί τά τοιαύτα.
  ΣΩ. Ὀρθῶς λέγεις. οὐκοῦν καί τῶ ὀφθαλμῶ ὣ
  ὁρῶμεν ἒνεστί τι τῶν τοιούτων;
  ΑΛ. Πάνυ γε.
  ΣΩ. Ἐννενόηκας οὖν ὃτι τοῦ ἐμβλέποντος εἰς τόν
  ὀφθαλμόν το πρόσωπον ἐμφαίνεται ἐν τῆ καταντικρύ
  ὂψει ὣσπερ κατόπτρῳ, ὃ δή καί κόρην καλοῦμεν,
  εἲδωλον ὃν τι τοῦ ἐμβλέποντος;
  ΑΛ. ἀληθῆ λέγεις.
  ΣΩ. Ὀφθαλμός ἆρα ὀφθαλμόν θεώμενος, και
  ἐμβλέπων εἰς τοῦτο, ὃπερ βέλτιστον αὐτοῦ καί ὧ ὁρᾶ, οὓτως
  ἂν αὑτόν ἲδοι.
  ΑΛ. Φαίνεται.
  ΣΩ. Εἰ δέ γε εἰς ἂλλο τῶν τοῦ ἀνθρώπου βλέποι ἢ
  τι τῶν ὂντων, πλήν εἰς ἐκεῖνο ὧ τοῦτο τυγχάνει ὃμοιον,
  οὐκ ὂψεται ἑαυτόν.
  ΑΛ. Αληθῆ λέγεις.
  ΣΩ. Ὀφθαλμός ἂρα εἰ μέλλει ἰδεῖν ἑαυτόν, εἰς
  ὀφθελμόν αὐτῶ βλεπτέον, καί τοῦ ὂμματος εἰς ἐκεῖνον τόν
  τόπον, ἐν ὧ τυγχάνει ἡ ὀφθαλμοῦ ἀρετή ἐγγιγνομένη.
  ἒστι δέ τοῦτό που ἡ ὂψις;
  ΑΛ. Οὓτως
  Σω. Ἆρ' οὖν, ὦ φίλε, Ἀλκιβιάδη, καί ψυχή εἰ μέλλει
  γνώσεσθαι αὐτήν, εἰς ψυχήν α'τῆ βλεπτέον,
  και μάλοστ' είς τοῦτον αὐτῆς τόν τόπον, ἐν ὧ ἐγγίγνεται
  η ψυχῆς ἐρετή, σοφία, και εἰς ἂλλο ὧ τοῦτο τυγχάνει,
  ὃμοιον ὂν;
  
  Στον μεσόκοσμο όμως η εξέλιξη χαρακτηρίζεται από μια προφανή αυτοτέλεια των φαινομένων, χωρίς να καθίσταται αμέσως αντιληπτή η παρεμβολή άλλων οντοτήτων (από τον χώρο των νοητών, όπως προαναφέρθηκε).
  Αυτή η φαινομενική αυτοτέλεια στην σφαίρα των φαινομένων είναι - για όσους διακρίνονται από μια μυστική θεώρηση του κόσμου, τελείως επιφανειακή. Γι' αυτό ονομάζουν οι Ινδουιστές την σφαίρα των υλικών φαινομένων "maya", δηλαδή αυταπάτη.
  
  Προσωπικά δεν έχω κανένα πρόβλημα να σεβαστώ σε κάθε αναλυτική προσπάθεια, που αφορά την σφαίρα των φαινομένων, την προφανή αυτοτέλειά της. Πιστεύω, ότι η δεοντολογία των νοητών απεικονίζεται στην δεοντολογία των αισθητών και δεν κωλύομαι να ακολουθήσω συνειρμικά αποκλειστικά την δεύτερη, προκειμένου να καταδειχθεί, ότι η γη δεν είναι επίπεδη, σεβόμενος τις επιφυλάξεις των όποιων αγνωστικιστών, ή τις αντιρρήσεις των ορθολογιστών, έναντι θεωρήσεων, τις οποίες εγώ ή άλλοι φίλοι (αλλά και σε κάθε περίπτωση οι αρχιτέκτονες της εξουσίας) θεωρούν βαθύτερες.
  
  
  ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ ΤΗΣ ΣΧΕΔΙΑΖΟΜΕΝΗΣ ΓΕΝΕΤΙΚΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΠΡΙΣΜΑ ΜΙΑΣ ΣΥΜΒΑΤΙΚΗΣ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΛΟΓΙΚΗΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ
  
  
  συνεχίζεται...
  
  
  
• 19:08

  ΔΡΑΠΕΤΗΣ ΣΕ ΨΑΡΟΒΑΡΚΕΣ

   » ‎ Μποτίλια στο Πέλαγος
  Και η επόμενη ανάρτηση θα αφορά τον κίνδυνο του Αρμαγεδδώνος.
  Οι καιροί που διερχόμαστε είναι ιδιαίτερα δύσκολοι και επικίνδυνοι. Περιέχουν όμως και μοναδικής ποιότητος ευκαιρίες για να σπάσει η κακοδαιμονία που μας καταδιώκει. Βρισκόμαστε όμως στο κατακαλόκαιρο, ενώ αρκετοί δεν μπορούν να δραπετεύσουν προς κάποια παραλία.
  Αναμφίβολα οι φίλοι και οι φίλες που επισκέπτονται αυτήν την σελίδα δεν αναζητούν κύρια τις εύκολες παρηγοριές. Σκέφτηκα όμως να φτιάξω μια ζωγραφιά ως ευχαριστία στην υπομονή και την επιμονή τους.
  
  
  
  

• 18:23

  Αθεισμός και Διαφωτισμός

   » ‎ Cacofonix
  Του John Locke:
  

  A Letter Concerning Toleration
  
  

  By John Locke   Lastly, those are not at all to be tolerated who deny the being of a God. Promises, covenants, and oaths, which are the bonds of human society, can have no hold upon an atheist. The taking away of God, though but even in thought, dissolves all; besides also, those that by their atheism undermine and destroy all religion, can have no pretence of religion whereupon to challenge the privilege of a toleration. As for other practical opinions, though not absolutely free from all error, yet if they do not tend to establish domination over others, or civil impunity to the church in which they are taught, there can be no reason why they should not be tolerated.   Μια επιστολή σχετικά με την Ανεξιθρησκεία
  Από τον John Locke
  Τέλος, αυτοί για τους οποίους δεν πρέπει να υπάρχει ανοχή είναι αυτοί που αρνούνται την ύπαρξη του Θεού.Οι υποσχέσεις, οι δεσμεύσεις και οι όρκοι τα οποία είναι τα ομόλογα της ανθρώπινης κοινωνίας, δεν ισχύουν σε έναν άθεο. Η φυγή μακριά από το Θεό, ακόμη και μόνον στη σκέψη, τα διαλύει όλα. Επιπλέον, αυτοί που λόγω του αθεϊσμού τους υπονομεύουν και καταστρέφουν όλα τα της θρησκείας, δεν μπορούν να έχουν το πρόσχημα της θρησκείας και πάνω σε αυτό να αμφισβητεί το προνόμιο της ανεξιθρησκείας. Όσο για τα άλλα πρακτικά συμπεράσματα, αν και δεν είναι απολύτως ελεύθερα από κάθε λάθος, αν έστω δεν έχουν την τάση να κυριαρχήσουν σε βάρος των υπολοίπων, ή να επιβάλλουν πολιτική ατιμωρησία στην εκκλησία που ανήκουν , δεν μπορεί να υπάρξει λόγος για τον οποίο δεν θα πρέπει να γίνονται ανεκτοί.

    Ποιος έχει διαβάσει το μεγάλο αυτό φιλόσοφο του διαφωτισμού; Μα φυσικά ο σκοταδιστής Αθανάσιος Πάριος:
   
  

  Αλεξίκακον Φάρμακον : ήτοι πνευματικόν εγχειρίδιον / Συντεθέν υπό του διδασκάλου Αθανασίου του Παρίου. Τύποις δε εκδοθέν επιμελεία του Διδασκάλου Σαμουήλ του εξ Άνδρου. Δαπάνη δε των φιλοχρίστων Ιωάννου και Ηλία.»
  

    Κεφ α. Ότι διττή είναι η αθεϊα, και ότι μικρά ούσα και αφανής το πάλαι, εις τον αμέσως παρελθόντα αιώνα, έφθασεν εις γιγαντιαία μορφήν και όψιν, αρχηγούς και προστάτας έχουσα πολλούς μεν και άλλους, κατ’ εξαίρετον δε τον αθεώτατον Βολταιρ.Εις δύο διαιρούσιν οι σοφοί την αθεϊαν, ήτοι τους αθέους, εις αποφατικούς και θετικούς. Αποφατικούς αθέους ονομάζουσιν εκείνους οπού, δεν έχουσιν ολότελα εις την ψυχήν των ιδέαν θεότητος, και αγκαλά τινές των φιλοσόφων θέλουσιν, ότι η ιδέα του θεού είναι εις τον άνθρωπον έμφυτος, όμως ο Άγγλος Λώκιος κατεπολέμησε το δόγμα τούτο, αποδείχνων δια πολλών αληθεύων το Αριστοτελικόν αξίωμα, το λέγον «ότι ουδέν εν τω νω, ο μην πρότερον εν τη αισθήσει».

  Για αυτό λοιπόν όταν διαβάζετε τα "πονήματα" του Ιού της Ελευθεροτυπίας, ας έχετε κατά νου ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν ιδέα γιατί πράγματα γράφουν κι απλά περιφέρουν την αγραμματοσύνη τους κάνοντας σαν τους άδειους ντενεκέδες πολύ θόρυβο. Δείτε λοιπόν τι γράφουν:
  

  Ο Αγιος «βιβλιοκαύτης» 

  Η δεύτερη «συνέντευξη» που δημοσιεύσαμε την περασμένη Κυριακή περιλαμβάνει αποσπάσματα (κι αυτά μεταγλωττισμένα) από το βιβλίο «Αντιφώνησις προς τον παράλογον ζήλον των από της Ευρώπης ερχομένων φιλοσόφων» (Τεργέστη 1802). Συγγραφέας του βιβλίου φέρεται ο Ναθαναήλ Νεοκαισαρεύς. Πρόκειται για ψευδώνυμο του Αθανασίου Τούλιου που μετονομάστηκε σε Αθανάσιο Πάριο (1722-1813) και από το 1995 έχει ανακηρυχτεί Αγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας με απόφαση του Πατριαρχείου και της Εκκλησίας της Ελλάδος. Ο Αγιος, λοιπόν, Αθανάσιος Πάριος θεωρείται ένας από τους πιο μαχητικούς εκφραστές του «Αντιδιαφωτισμού» ενώ ακόμα και σήμερα δεν τιμάται μόνο για τις θεολογικές του αναλύσεις, αλλά κυρίως για το αντιευρωπαϊκό (και αντεπαναστατικό) του πνεύμα. Σε συνέντευξή του που περιλαμβάνεται στον επίσημο δικτυακό τόπο της Εκκλησίας της Ελλάδας (www.ecclesia.gr) ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος επιχειρεί μάλιστα να ωραιοποιήσει τις αντεπαναστατικές απόψεις του Αθανασίου, λέγοντας ότι «θέλησε να ενισχύσει τις αντιστάσεις των Ελλήνων εναντίον όλων των ρευμάτων και δυναστών της εποχής, γιατί πίστευε ότι θα αλλοίωναν την μακραίωνη και σημαντική Παράδοση τους». Προσοχή: λέγοντας «αντιστάσεις», ο κ. Χριστόδουλος εννοεί τις αντιστάσεις κατά των διαφωτιστών και επαναστατών της Ευρώπης και όχι κατά των Οθωμανών.

  
  Για να κατορθώσεις να γράψεις τέτοια μπούρδα θέλει γερά κότσια και πλήρη αναισθησία στη προσωπική σου βλακεία.

  

• 16:53

  Η "Πιπεριά" στο Αγκίστρι...

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Λίγες μέρες ξεκούρασης είναι πάντα αναγκαίες. Εξάλλου μας περιμένει "θερμός" χειμώνας. Θα φορτώσουμε τις μπαταρίες μας στο όμορφο Αγκίστρι και θα επιστρέψουμε δυνατότεροι γιατί μας περιμένει ένας πολύ (δύκολος αλλά...) όμορφος αγώνας με τη Δημοκρατική Αριστερά. Καλό καλοκαίρι... Τα λέμε...

• July 11, 2010
• 22:20

  Αθεισμός

   » ‎ Cacofonix
  Reflections on the revolution in France by Edmund Burke, London, Printed for J. Sharpe, 1820. Pages 126,127
  
  

  We know, and it is our pride to know, that man is by his constitution a religious animal; that atheism is against, not only our reason, but our instincts ; and that it cannot prevail long. But if, in the moment of riot, and in a drunken delirium from the hot spirit drawn out of the alembic of hell, which in France is now so furiously boiling, we should uncover our nakedness by throwing off that Christian religion which has hitherto been our boast and comfort, and one great source of civilization amongst us, and among many other nations, we are apprehensive (being well aware that the mind will not endure a void) that some uncouth, pernicious, and degrading superstition might take place of it.
  Γνωρίζουμε, και μάλιστα με περηφάνια, ότι ο άνθρωπος είναι από την σύστασή του ένα θρήσκο ον. Ότι ο αθεϊσμός είναι ενάντια, όχι μόνο στη λογική μας, αλλά και στο ένστικτό μας. Και ότι δεν μπορεί να επικρατήσει για πολύ. Αλλά εάν, κατά τη στιγμή της εξέγερσης, και μέσα σε ένα μεθυστικό παραλήρημα της ξαναμμένης πνευματικής υπόστασης που αναδύεται από τον αποστακτήρα της κόλασης, ο οποίος καίει στη Γαλλία τόσο δυνατά, θα πρέπει να αποκαλύψουμε τη γύμνια μας αποτινάζοντας το Χριστιανισμό που ήταν μέχρι σήμερα το καύχημα και η παρηγοριά μας, καθώς και μία μεγάλη πηγή πολιτισμού ανάμεσά μας και ανάμεσα σε άλλες χώρες, τότε φοβούμαστε (γνωρίζοντας πολύ καλά ότι το μυαλό δεν θα αντέξει ένα κενό) ότι κάποιες άξεστες ολέθριες, και εξευτελιστικές δεισιδαιμονίες θα πάρουν τη θέση του.

  Από τον Edmund Burke.

• 17:58

  Δύο οι ευνοημένοι της Ιστορίας

   » ‎ LoMak's Blog
  Χρήστος Γιανναράς Όρος-προϋπόθεση της αντιπροσωπευτικής - κοινοβουλευτικής δημοκρατίας είναι να υπάρχουν κόμματα. Ποιος θέτει τους όρους για να λειτουργήσει η δημοκρατία; Τους θέτει το σύνταγμα. Αρα το σύνταγμα, ως θεσμικό δεδομένο (γενεσιουργός της δημοκρατίας σύμβαση - συμφωνία - έκφραση του λαϊκού σώματος), είναι υπέρτερο των κομμάτων. Δεν προηγούνται τα κόμματα για να καθορίσουν την οργάνωση

• 15:03

  Ηταν κάποτε η Αυγή μας...

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Για δεύτερη συνεχόμενη Κυριακή ο φίλτατος Νίκος Φίλης (διευθυντής της Αυγής, αλλά και μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝασπισμού με την τάση Τσίπρα) αφιερώνει μια σελίδα στη Δημοκρατική Αριστερά. Αν ο Νίκος Φίλης προσπαθεί να μας "διώξει" από αναγνώστες (έχει άραγε τέτοια πολυτέλεια;) της Αυγής, να ξέρει ότι είναι σε καλός δρόμο! Υ....Γ. Προφανώς και δεχόμαστε κριτική. Αλλά είναι φορές που πρέπει να κρατάμε και τα προσχήματα. Ο νοων νοείτο!
  Διαβάστε εδώ το κείμενο με τίτλο: "Η κρυφή γοητεία του κέντρου"Υ.Γ. Ηταν κάποτε η Αυγή μας. Η Αυγή όλων των αριστερών που ήθελαν να συζητούν νηφάλια και ψύχραιμα τις διαφωνίες και τις διαφορές τους... Τώρα την μετέτρεψαν σε όργανο της πλειοψηφίας του ΣΥΝ...
• 14:26

  Στεναχωριέμαι…

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Της Ευγενίας Ηλιοπούλου
  
  Τελευταία το όλο είναι μου υποφέρει. Όλα γύρω μου έχασαν την ομορφιά και την φρεσκάδα τους. Μπήκαμε στο καλοκαίρι και αντί να χαρώ που πλησιάζουν οι διακοπές εγώ μαζεύω πίκρα και χολή. Με πλημμυρίζουν τόσες σκέψεις:
  *Το Δ.Ν.Τ. και η Ε.Ε. έχουν προεξοφλήσει την διαιώνιση του άγχους και της ανασφάλειας μας. Άλλοι κλέψανε και άλλοι πληρώνουν! Το ασφαλιστικό που μας ετοιμάζουν θυμίζει ένα φρέσκο λιμαρισμένο λαιμητόμο με ένα ανυπόμονο δήμιο να μας περιμένει.
  *Τα δήθεν ελεύθερα και αντικειμενικά εναρμονισμένα ενημερωτικά δελτία των Μ.Μ.Ε. στάζουν καθημερινά χολή .Υποτιμάνε την νοημοσύνη μας. Σε διαβεβαιώνουν ότι δεν υπάρχει καμία ελπίδα και προσπαθούν να σε πείσουν να σκύψεις το κεφάλι. Να δεχτείς αδιαμαρτύρητα να σου στριμώξουν το βίο σε ένα στενό ξύλινο κουτί που θυμίζει φέρετρο. Δεν ακούς ούτε μία καλή είδηση, κάτι θετικό ή αισιόδοξο. Αυτά ισχύουν για μένα και για άλλους εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Θα έπρεπε να χαρώ που δεν είμαι μόνη που στεναχωριέμαι αλλά….
  *Που θα πάει αυτό το καλοκαίρι; Τα Σαββατόβραδα στην Αθήνα που σφύζανε οι δρόμοι και τα μπαράκια από κόσμο και νεολαία βλέπεις μόνο άδειους δρόμους και μαγαζάκια που έκλεισαν.
  *Καθημερινά μαθαίνεις για απολύσεις και κρέμασμα επιχειρήσεων λόγω χρεών. Όπου γυρίζεις το κεφάλι σου βλέπεις μόνο τράπεζες που δηλώνουν κέρδη και επιχειρήσεις και οικογένειες που δηλώνουν χρέη.
  *Η σχετικά μεγάλη ομάδα των πενηντάρηδων ,που κάποτε είχε μεγάλη ζήτηση λόγω εμπειρίας και επιστημονικών προσόντων ,απειλείται πολύ περισσότερα από άλλες ομάδες επειδή κανένας δεν θα μπει στον κόπο να τους προσλάβει .
  *Ο οργισμένος λαός μας αναγκάζεται να κόψει από εδώ και εκεί και να περιορίσει από την άλλη. Μαθημένος με αγώνες και μάχες βγαίνει στους δρόμους και φωνάζει αλλά κουράστηκε, για πολλοστή φορά, να σφίξει το ζωνάρι. Ως πότε να πληρώσει τα σπασμένα; Οι νόμοι συνεχίζουν να εφαρμόζονται επιλεκτικά στους πολλούς φτωχούς και είναι ανύπαρκτοι για τους λίγους
  *Με ποια χαρά να μπει η Ελλάδα σε μία τρίχρονη περίοδο στερήσεων και μιζέριας; Με πόσο ενθουσιασμό να ατενίζει το μέλλον που θυμίζει φυλακή ;Για τι να ψηφήσει ο έλληνας κάποιους που a priori είναι λαμόγια;
  Το μόνο που με κάνει να αισιοδοξώ είναι ότι η χώρα μας έχει προϊστορία. ,έχει περάσει από κακουχίες και δυστυχίες και όμως επιβίωσε. Πέρασαν πάνω της 400 χρόνια Τουρκοκρατίας, δύο παγκόσμιους πολέμους και τόσες απειλές και όμως άντεξε. Δεν ηττήθηκε και καθημερινά συγκεντρώνει δυνάμεις προσπαθώντας να ανταπεξέλθει στις καινούργιες συνθήκες .Μοιάζει με έναν άλλο Φοίνικα ,το αρχαίο πτηνό των Αιγυπτίων που ζούσε 500 χρόνια όταν διαισθανόταν πως έρχεται το τέλος άναβε φωτιά από αρωματικά φυτά και καίγονταν για να αναγεννηθεί κατόπιν από τις στάχτες του. Η Ελλάδα όσο και να την ταλαιπωρούν και να την βασανίσουν αύριο θα αναγεννηθεί!
• July 10, 2010
• 16:38

  Ο σ. Φώτης Κουβέλης πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Ομόφωνα εξελέγη ο Φώτης Κουβέλης πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς, στη διάρκεια των εργασιών της πρώτης συνεδρίασης της Πολιτικής Επιτροπής. Κατά την 1η σύνοδο της Πολιτικής Επιτροπής συγκροτήθηκαν η Εκτελεστική Επιτροπή και οι επιτροπές για τις θέσεις του 1ου Συνεδρίου και γα την κατάρτιση του καταστατικού του κόμματος που θα εγκριθεί από το Συνέδριο. Στην ομιλία του ο Φ. Κουβέλης τόνισε ότι η αριστερή απάντηση στην κρίση απαιτεί γνώση και θέληση, διάλογο στην κοινωνία και πολιτικό αγώνα.
  Συνέχισε λέγοντας ότι η Δημοκρατική Αριστερά πρέπει να πάρει μια μεγάλη πρωτοβουλία κοινωνικού, επιστημονικού, και πολιτικού διαλόγου για τη διέξοδο από τη κρίση. «Να συζητήσει παντού και επεξεργαστεί μεγάλες και μικρές προτάσεις, συσπειρώνοντας εκείνους που προσδοκούν ένα κράτος χωρίς πελατειακές εξυπηρετήσεις, πολέμιο και όχι παραγωγό της διαφθοράς και της παραοικονομίας» εξήγησε."Σε συνθήκες κρίσης δεν απειλούνται μόνον τα εισοδήματα, αλλά και οι αξίες της συλλογικότητας και της ανθρωπιάς"Βασικές μας σταθερές, επισήμανε ο Φ. Κουβέλης, είναι ο επίμονος αγώνας κατά των ανισοτήτων, η προστασία της αξίας της εργασίας και η στήριξη της παραγωγικής δραστηριότητας. Καταψηφίσαμε το μνημόνιο, το ασφαλιστικό και τις εργασιακές ρυθμίσεις, πρόσθεσε, επειδή δεν δεχόμαστε ως μόνο κριτήριο τον εκβιασμό των πιστωτών και των κέντρων ισχύος της ΕΕ.Ο κ. Κουβέλης άφησε αρκετές αιχμές για τον τρόπο δράσης άλλων δυνάμεων, σημειώνοντας ότι είναι αδύνατο να συγκροτηθεί ισχυρό κοινωνικό ρεύμα πάνω στα «όχι». «Απαιτούνται εναλλακτικές λύσεις. Είναι πιο επίπονο, δεν έχει την ευκολία της καταγγελίας, όμως δεν συσπειρώνονται οι εργαζόμενοι, οι πολίτες αλλιώς. Τα σημάδια στις κινητοποιήσεις είναι πασιφανή» υπογράμμισε με νόημα.Παράλληλα επίσημανε ότι οι προτάσεις πρέπει να μην διέπονται από συντεχνιακή αντίληψη, αλλά να κυριαρχούνται από το δημόσιο συμφέρον. «Και ακόμη, η κοινωνική δράση πρέπει να δυναμώνει και να μην υπονομεύει την κοινωνική αλληλεγγύη. Ξέρουμε ότι σε συνθήκες κρίσης δεν απειλούνται μόνον τα εισοδήματα, αλλά και οι αξίες της συλλογικότητας και της ανθρωπιάς.»
  Για το συνέδριο εξέφρασε την ελπίδα να είναι ένα σύνολο πρωτοβουλιών και διαδικασιών που θα αναδείξουν τις αξίες της Δημοκρατικής Αριστεράς. «Η Δημοκρατική Αριστερά προχωράει μπροστά. Το κόμμα μας δεν μασάει τα λόγια του. Συγκρούεται όταν και όπως πρέπει, με στόχο πάντα τη συγκέντρωση δυνάμεων, την αλλαγή των πολιτικών και κοινωνικών συσχετισμών.» Θα δουλέψουμε με δημιουργικότητα, συντροφικότητα, αποτελεσματικά, ενωτικά με κατανόηση και σεβασμό στη διαφορετική άποψη για να αναδείξουμε την αριστερά που χρειάζεται η κοινωνία και την περιμένει» κατέληξε.
  Εδώ ολόκληρη η ομιλία του σ. Κουβέλη
• 16:05

  Για την «ανανεωτική» Δημοκρατική αριστερά

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Της Σώτης Τριανταφύλλου
  Στην Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ ανεξάρτητη «δημοκρατική αριστερά»: υπήρξε η ΕΔΑ η οποία αποτελούσε, εκ των πραγμάτων, όμηρο του παράνομου ΚΚΕ· υπήρξαν και υπάρχουν «αριστεροί δημοκράτες», μονάδες, παρέες· υπήρξε και υπάρχει σοσιαλδημοκρατικό κόμμα· υπάρχει σοσιαλφασιστικό· υπάρχει κι ο σχηματισμός που ελάχιστα διαφέρει από το ΚΚΕ. Ο ΣΥΡΙΖΑ συνιστά μέρος ενός ευρωπαϊκού (και παγκόσμιου) φαινομένου μιας και δίπλα στα παλιά κομμουνιστικά κόμματα έχουν εμφανιστεί κομμουνιστογενείς ομάδες (π.χ. το γαλλικό «Αντικαπιταλιστικό Κόμμα» που εκπροσωπεί ο Ολιβιέ Μπεζανσενό, η ιταλική «Κομμουνιστική Επανίδρυση») οι οποίες θα όφειλαν να βρουν τρόπο να συνεργαστούν με τα ΚΚ· τα ΚΚ, παρότι «χρεοκοπημένα», αποτελούν το κρυφό ιδανικό τους. Αν κάποιο κόμμα στερείται νοήματος, αυτό είναι ο ΣΥΡΙΖΑ: εφόσον οραματίζεται την εργατική επανάσταση (υπό ασαφείς όρους), με το να ψευτοδιαφοροποιείται από το ΚΚΕ υπονομεύει τους ίδιους του τους στόχους.
  Καθώς, όσα ενώνουν τον ΣΥΡΙΖΑ με το ΚΚΕ είναι περισσότερα και σημαντικότερα από όσα τον χωρίζουν, η κυρίαρχη φυσιογνωμία της ελληνικής αριστεράς είναι σταθερά δογματική και θηριώδης· με φωνή διαπεραστική, με ύφος επιθετικού θύματος· χωρίς δημοκρατική παιδεία· χωρίς σεβασμό στους θεσμούς· «εργατιστική», «οικονομιστική», λαϊκιστική. Όχι ότι το ΚΚΕ –το οποίο αποτελεί διεθνή εξαίρεση σε ό,τι αφορά την εκτίμηση της ιστορίας, την ερμηνεία του μαρξισμού-λενινισμού (με έμφαση στον λενινισμό), την αδιαλλαξία προς τα υπόλοιπα «αριστερά» κόμματα– θα δεχόταν να συνεργαστεί με τους «προδότες» του ΣΥΡΙΖΑ. Η ηθική της πίστης/προδοσίας που το διέπει εμποτίζει με μισαλλοδοξία και φανατισμό ολόκληρη την κοινωνία· το ΚΚΕ έχει επιβάλει τον ηθικό του κώδικα εδώ και εβδομήντα χρόνια: χάνοντας τον εμφύλιο πόλεμο (τον καταδικασμένο από την αρχή) κέρδισε την ειρήνη· η Ελλάδα έγινε μια δεξιά δικτατορία με σοβιετόφιλους πολίτες· μικροαστούς, συντηρητικούς «αριστερούς»· τόσο κατατρεγμένους (όχι μόνον από την δεξιά αλλά από την ίδια τους την παράταξη) που δεν είχαν την ενέργεια για να σκεφτούν. Κανείς δεν μπορεί να ζει κάτω από συνθήκες απόλυτης πραγματικότητας· το ΚΚΕ όμως ζει κάτω από συνθήκες απόλυτης μυθολογίας. Γι’ αυτό –και για πολλούς άλλους πολιτικούς και πολιτισμικούς λόγους– το ΚΚΕ εσωτερικού, που από το 1968 υποσχόταν μια «κοινωνική» δημοκρατική αριστερά, μια αριστερά ευρωπαϊκή, απέτυχε. Το μη-ευρωπαϊκό ΚΚΕ («εξωτερικού») απέκτησε και διατηρεί ακόμα μεγαλύτερη δύναμη από την εκλογική του: η ηθική, ο εσωτερικός πολιτισμός του, η ρητορική του αντιστοιχούν στην ελληνοθωμανική καθυστέρηση. Και εξαιτίας αυτής της καθυστέρησης εκφράζει τη συστηματικά απλοϊκή του γνώμη «στον δρόμο», ευαγγελιζόμενο την προλεταριακή επανάσταση. Ωστόσο, για οποιαδήποτε επανάσταση χρειάζονται επαναστάτες· ειδικά για μια προλεταριακή επανάσταση είναι απαραίτητοι οι επαναστάτες προλετάριοι.
  Έχουμε λοιπόν την αριστερά που αξίζουμε; Μπορούν να φέρουν τον χαρακτηρισμό της αριστεράς κόμματα σαν το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ; Ή μήπως ενώ προχωρεί ο 21ος αιώνας δικαιούμαστε μια αριστερά που να μηδενίζει –όσο είναι δυνατόν– το κοντέρ αυτής της τρελής ιστορίας η οποία έχει να επιδείξει, εκτός από «αγώνες» και ηρωισμούς, πισώπλατα μαχαιρώματα, αιματηρές εκκαθαρίσεις, μοιραία σφάλματα; Για να δικαιούμαστε μια «κανούργια» (όχι «ανανεωτική», αλλά καινούργια) αριστερά πρέπει, κατ’αρχάς, να την επιζητούμε: ο χρόνος θα δείξει αν η πρωτοβουλία των τεσσάρων βουλευτών που αποχώρησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ εκφράζει κάποια κοινωνική ανάγκη, ή αν πρόκειται για μια απαραίτητη αλλά μάταιη κίνηση αψηφισιάς. Έτσι κι αλλιώς, το διάβημα άργησε υπερβολικά: ακόμα και το 1968 ήταν ήδη πολύ αργά· η αριστερά έχασε το βήμα της μοντέρνας εποχής· ήδη, από τη δεκαετία του ’30 έπαψε να αποτελεί όχημα κοινωνικής πρωτοπορίας. Στη δεκαετία του ’60 και του ’70, πολλές από τις απαραίτητες κοινωνικές μεταρρυθμίσεις πραγματοποιήθηκαν με πρωτοβουλίες της σοσιαλδημοκρατίας και της κεντροδεξιάς. Η αριστερά εξέπεσε στον αντιδυτικό μηδενισμό και στην ανόητη «πολιτική ορθότητα» που εξελίχθηκε σ’ ένα νέο κατεστημένο. Χωρίς καμιά ενοχή, χωρίς καμιά αυτοσαρκαστική χειρονομία.
  Τι πρέπει να γίνει αν θεωρούμε ότι υπάρχει ανάγκη και χώρος για ένα σύγχρονο, δημοκρατικό, «επαναστατικά» μεταρρυθμιστικό κόμμα: 1) πλήρης ρήξη με την ιστορία και την πολιτεία του ΚΚΕ 2) ανάδειξη καινούργιων αναλύσεων της σημερινής πολιτικής και οικονομικής κατάστασης με παράλληλη ανάδειξη καινούργιων λύσεων: άνοιγμα ενός ευρέος διαλόγου γύρω από την πολιτική και τον τρόπο της ζωής 3) οργάνωση ενός δημοκρατικού κόμματος με χαλαρές δομές στη βάση μιας διακήρυξης που να περιλαμβάνει τα πρωταρχικά ζητήματα της οικονομίας και της δημοκρατίας: παραγωγή τοπικών προϊόντων (μείωση εισαγωγών)· χωρισμός εκκλησίας-κράτους· δήμευση εκκλησιαστικής περιουσίας· σταδιακή κατάργηση του στρατού· «εθνική» ανεξαρτησία στο πλαίσιο της ΕΕ (προς το παρόν...)· εκπαιδευτική μεταρρύθμιση· περιβαλλοντική προστασία· περιορισμός δημόσιου τομέα και γραφειοκρατίας· άρση της μονιμότητας· ενθάρρυνση της επιχειρηματικότητας· τροποποίηση του μητρικού-πατρικού ρόλου του κράτους· μεταναστευτική πολιτική (σταματώ εδώ: το «μανιφέστο» για μια δημοκρατική αριστερά καταλαμβάνει κάμποσες σελίδες).
  Η ουσία είναι ότι για να παίξει η αριστερά «θετικό» ρόλο, όχι τον θορυβώδη και κενό περιεχομένου που έχει συνηθίσει να παίζει (γόοι και κραυγές και αιώνιοι πόνοι) θα χρειαστεί καινούργια πρόσωπα με καινούργιες ιδέες και λέξεις. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να υποβάλουμε σε ευθανασία τα «παλιά» πρόσωπα όπως ισχυρίζονται οι γνωστοί θερμοκέφαλοι που δεν λείπουν από κανέναν πολιτικό χώρο: στα πλαίσια και στις παρυφές της «ανανεωτικής» αριστεράς συναντάει κανείς τους καλύτερους από τους πρεσβύτερους συμπολίτες μας (και, αναπόφευκτα, μερικούς που δεν θα ήθελε να συναντήσει ποτέ...) Η «νέα» αριστερά, θα χρειαστεί σαφές, ριζοσπαστικό πρόγραμμα που ίσως δυσαρεστήσει και σοκάρει τους καλοπερασάκηδες, τους θρησκομανείς, τους λεβεντοπατριώτες, τους φραπεδόβιους αεριτζήδες, τους γλεντζέδες των σκυλάδικων, τους τεμπελοφοιτητές, τους κουκουλοφόρους, τους αναρχοφασίστες, τους χούλιγκανς των γηπέδων κι όσες γυναίκες είναι ενθουσιωδώς παραδομένες σε ανδρική τυραννία· κοντολογίς, όποιον χαρακτηρίζεται, αυθαιρέτως, «μέσος Έλληνας» συγκεντρώνοντας πλήθος από αντικρουόμενες ιδιότητες. Από τη φύση της, η αριστερά (φύση που έχει διαστραφεί: έτσι προκύπτει η αλλόκοτη ανάγκη για το επίθετο «δημοκρατική» που θα έπρεπε να περιττεύει), είναι δύναμη επαναστατική μέσα στην καθημερινότητα· δεν κολακεύει τους κομφορμιστές: είτε τους θαμπώνει, είτε τους ανοίγει τα μάτια.
  
  Πηγή: Athens Voice

• 12:25

  ΚΡΕΣΕΝΤΑ ΑΡΜΑΓΕΔΔΩΝΟΣ ΣΕ ΞΙ ΦΑΛΤΣΟΡΕ - ΟΠΟΥΣ ΔΥΟ: "ΤΟ ΦΙΛΙ ΤΩΝ ΙΟΥΔΩΝ"

   » ‎ Μποτίλια στο Πέλαγος
  
  
  
  Το φιλί των Ιούδων
  
  
  ΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ: ΟΠΕΡΕΤΕΣ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΗΣ ΥΠΕΡΕΞΟΥΣΙΑΣ ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΗΝ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ ΔΟΤΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ.
  
  Σήμερα το κύριο θέμα που απασχολεί την επικαιρότητα είναι η υπαγωγή της Ελλάδος στο ΔΝΤ και η με ταχυδακτυλουργικό τρόπο δήθεν υπερχρέωσή της από τα εγχώρια τσιράκια του.
  Επειδή ως κάτοικος της Μεγάλης Ελλάδος και εραστής του Πνευματικού Υπερτόπου που λέγεται Ελλάς, τυγχάνω να παραβρίσκομαι εντός των ορίων του Ελλαδικού κράτους κατά διαστήματα. Βεβαίως η συνεχής επαφή με την ελλαδική πραγματικότητα μέσω των μαζικών μέσων προπαγάνδας, αλλά κατά τα τελευταία έτη και μέσω της ευλογίας του διαδικτύου, καθιστούν δυνατή την προσέγγιση μιας γενικής εικόνας όσων εκτυλίσσονται. Η προσωπική παρουσία όμως, επειδή ακριβώς συμβαίνει κατά διαστήματα, αποκτά διαστάσεις ενός μύχιου δράματος, κάτι σαν σίριαλ στην οθόνη της ψυχής, όπου χάνονται βασικά επεισόδια. Έτσι κάθε νέα άμεση επαφή αφήνει να καταγράφονται με γλαφυρό τρόπο όλες εκείνες οι ποιοτικές αλλαγές, που έλαβαν χώρα ενδιαμέσως. Όχι πάντοτε μόνο ως συνεχής χειροτέρευση -ή και καθίζηση κάποιων δεδομένων - που μπορεί να επιφέρει σοκ. Γιατί στην ζωή δεν υπάρχει μονόδρομος. Γι όσους βιώνουν την ζωντανή ιστορία του τόπου, δεν γίνεται αντιληπτή μόνοπ η διογκούμενη αμαρτία, αλλά και η κυοφορούμενη χάρις.
  Ενθυμούμαι λοιπόν την εντύπωση που αποκόμισα από κάποια επιστροφή στην Ελλάδα, κατά την διάρκεια του πολέμου στην Γιουγκοσλαβία. Ενώ ο πόλεμος αυτός εξελισσόταν δίπλα μας, οι περισσότεροι δημιουργούσαν την εντύπωση, ότι πίστευαν πως ο πόλεμος αυτός γινόταν σε άλλο πλανήτη. Η απάθεια, μέχρι βαθμού αποκτηνώσεως, που επέφεραν συνθήματα όπως "Η Ελλάδα πόλος σταθερότητας και ανάπτυξης στα Βαλκάνια", σε συνδυασμό με τις δυνατότητες που παρείχε η διεθνής αλήτ στο ελλαδικό ψευτοκεφάλαιο για μια φρούδα επέκταση στον Βαλκανικό χώρο, έδιναν την εικόνα κατσίκας, που την ταΐζουν την Μεγάλη Εβδομάδα, για να την σφάξουν παραμονή του Πάσχα. Πέρα από μια συναισθηματικού χαρακτήρος ταύτιση με τους Σέρβους, η οποία περιοριζόταν στην συλλογή και αποστολή κάποιων ειδών βοηθείας, δεν υπήρξε κανένας προβληματισμός για τα αίτια και τους στόχους αυτού του πολέμου. (Εάν περί αυτού τυγχάνω άνευ ενημερώσεως, ας με παραπέμψουν κάποιοι ευγενείς επισκέπτες σε ανάλογα κείμενα και δραστηριότητες της εποχής).
  Κανένας προβληματισμός δεν έλαβε χώρα, για το γεγονός ότι ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς ήταν επί σειρά ετών μόνiμος συνεργάτης του Χένρυ Κίσιγκερ στην Kissinger Associates, ότι ο Κάραζιτς υπήρξε ως ψυχίατρος επί μακρόν συνεργάτης της Ιντέλιτζενς Σέρβις, ότι το Ισραήλ συνέδραμε με όπλα τον ομοσπονδιακό Γιουγκοσλαβικό στρατό κατά την διάρκεια του εμφυλίου, ότι η βόμβα που εξερράγη στην αγορά του Σεράγεβο με αποτέλεσμα εκατοντάδες θύματα και που πυροδότησε τον εμφύλιο στην Βοσνία, ήταν ΝΑΤΟϊκής κατασκευής, ότι ο υφυπουργός του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Lawrens Eagleburger, ο οποίος δηλώνοντας για τον Μιλόσεβιτς "Θα φροντίσω να πεθάνει το κτήνος", πρωτοστάτησε στην οργάνωση της νατοϊκής επίθεσης εναντίον της Σερβίας, ήταν επιστήθιος φίλος του Μιλόσεβιτς και υποδιευθυντής της Τράπεζας της Λιουμπλιάνκα, όταν διευθυντής ήταν ο Μιλόσεβιτς, αλλά και παντρεμένος με Σκοπιανή. Ότι η υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ σε εκείνη την φάση Μαντλίν Ολμπράιτ ήταν Εβραί, η οποία είχε μεγαλώσει στην Γιουγκοσλαβία (η οποία μάλιστα δήθεν "αγνοούσε" την εβραϊκή καταγωγή της) διαθέτοντας σωρεία γνώσεων και επαφών εκ των έσω με το πρώην τιτοϊκό καθεστώς. Ότι ο χαφιές της Ιντέλιτζενς Τίτο με τον χαφιέ των ΗΠΑ Γκεόργκι Δημητρώφ, τον οποίον δολοφόνησε ο Στάλιν κατά την παραμονή του σε νοσοκομείο της Μόσχας, σχεδίαζαν την δημιουργία "Βαλακανικής Ομοσπονδίας" κόντρα στον Στάλιν και ως σφήνα στο σταλινικό μπλοκ. Ότι ο Μιλόσεβιτς ξεπούλησε την Κράϊνα.
  Όλο το μένος της δήθεν "πατριωτικής" προπαγάνδας είχε ως στόχο την Γερμανική κυβέρνηση, η οποία αναμφίβολα έπαιξε τον βρωμερό ρόλο της στην διαδικασία διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας, κατά τα συνήθη, αφήνοντας όμως ανέγγιχτους τους Αγγλοσάξονες. Η τεράστια στρατηγικής σημασίας βάση όμως Φορτ Μπόντστιλ στο Κοσσυφοπέδιο, αλλού ανήκει και η CIA αποτελεί τον ιδιοκτήτη αγωγού της ηρωίνης από το Αφγανιστάν μέσω Πριστίνα προς τις αγορές του "πολιτισμένου κόσμου".
  Ένας δοτός πόλεμος, αναδασμού των Βαλκανίων, προς όφελος των παρασκηνίων που κυριαρχούν στις ΗΠΑ. Ένας δοτός πόλεμος, που γέμισε τα ταμεία του Μολόχ της πολεμικής βιομηχανίας των ΗΠΑ, με μεταβίβαση ζεστού χρήματος από την Ευρώπη, δανεισμένο από τις τράπεζες του Αγγλοσαξονικού κατεστημένου, για πυραύλους που ερρίφθησαν σε μεγάλο ποσοστό στην Αδριατική (για να εκφορτώσουν δήθεν τα αεροσκάφη) με ένα κοστολόγιο, το οποίο δεν δόθηκε ποτέ στην δημοσιότητα.
  
  "Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει". Ο μηχανισμός που διέπει τα παρασκήνια των πολέμων, προσδίδοντάς τους, πέρα από τα όρια της σκηνοθεσίας, την διάσταση μιας εμετικής οπερέτας, για την επιβολή των στρατηγικών στόχων των μεγάλων. Με την συμμετοχή όμως δυστυχώς και των μικρών. Που φανατισμένοι και ασυγκρότητοι άγονται και φέρονται ως ύδατα στο δοχείο βδελυγμίας της μεγάλης πόρνης Βαβυλώνος. Των ίδιων Μολοχιστικών δυνάμεων που ξεχύθηκαν από τα Γόμορα στην παγκόμιο σκηνή, με στόχο την επιβολή παγκοσμίου δικτατορίας.
  
  Ακόμη τραγικότερα υπήρξαν τα παρασκήνια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. "Ο Χίτλερ στήνει το χορό, εγώ όμως σφυρίζω τον σκοπό", διακήρυξε ο επικεφαλής του Αγγλοσαξονικού σατανισμού, στα πλαίσια της "Χρυσής Αυγής", του "Golden Down", Αλάιστερ Κρόουλι.
  Γεγονότα που έχουν τεκμηριωθεί από σωρεία βιβλιογραφίας, η οποία είναι σχεδόν στο σύνολό της και ατελώς προσβάσιμη στο διαδίκτυο. Σατανιστές Αγγλοσάξονες, Γουόλ Στρήτ, αλλά και Σταλινικοί ενίσχυσαν τον Χίτλερ και τους Ναζί, για την επιβολή του παγκόσμιου μακελιού, με στόχο ένα πλέον ευνοϊκό παγκόσμιο αναδασμό, προς όφελος του συγκεκριμένου εξουσιαστικού τραπεζικού κατεστημένου και των δυνάμεων που προωθούν τον Αρμαγεδδώνα. (Ίδε επ' αυτού: Πχ.: έργα του Antony Sutton, του Wolfgang Eggert, καθώς και το "Rakowskij Protokoll" στο scribd.com). Η ίδρυση του Ισραήλ είχε σαν στόχο σε πρώτη φάση την επιβολή του πετρελαίου, ως άχρηστου τελικά και πρωτόγονου ενεργειακού φορέα και στην συνέχεια την επιβολή του Αρμεγεδδώνος. Στοχεύσεις, οι οποίες στρέφονται πρώτα και κύρια ενάντια στον πολυπαθή Εβραϊκό λαό, ο οποίος καθίσταται μόνιμα θύμα μιας μολοχιστικής, κατά σημαντικότατο μέρος εξωεβραϊκής, ως Χαζαρικής, ηγεσίας. Αλλά και εναντίον της συνολικής Ανθρωπότητος.
  
  
  ΤΟ ΦΙΛΙ ΤΩΝ ΙΟΥΔΩΝ
  
  Στο προηγούμενο μέρος έγινε μνεία στην μεθόδευση της πτώσης του καθεστώτος του Σάχη και στην άνοδο των μουλάδων στην περσική εξουσία από τις ΗΠΑ, με την προσθήκη ότι το θέμα αυτό αξίζει προσεχώς μια ιδιαίτερη αναφορά.
  Εδώ όμως αξίζει να τονιστεί το γεγονός ότι ο μεγάλος "αντίπαλος" του Ισραήλ και "κάργα αντισιωνιστής" Αχμεντινετζάντ, ως προέχων των καθεστωτικών δυνάμεων του Ιράν, οι οποίες προωθούν σε συνεργασία με τις αντίστοιχες ανθρωπομηδενιστικές δυνάμεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ τον Αρμαγεδδώνα είναι - όπως είναι αναμενόμενο - Εβραίος.
  Το δυνατό σε αποκαλύψεις βάσει στοιχείων ιστολόγιο "Έλλην και Αχαιός", αλλά και άλλα ιστολόγια έχουν προβεί κατά το πρόσφατο παρελθόν σε σημαντικές επ' αυτού αποκαλύψεις:
  
  http://ellhnkaichaos.blogspot.com/2010/06/blog-post_17.html
  
  Γράφει στο εν λόγω άρθρο ο "Έλλην και Αχαιός":
  
  "ΕΒΡΑΙΟΣ Ο ΜΑΧΜΟΥΝΤ ΑΧΜΑΝΤΙΝΕΤΖΑΝΤ;
  
  Σύμφωνα με την εφημερίδα "Daily Telegraph" ο Ιρανός Πρόεδρος έχει εβραϊκή καταγωγή και έχει αλλάξει το όνομά του.
  Να τονίσουμε οτι η αλλαγή ονόματος είναι συνήθης στους Εβραίους εκτός Ισραήλ εδω και χιλιάδες χρόνια με σκοπό να κρύψουν την καταγωγή τους.
  
  Αναδημοσιεύουμε απο i-reporter:
  
  Το γύρο του κόσμου κάνει άρθρο της βρετανικής Daily Telegraph στην οποία ούτε λίγο ούτε πολύ, ο Αχμαντινετζάντ παρουσιάζεται ως Εβραίος που άλλαξε το όνομά του.
  
  Μια φωτογραφία στην οποία ο πρόεδρος του Ιράν κρατάει την ταυτότητά του (πάρθηκε κατά τις εκλογές του Μαρτίου 2008) δείχνει, μετά τη μεγέθυνση που υπέστη σε υπολογιστή, ότι το προηγούμενο όνομά του ήταν Σαμπουριάν (Sabourjian)! Σημείωμα πάνω στην ταυτότητά του καταδεικνύει ότι το όνομά του άλλαξε σε Αχμαντινετζάντ λίγο αφότου γεννήθηκε και η οικογένειά του ασπάστηκε το Ισλάμ.
  
  Σύμφωνα με την Daily Telegraph οι Σαμπουριάν κατάγονται παραδοσιακά από το Αραντάν, τον τόπο γέννησης του σημερινού προέδρου, και το όνομα προέρχεται από τον "υφαντή του Σαμπούρ", την ονομασία που έχει το εβραϊκό σάλι Tallit στην Περσία. Το όνομα Σαμπουριάν είναι εξάλλου καταχωρημένο στη λίστα με τα ονόματα Εβραίων του ιρανικού Υπουργείου των εσωτερικών. Και πρόκειται για αρκετά κοινότυπο όνομα των Εβραίων του Ιράν.
  
  Η εφημερίδα που αποκαλύπτει την πληροφορία πήρε καταθέσεις και από ειδήμονες στα ιρανικά ζητήματα οι οποίοι πιστεύουν ότι μεγάλο μέρος του ακραίου αντισημιτισμού του Αχμαντινετζάντ πηγάζει από την προσπάθειά του να αποκρύψει το παρελθόν του.
  
  Η αλήθεια είναι ότι ο Αχμαντινετζάντ ποτέ δεν έκρυψε το ότι το όνομά του άλλαξε όταν η οικογένειά του μετακόμισε στην Τεχεράνη στη δεκαετία του 1950. Ποτέ όμως δεν εξήγησε το λόγο της αλλαγής. Συγγενείς του προέδρου έχουν δηλώσει στο παρελθόν ότι κάτι τέτοιο ίσως κατέστη απαραίτητο για θρησκευτικούς και οικονομικούς λόγους.
  
  Η "ευαισθησία" του ζητήματος έγινε εμφανής όταν το καλοκαίρι που μας πέρασε Ιρανός μπλόγκερ που είχε ζητήσει τη διεξαγωγή έρευνας για το όνομα του Προέδρου συνελήφθη και ανακρίθηκε.
  
  Μέχρι στιγμής οι αντιδράσεις στην είδηση της Daily Telegraph κάνουν το γύρο του κόσμου. Εβραϊκοί ιστοχώροι προσπαθούν να εξηγήσουν τη συμπεριφορά του Ιρανού ηγέτη υπό το φως των νέων αποκαλύψεων. Άλλοι πάλι, όπως ο διακεκριμένος δημοσιογράφος και αναλυτής Meir Javedanfar, δηλώνουν ότι το άρθρο είναι απολύτως ανακριβές".
  
  
  Η ΠΡΟΕΙΔΙΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΦΙΝΤΕΛ ΚΑΣΤΡΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΙΝΔΥΝΟ ΕΝΟΣ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΟΥ ΑΡΜΑΓΕΔΔΩΝΟΣ
  
  Reflections by comrade Fidel:
  http://www.cuba.cu/gobierno/reflexiones/2010/ing/f270610i.html
  
  KNOWING THE TRUTH TIMELY
  
  As I was writing every one of my previous Reflections, and a catastrophe was quickly zeroing in on humanity, my major concern was to fulfill the primary duty to inform our people.
  
  Today, I feel more relax than 26 days ago. As the situation evolves, I can reiterate and expand on the information to the national and international public.
  
  Obama has committed to attend the quarterfinals match on July 2, if his country’s team makes it to that stage. He supposedly knows better than anyone that the quarterfinals will not be contested because very serious developments will take place before that; or at least he should know.
  
  Last Friday, June 25, an international press agency known for the attention to details in its reports, published a statement by the “…Navy Commander of the elite Corps of the Guardians of the Islamic Revolution General Ali Fadavi…,” warning “…that if the United States and its allies inspect Iranian ships in international waters ‘they will have their response in the Persian Gulf and the Strait of Hormuz.’”
  
  The information was taken from the local news agency Mehr of Iran.
  
  According to the press dispatch, said news agency reported that “Fadavi added that ‘the Navy of the Revolutionary Guardians currently has hundreds of vessels equipped with missile launchers.’”
  
  The information, produced approximately at the same time of what Granma published or perhaps before, seemed at some points an exact copy of the Reflections elaborated on Thursday June 24th and ran by that paper on Friday 25th.
  
  The coincidence can be explained by the simple use of a logical reasoning. I was completely unaware of what the Iranian local agency had published.
  
  I have absolutely no doubt that as soon as the American and Israeli warships are deployed –alongside the rest of the American military vessels positioned off the Iranian coasts-- and they try to inspect the first merchant ship from that country, there will be a massive launching of missiles in both directions. At that moment exactly the terrible war will begin. It’s not possible to estimate how many vessels will be sunk or from what country.
  
  Knowing the truth timely is the most important thing for our people.
  
  It doesn’t matter if almost everybody, I’d dare say 99.9% or more of my compatriots, instinctively cling to hopes and agree with my sincere wishes to be wrong. I have talked to people close to me, and I have also received news from many noble, selfless and hardworking people who have read my Reflections and do not challenge my considerations in the least but rather absorb, believe and swallow my reasoning through a dry throat; however, they immediately go back to the tasks to which they devote their energies.
  
  That is precisely what we expect of our compatriots. But it would be worse to suddenly become aware of extremely gave events without having heard as much as a news about such possibility. Then there would be confusion and panic, and that would be unworthy of our heroic Cuban people, which was very close to becoming the target of a massive nuclear strike on October 1962, and still did not hesitate for a second in discharging its duty.
  
  Our brave combatants and the military chiefs of our Revolutionary Armed Forces taking part in heroic internationalist missions were close to becoming the victims of nuclear strikes against the Cuban troops deployed close to the Angolan south border from where the South African racist forces --at the time positioned on the Namibian border-- had been expelled after the battle of Cuito Cuanavale.
  
  The Pentagon, with the consent of the President of the United States, supplied the South African racists through Israel with about 14 nuclear bombs, more powerful than those dropped on the Japanese cities of Hiroshima and Nagasaki, as we have indicated in previous Reflections.
  
  I am neither a prophet nor a fortune teller. Nobody told me a word of what was to happen. It has all been the result of what I today describe as a logical reasoning.
  
  We are neither new to this complicated issue nor are we meddlesome.
  
  It is possible to predict what will happen in the rest of the Portuguese and Spanish speaking Americas during the nuclear post crisis.
  
  Under such circumstances, it will not be possible to talk of capitalism or socialism. A stage will open that will see the management of the available goods and services in this part of the continent. Certainly, every country will continue being ruled by those who head the governments today, some very close to socialism and others euphoric over the opening of the world market to fuels, uranium, copper, lithium, aluminum, iron and other metals being sent to the developed and rich countries today that will suddenly disappear.
  
  An abundance of food exported now to that world market will also disappear abruptly.
  
  In these circumstances, the most basic products needed for life: food, water, fuels, and the resources found in the hemisphere south of the United States will suffice to preserve some of the civilization whose unbridled advance has led humanity into such a disaster.
  
  Nevertheless, there are still some uncertainties. Will the two mightiest nuclear powers, the United States and Russia, be able to refrain from using their nuclear weapons against each other?
  
  There is no doubt, however, that from Europe the nuclear weapons of Great Britain and France, allied with the United States and Israel, --the same that enthusiastically imposed the resolution that will inevitably unleash the war, which for the abovementioned reasons will immediately become nuclear-- are threatening the Russian territory even though this country and China have done everything within their capabilities to prevent the conflict.
  
  The economy of the superpower will fall to pieces like a house of cards. The American society is the least prepared to endure a catastrophe like the one the empire has created in the same territory where it started.
  
  We don’t know which will be the effect on the environment of the nuclear weapons that will unavoidably explode in various parts of the world, and that in the least serious variant will happen in abundance.
  
  As for me, to advance a hypothesis would be pure science fiction.
  
  
  Fidel Castro Ruz
  
  June 27, 2010
  
  2:15 PM
  
  
  Η "ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΙΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ" ("THE ANGLOSAXON MISSION")
  
  Είναι επόμενο, το τεράστιο εύρος και οι πρωτόγνωρης μορφής απάνθρωπες συνέπειες ενός σχεδιαζόμενου Αρμαγεδδώνος να έχουν προκαλέσει φοβερή δυσφορία σε επιτελικά στελέχη της εξουσίας που προετοιμάζει αυτά τα σχέδια, τα οποία κατά σύμπτωση ή άλλες συγκυρίες έλαβαν κάποια γνώση σχετικά με αυτά.
  Ένα από τα δυο σημαντικότερα ντοκουμέντα που κυκλοφορούν αυτήν την στιγμή στο διαδίκτυο είναι μια συνέντευξη, την οποία έδωσε κάποιος επιτελικός του Αγγλικού Στρατού στο Camelot Project. Αυτό το πρόγραμμα αποτελεί σημαντική πρωτοβουλία τόσο ερευνητικής ενασχόλησης με τα μελλοντικώς τεκταινόμενα, όσο και παρουσίασης στο κοινό σημαντικών ερευνητών και διανοητών, οι οποίοι ασχολούνται με τα παγκόσμια δεδομένα με μη συμβατικό τρόπο και πέρα από επιβεβλημένο μιντιακό πλέγμα. (Στο παρελθόν παρουσίασα εδώ την πρωτοποριακή συνέντευξη του ερευνητού Joseph Farrell σχετικά με σημαντικές πλευρές της τεχνολογίας του 3ου Ράιχ και την δράση της "Ναζιστικής Διεθνούς" από την λήξη του Β΄ΠΠ. μέχρι σήμερα).
  
  Η συνέντευξη του Άγγλου επιτελικού υπάρχει ως πλήρες κείμενο στην σελίδα του Camelot Project υπό τον τίτλο "The Anglosaxon Mission". Για το ίδιο θέμα έχει φτιάξει ένα βίντεο αυτό το πρόγραμμα με τον επικεφαλής του, το οποίο είναι περισσότερο εύληπτο από την μακροσκελή αυτήν συνέντευξη. Επί πλέον περιέχει μια σειρά σημαντικότατες εκτιμήσεις του Bill Ryan γι' αυτό το παραθέτω στην συνέχεια.
  Σε αυτές τις εκτιμήσεις θα αναφερθώ προσεχώς διεξοδικά, διότι αφορούν την διέξοδο από την δαμόκλειο σπάθη του Αρμαγεδδώνος. Ένα ζήτημα, το οποίο αισθάνομαι ως στρατευμένο άνθρωπο να με αφορά άμεσα και επί του οποίου αναπτύσσω σκέψεις και δραστηριότητα.
  Με την εξήγηση των λόγων που ωθούν την παγκόσμια αλήτ στην επιβολή του Αρναγεδδώνος και την οποία εστιάζει σε εκτιμήσεις της αναφορικά με επερχόμενη κοσμική καταστροφή, διαφωνώ. Αυτό όμως δεν μειώνει καθόλου την μεγάλη αξία αυτής της βιντεοσκόπησης.
  
  Φυσικά, μπορεί να προβληθεί το επιχείρημα, ότι η εν λόγω συνέντευξη είναι κατασκευασμένη και αναφέρεται σε μυθεύματα. Είναι όμως σημαντικό, ότι και το δεύτερο βασικό ντοκουμέντο που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο - και στο οποίο θα αναφερθώ στην συνέχεια της ανάρτησης - ενώ προέρχεται από μια τελείως άλλη κατεύθυνση και έχει εκπονηθεί με τελείως άλλο τρόπο, επιβεβαιώνει τα όσα ζοφερά παρουσιάζονται στην συνέντευξη.
  Σε αυτήν την προοπτική σας καλώ να δείτε με προσοχή την μαγνητοσκόπηση που ακολουθεί:
  
  
  
  
  
  Συνεχίζεται...
  
  
  

• July 09, 2010
• 15:12

  Ε και λοιπόν;

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Με αφορμή την προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή για τα δικαιώματα των Νέων οι Νέοι και Νέες της Δημοκρατικής Αριστεράς εξέδωσαν την παρακάτω ανακοίνωση: "Δεν είναι εύκολο μέσα σε μία σελίδα να γραφτεί τι ακριβώς ζητάμε ως νέοι και νέες του ευρύτερου προοδευτικού χώρου, ως νέοι και νέες της Δημοκρατικής Αριστεράς. Με σιγουριά όμως ξέρουμε τι είναι αυτά που δεν ζητάμε. Και σίγουρα δεν ζητάμε κανενός είδους αγιοποίηση, κανένα διαπιστευτήριο για την αγνότητα μας, καμία βεβαίωση ότι είμαστε η μόνη δύναμη αλλαγής. Αν μπορούσαμε τεχνητά να διαχωρίσουμε την όλο και πιο σύνθετη πραγματικότητα σε τρεις και έναν τομείς, την προσωπική ζωή, την εκπαίδευση, την εργασία και τον στρατό για τους νέους άντρες, με σιγουριά μπορούμε να διατυπώσουμε αυτά που δεν μας αρέσουν. Και αυτά που δεν μας αρέσουν, είναι αυτά που θέλουμε να αλλάξουμε.
  Για εμάς, οι διαπροσωπικές σχέσεις των νέων εξακολουθούν να αποτελούν εξαιρετικά επίκαιρο πολιτικό ζήτημα. Πιστεύουμε πως «το προσωπικό είναι πολιτικό» και συνομιλούμε με την πλούσια παρακαταθήκη του φεμινιστικού κινήματος της δεκαετίας του ’70 και του ’80. Παράλληλα, επεκτείνουμε τους προβληματισμούς μας από τις γυναίκες στο φύλο, στις σχέσεις, δηλαδή, νέων ανδρών και γυναικών. Στις αγωνίες όσων μαθητών και φοιτητών δεν θέλουν να συμπεριφέρονται ως ’γαλάζια αγοράκια’, όπως λέει και ο Τζίμης Πανούσης. Στα αγόρια και τα κορίτσια, ντόπια ή παιδιά μεταναστών, που πέφτουν θύματα λεκτικής ή και σωματικής βίας. Επίσης, δεν αγνοούμε τη σημασία του ίντερνετ για τους νέους ως μέσου να ξεπεράσουν τη μοναξιά τους. Διεκδικούμε δωρεάν πρόσβαση σε όλους τους νέους στο γρήγορο διαδίκτυο. Παράλληλα, αναγνωρίζουμε τους κινδύνους που συχνά το σερφάρισμα ελλοχεύει.
  Φαινόμενα, όπως το cyber-bullying ή η καταγραφή προσωπικών δεδομένων, αποτελούν πολύ σημαντικά πολιτικά ζητήματα για εμάς, που χρήζουν συλλογικής αντιμετώπισης.Ούτε και στην εκπαίδευση τα πράγματα είναι όπως τα ονειρευόμαστε. Θέλουμε να αλλάξει το σύστημα, που από πολύ νωρίς μας βάζει σε διαδικασίες μιας άγονης βαθμοθηρικής αντιπαλότητας, όπου βλέπουμε τον συμμαθητή μας σαν ανταγωνιστή και όχι ως έναν άνθρωπο με τον οποίο μπορούμε μέσα από τη συνεργασία να δημιουργήσουμε συνθέτοντας τις ανησυχίες μας. Απορρίπτουμε τα σχολεία πολλαπλών ταχυτήτων, που δημιουργούν διαχωρισμούς που δεν προσπαθούν να αναδείξουν τα ιδιαίτερα ταλέντα μας. Ενοχλούμαστε που ένα μέτριο σχολείο το οποίο λογοδοτεί σε μια πεπαλαιωμένη ιεραρχία θα μας οδηγήσει σε ένα εξ ίσου μέτριο πανεπιστήμιο. Σε ένα πανεπιστήμιο που λειτουργεί αυθαίρετα και όχι αυτόνομα, που φροντίζει για την αναπαραγωγή του και όχι για την παραγωγή γνώσης, που ακόμα και οι ελάχιστοι του πόροι κατασπαταλώνται σε δραστηριότητες πέρα της διδασκαλίας και της έρευνας. Θέλουμε δημόσια, διαπολιτισμική εκπαίδευση, απαλλαγμένη από αυταρχισμό, σε όλες τις βαθμίδες. Ζητάμε να χρηματοδοτείται γενναία, αλλά ταυτόχρονα να υπόκειται σε μηχανισμούς αξιολόγησης που θα αντιμετωπίσουν φαινόμενα ασυδοσίας, τα οποία δυστυχώς έχουν γιγαντωθεί στα χρόνια της Μεταπολίτευσης.
  Η αξιολόγηση αυτή απαιτούμε να στηρίζεται σε ακαδημαϊκά και όχι σε κριτήρια της αγοράς. Επίσης, θα πρέπει να εμπλέκει άμεσα όλους τους φορείς, διδάσκοντες, μαθητές, φοιτητές και γονείς, να ενέχει το στοιχείο της αυτοαξιολόγησης και να μην πραγματοποιείται από γκρίζους γραφειοκράτες. Απαιτούμε την ενίσχυση της κινητικότητας των φοιτητών σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο με ριζική αύξηση των υποτροφιών. Είναι απαραίτητη η ενθάρρυνση των νέων που πραγματοποιούν μέρος των σπουδών τους στο εξωτερικό να συνεργάζονται με φορείς στην Ελλάδα, μεταλαμπαδεύοντας τις εμπειρίες που απέκτησαν.Ασφαλώς, μία από τις βασικές αγωνίες των νέων σήμερα είναι το επαγγελματικό τους μέλλον. Τα τελευταία χρόνια τροποποιείται καθολικά το τοπίο στην αγορά εργασίας, όπου έχει γιγαντωθεί η ανασφάλιστη εργασία των νέων με εξαντλητικά ωράρια και χαμηλούς μισθούς.
  Η εργασία από πηγή δημιουργίας γίνεται βάρος. Οι συνθήκες εργασιακής επισφάλειας αποτελούν γενικευμένο φαινόμενο, που δεν αγγίζει μόνο τα παιδιά από τα κατώτερα στρώματα, τις νέες γυναίκες ή τους νεαρούς μετανάστες, αλλά και τα παιδιά μικροαστικών και μεσοαστικών οικογενειών. Στη νέα ασφαλιστική πραγματικότητα το κόστος της ασφάλισης μετακυλύεται συνολικά στους νέους εργαζόμενους, ενώ ταυτόχρονα αυξάνονται τα όρια ηλικίας κατοχύρωσης συνταξιοδοτικού δικαιώματος, γεγονός που εντείνει την εκμετάλλευση. Αγωνιζόμαστε για μια μεικτή οικονομία, όπου το κράτος θα εγγυάται τα εργασιακά και τα επαγγελματικά δικαιώματα όλων των εργαζομένων. Παράλληλα, πιστεύουμε ότι το δημόσιο δεν μπορεί να αποτελεί το μεγάλο χωνευτήρι για όλους, αλλά πρέπει να ενθαρρυνθεί η καινοτομία και η νεανική επιχειρηματικότητα. Επίσης, θεωρούμε ότι όλοι οι πολίτες πρέπει να λειτουργούμε πιο συστηματικά ως συνειδητοί καταναλωτές, αποφεύγοντας τα προϊόντα των εταιριών που δεν σέβονται το περιβάλλον και τα δικαιώματα των εργαζομένων, ιδίως όσων επιβάλλουν καθεστώς εργασιακής επισφάλειας. Επιθυμούμε να καταπολεμήσουμε την προκλητική ακρίβεια και ταυτόχρονα να επιβαρύνουμε το περιβάλλον όσο το δυνατόν λιγότερο με θεσμούς, όπως τα χαριστικά παζάρια, όπου ανταλλάσουμε αντικείμενα που πλέον δεν μας χρειάζονται. Χωρίς να γινόμαστε ασκητές, αγαπάμε την απλότητα και αξιοποιούμε πρακτικές που προάγουν τη συλλογικότητα: προτιμούμε το ποδήλατο, τα μαζικά μέσα μεταφοράς και ιδίως το τρένο, πειραματιζόμαστε με προγράμματα φιλοξενίας μέσω Διαδικτύου, όπως το couch surfing.
  Τέλος, ακόμη και αν στρατηγικός μας στόχος - για να μιλήσουμε και με όρους στρατού - είναι η κατάργηση του, κάτι που θεωρούμε εφικτό ακόμη και βραχυπρόθεσμα, ο στρατός αποτελεί μια πραγματικότητα για τους νέους της χώρας. Σαφέστατα και υποστηρίζουμε τη θεσμική αναγνώριση των μορφών εναλλακτικής θητείας ως ισάξιες και ισόχρονες με αυτήν. Επιπλέον, διεκδικούμε την κατάταξη σε σώματα σχετικά με την ειδικότητα μας και τα ταλέντα μας και την μέσα στον στρατό ύπαρξη εκπαιδευτικών δομών, που σαν δείγμα αλληλεγγύης θα μπορούν να διαμορφώνονται από ειδικευμένους συν-στρατιώτες μας και θα έρχονται να καλύψουν κενά και ανησυχίες μας.
  Μας πήρε περισσότερο από την μία σελίδα που μας ζητήθηκε για να παραθέσουμε σε πολύ γενικές γραμμές τους στόχους μας και να περιγράψουμε τι ονειρευόμαστε όσο πιο συμπυκνωμένα γίνεται. Σίγουρα υπάρχουν πολλά κενά και ελλείψεις. Κεντρικό ζήτημα για εμάς παραμένει το πώς. Και πάνω σε αυτό το πως πρέπει να συζητήσουμε με την κοινωνία βασικό συμμέτοχο αρωγό και εμάς ενεργό ακροατή.
  "Νέοι και Νέες της Δημοκρατικής Αριστεράς
  
  Πρώτη συγκέντρωση νέων της Δημοκρατικής Αριστεράς
  
  Εμείς, οι νέες και οι νέοι της Δημοκρατικής Αριστεράς σας καλούμε στην πρώτη μας συζήτηση το ερχόμενο Σάββατο 10/7 και ώρα 6:30 στα γραφεία του κόμματος μας (Πλατεία Βικτωρίας 5,5ος όροφος). Είναι ευπρόσδεκτοι όλοι! Μέλη,φίλοι ή απλά περίεργοι! Απαραίτητη προϋπόθεση να φέρετε μαζί σας τις απόψεις και να είστε κεφάτοι! Σας περιμένουμε.
• July 07, 2010
• 16:16

  Οι εξελίξεις στην Αριστερά και η ευθύνη της Δημοκρατικής Αριστεράς

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Με ταχύς ρυθμούς προχωρά η διάλυση του ΣΥΝασπισμού. Ο Αλέξης Τσίπρας και η ηγετική του ομάδα, αφού οδήγησαν το κόμμα σε συνέδριο διάσπασης, παρακολουθούν "μοιραίοι και αμέτοχοι" την πλήρη αποσύνθεση του πάλαι ποτέ κόμματος της Ανανεωτικής & Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Η συγκρότηση αριστερού βήματος διαλόγου και κοινής δράσης της Αριστεράς που ανακοίνωσαν προσωπικότητες της πνευματικής, καλλιτεχνικής και αυτοδιοικητικής Αριστεράς είναι άλλη μια ένδειξη ότι είναι θέμα χρόνου ο Αλ. Τσίπρας να μείνει στον πύργο της Κουμουνδούρου μόνος την παρέα του.
  Στο μπλογκ "Σκέψεις για τον Συριζα" υπάρχει μια πολύ καλή ανάλυση με τίτλο: Πού το πάει λοιπόν η Πρωτοβουλία; Πρόκειται για μια καλή προσπάθεια απεικόνισης της κατάστασης στον ΣΥΝ/Σύριζα, το Μέτωπο του Αλαβάνου & την Πρωτοβουλία. Αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε.
  Οι εξελίξεις στον ΣΥΝ/Σύριζα αποτελούν δικαίωση της επιλογής για την συγκρότηση της "Δημοκρατικής Αριστεράς". Η ηγετική ομάδα του ΣΥΝ πίστεψε (βλακωδώς...) ότι "καθαρίζοντας" με την Ανανεωτική Πτέρυγα (επιλέγοντας την παραμονή στον Σύριζα στο έκτακτο συνέδριο) θα πάρει τα ηνία του κόμματος, αλλά και του συμμαχικού σχήματος. Πόσο "λίγοι" αποδεικνύονται; Πίστεψαν ότι με κινήσεις φοιτητικού συνδικαλισμού θα μπορούσαν να ασκήσουν πολιτική στην Αριστερά. Ομως τα έχουμε πει. Οταν ο αποτυχημένος επιβραβεύεται θα συνεχίσει την αποτυχημένη συνταγή!
  Ο Τσίπρας επέλεξε τον Σύριζα ανοίγοντας (ευτυχώς τελικά...) την πόρτα της αποχώρησης στις Ανανεωτικές απόψεις. Ομως εδώ και καιρό ο... Σύριζα έχει κάνει τις δικές του (άλλες...) επιλογές. Και εκεί που ο Τσίπρας δήλωνε ότι από... Δευτέρα (μάλλον τη Δευτέρα Παρουσία εννοούσε....) θα πάρει ο ΣΥΝ στα χέρια του την υπόθεση του Σύριζα, υπολογίζοντας ότι έτσι θα "καθαρίσει" τον Αλαβάνο και το Μέτωπο, τσουπ του εμφανίζεται τώρα η Πρωτοβουλία για το Βήμα διαλόγου στο οποίο μετέχουν μέχρι και μέλη της ΠΓ του ΣΥΝ. Τυχαίο; Δε νομίζω!
  Πλέον η Κουμουνδούρου καλείται να απαντήσει πως ένα συνέδριο που υποστήριζαν ότι θα είναι ενωτικό και, κυρίως, θα αποτελέσει εφαλτήριο για ένα νέο ξεκίβνημα που θα κάνει τον ΣΥΝ καλύτερο, ριζοσπαστικότερο & δημοκρατικότερο, έχει εξελιχθεί σε αφετηρία διασπάσεων, αποχωρήσεων και απογοητεύσεων. Ηδη σχεδόν ένα μήνα μετά δεν υπάρχει η παραμικρή αλλαγή στο στάτους με τον Σύριζα. Αντίθετα μετά το Μέτωπο, δημιουργήθηκε και η Πρωτοβουλία διεκδικόντας και αυτή χώρο από τον ήδη περιορισμένο χώρο που προσπαθεί να καλύψει ο Σύριζα.
  Αυτές οι εξελίξεις μεγαλώνουν τις ευθύνες της "Δημοκρατικής Αριστεράς". Ηδη χιλιάδες πολίτες βρίσκονται χωρίς κομματική έκφραση, μετά την σταδιακή μετατόπιση του ΣΥΝ σε θέσεις "ξένες" προς τη κουλτούρα της Ανανεωτικής Αριστεράς. Η "Δημοκρατική Αριστερά" πρέπει με γρήγορους ρυθμούς να συγκροτηθεί σ' όλη την Ελλάδα και να αρθρώσει έναν σύγγχρονο, ριζοσπαστικό, αριστερό λόγο. Το έχει ανάγκλη η κοινωνία, μα πάνω απ' όλα το έχουν ανάγκη οι αριστεροί πολίτες. Οπως τόνισε πρόσφατα ο σ. Φώτης Κουβέλης: "Δεν πρόκειται να αναλωθούμε σε ενδοαριστερές διαμάχες και αντιπαραθέσεις. Δεν περιμένουμε ότι οι ηγεσίες των άλλων κομμάτων της αριστεράς θα αναγνωρίσουν γρήγορα την αναποτελεσματικότητα των πολιτικών τους επιλογών. Κοιτάμε και προχωράμε μπροστά. Το κόμμα μας μιλάει καθαρά. Συγκρούεται όταν και όπως πρέπει, με στόχο πάντα τη συγκέντρωση δυνάμεων, την αλλαγή των πολιτικών και κοινωνικών συσχετισμών. Δική μας υποχρέωση είναι να διαμορφώσουμε μαζί με τους πολίτες τη δημοκρατική διέξοδο από την κρίση".
  
• 15:17

  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ:Υπάρχει ο δρόμος, υπέρ των εργαζομένων

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Η γενική απεργία της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ εκφράζει την αγωνία όλων των Ελλήνων για την ασφάλισή τους, τις συντάξεις, το μέλλον των παιδιών τους, για τα κοινωνικά δικαιώματά τους που αποσαθρώνονται. Οι εργαζόμενοι, μισθωτοί και αυτοαπασχολούμενοι, οι νέες και νέοι, οι συνταξιούχοι, δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, διεκδικούν μια διαφορετική πορεία για τη χώρα από αυτή που τους επιφυλάσσουν τα άδικα κυβερνητικά μέτρα και η κρίση του πελατειακού κράτους, της φοροδιαφυγής, της παραοικονομίας και της διαφθοράς.
  Οι πολίτες αναζητούν προοδευτική εναλλακτική υπεύθυνη πολιτική για την έξοδο από την κρίση, με δίκαιη κατανομή των βαρών, ριζική αλλαγή και σε βάθος ουσιαστικό εκδημοκρατισμό του κράτους, προστασία του δημόσιου αγαθού.Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ τονίζει ότι λύση δεν είναι η επιστροφή στο παρελθόν. Υπάρχει ο δρόμος, υπέρ των εργαζομένων, στον οποίον μπορούν να συναντηθούν δημοκράτες, σοσιαλιστές, αριστεροί και προοδευτικοί πολίτες, ζωντανές δυνάμεις της κοινωνίας.
• July 06, 2010
• 21:23

  Φώτης Κουβέλης: Καταστρέφουν τον προστατευτικό ιστό της εργασίας

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Αποσπάσματα από την ομιλία στην Πάτρα στη συγκέντρωση της Δημοκρατικής Αριστεράς
  • Η ελληνική κοινωνία έχει, σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία, ανάγκη από μια σύγχρονη, ανανεωτική δημοκρατική Αριστερά, πρωταγωνίστρια στην κατεύθυνση μεγάλων κοινωνικών προοδευτικών συσπειρώσεων. Η οικονομική κρίση, με την ολέθρια παρουσία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στη χώρα, με δυσβάσταχτα και άδικα βάρη στις πλάτες των πλατιών λαϊκών στρωμάτων, με αποσαρθρωμένα τα εργασιακά δικαιώματα, επιβάλλει καινούργια καθήκοντα για τη σύγχρονη Αριστερά. Και αυτά τα καθήκοντα θέλουμε να τα αναλάβουμε.• Απευθυνόμαστε στην κοινωνία. Θέλουμε να εκφράσουμε μια Αριστερά της ευθύνης, να συσπειρώσουμε δυνάμεις της εργασίας, ζωντανές δυνάμεις που διεκδικούν να βελτιώσουν τη θέση τους σε μια κοινωνία που τεμαχίζεται και αλλάζει. Ανακαθορίζονται οι κοινωνικοί συσχετισμοί. Αυτός ο ανακαθορισμός αναζητεί την πολιτική του έκφραση.Η ίδια η ελληνική κοινωνία έχει, ιδιαίτερα σ’ αυτή την κρίσιμη περίοδο, ανάγκη από μια σύγχρονη δημοκρατική Αριστερά, με δυναμική την παρουσία της στη διαμόρφωση κοινωνικών προοδευτικών συσπειρώσεων. Αυτό το κενό σήμερα μόνον η Δημοκρατική Αριστερά μπορεί να το καλύψει.• Η κρίση του χρέους και του δανεισμού δεν είναι ένα λογιστικό μέγεθος.Είναι η τραγική για τη χώρα αποτυχία του πελατειακού κράτους, είναι η δραματική πολιτική και οικονομική αποτυχία των κομμάτων που έστησαν και τροφοδότησαν το πελατειακό κράτος για να αναπαράγουν την εξουσία τους.Διαφθορά, αδιαφάνεια στη διαχείριση του δημόσιου χρήματος, εξυπηρετήσεις, υπέρογκος δανεισμός, οικονομικά μέτρα για να ικανοποιηθούν οι δανειστές, είναι ένα ενιαίο σύνολο, μια ενιαία καταστροφική πολιτική.• Οι ρυθμίσεις της κυβέρνησης για τις εργασιακές σχέσεις είναι απαράδεκτες. Πέρα από την πρόδηλη αντισυνταγματικότητά τους, καταστρέφουν τον προστατευτικό ιστό της εργασίας, που κατακτήθηκε με αγώνες, καθηλώνουν τους εργαζόμενους, τους υποτάσσουν στις διαθέσεις και τα συμφέροντα της εργοδοσίας και διασπούν τη συνοχή της κοινωνίας.Σε καμμία περίπτωση δεν αποτελούν ρυθμίσεις που μπορούν, έστω και προσχηματικά, να δικαιολογηθούν ότι εντάσσονται στην αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους και της οικονομικής κρίσης. Αντίθετα, συντελούν αρνητικά.Η απομειωμένη και καθηλωμένη αμοιβή εργασίας δεν μπορεί να συμμετέχει στη λειτουργία της οικονομίας της χώρας, που παραμένει σε ακινησία.Το ασφαλιστικό σύστημα που προωθεί η κυβέρνηση αποδομεί και ανατρέπει τα δικαιώματα των πολιτών και στερεί το δικαίωμα στη σύνταξη τις επόμενες γενιές. Δεν υπερασπιζόμαστε ρυθμίσεις του παρελθόντος, που ανορθολογικά και με πελατειακή στόχευση θεσπίσθηκαν.Υπερασπιζόμαστε ρυθμίσεις που υπηρετούν ένα δίκαιο και βιώσιμο κοινωνικό – ασφαλιστικό σύστημα που αναγνωρίζει και σέβεται τα ασφαλιστικά δικαιώματα των πολιτών.• Η ΝΔ διαφημίζει ότι γνωρίζει πώς θα βγούμε από τα δεσμά του μνημόνιου, από την κρίση. Και θα μας το αποκαλύψει μεθαύριο. Οι πολίτες όμως ακόμη περιμένουν ανάληψη ευθυνών από το κόμμα που έφερε σε δυσθεώρητα ύψη έλλειμμα και χρέος. Οι ευθύνες δεν διαγράφονται με την αλλαγή προέδρου.Εμείς δεν κάνουμε αντιπολίτευση για να γυρίσει το δικομματικό εκκρεμές πάλι πίσω. Εργαζόμαστε για την προοπτική της προοδευτικής εναλλακτικής λύσης, μαζί με τους πολλούς δημοκράτες, προοδευτικούς, σοσιαλιστικών προσανατολισμών πολίτες, πολίτες της πολιτικής οικολογίας.• Αριστερή αντιμετώπιση της κρίσης σημαίνει ότι η αναγκαία μείωση του ελλείμματος και η συγκράτηση του χρέους δεν φορτώνεται κυρίως ή αποκλειστικά στις πλάτες των συνήθων υποζυγίων, αλλά συνδυάζεται με βαθιά αλλαγή του κράτους.• Δεν πρόκειται να αναλωθούμε σε ενδοαριστερές διαμάχες και αντιπαραθέσεις. Δεν περιμένουμε ότι οι ηγεσίες των άλλων κομμάτων της αριστεράς θα αναγνωρίσουν γρήγορα την αναποτελεσματικότητα των πολιτικών τους επιλογών. Κοιτάμε και προχωράμε μπροστά. Το κόμμα μας μιλάει καθαρά. Συγκρούεται όταν και όπως πρέπει, με στόχο πάντα τη συγκέντρωση δυνάμεων, την αλλαγή των πολιτικών και κοινωνικών συσχετισμών. Δική μας υποχρέωση είναι να διαμορφώσουμε μαζί με τους πολίτες τη δημοκρατική διέξοδο από την κρίση.
• July 05, 2010
• 23:26

  Eυρωαρνητικές εμμονές και διαστρεβλώσεις

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Του Γεράσιμου Γεωργάτου
  
  Δεν πρόλαβε να εμφανιστεί το νέο κόμμα «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ» και ήδη εγκαλείται από άλλες πλευρές του χώρου και από διακεκριμένους αρθρογράφους για στείρο ευρωδογματισμό, για «άνευ όρων δογματική παράδοση στο ευρωσύστημα» και σχετικοποίηση της στάσης της έναντι των όρων του περίφημου Μνημονίου (Κ. Βεργόπουλος, Ελευθεροτυπία, 2/7/2010, Ν. Φίλης, Αυγή, 4/7/2010).
  
  Ως προς το Μνημόνιο, η «Δ.Α» έχει τοποθετηθεί και διά στόματος Φώτη Κουβέλη με απόλυτη σαφήνεια απορρίπτοντάς το και επειδή ως υπεύθυνη πολιτική δύναμη δεν αρέσκεται στις επαναστατικές ασκήσεις επί χάρτου, απαιτεί την αναθεώρηση των μέτρων και τη δικαιότερη κατανομή των βαρών αναγνωρίζοντας το προφανές, ότι δηλαδή το έλλειμμα και το χρέος αποτελούν υπαρκτά μεγέθη και πραγματικά προβλήματα που δεν επιλύονται με περί μη πληρωμής συνθήματα.
  
  Ο δε αριστερός ευρωπαϊσμός της «Δημοκρατικής Αριστεράς» ταυτίζεται δυστυχώς από τους αρθογράφους άκριτα, αβασάνιστα και σκόπιμα με το σύνολο των συντηρητικών και νεοφιλελεύθερων πολιτικών που εδώ και δύο δεκαετίες εφαρμόζουν με ευρωδογματική προσήλωση τα συντηρητικά και τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα ανά την Ευρώπη και η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ στη χώρα μας, με ολέθριες συνέπειες για την κοινωνία και τη δημοκρατία. Μόνο που αυτό δεν αφορά κατά κανένα τρόπο τη «Δημοκρατική Αριστερά» στην οποία εύκολα και ανέξοδα αποδίδονται απόψεις που δεν της ανήκουν για να ασκείται κριτική σε ένα κατασκευασμένο είδωλο που δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα και στην ουσία των θέσεών της.
  
  Η Δημοκρατική Αριστερά χωρίς κανένα συμπλεγματικό σύνδρομο διαρκούς και στείρου καταγγελτισμού ασφαλώς και δεν διστάζει να αναγνωρίσει τα οφέλη που προέκυψαν για τον τόπο και τους πολίτες από την ευρωπαϊκή ένταξη και πορεία, όπως και δεν διστάζει να στιγματίσει και να αντιταχθεί στις σημερινές ευρωενωσιακές πολιτικές αποδόμησης του κοινωνικού κράτους, διατηρώντας όμως την πεποίθηση ότι η αντιμετώπιση και η υπέρβαση της κρίσης δεν μπορεί να προκύψει παρά μόνο με την αλλαγή των συσχετισμών, των πολιτικών και τον εκδημοκρατισμό των δομών εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ τα περί αποχώρησης από την Ε.Ε ή την ευρωζώνη ή τα περί διάλυσης και ανατροπής της οδηγούν, για όποιον το προτιμά, σε ταχύτατη πτώχευση.
  
  Ο σταθερός ευρωπαϊκός προσανατολισμός της «Δημοκρατικής Αριστεράς» δεν είναι βεβαίως προϊόν κάποιας δογματικής εμμονής, αλλά προκύπτει από διαπιστώσεις επί της ουσίας των οποίων ομονοούν εδώ και μια δεκαετία κινήματα, συνδικάτα, αριστερά κόμματα και πλείστοι προοδευτικοί διανοούμενοι και οικονομολόγοι: ο χρηματοπιστωτικός τομέας της οικονομίας έχει διογκωθεί και έχει ισχυροποιηθεί τόσο πολύ σε πλανητική κλίμακα και υπό συνθήκες ανοιχτών αγορών, ώστε όχι μόνο έχει κατισχύσει επί της «πραγματικής» λεγόμενης οικονομίας, αλλά έχει πλέον υποτάξει μέσω του δανεισμού τα ίδια τα κράτη και την πολιτική δημοκρατία επιβάλλοντας πολιτικούς μονόδρομους που εξασφαλίζουν τη συνέχεια της μεταφοράς πλούτου από την κοινωνία και τους πολίτες στους πανίσχυρους οικονομικά και πολιτικά πιστωτές.
  
  Μια τέτοια οικονομική και πολιτική ισχύς δεν αντιμετωπίζεται με διάλυση της Ε.Ε ούτε με εθνική αναδίπλωση και επιστροφή στον προστατευτισμό του κάθε επιμέρους εθνικού κράτους. Αυτό θα οδηγούσε σίγουρα σε χρεωκοπία και πιθανότατα σε πολεμικές συρράξεις. Αντιθέτως απαιτούνται ευρύτερες συσπειρώσεις και συνασπισμοί κρατών προκειμένου να αντιμετωπιστεί η υπερεθνική οικονομική και πολιτική ισχύς των χρηματαγορών και να ανακτηθούν τα πρωτεία της πολιτικής δημοκρατίας απέναντι στους επιβεβλημένους από τις χρηματαγορές και τις συντηρητικές κυβερνήσεις μονόδρομους. Και ένα τέτοιο συνασπισμό κρατών αποτελεί βεβαίως η Ευρωπαϊκή Ένωση στο πλαίσιο της οποίας και με αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων στα κράτη – μέλη μπορεί να εφαρμοστούν εναλλακτικές πολιτικές προς όφελος της κοινωνίας και των πολιτών και να ανακτηθεί η προτεραιότητα της πολιτικής δημοκρατίας απέναντι στις χρηματαγορές.
  
  Με γνώμονα λοιπόν το εθνικό και ευρωπαϊκό δημόσιο συμφέρον και το συμφέρον της κοινωνίας και των πολιτών, η «Δημοκρατική Αριστερά» δικαίως και ορθώς επιμένει στον αριστερό ευρωπαϊκό προσανατολισμό σε αντίθεση με τον άκριτο, ανέξοδο και γι` αυτό επικίνδυνο δογματικό ευρωαρνητισμό στον οποίο πολλοί επενδύουν μόνο και μόνο ως εύκολη επιβεβαίωση της επαναστατικότητάς τους.
• 19:56

  Η συνάντηση του Ρήγα της Θεσσαλονίκης

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Εγινε το προηγουμενο Σαββατο στο μπαρ "Μπαζαρ" συναντηση Ρηγαδων της θεσσαλονικης αν και δεν εγινε πλατια γνωστη η συναντηση μαζευτηκαν πολλοι Ρηγαδες απο το 74 και μετα. Πιστευω οταν θα γινει μια σοβαροτερη προσπαθεια να βρεθουμε εκει ολοι.
  
  Βρεθηκαν οι: Κ. Κουτσομητέλης, Τ. Κατσαρός, Στ. Αικατερινιάδου, Ορ. Καλογήρου, Μιχ.Τριανταφυλλίδης, Λ. Αικατερινιάδου, Λ. Παρθενόπουλος, Μ. Καλογήρου, K. Παρθενόπουλος, Έρ. Κλημεντίδου, Λ. Τσιρίδου, Χρ. Μωραΐτης, Χαρ. Μανζορίδου, Μαν. Λαμπτζίδης, Ντ. Τσικερδάνη, Μπ. Δασκαλόπουλος, Στ. Εφραιμίδης, Π. Ζηβανός, Ν. Παπάζογλου, Μ. Φωτιάδης, Γ. Τζήκας, Μπ. Μουργελάς, Ν. Μάντης, Ηλ.Νιάκας, Θ. Τσιάλας, Θ. Τσιρόπουλος, Μ. Τρουλινού, Γκ. Δουμπή, Κ. Ρουσιάκης, Κ.Γαγανάκης, Κ. Τσικερδάκος, Στ. Καίσαρης, Χρ. Λασκαρίδου, Τ. Καραλιώτας, Θ.Ακριβόπουλος, Θ. Πετρίδης, Γ. Μηλιαράς, Αν. Πουλουκτσή, Γ. Χρονάκης, Χρ. Γκουραμάνης, Αδ. Δράγας, Δώρα Δράγα, Σ. Γεωργιάδου, Δ. Μπράβος, Χρ. Σελίδου,Χρ. Γιαρένης, Γ. Γιαρένης, Σ. Παπαδοπούλου, Ν. Δουκάκη, Ελ. Κουτσού, Γρ.Τσιόκας, Αλ. Κωσνταντινίδης, Π. Κρύος, Δ. Μάνος, Θ. Γκουτνάς, Κ. Τσαβδάρογλου, Χ. Τσούκος, Κ. Ζαγκελίδου, Ολ. Μουλαδούδη, Β. Μεταξάς, Β.Κυριακού, Γ. Διαμαντόπουλος, Γ. Χατζόπουλος, Μ. Καραγιάννης, Κ. Γιαννούλη, Φ. Κέντη, Γ. Μάντζιος, Τ. Μαλάμης, Στ. Κατσικαρης, Θ. Κατσίκας, Α. Κατσίκα, Β Παπαδοπούλου. Θ. Κουρτίδης, Μ. Μπερέστσος, Αργ. Γραβάνης, Ολ. Κοσμίδου, Αθ. Κοτσάμπαση, Αρ. Στυλιανού, Σ. Πανουσιάδης, Δημ. Κωνσταντουδάκης, Χ. Πολίτης, Ν. Ζαχαρής, Κ. Κογκελίδης, Γ. Καζάκος, Ολ. Χατζοπούλου, Ζ. Ακριβούλη, Γ. Μαυρουδής, Β. Στεργίου, Ηλ. Στεργίου, Γ. Μπούρος, Σωτ. Τσιακμάκης, Θ.Χατζηπαντελής, Αγ. Παναγιωτίδου, Γ. Ελευθεράκης, Γ. Πλακάκη, Αν. Εφραιμίδης, Μ. Κανδυλάκη, Αρ. Σταυρίδης, Μ. Πλήκα, Ν. Ηλιάδης, Όλγα Χρυσοστομίδου, Χρ.Χρυσοστομίδου, Βασ. Λυριτζής, Κ. Μπαλή, Ν. Οικονόμου, Γ. Μούλκας, Κ. Χλωμούδης, Σπ.Βούγιας, Π. Παπασαραντόπουλος, Β. Τσιούρδα, Έλ. Χρυσίδου, Β. Ζορκάδης, Δ. Δημητριάδης, Δ. Γιατζόγλου, Γ. Παντής, Ν. Μαραντζίδης, Γ. Κωνσταντινίδης, Ρ. Τριανταφυλλίδου, Κλ. Τσαουσίδης, Τ. Τσιώλη, Λ. Λαμπριανίδης, Μ. Μαγκίρας, Φ. Καζάρα, Σπ. Στεκούλης, Γ. Κομψοπούλου, Γ. Ζερβού, Αντ. Τσαρμποπούλου, Γ. Ρήγας, Γ. Ιωαννίδης, Σ. Λαδά, Ν. Μυσιρλής..
  
  
• 16:40

  Η άρνηση πληρωμής του χρέους και οι παγίδες

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Του Οικονομολόγου ΚΩΣΤΑ ΚΑΛΛΩΝΙΑΤΗ
  Η οικονομική κρίση εξελίσσεται με ταχείς ρυθμούς, σε σημείο που κανείς δεν μιλά πια για αποκλειστικά ελληνική κρίση, αλλά μάλλον και για ισπανική, πορτογαλική, βρετανική και ευρωπαϊκή που, τελικά, κινδυνεύει να απλωθεί σε Αμερική και Ασία ακυρώνοντας τις όποιες προσπάθειες ανάκαμψης της παγκόσμιας οικονομίας. Μάρτυρας η σύγκρουση πολιτικών μεταξύ ΗΠΑ και Ευρωζώνης για την αντιμετώπισή της, όπως και στο εσωτερικό της ΕΕ για τον επιμερισμό των βαρών, ή η διένεξη ΗΠΑ-Κίνας για την συναλλαγματική ισοτιμία και τη προστατευτική πολιτική.
  Μαζί με τη κρίση εξελίσσεται αναπότρεπτα και η ταξική πάλη. Ο κοιμισμένος γίγαντας, η τάξη των ευρωπαίων μισθωτών, αφυπνίζεται. Γενικές απεργίες εξαγγέλλονται σαν απάντηση στη γενίκευση των μέτρων μονομερούς λιτότητας που αποφάσισαν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Γενικές εθνικές απεργίες που σχεδόν συμπίπτουν χρονικά και συγχρόνως δίνουν ραντεβού για τις 29 Σεπτεμβρίου στην πρώτη συντονισμένη πανευρωπαϊκή απεργία. Η ευρωπαϊκή τάξη της μισθωτής εργασίας αποκτά βαθμιαία συνείδηση ότι στην κρίση αυτή των κρατικών και ιδιωτικών χρεών δεν υπάρχει ένας εύκολα δακτυλοδεικτούμενος ένοχος και αποδιοπομπαίος τράγος, πχ οι ρέμπελοι έλληνες. Αλλά ότι η θυματοποίηση όλων των εργαζομένων με τα μέτρα λιτότητας που προωθούν οι κυβερνήσεις, υποδηλώνει ότι ο πραγματικός ένοχος βρίσκεται εντός των τειχών και δεν είναι άλλος από το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και την πλουτοκρατία.
  Στις συνθήκες αυτές, ένα μοναδικό πεδίο αγώνα για την επιβίωση και αναμόρφωση της Ευρώπης ανοίγεται με τη μαχητική συμμετοχή των άμεσα ενδιαφερομένων, των εργαζομένων, και των πολιτικών εκπροσώπων τους, υφισταμένων και δυνητικών. Σε άμεση προοπτική το θέμα που τίθεται για την Ευρωζώνη είναι είτε η δημοσιονομική ολοκλήρωση και η πολιτική ενοποίησή της με παράλληλη ενίσχυση των δημοκρατικών θεσμών και αναδιανομή πόρων υπέρ των υπερχρεωμένων χωρών και των αδύναμων εισοδηματικά τάξεων, είτε η σημερινή σκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική της μονόπλευρης δημοσιονομικής προσαρμογής και λιτότητας που οδηγεί σε μία ταξική, συγκεντρωτική, αυταρχική και γιʼ αυτό αξιέξοδη κοινωνικά και πολιτικά Ευρώπη που το πιθανότερο είναι να μην επιβιώσει με την τρέχουσα μορφή της. Μεσομακροπρόθεσμα η προοπτική είναι σοσιαλισμός ή πόλεμος (εσωτερικός ή/και εξωτερικός).
  Σε ένα τέτοιο αγώνα για το μέλλον της Ευρώπης, η Ελλάδα δεν μπορεί να απουσιάζει. Γιατί το ίδιο το μέλλον της χώρας εξαρτάται αποκλειστικά από την έκβαση της μάχης για την κατεύθυνση που θα πάρει η ΕΕ. Γιατί αν υπάρχουν τρία πράγματα που κατέδειξε πολλαπλά και εμπεριστατωμένα η ιστορική εμπειρία των τελευταίων 100-150 ετών είναι πως :
  (α) ο καπιταλισμός περνά μακρές περιόδους καταστροφικής κρίσης που εναλλάσσονται με μακρές περιόδους εκρηκτικής ανάπτυξης που έχουν σαν αποτέλεσμα την αύξηση των ανισοτήτων και των ανισορροπιών σε ένα ολοένα και πιο εκτεταμένο επίπεδο όπως σήμερα με την παγκοσμιοποίηση,
  (β) έχουμε μόλις εισέλθει σε μία μακρά περίοδο καπιταλιστικής κρίσης η οποία πλέον αγκαλιάζει όλο τον πλανήτη με πρωτοφανείς και μη αντιστρέψιμες καταστροφικές συνέπειες όσον αφορά το φυσικό περιβάλλον, την εξάντληση των πόρων, τις κοινωνικές σχέσεις και τον ψυχισμό των ανθρώπων, κατάσταση δηλαδή γενικευμένης αποσάθρωσης που δεν επιδέχεται λύσεις στα πλαίσια του συστήματος,
  (γ) στην εποχή του ιμπεριαλισμού, δηλαδή στην εποχή της παγκόσμιας οικονομίας, δεν μπορεί να ευδοκιμήσει η κοινωνική αλλαγή, ο σοσιαλισμός, στα στενά και ασφυκτικά εθνικά πλαίσια μιας μόνον χώρας. Όσες επαναστατικές απόπειρες αποτολμήθηκαν, μπορεί να πέτυχαν στο εθνικοαπελευθερωτικό και αστικοδημοκρατικό τους σκέλος, απέτυχαν όμως στο τελικό στόχο της σοσιαλιστικής αλλαγής γιατί περιορίστηκαν στα εθνικά τους σύνορα.
  Ουδείς αντιλέγει πως η κοινωνική αλλαγή ξεκινά πάντα σε εθνική βάση. Αν, όμως, δεν έχει εξαρχής διεθνιστικό προσανατολισμό και στόχους, εάν δεν συντονισθεί, δεν στηριχθεί και δεν στηρίξει ένα διεθνές σοσιαλιστικό κίνημα είναι καταδικασμένη σύντομα να εκφυλισθεί σε κάποιο γραφειοκρατικό ή νεοκαπιταλιστικό έκτρωμα. Αυτή είναι η πολύτιμη κληρονομιά των επαναστατικών κινημάτων του 19ου και 20ου αιώνα. Και σαν θεωρητικό πρόβλημα είχε λυθεί ήδη εδώ και πάνω από 100 χρόνια από τους μαρξιστές επαναστάτες που ίδρυσαν τη Διεθνή των εργατών και προσπάθησαν να σφυρηλατήσουν ένα πραγματικό διεθνιστικό κίνημα με δύο βασικά συνθήματα : το «προλετάριοι όλου του κόσμου ενωθείτε» και το «εμπρός για τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης».
  Σήμερα, λοιπόν, που για πρώτη φορά η οικονομική κρίση πάνω στον πολυσύνθετο ιστό της παγκοσμιοποίησης έχει εμπλέξει όλες τις αναπτυγμένες οικονομίες στα δεσμά του χρέους, σήμερα που όλοι οι ευρωπαίοι (και όχι μόνον) εργαζόμενοι καλούνται από κοινού να πληρώσουν τη νύφη των υπερβολών, των καταχρήσεων και της ασυδοσίας του μεγάλου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, ο ιδανικός για την συντονισμένη ανάπτυξη της ταξικής πάλης ευρωπαϊκός χώρος τείνει να εγκαταλειφθεί από την ελληνική αριστερά στο όνομα της παύσης πληρωμών, της εξόδου από το ευρώ και της μονομερούς άρνησης πληρωμής του χρέους. Επειδή, λένε, η Ευρώπη είναι καπιταλιστική και μονοπωλιακή, επειδή κυριαρχεί θεσμικά, κανονιστικά και λειτουργικά το δίκιο του ισχυρότερου (Γερμανία, τραπεζικά λόμπι) και επειδή έχει χαθεί η εθνική ανεξαρτησία της οικονομικής πολιτικής, η ελληνική αριστερά και μάλιστα ένα πρωτοπόρο τμήμα της επιλέγει τον ʽεύκολοʼ δρόμο της εξόδου από το ευρώ, της παύσης πληρωμών και της αναδιάρθρωσης ή ολικής άρνησης του χρέους.
  Αναφέρομαι στο ρεύμα των ʽαριστερών οικονομολόγων και πανεπιστημιακώνʼ οι οποίοι με αγωνιστικό ομολογουμένως πάθος και με αρκετή απήχηση έχουν αποδυθεί σε μία καμπάνια προβολής του ʽσχεδίου προγράμματόςʼ τους, επιχειρώντας να απαντήσουν στον κυβερνητικό μονόλογο και να καλύψουν το όποιο ιδεολογικό και προγραμματικό κενό της αριστεράς σε σχέση και με τα προβλήματα που θέτει η τρέχουσα πολιτική και οικονομική συγκυρία.
  Μολονότι συμφωνώ με την εκτίμησή τους ότι το δημόσιο χρέος της χώρας δεν είναι αντιμετωπίσιμο με την επίσημη συνταγή της τρόϊκας γιατί η μονομερής λιτότητα οδηγεί σε κοινωνική διάλυση και οικονομική ύφεση καθιστώντας αυτοτροφοδοτούμενη την αύξηση του χρέους (παγίδα χρέους), θεωρώ ότι πρέπει να επιδιώξουμε τη δραστική μείωση του χρέους με αναδιαπραγμάτευση και παραγραφή του 50-70% αυτού εντός της Ευρωζώνης, ανάγοντας έτσι το ζήτημα της μερικής διαγραφής (δηλαδή της ανάληψης της ευθύνης του δημοσιονομικού κόστους από το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο) σε κοινό άξονα των διεκδικήσεων όλου του εργατικού κινήματος κατά των μέτρων μονομερούς δημοσιονομικής λιτότητας. Αντίθετα, οι ʽαριστεροί οικονομολόγοιʼ μιλούν για άμεση παύση πληρωμών, έξοδο από το ευρώ, υποτίμηση της δραχμής, κρατικοποίηση τραπεζών και άλλων μεγάλων κοινωφελών επιχειρήσεων, άσκηση βιομηχανικής πολιτικής, αναδιανομή εισοδήματος και αναπροσαρμογή της οικονομίας σε νέες βάσεις σχέσεων με τον διεθνή περίγυρο.
  Η πρόταση προγράμματος που προβάλλουν είναι αλήθεια πως έχει μία εσωτερική λογική και αυτό είναι κάτι που πρέπει να τους αναγνωρισθεί. Έχει, όμως, μερικά σοβαρά πιστεύω μειονεκτήματα που αξίζει να διερευνηθούν :
  1. Στερείται διεθνιστικού προσανατολισμού. Γιατί δεν ξεκινά από την διεθνή οικονομική κρίση και τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιφάσεις για να καταλήξει σε ένα μεταβατικό πρόγραμμα κοινωνικών αλλαγών, αλλά από την ενδογενή ανισορροπία της ευρωπαϊκής νομισματικής και οικονομικής αρχιτεκτονικής για να προτείνει την έξοδο από το ευρώ και τη μερική κρατικοποίηση της εθνικής οικονομίας. Γιατί, ακόμη, δεν αναζητά τα πολλαπλά κοινά σημεία που η διάχυση της κρίσης οικοδομεί σαν βάση ενοποίησης του εργατικού κινήματος στην Ευρώπη, αλλά παραπέμπει σε ένα είδος αυτόματης ʽεξέγερσηςʼ (ο κ. Καζάκης μιλά για ʽπρωτοφανείς εξελίξειςʼ που θα ακολουθήσουν το ελληνικό ʽπαράδειγμαʼ) των ευρωπαίων εργαζομένων από τη στιγμή που η Ελλάδα θα εξέλθει από το ευρώ και αρνηθεί το χρέος της (ξεχνά πως με την νοοτροπία που ήδη έχει καλλιεργηθεί από την γερμανική και ευρωπαϊκή αστική τάξη, οι έλληνες θα σπιλωθούν ως έχοντες εγκαταλείψει την ευρωπαϊκή οικογένεια αρνούμενοι τις υποχρεώσεις τους και φορτώνοντας στις πλάτες των ευρωπαίων εργαζομένων τα χρέη τους ;).
  Τέλος, γιατί η προοπτική της υποτίμησης της δραχμής είναι μία πολιτική που προστατεύει το εθνικό κεφάλαιο αλλά διχάζει το διεθνές εργατικό κίνημα ασπαζόμενη το καπιταλιστικό κριτήριο του ανταγωνισμού. Αλήθεια, εάν ακολουθήσει το ελληνικό παράδειγμα και η Πορτογαλία, η Ισπανία κλπ αποχωρήσουν από το ευρώ και προχωρήσουν σε υποτιμήσεις των νέων εθνικών νομισμάτων τους, τότε ο γενικευμένος νομισματικός και εμπορικός πόλεμος που θα ακολουθήσει δεν θα φέρει αντιμέτωπες τις εργατικές τάξεις των χωρών αυτών ;
  2. Εμπεριέχει μία μεγάλη αντίφαση : αναδιάρθρωση και αναδιαπραγμάτευση χρέους, ή άρνηση και ολική διαγραφή του ; Στο πολύ κρίσιμο αυτό σημείο οι ʽαριστεροί οικονομολόγοι και πανεπιστημιακοίʼ εμφανίζονται βαθιά διχασμένοι και απρόθυμοι να λύσουν τις διαφορές τους αν κρίνω από τη τελευταία κοινή τους εμφάνιση. Γιατί ο κ. Λαπαβίτσας και το Research on Money and Finance (RMF) μιλούν για αναδιαπραγμάτευση, ενώ ο κ. Καζάκης (και τελευταία μάλλον και το ΚΚΕ) θέτουν ζήτημα άρνησης και ολικής διαγραφής του χρέους. Μολονότι στα υπόλοιπα σημεία του προγράμματος (έξοδος από ευρώ, υποτίμηση δραχμής, κρατικοποίηση τραπεζών κλπ) δείχνουν να συμφωνούν, οφείλουν νομίζω να εξηγήσουν τουλάχιστον τη μεταξύ τους αυτή διαφορά δημοσίως και να μην εμφανίζονται ως ένα ενιαίο και απολύτως συμπαγές ρεύμα επιτιθέμενοι στην εναλλακτική πρόταση για αναδιαπραγμάτευση εντός ΟΝΕ και για «Ευρώπη των εργαζομένων» (την οποία ο κ. Κουβελάκης χαρακτήρισε απλό ευχολόγιο που ʽόλο ακούμε, αλλά ποτέ δεν βλέπουμεʼ ως εάν οι ευθύνες γιʼ αυτό να βαραίνουν όλους τους άλλους εκτός από τον ίδιο).
  Η διαφορά δεν είναι ασήμαντη γιατί εάν φύγεις από το ευρώ και συγχρόνως δεν αρνηθείς το χρέος συνολικά αλλά προχωρήσεις σε αναδιαπραγμάτευση και μερική διαγραφή ή ʽκούρεμαʼ (πχ 50% που λέγει ο κ. Λαπαβίτσας) τότε η ελάφρυνση δεν θα είναι 50% αλλά πολύ λιγότερη γιατί το εναπομείναν χρέος σου θα έχει στο μεταξύ ανατιμηθεί σε δραχμικούς όρους κατά το ποσοστό της υποτίμησης της δραχμής. Για παράδειγμα, εάν η δραχμή επιστρέψει με ισοτιμία 1 προς 1 έναντι του ευρώ και ακολούθως υποτιμηθεί 50% το χρέος θα διατηρήσει το αρχικό του μέγεθος ως ποσοστό του ΑΕΠ παρά το 50% ʽκούρεμαʼ που θα έχει υποστεί. Συνεπώς, δεν θα έχει προκύψει καμία ελάφρυνση με την έξοδο από το ευρώ.
  3. Μιλάει για αστικοδημοκρατικά και μεταβατικά μέτρα (παύση πληρωμών και έξοδος από ευρώ) τα οποία θα πρέπει να συμπληρωθούν μετά με αντικαπιταλιστικά μέτρα (έλεγχος κεφαλαίων, δημόσιος έλεγχος κεντρικών τομέων της οικονομίας, βιομηχανική πολιτική, αναδιανομή πλούτου και εισοδημάτων) προϋπόθεση των οποίων είναι η δομική αλλαγή του κράτους. Συγγνώμη, αλλά πουθενά δεν εξηγείται τι εννοεί σαν ʽδομική αλλαγή του κράτουςʼ, ενώ είναι μέγα σφάλμα να θεωρούνται αντικαπιταλιστικά μέτρα οι κρατικοποιήσεις και ο κυβερνητικός παρεμβατισμός στην οικονομία. Από πού και ως που η άσκηση βιομηχανικής πολιτικής, ο έλεγχος κεφαλαίων και η νομισματική υποτίμηση προβάλλονται σαν αντικαπιταλιστικά μέτρα ; Γνωρίζουν οι συγγραφείς της πρότασης πόσο συχνά έχουν εφαρμοστεί παρόμοια μέτρα στα πλαίσια προγραμμάτων αναδιάρθρωσης χρέους εγκεκριμένων μάλιστα από το ΔΝΤ; Ξέρουν ότι ο οικονομικός λαϊκισμός στη Λ. Αμερική κι αλλού εφάρμοσε κατά συρροή ανάλογες πολιτικές χωρίς να αλλοιώσει στο ελάχιστο τον καπιταλιστικό χαρακτήρα των καθεστώτων που τον επικαλέστηκαν; Γνωρίζουν ότι σύγχρονοι επιφανείς μαρξιστές όπως ο Ρίτσαρντ Γουλφ που προσφάτως παρέδωσε σεμινάρια στην Ελλάδα, χαρακτηρίζουν σαφώς και όχι τυχαία τις πολιτικές αυτές σαν ʽαριστερό κεϋνσιανισμόʼ; Ξεχάσανε, άραγε, την καραμανλική ʽσοσιαλμανίαʼ της δεκαετίας του ʼ70 ; Τα μέτρα του προγράμματος που προτείνεται είναι όλα αστικοδημοκρατικά, όχι αντικαπιταλιστικά αφού δεν μεταβάλλουν τις καπιταλιστικές σχέσεις ιδιοκτησίας, παραγωγής και διανομής. Μπορούν, βεβαίως, να αποκτήσουν αντικαπιταλιστική προοπτική στον βαθμό που (α) διαμορφώνουν άλλες ταξικές δομές εξουσίας και (β) προσφέρουν μία διεθνιστική προοπτική στο εργατικό κίνημα και τον σοσιαλιστικό σχεδιασμό της οικονομίας. Κανένα, δυστυχώς, από τα δύο αυτά στοιχεία-προϋποθέσεις δεν διακρίνω στο εν λόγω πρόγραμμα.
  4. Επικαλείται την πρόσφατη ιστορική εμπειρία πολλών χωρών (πχ ο Καζάκης αναφέρεται σε Βενεζουέλα το 2001, Αργεντινή το 2003, Βολιβία το 2004 και Ισημερινό το 2008, ενώ μιλά για διαγραφή κατά 90% του ρωσικού χρέους από τον Πούτιν το 1999) που προχώρησαν σε παύση πληρωμών και άρνηση χρέους, εμπειρία την οποία συχνά όμως διαστρέφει με συνέπεια να εξάγει εσφαλμένα συμπεράσματα. Για παράδειγμα, αν εξαιρέσουμε επαναστατικά καθεστώτα που ακύρωσαν/διέγραψαν μονομερώς και ολικά τα χρέη που παρέλαβαν από τα προηγούμενα δεσποτικά και αστικά καθεστώτα (βλ επαναστάσεις Μεξικού, μπολσεβίκων, Μάο σε Κίνα, Κούβας κλπ), όλες οι άλλες κυβερνήσεις που κήρυξαν παύση πληρωμών, προχώρησαν σε αναδιάρθρωση ή μερική παραγραφή του χρέους τους (όχι ολική) είτε μονομερώς είτε μέσω διαπραγματεύσεων (με ή χωρίς τη συμμετοχή του ΔΝΤ). Και ο λόγος που το έπραξαν αυτό ήταν για να μην απομονωθούν πλήρως και να μπορέσουν να επανέλθουν κάποια στιγμή στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου. Για παράδειγμα, ο Κορρέα στο Εκουαδόρ που εκλέχτηκε με πρόγραμμα ολικής διαγραφής του χρέους της χώρας, τελικά αντικατέστησε ένα σημαντικό μέρος του χρέους με νέο μικρότερης αξίας (35 σεντς νέων ομολόγων για κάθε 1 δολάριο παλιών) και μεγαλύτερης διάρκειας χωρίς όμως να αρνηθεί το χρέος συνολικά. Στην Αργεντινή, επίσης, το 2003 έγινε παύση πληρωμών και το 2005 τα ¾ του χρέους αντικαταστάθηκαν με νέα ομόλογα μακρύτερης διάρκειας που είχαν το 1/3 της αξίας των παλιών. Με άλλα λόγια δεν είχαμε ολική διαγραφή αλλά ένα ʽκούρεμαʼ του χρέους κατά 66% το οποίο πρόσφατα επεκτάθηκε περισσότερο (βλ [techiechan.com]).
  Μολονότι η προσέγγιση της Αργεντινής κρίνεται επιτυχής σχετικά με την ουσιαστική ανακούφιση της οικονομίας από το χρέος και την τόνωση της ανάπτυξής της, ο κ. Καζάκης θεωρεί ότι ʽέκλεισε άδοξα με τη χώρα να ξαναπέφτει στα χέρια των διεθνών τοκογλύφωνʼ γιατί δεν αρνήθηκε συνολικά το χρέος της και προχώρησε σε αναδιαπραγμάτευσή του. Ξεχνά, όμως, να επισημάνει πως αν και η οικονομία της χώρας ανέκαμψε, παραμένει αποκλεισμένη από τις διεθνείς αγορές επί μία δεκαετία σχεδόν. Όσον αφορά τη Βολιβία, επίσης δεν υπήρξε ολική άρνηση χρέους, απλά επειδή η Βολιβία ως πολύ φτωχή χώρα είχε ευνοϊκή αντιμετώπιση μπόρεσε να μειώσει το εξωτερικό της χρέος από 60% του ΑΕΠ το 1998 σε 40% το 2004. Όμως, ότι κέρδισε από τη μείωση του εξωτερικού χρέους το έχασε από την ισοδύναμη αύξηση του εσωτερικού χρέους της. Για την Βενεζουέλα δεν γνωρίζω λεπτομέρειες, όμως μελετώντας τη χρονοσειρά του δημόσιου χρέους ως προς το ΑΕΠ (βλ DB Research) παρατηρούμε ότι από 28,2% που ήταν το 2000 ανήλθε σε 47,4% του ΑΕΠ το 2003, άρα ποιά διαγραφή χρέους μπορεί να επικαλείται ο κ. Καζάκης ιδιαίτερα όταν η εξυπηρέτηση του χρέους συνεχίστηκε κανονικότατα ; Τέλος, όσον αφορά τη Ρωσία ουδέποτε έγινε διαγραφή του 90% του χρέους από τον Πούτιν το 1999 όπως τονίζει ο κ. Καζάκης.
  Αυτό που έκανε ο Πούτιν ήταν να αναδιαρθρώσει όλο το χρέος που ήταν σε ρούβλια και έληγε μεταξύ 19/8/98 και 31/12/99 ύψους 48,7 δις δολ και ένα χρόνο αργότερα να έλθει σε συμφωνία αναδιάρθρωσης με τους πιστωτές του Paris και London Club για παλιότερα χρέη επί σοβιετικής εποχής. Τελικό αποτέλεσμα ήταν η μείωση του δημόσιου χρέους της χώρας από 88,8% του ΑΕΠ το 1999 σε 56,7% το 2000. Δηλαδή σημειώθηκε ένα κούρεμα της τάξης του 37% και όχι 90% που αναφέρει ο κ. Καζάκης. Και όπως και με την Αργεντινή ή το Εκουαδόρ, έτσι και με τη Ρωσία η αναδιαπραγμάτευση αυτή βοήθησε την οικονομία της χώρας να επανέλθει σε αναπτυξιακή πορεία και μάλιστα τόσο ισχυρή (εδώ βοήθησε η αύξηση των τιμών πετρελαίου) που συνέχισε να μειώνει το εξωτερικό και δημόσιο χρέος της (8,5% του ΑΕΠ το 2009-2010). Συνεπώς, το όπλο της παύσης πληρωμών και της χρεοκοπίας μπορεί να είναι αποτελεσματικό σε μία επιτυχή αναδιαπραγμάτευση χρέους, αντίθετα απʼ ότι ισχυρίζεται η πρόταση Καζάκη.
  5. Αποκρύπτει τις δυσκολίες της επιστροφής στη δραχμή, κυρίως όμως παραγνωρίζει τις αρνητικές επιπτώσεις της. Ο κ. Λαπαβίτσας έχει εμφανίσει την υπόθεση της αλλαγής του νομίσματος ως εξαιρετικά απλή διαδικασία από τεχνική άποψη και ελάχιστα χρονοβόρα. Την Παρασκευή θα ανακοινωθεί η μετατροπή και τη Δευτέρα όλα τα χρηματικά ποσά και καταθέσεις θα γίνουν από ευρώ δραχμές. Θεωρεί, μάλιστα, πως όσοι μιλάνε για δυσκολίες υπερβάλλουν και το κάνουν εκ του πονηρού. Βεβαίως, άλλα λένε οι εμπειρογνώμονες της Τράπεζας Ελλάδας που είχαν εργασθεί για τη μετάβαση από τη δραχμή στο ευρώ και γνωρίζουν πως η κοπή και κυκλοφορία νέου χρήματος δεν γίνεται από τη μία μέρα στην άλλη, ενώ υπάρχει και το πρόβλημα των ΑΤΜ. Παρομοίως, άλλα λένε και ξένοι αναλυτές που διερεύνησαν τα εναλλακτικά σενάρια για την Ελλάδα.
  Έτσι, για παράδειγμα, οι Richard Baldwin και Charles Wyplosz έχουν ρητά υπογραμμίσει πως θα χρειασθούν μήνες για την έκδοση νέου νομίσματος, χρονικό διάστημα στη διάρκεια του οποίου θα διογκωθεί η φυγή κεφαλαίων από κάθε ελληνικό περιουσιακό στοιχείο επιταχύνοντας όχι μόνον τη χρεοκοπία του κράτους αλλά και πολλών επιχειρήσεων, την ίδια ώρα που θα στεγνώνουν οι ξένες άμεσες επενδύσεις και θα καταστρέφεται η οικονομία της χώρας. Αλλά ας υποθέσουμε προς στιγμήν ότι όλα αυτά είναι υπερβολές και πως η μεταστροφή από το ευρώ στη δραχμή είναι υπόθεση Σαββατοκύριακου όπως ισχυρίζεται ο κ. Λαπαβίτσας. Τι θα συμβεί μετά ; Η δραχμή ασφαλώς θα υποτιμηθεί όπως διαβεβαιώνουν όλοι, κανείς όμως δεν μπαίνει στον κόπο να μας πληροφορήσει πόσο θα υποτιμηθεί για να δοθεί η περίφημη αναπτυξιακή ώθηση στις εξαγωγές και την οικονομία.
  Μιλάμε για μία υποτίμηση της τάξης του 15-20% όπως κάπου αφήνεται να διαφανεί ή για μία υποτίμηση 50-60% όπως ήταν στη περίπτωση της Αργεντινής ; Η ιστορική εμπειρία δείχνει πως ακόμη και για χώρες με παραγωγική και εξαγωγική υποδομή (που η Ελλάδα δεν διαθέτει) μία υποτίμηση πρέπει να είναι μεγάλη για να δώσει την απαιτούμενη εξαγωγική ώθηση στην οικονομία. Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι η δραχμή υποτιμάται πάνω από 30-35% με την προσδοκία της μεταφοράς εγχώριων πόρων στον διεθνώς εμπορεύσιμο τομέα προκειμένου να σύρουν οι εξαγωγές την ανάπτυξη. Δύο πράγματα αποσιωπούνται : πρώτο, ότι η ώθηση αυτή θα στηριχθεί και πάλι στους παραδοσιακά ισχυρούς εξαγωγικούς τομείς της ελληνικής οικονομίας αποδυναμώνοντας τους αδύναμους, χωρίς όμως να ευνοήσει καινούργιους τομείς στους οποίους θα όφειλε να στηριχθεί ένα νέο παραγωγικό πρότυπο. Δεύτερο, δεν λέγεται τίποτα για τις οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις της εξόδου από το ευρώ και της υποτίμησης. Για παράδειγμα, το RMF του κ. Λαπαβίτσα αναφέρει ότι οι πραγματικοί μισθοί θα μειωθούν σημαντικά στην περίπτωση που την υποτίμηση αποπειραθεί η αστική τάξη σε συνδυασμό με την απελευθέρωση της οικονομίας (ʽσυντηρητική έξοδοʼ τη χαρακτηρίζει), όμως δεν λέγει για το τι θα συμβεί στη περίπτωση που την υποτίμηση την επιχειρήσουν οι προοδευτικές δυνάμεις (ʽπροοδευτική έξοδοςʼ από ευρώ). Γιατί άραγε ; Μήπως επειδή προσδοκάται να πέσουν οι μισθοί στα μαλακά με την κρατικοποίηση των τραπεζών, τη βιομηχανική πολιτική και την αναδιανομή του εισοδήματος ; Ευτυχώς, ο κ. Λαπαβίτσας ήταν πιο κατατοπιστικός στη πρόσφατη από κοινού ομιλία του με τους ʽαριστερούς οικονομολόγους κλπʼ όταν τόνισε πως «η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι οι χώρες που πήγαν σε μία ανάλογη νομισματική αλλαγή αντιμετώπισαν μεγάλη ύφεση πριν από αυτήν προσπαθώντας να την αποφύγουν – όπως η Ελλάδα σήμερα – αλλά αφού την έκαναν πέτυχαν ταχεία ανάκαμψη της οικονομίας (βλ Αργεντινή, Ρωσία, Εκουαδόρ κλπ).
  Όπως, όμως, έχουμε τονίσει σε παλιότερο άρθρο μας παρόμοιες συγκρίσεις στερούνται νοήματος γιατί οι χώρες αυτές διαθέτουν μεγάλο φυσικό πλούτο διαθέσιμο προς εξαγωγή, και όταν επιχείρησαν την υποτίμηση η παγκόσμια οικονομία δεν αντιμετώπιζε τη πρωτοφανή χρηματοπιστωτική κρίση που υφίσταται σήμερα. Το σημαντικότερο, όμως, είναι πως στην μεν Ρωσία οι πραγματικοί μισθοί τους μειώθηκαν 30% τη διετία 1998-1999 και οι συντάξεις μειώθηκαν 50% το ίδιο διάστημα (στοιχεία ΔΝΤ), ενώ η ανεργία αυξήθηκε από 11% σε 14% μέσα σε 14 μήνες. Στο, δε, Εκουαδόρ το ποσοστό του πληθυσμού που ζει κάτω από το όριο της φτώχειας αυξήθηκε από 33% το 1995 σε 43% το 1999, ενώ η ανεργία διπλασιάσθηκε σε 17% το 2000 μέσα σε δύο χρόνια (για Αργεντινή είναι γνωστές οι επιπτώσεις). Όμως, πέρα από αυτό παντού πάγωσαν οι καταθέσεις για να περιορισθεί η φυγή κεφαλαίων σε άλλα νομίσματα, με συνέπεια οι καταθέτες να χάσουν σε πραγματική αξία το ισοδύναμο της υποτίμησης. Τέλος, σε περίπτωση εξόδου από το ευρώ και άρνησης του χρέους, ακόμη και εάν κρατικοποιηθούν οι τράπεζες για να μην καταρρεύσουν δεν θα αποφύγουν το κούρεμα που θα αφορά το τμήμα του κρατικού χρέους που έχουν εγγράψει στον ισολογισμό τους.
  Η διαγραφή του από το ενεργητικό θα σημάνει ανάλογη διαγραφή και μέρους του παθητικού τους (καταθέσεις), πράγμα το οποίο ισχύει φυσικά και για τις σχετικές επενδύσεις σε κρατικά ομόλογα των ασφαλιστικών ταμείων. Αυτά για να έχουμε μία αίσθηση των συνεπειών της εξόδου από το ευρώ (είτε συντηρητικής είτε προοδευτικής) και της υποτίμησης της δραχμής η οποία, όπως παραδέχεται το RMF θα προκαλέσει πληθωριστική πλημμυρίδα. Όσον αφορά, τέλος, την άμεση βελτίωση της ανταγωνιστικότητας την οποία προσδοκά ο κ. Λαπαβίτσας περιμένουμε κάποια τεκμηρίωση γιατί τα ιστορικά προηγούμενα της Ελλάδας δεν βοηθάνε στην κατεύθυνση αυτή (η όποια βελτίωση επιτεύχθηκε με ταυτόχρονο πάγωμα των μισθών).
  6. Αναδεικνύει - εσφαλμένα πιστεύουμε - σαν καίριο ζήτημα της άρνησης πληρωμών το ʽαπεχθέςʼ του χρέους προκειμένου να αναζητήσει στήριγμα στη διεθνή νομολογία για την πλήρη άρνηση και διαγραφή του χρέους. Εννοείται η άποψη αυτή προβάλλεται από τον κ. Καζάκη, ενώ ο κ. Λαπαβίτσας αφήνει ένα παράθυρο ανοιχτό στη δυνατότητα ανεύρεσης ʽαπεχθούςʼ χρέους όταν οι εργαζόμενοι ανοίξουν τα βιβλία του κράτους και ελέγξουν τους όρους και τους στόχους με τους οποίους συνάφθηκαν τα δάνεια. Το βασικό επιχείρημα του κ. Καζάκη είναι πως «το καίριο ζήτημα δεν είναι η παύση πληρωμών, αλλά η αναγνώριση η μη του χρέους… Γιατί αναγνώριση του χρέους σημαίνει αναγνώριση των έννομων δικαιωμάτων των ομολογιούχων πάνω στη χώρα σου… Σημαίνει ότι απεμπολείς το όπλο του ʽαπεχθούς χρέουςʼ με βάση το διεθνές δίκαιο, καθώς και το θεμελιώδες δικαίωμα του λαού σου στη δική του αυτοδιάθεση και κυριαρχία..».
  Βεβαίως, όπως μαθαίνουμε από τη Wikipedia (και όχι μόνον) «στο διεθνές δίκαιο, το ʽαπεχθές χρέοςʼ είναι μία νομική θεωρία η οποία υποστηρίζει ότι το δημόσιο χρέος που αναλαμβάνεται από ένα καθεστώς για σκοπούς που δεν εξυπηρετούν το συμφέρον του έθνους, όπως είναι οι επιθετικοί πόλεμοι, δεν θα πρέπει να εκτελείται. Τέτοιες οφειλές θα πρέπει να θεωρούνται ως προσωπικά χρέη του καθεστώτος που τα ανέλαβε και όχι ως χρέη του κράτους. Από ορισμένες απόψεις, η έννοια αυτή είναι ανάλογη με την ακυρότητα των συμβάσεων που έχουν υπογραφεί υπό ʽκαθεστώς καταναγκασμούʼ.» Όπως, μάλιστα, εξηγεί ο Nahum Sack (ο οποίος επισημοποίησε την θεωρία αυτή το 1927) «όταν ένα δεσποτικό καθεστώς συνάπτει μία σύμβαση οφειλής όχι για τις ανάγκες ή τα συμφέροντα του κράτους, αλλά μάλλον για να ενισχύσει ʽεαυτόνʼ, για να καταστείλει μία λαϊκή εξέγερση κλπ, αυτό το χρέος είναι απεχθές για τον λαό και δεν δεσμεύει το έθνος, αλλά είναι χρέος του καθεστώτος, ένα προσωπικό δάνειο που είχε συναφθεί από τον ηγεμόνα και συνεπώς πέφτει με τη διάλυση του καθεστώτος».
  Στην ελληνική περίπτωση δεν συντρέχουν λόγοι επίκλησης της θεωρίας αυτής, αφού το χρέος είναι προϊόν τεσσάρων δεκαετιών δημοκρατικών κυβερνήσεων, δεν μεσολάβησαν δεσπότες (μόνον η χούντα), επιθετικοί πόλεμοι ή λαϊκές εξεγέρσεις που να δικαιολογούν σχετικό δανεισμό, το μεγαλύτερο μέρος του (2/3) συνάφθηκε τη δεκαετία του ʼ80 για να μπορέσει ο Ανδρέας Παπανδρέου να ασκήσει φιλολαϊκή πολιτική και, σε τελευταία ανάλυση, η θεωρία αυτή δεν είναι αποδεκτή από την Παγκόσμια Τράπεζα ή άλλους διεθνείς οργανισμούς (για ευνόητους λόγους) παρά τις προσπάθειες που καταβάλλονται από τους λαούς, τις κυβερνήσεις υπερχρεωμένων υπανάπτυκτων χωρών και ΜΚΟ. Συνεπώς, ακόμη και εάν ανακαλύπτονταν δανειακές συμβάσεις αντίθετες με τα συμφέροντα του έθνους (σίγουρα υπάρχουν πολλές) η Ελλάδα δεν θα μπορούσε λογικά να επικαλεσθεί την θεωρία αυτή για να αρνηθεί τη πληρωμή του χρέους.
  7. Υποτιμά σοβαρά τον κίνδυνο απομόνωσης της χώρας. Οι ʽαριστεροί οικονομολόγοι κλπʼ απορρίπτουν την κατηγορία ότι οι πολιτικές που προτείνουν οδηγούν στην οικονομική αυτάρκεια και εθνική απομόνωση με τα εξής επιχειρήματα : (α) η χώρα δεν θα απομονωθεί γιατί έχει ήδη τεθεί σε καραντίνα με την τρόϊκα ώστε να μην μολυνθούν οι άλλες χώρες της ΕΕ16, «η χώρα βρίσκεται στο απόλυτο περιθώριο της διεθνούς οικονομικής και πολιτικής ζωής» (Καζάκης), (β) η χώρα δεν μπορεί να απομονωθεί από κανέναν, κανείς δεν έχει τη δύναμη να την απομονώσει αφού η κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας είναι τόσο ρευστή που κανείς από τους ʽμεγάλουςʼ δεν θα ρισκάρει οικονομικό πόλεμο ή αποκλεισμό της Ελλάδας (Καζάκης), (γ) η άρνηση του χρέους και η έξοδος από το ευρώ θα αποτελέσουν αφετηρία για να ανοιχτεί η χώρα στις διεθνείς οικονομικές σχέσεις με νέες δυνάμεις (Κίνα, Ρωσία κλπ) και να μην μείνει εγκλωβισμένη στην ΕΕ η οποία από την εποχή της ΕΟΚ περιόρισε απελπιστικά τις διεθνείς σχέσεις μας με τον υπόλοιπο κόσμο και υποβάθμισε τη διεθνή θέση της χώρας στο παγκόσμιο εμπόριο (Καζάκης), (δ) η διεθνής εμπειρία δείχνει πως οι χώρες που έκαναν παύση πληρωμών και αναδιάρθρωση χρέους μπορούν να επιστρέψουν πολύ γρήγορα στις διεθνείς αγορές αν το κρίνουν απαραίτητο και, άρα, κινδυνολογούν και ψεύδονται όσοι ισχυρίζονται το αντίθετο (Λαπαβίτσας), (ε) «η προοδευτική έξοδος δεν μπορεί να σημαίνει εθνική αυτάρκεια, οι χώρες της περιφέρειας θα πρέπει να διατηρήσουν τη πρόσβασή τους στο διεθνές εμπόριο, να ζητήσουν τη μεταφορά τεχνολογίας και την εισροή ξένων κεφαλαίων, αν και δεν υπάρχουν εγγυήσεις ότι θα προκύψει κάτι τέτοιο αφού η ευρωπαϊκή τάξη πραγμάτων θα είναι εχθρική σε ριζικές αλλαγές.
  Πάντως, αν η Ευρωζώνη σπάσει στη περιφέρεια, μπορεί να σπάσει και στο κέντρο επιτρέποντας πιο συνεργατικές σχέσεις μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών» (RMF). Νομίζω πως η πιο σωστή και ειλικρινής προσέγγιση είναι του RMF το οποίο αν και θέτει ζήτημα διάλυσης της Ευρωζώνης για να αποκατασταθούν σχέσεις πιο ισότιμης συνεργασίας, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου εθνικής απομόνωσης όταν τονίζει πως οι εισροές ξένων κεφαλαίων δεν πρέπει να θεωρούνται δεδομένες και πως η ΕΕ θα είναι εχθρική σε παρόμοιους πειραματισμούς. Αυτό νομίζω είναι αυτονόητο από τη στιγμή που όχι μόνον δεν θα αναγνωρίζει και δεν θα πληρώσει η Ελλάδα τις ξένες τράπεζες, αλλά θα κρατικοποιήσει και τις μεγάλες επιχειρήσεις στις οποίες μετέχει το ξένο κεφάλαιο. Οι απόψεις που παραπάνω εκφέρονται από τους Καζάκη-Λαπαβίτσα εμφανώς υποτιμούν τη δύναμη του ταξικού αντιπάλου, του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, κυρίως όμως υποτιμούν τη βαρύτητα και την οξύτητα της οικονομικής κρίσης και τις συστημικές επιπτώσεις μιας εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ. Σε μία περίοδο που η κρίση έχει ήδη αρχίσει να απλώνεται σε όλη την ευρωπαϊκή περιφέρεια, η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ μπορεί να αποτελέσει τη θρυαλλίδα για τη διάλυση της Ευρωζώνης με τελικό κερδισμένο μόνον την αμερικανική επικυριαρχία στην περιοχή.
  Δεν είναι μόνον οι τεράστιες οικονομικές ζημιές που θα προκαλέσει στις τράπεζες και τις άλλες ευρωπαϊκές οικονομίες. Είναι ότι μπορεί να οδηγήσει σε ναυάγιο την ευρωπαϊκή καπιταλιστική ενοποίηση. Γιʼ αυτό και θα πολεμηθεί σκληρά από τους ευρωπαίους εταίρους. Δέστε τις απειλές αντιποίνων του προηγούμενου βρετανού πρωθυπουργού Μπράουν για τα 5 μόλις δις που δεν πληρώνει η Ισλανδία. Αυτό είναι βασικό σφάλμα στην ανάλυση των Καζάκη-Λαπαβίτσα και κακώς συγκρίνεται με τις εμπειρίες άλλων χωρών που έλαβαν παρόμοια μέτρα. Γιατί το διεθνές περιβάλλον στο οποίο τα έλαβαν ήταν ριζικά διαφορετικό και δεν προδίκαζε συστημική κρίση όπως σήμερα. Εξάλλου, τα ποσά για τα οποία χρεοκοπούσαν οι χώρες αυτές ήταν απείρως μικρότερα του ελληνικού χρέους (άλλο 5 δις του Εκουαδόρ ή 50 δις της Ρωσίας και 95 δις της Αργεντινής και άλλο 330 δις της Ελλάδας με ουρά τα άλλα ευρωπαϊκά χρέη).
  Πέραν αυτών, όπως είπαμε, η Αργεντινή 10 χρόνια μετά τη μερική ακύρωση του χρέους της δεν έχει ακόμη επανέλθει στις διεθνείς αγορές..Επίσης, είναι σφάλμα νομίζω να θέλουμε να φύγουμε από την εξάρτηση 4 ευρωπαϊκών χωρών για να πέσουμε στην εξάρτηση 2 άλλων μη ευρωπαϊκών χωρών. Όπως είναι υπερβολή να μιλάμε για καραντίνα της Ελλάδας σήμερα. Ναι η αγορά ελληνικών ομολόγων είναι νεκρή, όμως δεν έκλεισαν οι διεθνείς αγορές για τη χώρα. Τέλος, είναι εκτός τόπου και χρόνου οι αναφορές σε εγκλωβισμό της χώρας από την ΕΕ και σε υποβάθμιση της διεθνούς θέσης της στο παγκόσμιο εμπόριο. Το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας δεν σχετίζεται με την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ ή τουλάχιστον δεν είναι η ένταξη ο κύριος παράγοντας του ελλείμματος αυτού, ενώ ο βαθμός εξωστρέφειας της οικονομίας αυξάνει διαχρονικά με την ΕΕ : ο λόγος εξαγωγών και εισαγωγών προς το ΑΕΠ ήταν 38% το 1998 και 55% το 2008.
  8. Παρακάμπτει με απλοϊκά επιχειρήματα τη πρόταση για αναδιαπραγμάτευση χρέους μας εντός ΟΝΕ. Το πρώτο επιχείρημα είναι ότι το ευρώ αποτελεί τον πιο αποτελεσματικό μηχανισμό πειθαναγκασμού μιας οικονομίας στα συμφέροντα των τραπεζών επειδή το ευρώ το έφτιαξαν οι τράπεζες για να εξυπηρετήσουν τα δικά τους συμφέροντα (Καζάκης). Το δεύτερο επιχείρημα είναι ότι μία οικονομία που θέλει να ορθοποδήσει μετά την άρνηση πληρωμών χρειάζεται το εθνικό της νόμισμα για να τυπώσει χρήμα και να υποτιμήσει το νόμισμα ώστε να διευκολύνει τις εξαγωγές και την ανάπτυξη (Καζάκης, Λαπαβίτσας), κάτι που δεν θα της παράσχει η Φραγκφούρτη.
  Ρωτάμε, λοιπόν, με τη σειρά μας : γνωρίζετε κύριοι καμία κεντρική τράπεζα και κάποιο νόμισμα που να δημιουργήθηκαν χωρίς να υπηρετούν πρωτίστως τα συμφέροντα των τραπεζών της χώρας που το εξέδιδε; Υπήρξαν οι κανονισμοί, οι ιδρυτικές δεσμεύσεις και οι καταστατικές συνθήκες (βλ Μάαστριχτ κλπ) ποτέ καθοριστικός παράγοντας να μην μεταβληθεί μία πολιτική όταν εξαιρετικοί λόγοι το επέβαλαν; Υπάρχει σήμερα κάτι από την ΕΕ που να λειτουργεί βάσει αρχικών κανόνων ; Η ίδια η ΕΚΤ έχει ξεφύγει εντελώς από το κανονιστικό της πλαίσιο και τυπώνει χρήμα. Γιʼ αυτό φωνάζουν οι γερμανοί. Όμως, η πραγματικότητα αλλάζει δραματικά και τα αρχικά πλαίσια αδυνατούν να την εκφράσουν και χρήζουν ανάλογων αλλαγών. Δεν ισχυρίζομαι ότι μία παύση πληρωμών και μερική διαγραφή χρέους είναι πράγμα εύκολο μέσα στην Ευρωζώνη.
  Πιστεύω όμως πως μία ουσιαστική αναδιαπραγμάτευση του χρέους θα τεθεί προσεχώς και από άλλες χώρες-μέλη με συνέπεια να κληθούν οι τράπεζες να αναλάβουν μέρος των ευθυνών τους. Σε τελευταία ανάλυση, η Ελλάδα πρέπει νομίζω να εξαντλήσει τα περιθώρια συνεργατικής ανεύρεσης λύσης εντός της ΕΕ16 για ένα πρόβλημα που δεν αφορά μόνον εκείνη και που μπορεί να αποτελέσει τον καταλύτη αν όχι για την ουσιαστική πολιτική και δημοσιονομική ενοποίηση της ΕΕ, τουλάχιστον για μία πανευρωπαϊκή συσπείρωση των εργαζομένων σε κοινά αιτήματα κατά των μέτρων λιτότητας και της αποπληρωμής χρεών την ευθύνη των οποίων έχουν άλλοι. Η αναδιαπραγμάτευση και μερική ακύρωση του χρέους εντός της ΟΝΕ μπορεί να μην ευοδωθεί εξαιτίας του φόβου του συστημικού κινδύνου. Ο οποίος, ωστόσο, θα είναι ακόμη μεγαλύτερος εάν η Ελλάδα εξέλθει του ευρώ. Σε κάθε, όμως, περίπτωση η εντός ΟΝΕ αναδιαπραγμάτευση βοηθά στην απομυθοποίηση της αντιδραστικής Ευρώπης και στην σφυρηλάτηση ενός διεθνιστικού εργατικού κινήματος που είναι και η βασική προϋπόθεση της σοσιαλιστικής αλλαγής που κάθε γνήσιος αριστερός επιδιώκει. Ας μην την προσπερνάμε ασυλλόγιστα με αφορισμούς του τύπου ʽμανιοκαταθλιπτικός ευρωπαϊσμόςʼ…. Αλίμονο, αν η καταγγελία για ʽψύχωσηʼ της διαφορετικής άποψης συνιστά επιχείρημα.
  Πηγή: Εφημερίδα ΑΥΓΗ
  

• July 04, 2010
• 17:38

  Τι σημαίνει «ολίγιστος»

   » ‎ LoMak's Blog
  Χρήστος Γιανναράς Ο επιθετικός προσδιορισμός «ολίγιστος», που οι πολίτες αποδίδουμε στον σημερινό πρωθυπουργό της Ελλάδας, συνιστά κριτική αποτίμηση, συγκριτική ετυμηγορία εμπειρική. Οχι εμπαθή λεκτική υπερβολή, όχι χλεύη. Ο χαρακτηρισμός συνάγεται από γεγονότα, συμπεριφορά (δημόσια) ευδιάκριτη και στοιχεία δηλωτικά ατομικής ιδιαιτερότητας. Από τα γεγονότα θα μπορούσε κανείς να θυμίσει,

• 12:20

  Συνέντευξη Φώτη Κουβέλη στη "Καθημερινή"

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Συνέντευξη στον Παναγη Γαλιατσατο

  Μεγάλες συναινέσεις σε προγράμματα, φερέγγυα πρόσωπα και πολιτικές θα επιδιώξει στις εκλογές για την Aυτοδιοίκηση η Δημοκρατική Αριστερά. O επικεφαλής της Φώτης Κουβέλης, μιλώντας σήμερα στην «Κ», ξεκαθαρίζει ότι ο ανακαθορισμός του ασφαλιστικού είναι αναγκαίος, αλλά όχι με τον τρόπο που τον προωθεί η κυβέρνηση, ενώ σημειώνει ότι «το συνδικαλιστικό κίνημα οφείλει να εντάσσει τους αγώνες του μέσα σε ένα πλαίσιο το οποίο θα του επιτρέπει μεν να προωθεί τις δικές του διεκδικήσεις, αλλά να μην αρνείται και να μην περιφρονεί μια οικονομική κατάσταση υπαρκτή». Ο κ. Κουβέλης ξεκαθαρίζει, τέλος, πως η Δημοκρατική Αριστερά δεν ξεκινάει από την αξιωματική θέση να αρνείται την όποια ρύθμιση. Η συνέντευξή του έχει ως εξής:

  - Κύριε Κουβέλη, μετά την ανακοίνωση του κόμματος, ο δρόμος είναι πια χωρίς επιστροφή για τη Δημοκρατική Αριστερά;

  - Ναι. Δεν κοιτάμε πίσω, κοιτάμε μπροστά, για να εξυπηρετήσουμε αυτές τις επιλογές που έχουν σχέση με τη δυναμική παρουσία της Aνανεωτικής Aριστεράς μέσα στην κοινωνία. Μια Αριστερά που στον πυρήνα της πολιτικής της έχει τη δημοκρατία, τον ριζοσπαστικό μεταρρυθμισμό, τον αριστερό ευρωπαϊσμό και την πολιτική οικολογία. Αυτοί οι άξονες αποτελούν τα βασικά χαρακτηριστικά του κόμματός μας.

  - Στην ομιλία σας την Τετάρτη, κάνατε μια μεγάλη επίθεση στο πελατειακό κράτος. Mέχρι τώρα, η Aριστερά το υπερασπιζόταν;

  - Δεν το είχε στις προτεραιότητες του πολιτικού ελέγχου και της πολιτικής αμφισβήτησης. Ομως το πελατειακό κράτος είναι υπεύθυνο για όλα εκείνα τα οποία καταγράφονται και συνιστούν αδιέξοδα, που πρέπει να ξεπεραστούν. Γεννήθηκε μέσα από λειτουργίες αδιαφανείς, μέσα σε ένα πολιτικό σύστημα κυβερνοκεντρικό και εξαιρετικά συγκεντρωτικό. Αυτός ο συγκεντρωτισμός δημιούργησε στεγανά που δεν επέτρεψαν τον έλεγχο της κοινωνίας. Το πελατειακό κράτος ανέπτυξε τους συντεχνιασμούς και τις συμπεριφορές οι οποίες διαμόρφωσαν και τα ελλείμματα και το χρέος και συνετέλεσαν στην έλλειψη ουσιαστικής παραγωγικής βάσης. Η πολεμική κατά του πελατειακού κράτους για μας είναι προτεραιότητα.

  - Eχουμε συνηθίσει να υπερασπίζεται η Αριστερά με ιδιαίτερη έμφαση κεκτημένα, όμως στις ομιλίες σας υπάρχει μια διαφορετική προσέγγιση, ιδιαίτερα σε σχέση με το ασφαλιστικό...

  - Το ασφαλιστικό σύστημα είναι αναγκαίο να αλλάξει, να εξορθολογιστεί. Oμως, το προωθούμενο από την κυβέρνηση ασφαλιστικό σύστημα καταστρέφει πολλές ρυθμίσεις, που πρέπει να τις υπερασπιστούμε γιατί αναφέρονται στον πυρήνα του κοινωνικού δικαιώματος. Το υπάρχον σύστημα, πάντως, έχει πελατειακές και προνομιακές ρυθμίσεις σε πάρα πολλές περιπτώσεις. Κατά συνέπεια, ο ανακαθορισμός του είναι αναγκαίος.

  - Παρ' όλα αυτά, διαφωνείτε με το ασφαλιστικό και το εργασιακό που προωθεί η κυβέρνηση.

  - Ναι. Πέρα από την πρόδηλη αντισυνταγματικότητα των ρυθμίσεων, τα εργασιακά μεταβάλλονται με τρόπο που καταστρέφει τον προστατευτικό ιστό του εργασιακού δικαιώματος. Aλλωστε, οι μεταβολές που προωθεί η κυβέρνηση στον χώρο των εργασιακών σχέσεων δεν έχουν καμία σχέση με την αντιμετώπιση και του χρέους και του ελλείμματος. Προσβάλλεται η αμοιβή της εργασίας. Και κυρίως προσβάλλεται η ελεύθερη διαπραγμάτευση, δικαίωμα αναγνωρισμένο από το Σύνταγμα, για τη διαμόρφωση της αμοιβής της εργασίας.

  - Κατηγορείτε το ΠΑΣΟΚ ότι έχει προσχωρήσει σε νεοφιλελεύθερες λογικές, το ερώτημα είναι όμως αν είχε διαφορετική επιλογή στην κατάσταση την οποία βρέθηκε.

  - Θεωρώ ότι δεν ήταν εκ των ων ουκ άνευ η παρουσία του ΔΝΤ και κατ' επέκταση του συγκεκριμένου Mνημονίου. Υπήρξαν χειρισμοί και τεράστιες καθυστερήσεις, που επέτρεψαν στους Ευρωπαίους, οι οποίοι εκείνη την εποχή κυριαρχήθηκαν από την ηγεμονική πολιτική της Γερμανίας, να βρουν την εύκολη λύση της παρουσίας του ΔΝΤ. Σήμερα η Ευρωπαϊκή Eνωση ανακαθορίζει τη στάση της. Πιστεύω ότι θα μπορούσε η κυβέρνηση να αποφύγει την παρουσία του ΔΝΤ και να εξασφαλίσει διαφορετικές ρυθμίσεις. Πολλές, άλλωστε, από τις ρυθμίσεις αυτές δεν προβλέπονται από το Mνημόνιο, αποτελούν επιλογές της κυβέρνησης. Οι εργασιακές σχέσεις, για παράδειγμα, δεν είναι πρόβλεψη του Mνημονίου. Η εγκατάλειψη της ελεύθερης διαπραγμάτευσης δεν είναι επιβολή μέτρου από την Ε. Ε.

  - Αναγνωρίζετε όμως την αναγκαιότητα της μείωσης των ελλειμμάτων και του χρέους. Θα στηρίξετε κυβερνητικές πρωτοβουλίες που βρίσκετε σωστές σε αυτήν την κατεύθυνση;

  - Εμείς δεν ξεκινάμε από τη θέση να αρνούμαστε την όποια ρύθμιση. Για μας το κριτήριο είναι η ουσιαστική αντιμετώπιση των υπαρκτών προβλημάτων που προσδιορίζουν τη δύσκολη πραγματικότητα για την ελληνική οικονομία την πατρίδα συνολικότερα. Τα ελλείμματα και τα χρέη -γέννημα μιας αλόγιστης συμπεριφοράς του πελατειακού κράτους- είναι υπαρκτά μεγέθη και πρέπει να αντιμετωπιστούν. Το ζήτημα είναι με ποιες δίκαιες κατανομές θα αντιμετωπιστούν. Η διαφωνία μας, επομένως, βρίσκεται στο περιεχόμενο των μέτρων, στον χαρακτήρα των μέτρων και όχι στη γενική άρνηση ότι δεν υφίσταται χρέος και έλλειμμα.

  - Η στάση άλλων κομμάτων της Aριστεράς είναι διαφορετική και πέρα από αυτό, το ΚΚΕ πρωτοστατεί σε ενέργειες, όπως π. χ. να κλείνει τα λιμάνια. Πώς το βλέπετε;

  - Πρώτη επισήμανση, υπάρχει μια τεράστια ευθύνη της κυβέρνησης για τον λόγο ότι δεν παρεμβαίνει στην αντιμετώπιση των ζητημάτων του καμποτάζ. Δεύτερη, ο χώρος των εργαζομένων στη ναυτοσύνη είναι ένας κλάδος χειμαζόμενος. Βεβαίως, η διεκδίκηση του δικαιώματος στην εργασία θα πρέπει να υπολογίζει και παραμέτρους που έχουν σχέση με το γενικότερο πρόβλημα της οικονομίας. Και το συνδικαλιστικό κίνημα οφείλει να εντάσσει τους αγώνες του μέσα σε ένα πλαίσιο το οποίο θα του επιτρέπει μεν να προωθεί τις δικές του διεκδικήσεις, αλλά να μην αρνείται και να μην περιφρονεί μια οικονομική κατάσταση υπαρκτή, η οποία δυνητικά ετεροκαθορίζει και τα επιμέρους ζητήματα.

  Συναίνεση βάσει φερεγγυότητας

  - Τον Νοέμβρη έχουμε αυτοδιοικητικές εκλογές; Το ενδεχόμενο συμπόρευσης με τους παλιούς σας συντρόφους σε συμμαχικά σχήματα υπάρχει;

  - Εμείς υποστηρίζουμε ότι στις αυτοδιοικητικές εκλογές πρέπει να κερδίσει η δημοκρατική άποψη για την αυτοδιοίκηση, για την περιφερειακή συγκρότηση του κράτους και την αποκέντρωση. Θεωρούμε ότι οι αυτοδιοικητικές εκλογές διαμορφώνουν ένα πρόσφορο πεδίο για τη διαμόρφωση μεγάλων συναινέσεων βάσει προγραμμάτων, φερέγγυων πολιτικών και φερέγγυων προσώπων. Δεν θα επιδιώξουμε ούτε την κομματική καταγραφή, αλλά ούτε και την περιχαράκωση σε κομματικές απόψεις που θα μας κρατήσουν μακριά από την ουσιαστική συμμετοχή που πρέπει να έχουν οι ιδέες μας, οι απόψεις μας, οι δυνάμεις μας στην ουσιαστική αυτοδιοίκηση.

  - Ο κ. Τσίπρας μίλησε για πολιτικό σχέδιο συμπληρωματικό της κυβέρνησης, αφήνοντας να εννοηθεί ότι μπορεί να συμπορευθείτε με το ΠΑΣΟΚ. Τι του απαντάτε;

  - Ερμηνεύω και κατανοώ όσα λέει, αν και δεν δικαιολογώ τον επιθετικό λόγο που επιλέγει. Πρέπει όμως να σας πω ότι δεν μας ενδιαφέρουν οι διενέξεις ενδοαριστερού χαρακτήρα. Κοιτάμε μπροστά, δεν ετεροκαθοριζόμαστε, ο πολιτικός μας αυτοπροσδιορισμός γίνεται στη βάση των δικών μας προθέσεων και απόψεων. Αυτές κρίνονται. Οτιδήποτε άλλο λέγεται είναι εύκολος και επιθετικός λόγος όσο κι αν αυτός κρύβεται κάποιες φορές πίσω από προσχήματα.

  - Κάποιοι σύντροφοί σας στην ανανεωτική πτέρυγα, όπως ο κ. Παπαδημούλης, αποφάσισαν να παραμείνουν στον ΣΥΝ. Πώς το σχολιάζετε;

  - Δεν θέλω να πω κάτι. Δικαίωμά τους, αν και διαφωνώ. Και οι ίδιοι θα κληθούν να αποφασίσουν.

  - Μιλάτε για τη δημιουργία συσπειρώσεων σε μιαν άλλη κατεύθυνση. Είναι κάτι τέτοιο εφικτό;

  - Νομίζω πως ναι. Η κοινωνία ανακαθορίζεται. Ανακαθορίζονται οι κοινωνικοί συσχετισμοί, προφανώς υπό το βάρος μιας οικονομικής πολιτικής που συμπιέζει μεγάλα στρώματα. Αυτοί οι κοινωνικοί ανακαθορισμοί αναζητούν την έκφρασή τους και μέσα από το επίπεδο της πολιτικής. Εκεί νομίζω ότι η Δημοκρατική Αριστερά μπορεί να έχει ένα καταλυτικό ρόλο.

  Πηγή: Εφημερίδα Καθημερινή
  

  
• July 03, 2010
• 12:50

  Δεν ξέρω, γι' αυτό συζητώ

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Αγνωστικισμός ή στάση ζωής για την δημοκρατική αριστερά; Θα αντέξει το νέο εγχείρημα την πίεση του λαϊκισμού;
  
  Ένα θέμα που με σφοδρότητα ανακύπτει στις μέρες της κρίσης είναι η γνώση του αντικειμένου.

  Οι ξερόλες κάθε είδους και πολιτικής χροιάς έχουν καταλάβει τα πόντιουμ και εξαπολύουν με ευκολία βολές κατά γνωστών και αγνώστων, όσων τέλος πάντων προσπαθούν νηφάλια να καταλήξουν σε μια στοιχειοθετημένη πρόταση. Οι Βίβλοι κάθε είδους έχουν ξεσκονιστεί και προτάσσονται ανερυθρίαστα σαν έτοιμες συνταγές για το μεγάλο άλμα στο κενό. Η ανευθυνότητα έχει χτυπήσει κόκκινο και όλοι έχουν γίνει ειδικοί στην αντιμετώπιση της κρίσης.

  Μέσα στην αριστερά το καλαμπούρι αυτό έχει αποκτήσει δυσθεόρατες διαστάσεις. Οικονομολόγοι (κατά δήλωσή τους), θεωρητικοί, μαρξιστές (ορθόδοξοι και ανανήψαντες), κινηματικοί, διαβαστεροί και επιφωτισμένοι συνωστίζονται στα πάνελ και εξηγούν στο πόπολο το επείγον της λύσης τους. Και μέχρι εδώ καλά – μπορεί κάποιος αυτό να το θεωρήσει μια αναπόφευκτη διαδικασία διαλόγου…

  Αλλά πως;

  Με τι εφόδια, όταν στις περισσότερες περιπτώσεις αγνοούν τα πραγματικά στοιχεία (που πολλά από αυτά μόλις τα μαθαίνουμε όπως πχ για το βάθος και εύρος της διαφθοράς και την συμμετοχή σε αυτήν μεγάλων κοινωνικών ομάδων) και δραπετεύουν από την αδήριτη ανάγκη μελετών με την προαποφασισμένη ούτως ή άλλως πολιτική τους «αποψάρα»; Εντάξει, έτσι κι αλλιώς η γη θα γίνει κόκκινη, αλλά όχι απαραίτητα αυτοκτονώντας από ανευθυνότητα!

  Αυτή η κατάσταση, ένα μόνο φάρμακο έχει: την νηφαλιότητα.

  Την παραδοχή: Δεν γνωρίζω.

  Ζούμε μια πολύπλοκη κατάσταση που συνδέεται και με την διεθνή κρίση του χρηματοπιστωτικού μοντέλου του νεοφιλελευθερισμού αλλά και με την πραγματικότητα του διεφθαρμένου πελατειακού ελληνικού κράτους που διακόσια χρόνια μετά την επανάσταση λειτουργεί ακόμα με όρους οθωμανικής ρουσφετολογικής λογικής της κάστας.

  Απαιτείται μελέτη σε βάθος. Θεσμική επανάσταση, δημοκρατική μεταρρύθμιση, νέου τύπου ανάπτυξη.

  Ποιος θα το κάνει αυτό;

  Ευελπιστούμε στον νέο πολιτικό φορέα που συνδημιουργούμε, αυτόν της Δημοκρατικής Αριστεράς.

  Θα αντέξει όμως στην πίεση του λαϊκισμού, που σε αυτήν την χώρα είναι σχεδόν όρος επιβίωσης;

  Θα παραδεχτεί - κόντρα στην νεοελληνική μαγκιά – την ανετοιμότητά του για εύκολες απαντήσεις; Θα ψάξει σε βάθος τα πράγματα; Θα συσπειρώσει, σε έναν αγώνα δρόμου μελέτης και διατύπωσης προτάσεων που θα πείθουν και θα κινητοποιούν, κάθε ζωντανή και δημιουργική δύναμη αυτής της κοινωνίας ή θα υποκλιθεί στους «ειδικούς» και στα έτοιμα;

  Υπάρχει ένας τρόπος αντίστασης στον λαϊκισμό: οι θεσμοί συμμετοχικότητας, η νοήμων συλλογικότητα μέσα από την εθελοντική συνεισφορά όλων όσων τους απασχολεί το μέλλον του τόπου. Κουφοί στις σειρήνες του λαϊκισμού, με παραδοχή του ελλείμματος στην γνώση και του εθισμού στον μακρόχρονο δογματισμό της αριστεράς. Με απόφαση υπέρβασης του διαλόγου των κουφών και του διαγωνισμού αγωνιστικότητας.

  Δεν ξέρω, λοιπόν, γιατί θέλω να μάθω όχι γιατί είμαι αγνωστικιστής. Δεν ξέρω γιατί προτιμώ την ειλικρίνεια από τις μπούρδες και τα ευκολοχώνευτα συνθήματα.

  Γιατί αναγνωρίζω τη σοβαρότητα της κατάστασης και την βαρύτητα του Λόγου και των Προτάσεων για την αναγέννηση της χώρας από τα ερείπια του δικομματισμού.

  Δεν ξέρω γιατί θέλω να ακούσω και να συζητήσω με όλη την προσοχή που αρμόζει στην περίσταση. Και γιατί ότι προκύψει δεν θα είναι η αιώνια αλήθεια – ακολουθώντας την οποία φτάσαμε ως εδώ – αλλά μια προσέγγιση ανοιχτή στον έλεγχο και την παραδοχή του σφάλματος, στην αλλαγή, στην βελτίωση.

  Ας αφήσουμε κατά μέρος τα νεκρά κείμενα των προφητών και την αλαζονεία του νεολαϊκισμού (λεφτά υπάρχουν, εκατό χιλιάδες προσλήψεις τον χρόνο).

  Δεν ήρθαμε για να επαναλάβουμε μια απ’ τα ίδια. Ήρθαμε για να ζωντανέψουμε το όνειρο της συμμετοχικότητας, τον νου και την δημιουργικότητα ενός λαού καταβεβλημένου από τα πέτρινα χρόνια του αναμασήματος χρεοκοπημένων αναγνώσεων και εκφωνήσεων του «παρόντος».

  Ήρθαμε για να μείνουμε και να κάνουμε πράξη την ανανέωση της σκέψης και της δράσης του προοδευτικού τμήματος της κοινωνίας μας.

  Γιατί άλλος δρόμος δεν υπάρχει από αυτόν της - επιτέλους – εντιμότητας και της παραδοχής της άγνοιας σαν κινήτρου γνώσης και όχι εξαπάτησης εαυτών και αλλήλων.

  Γιατί άλλος δρόμος δεν υπάρχει από αυτόν της συμμετοχής και συνδιαμόρφωσης, της συλλογικότητας ως στάσης ζωής.

  Ξανά: Η πολιτική στους πολίτες και οι πολίτες στην πολιτική.
  
  Αναδημοσίευση από την "Αριστερή Στρουθοκάμηλο"
  

  
• July 02, 2010
• 15:06

  Κινητικότητα στην ευρύτερη Αριστερά...

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Πρωτοβουλία για τη δημιουργία ενός αριστερού βήματος διαλόγου, αλληλεγγύης και ενωτικών πρωτοβουλιών με γνώμονα τις ανάγκες και τις αγωνίες του ίδιου του κοινωνικού σώματος αναλαμβάνουν με κείμενο που υπογράφουν προσωπικότητες της κοινωνικής, πνευματικής και πολιτικής Αριστεράς. Στο κείμενό τους κάνουν έκκληση για κοινή δράση όλων των κομμάτων και οργανώσεων του αριστερού χώρου με στόχο τη διαμόρφωση του ευρύτερου δυνατού λαϊκού ρεύματος ανατροπής του καταστροφικού για τα λαϊκά συμφέροντα και τη χώρα Μνημονίου κυβέρνησης- Ευρωπαϊκής Ένωσης- Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Οι υπογράφοντες ξεκαθαρίζουν ότι "σέβονται τους υπάρχοντες πολιτικούς οργανισμούς και τις υπαρκτές ιδεολογικές διαφορές ανάμεσά τους. Θεωρούν ωστόσο ότι αυτές δεν πρέπει να μεγεθύνονται σε σημείο που να παραλύουν την τόσο αναγκαία συσπείρωση και μαχητική διάθεση των ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων εν όψει μιας ισοπεδωτικής επίθεσης σε κατακτήσεις ενός ολόκληρου αιώνα εργατικών αγώνων και στον πολιτισμό του κοινωνικού ανθρώπου".
  Οι στόχοι της Πρωτοβουλίας θα παρουσιαστούν σε συνέντευξη Τύπου που θα παραχωρήσουν την Τρίτη στις 12 μ.μ., στην ΕΣΗΕΑ, ο πανεπιστημιακός Ευτύχης Μπιτσάκης, ο πανεπιστημιακός Γιάννης Μανιάτης, ο δήμαρχος Ελληνικού Χρήστος Κορτζίδης, και ο συνδικαλιστής και μέλος της Π.Γ. του ΣΥΝ Κώστας Ήσυχος. Την ευθύνη της Πρωτοβουλίας έχουν η Αριάδνη Αλαβάνου, ο Γρηγόρης Καλομοίρης, ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου και ο Αλέξανδρος Χρύσης.
  
  Σχόλιο "Πιπεριάς": Μετά το "μέτωπο αλληλεγγύης & ανατροπής", έρχεται η πρωτοβουλία για τη δημιουργία "αριστερού βήματος διαλόγου". Το ενδιαφέρων είναι ότι εκτός από τα μέλη του ΣΥΝ (που κινούνται στην ιδεολογικόπολιτική κατεύθυνση του Παναγιώτη Λαφαζάνη) στην πρωτοβουλία μετέχουν στελέχη του ΝΑΡ (Ευτ. Μπιτσάκης, Πέτρος Παπακωνσταντίνου) και της εφημερίδας "Δρόμος", που εδώ και καιρό συμπορεύονται με τον Αλ. Αλαβάνο. Είναι ολοφάνερο ότι το σχέδιο του πρώην προέδρου του Συνασπισμού για... περικύκλωση της Κουμουνδούρου από την... περιφέρεια βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Γιατί ποια ανάγκη οδηγεί στελέχη του ΣΥΝ (μέχρι και μέλος της ΠΓ μετέχει στη πρωτοβουλία....) να δημιουργήσουν "βήμα διαλόγου", όταν αφενός υπάρχει ο Σύριζα και αφετέρου υπάρχει το Ινστιτούτο "Ν. Πουλαντζάς" που αν μη τι άλλο είναι ένας χώρος διαλόγου; Μια και μόνο ανάγκη. Η πλήρης αποδόμηση της ηγετικής ομάδας του ΣΥΝ. Οσοι αφελώς πίστεψαν ότι η αποχώρηση της Ανανεωτικής Πτέρυγας (και η δημιουργία της Δημοκαρτικής Αριστεράς) θα έλυνε τα προβλήματα του εν λόγω κόμματος αποδεικνύεται ότι ήταν βαθειά νυχτωμένοι. Τα προβλήματα είναι δομικά, η πολιτική & ιδεολογική ανεπάρκεια της ηγετικής ομάδας κτυπά "κόκκινο", περιβόητη κομματική γραφειοκρατιά πολύ απλά... "ανανεώθηκε". Και όλα αυτά με τον Αλ. Αλαβάνο να παρακολουθεί και να κα΄νει τις κινήσεις του. Ο λαός μας λεει: "Ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται....". Και είναι ολοφάνερο ότι στη περίπτωση του ΣΥΝ η κοκκινοσκουφίτσα δεν πρόκειται να ξεγελάσει το λύκο...
• July 01, 2010
• 14:32

  Αισιόδοξα μηνύματα από την πρώτη συγκέντρωση της Δημοκρατικής Αριστεράς

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Πρόσκληση στους «προοδευτικούς συμπολίτες μας, δημοκράτες, σοσιαλιστές που πίστεψαν ίσως σε λόγια μεγάλα για να απογοητευτούν μετά», απηύθυνε ο Φώτης Κουβέλης στην ομιλία του στην πρώτη συγκέντρωση της Δημοκρατικής Αριστεράς στην Αθήνα χθες. Σε μια κατάμεστη αίθουσα με πλήρης τους εξωτερικούς διαδρόμους, με κοινό όλων των γενεών και των ηλικιών, με πάθος και παλμό, με συχνές διακοπές χειροκροτημάτων και επιδοκιμασίας προς τον ομιλητή, 1500 άτομα παρακολούθησαν την πρώτη ανοικτή εκδήλωση της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ στην Αθήνα.
  
  «Θέλουμε να εκφράσουμε μια Αριστερά της ευθύνης, να συσπειρώσουμε δυνάμεις της εργασίας, ζωντανές δυνάμεις που διεκδικούν να βελτιώσουν τη θέση τους σε μια κοινωνία που τεμαχίζεται και αλλάζει», είπε στέλνοντας επί της ουσίας μήνυμα προς τους απογοητευμένους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ. Στην πρώτη εκδήλωση της Δημοκρατικής Αριστεράς παραβρέθηκε και ο Λεωνίδας Κύρκος, που νωρίτερα είχε δηλώσει τη στήριξή του. «Η δημιουργία του νέου κόμματος σημαίνει ανανέωση του αγώνα για ριζοσπαστικές λύσεις μέσα στο δημοκρατικό πλαίσιο, όχι φωνακλάδικη στήριξη των λαϊκών αγώνων, για τάχιστη δυνατή έξοδο από την κρίση και την ανάπτυξη», δήλωσε μεταξύ άλλων το ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς.

  Ο Φώτης Κουβέλης στην ομιλία του υποστήριξε την πορεία της χώρας εντός της Ευρώπης.

  Αναφερόμενος στην Αριστερά είπε ότι τη θέλει «ρηξικέλευθη και τολμηρή, που δεν βολεύεται στα εύκολα και γι' αυτό δεν κάνει καμιά παραχώρηση, ούτε στον αριστερότροπο λαϊκισμό ούτε στον μυωπικό αριστερισμό, δεν θεωρεί άκριτα ως δίκαιο αίτημα την υπεράσπιση κάθε κεκτημένου και δεν χαϊδεύει συντεχνίες στο όνομα μικροκομματικών σκοπιμοτήτων. Θέλουμε να λειτουργήσουμε σαν καταλύτης για την παρουσία της Αριστεράς στην κοινωνική πραγματικότητα, μέσα από ρήξεις και συνθέσεις για την προώθηση και ικανοποίηση των αιτημάτων που αφορούν την εποχή μας και το μέλλον, μακριά από παρελθοντικές αγκυλώσεις και στερεότυπα προηγούμενων εποχών που δεν αντιστοιχούν στο σήμερα».

  Για άλλη μία φορά ο Φώτης Κουβέλης κράτησε ίσες αποστάσεις τόσο από τη Ν.Δ. όσο και από το ΠΑΣΟΚ. «Η Ν.Δ. προσπαθεί να μας κάνει να ξεχάσουμε τι έκανε τα τελευταία χρόνια και παριστάνει τον σωτήρα μας... από το Μνημόνιο! Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ κολλημένη στον τοίχο υπογράφει επ' ονόματι του λαού μέτρα και δεσμεύσεις που κανείς, μα κανείς, δεν τα θεωρεί δίκαια ή εύλογα. Και θέλει να της πούμε και μπράβο!». Μήνυμα στήριξης στον Φώτη Κουβέλη για το εγχείρημα της Δημοκρατικής Αριστεράς έστειλε και ο συγγραφέας Βασίλης Βασιλικός.
  

  Ολόκληρη η ομιλία του σ.Φώτη Κουβέλη ΕΔΩ
  

  
• June 30, 2010
• 17:52

  Οχι άλλοι μονόδρομοι

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Του Θωμά Τσάτση
  
  Το νέο κόμμα που ανήγγειλε ο Φώτης Κουβέλης συσπειρώνει εκτός της πλειοψηφίας των Ανανεωτών που προέρχονται από τον ΣΥΝ και πολλά μέλη της ευρύτερης Αριστεράς και της Οικολογίας.
  Μεταξύ αυτών είναι οι καθηγητές Γιάννης Πανούσης και Λεωνίδας Λουλούδης, οι οποίοι βρίσκονται μεταξύ των 170 μελών της Πολιτικής Επιτροπής που θα προετοιμάσει το συνέδριο της Δημοκρατικής Αριστεράς. Ο Γιάννης Πανούσης που διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ο Λεωνίδας Λουλούδης στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών απαντούν σε τρεις ερωτήσεις για το νέο κόμμα της Αριστεράς.
  1 Υπάρχει χώρος για ακόμη ένα πολιτικό κόμμα της Αριστεράς στο πολιτικό σύστημα;
  2 Οι γέφυρες με τον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να παραμείνουν ανοιχτές; Αυτό μπορεί να συμβεί;
  3 Η Δημοκρατική Αριστερά τι πρέπει να προωθήσει άμεσα: την προβολή ενός νέου προγράμματος ή τα πρόσωπα που τη στελεχώνουν;
  
  
  ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ Εκφραση νέων προκλήσεων
  
  1Αν βλέπει κανείς την Αριστερά ως φρούριο και ως ιερατείο, όχι. Διότι τότε, μία είναι η Αριστερά και όλες οι άλλες εκδοχές είναι αιρέσεις. Αν δούμε όμως την Αριστερά ως έκφραση των νέων προκλήσεων που θέτει η πραγματικότητα και ως συλλογικό εκφραστή της αγωνίας των αριστερών πολιτών, τότε ναι. Διότι τον χώρο τον διαμορφώνει ό,τι κινείται και ό,τι καθεστωποιείται ακινητοποιούμενο.
  2 Η όλη Αριστερά πρέπει να ανοίγει σαν βεντάλια και να λειτουργεί ως δίκτυο. Μόνον έτσι θα μπορέσει να καλύψει όλα τα προβλήματα όλων των κοινωνικά πασχόντων. Προσοχή όμως. Χωρίς ηγεμονισμούς, χωρίς συνωμοσιολογίες, χωρίς ανιστόρητους (ή και ιστορικούς) μύθους ή ιδεοληψίες. Με πολλούς τρόπους ή από πολλούς δρόμους συνδράμουμε το λαό. Οχι άλλοι μονόδρομοι (αλήθειας ή δράσης).
  3 Το δομημένο, πλήρες και σύγχρονο πρόγραμμα είναι αναγκαίο. Το ήθος και το κέφι των ανθρώπων είναι προϋπόθεση. Αυτό όμως που χρειάζεται είναι η εμπέδωση ενός αισθήματος εμπιστοσύνης του κάθε Ελληνα προς το νέο αυτό σχηματισμό. Χωρίς κοινωνική κινητοποίηση, αναγέννηση, αισιοδοξία και σύμπραξη δυνάμεων τίποτα δεν αλλάζει.
  
  ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΛΟΥΛΟΥΔΗΣ Υπάρχει ανάγκη αριστερού κόμματος
  
  1 Ναι υπάρχει, εφόσον αυτά που υπάρχουν δεν εκπληρούν στόχους αριστερούς κατά τη γνώμη μου, ναι. Δεν θεωρώ ότι είναι αριστερό κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ. Είναι κόμματα παλαιολιθικής Αριστεράς. Της «μη Αριστεράς». Βεβαίως το ΠΑΣΟΚ είναι ένα κεντροδεξιό πλέον κόμμα. Πιστεύω ότι υπάρχει ένα κόμμα δημοκρατικής Αριστεράς. Τα δύο προηγούμενα ούτε δημοκρατικά είναι ούτε αριστερά. Και υπάρχει μεγάλη ανάγκη ενός αριστερού κόμματος. Τώρα αν αυτό το κόμμα είναι η Δημοκρατική Αριστερά είναι προς απόδειξη.
  2 Οχι, δεν μπορεί. Αν η Δημοκρατική Αριστερά πρέπει να έχει γέφυρες με τον Συνασπισμό και τον ΣΥΡΙΖΑ, άνθρωποι σαν εμένα, αν διαπιστώσουν κάτι τέτοιο, την άλλη μέρα θα έχουν φύγει. Είμαστε πολύ κουρασμένοι και αηδιασμένοι με ό,τι συμβαίνει. Αν συμβούν και πάλι οι διάλογοι, οι συναινέσεις και ειπωθεί «να τα βρούμε», τότε καληνύχτα σας. Χρειαζόμαστε ένα καθαρό μήνυμα. Το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ νομίζω δεν έχουν καμία σχέση με την Αριστερά. Είναι του 1917, είναι της δεκαετίας του '60. Δεν είναι του 2010. Δεν διεκδικώ το αλάνθαστο, αλλά είναι η άποψή μου. Αν αρχίσουν τέτοιοι διάλογοι, άνθρωποι σαν εμένα θα φύγουν αμέσως.
  3 Νομίζω ότι πρέπει να ασχοληθεί με κάποια σοβαρά προβλήματα του ελληνικού λαού. Το πρώτο είναι η οικονομία καθώς και η υγεία, το περιβάλλον και η εκπαίδευση. Αυτά είναι τα μεγάλα θέματα με τα οποία ένα κόμμα μικρό μπορεί να ασχοληθεί. Δεν μπορεί να ασχοληθεί με τα πάντα. Εάν μπορούσε στην υγεία, στην παιδεία, στο περιβάλλον και φυσικά στην οικονομία να έχει μια εποικοδομητική θέση, με κριτική εκεί που πρέπει και συναίνεση εκεί πού επίσης πρέπει, εμείς περιμένουμε να λέει πού συμφωνεί και πού διαφωνεί.
  Δεν γίνεται να διαφωνεί σε όλα.
  
  Πηγή: Εφημερίδα Ελευθεροτυπία
• 16:00

  Λεωνίδας Κύρκος: απευθύνω έκκληση σε όλους όσοι μετέσχαν κατά στάδια στην εποποιία της ανανέωσης του ελληνικού κινήματος.

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  «Η δημιουργία του νέου κόμματος σημαίνει ανανέωση του αγώνα για ριζοσπαστικές λύσεις μέσα στο δημοκρατικό πλαίσιο, όχι φωνακλάδικη στήριξη των λαϊκών αγώνων, για τάχιστη δυνατή έξοδο από την κρίση και την ανάπτυξη. Σημαίνει νέα ορμή στον ευρωπαϊκό προσανατολισμό, ασυμφιλίωτη πάλη κατά των φαινομένων βίας και του αριστερίστικου εξτρεμισμού, ανοιχτόχερη υιοθέτηση της σύγχρονης ατζέντας του περιβαλλοντικού και οικολογικού κινήματος.
  Δεν υποτιμώ τις μεγάλες δυσκολίες του νέου εγχειρήματος, αποβλέπω όμως στην κινητοποίηση των μεγάλων δυνατοτήτων που κρύβει μέσα του ο λαός και που εκφράστηκαν τόσο πανηγυρικά στα μεγάλα χρόνια της Εθνικής Αντίστασης. Από τις δυσκολίες ας μου επιτραπεί να υπογραμμίσω την έλλειψη οικονομικών μέσων. Το κενό θα καλυφθεί με την επείγουσα συμβολή όλων. Οι έχοντες θα ανοίξουν το πουγκί τους, οι μη έχοντες θα κόψουν το τσιγάρο.Κλείνοντας, απευθύνω έκκληση σε όλους όσοι μετέσχαν κατά στάδια στην εποποιία της ανανέωσης του ελληνικού κινήματος. Να ενωθούν μαζί μας. Αξίζει τον κόπο.Η πατρίδα μας περνά βαριά κρίση. Έχουμε το μερτικό της ευθύνη μας. Όμως η Δημοκρατική Αριστερά πρέπει να είναι παρούσα. Πρέπει να εργαστεί σκληρά για να προσφέρει την ψύχραιμη ανάλυση και κατανόηση της νέας κατάστασης. Έτοιμη να προσφέρει την πείρα της, την έμπνευση και το πάθος της, την ενοποιητική της πνοή υπό την ηγεσία του Φώτη Κουβέλη».
• 0:39

  Δημοκρατική Αριστερά...

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  

• June 28, 2010
• 23:27

  "ΝΑΚΕΜ ΑΔΟΝΑΪ" - ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΘΕΟ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ;

   » ‎ Μποτίλια στο Πέλαγος
  
  
  ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ
  
  Αυτό που θέλω το απαιτώ
  αυτό που θέλω είναι απλό
  το πιο απλό
  το Ένα
  
  Μποτίλια στο Πέλαγος
  
  Σε σχόλιο της προηγουμένης αναρτήσεως τέθηκαν δυο ερωτήματα, στο οποία νομίζω ότι αξίζει μια πιο συγκροτημένη απάντηση, από την συντομία που διέπει την έκταση των σχολιασμών. Έκρινα λοιπόν σκόπιμο να γίνει μια αναφορά σε πλαίσια αναρτήσεως.
  
  Τα ερωτήματα:
  
  Ο/Η Ανώνυμος είπε...
  
  Νακέμ Αδονάι = Θα εκδικηθούμε τον θεό.
  
  Δυο ερωτήσεις
  
  Γιατί άραγε να είναι κακό αυτό ;
  Ποιόν απ'ολους τους θεούς ;
  
  Ιούνιος 26, 2010
  
  Φίλε σχολιαστή:
  
  Οι ερωτήσεις που θέτεις είναι εύλογες και αποτελεί αδυναμία του κειμένου που προηγήθηκε, ότι δεν καθίσταται σαφής η άποψή μου πάνω το συγκεκριμένο θέμα.
  Η σύντομη αναφορά που επιχείρησα στην εσχατολογία του τεκτονισμού είχε σχεδόν τηλεγραφικό χαρακτήρα, ίσως επειδή αυτή είναι κάπως ευρύτερα γνωστή, επειδή κατά καιρούς έχουν γραφεί πολλά σχετικά με αυτήν.
  Ο εντοπισμός σου, ότι η φράση "θα εκδικηθούμε τον Θεό" δεν μπορεί εκ προοιμίου και απριοριστικά να σημαίνει οπωσδήποτε κάτι κακό, με βρίσκει σύμφωνο.
  Εκτός αυτού, η μετάφραση του συμβολισμού που έδωσα δεν είναι σωστή. Το "Νακέμ Αδονάι" δεν σημαίνει θα "εκδικηθούμε", αλλά θα "εξοντώσουμε τον Θεό" (νέκυς = νεκρός). Βεβαίως, παρά το λάθος, η διατύπωση του συμβολισμού είναι περίπου η ίδια.
  Στην Θεογονία αποτελεί σύνηθες φαινόμενο οι διάδοχες θεότητες να εξοντώνουν τις προηγούμενες. Όπως ο Δίας πχ. που έριξε τους Τιτάνες στα Τάρταρα. Αλλά και κάποιες θεότητες εξοντώνουν τα παιδιά τους, με στόχο να ματαιώσουν την διαδοχή τους, όπως ο Κρόνος που τρώει τα παιδιά του:
  
  ...ὅ δ΄οὔρανῶ ἐμβασιλεύει,
  αὐτός ἔχων βροντήν ἠδ' αἰθαλέοντα κεραυνόν,
  κάρτει νικήσας πατέρα Κρόνον. εὖ δε ἕκαστα
  ἀθανάτοις διέταξεν ὁμώς και επέρφραδε τιμάς.
  (Θεογονία, 74)
  
  Κατά πόσο ο συγκεκριμένος συμβολισμός ανταποκρίνεται σε μια τέτοιου είδους διαδικασία εναλλαγής θεοτήτων, με τις θρησκειολογικές συνέπειες που μπορεί να έχει αυτή, εξαρτάται νομίζω στην απάντηση στο δεύτερο ερώτημα που θέτεις: Για ποιον Θεό πρόκειται; Ποιον αφορά η εκδήλωση διάθεσης να εξοντωθεί στο συγκεκριμένο τελετουργικό;
  Κατ' αρχήν θα ήθελα να αποφύγω τον προσδιορισμό "κακό", όσο αφορά την αξιολόγηση ενός τυπικού τελετουργίας. Θεωρώ κυρίαρχη την ανάγκη, να επιχειρείται μια προσπάθεια ερμηνείας των συμβόλων. Ο τρόπος αξιολόγησης, από την στιγμή που καταστεί δυνατή μια ερμηνεία, καλόν είναι να αφήνεται στην κρίση ενός εκάστου. Θεωρώ την κατανόηση των φαινομένων, σημαντικότερη από την καταδίκη.
  
  Η ερμηνεία μου:
  Στο θέμα της οντολογίας ο ελευθεροτεκτονισμός ακολουθεί με συνέπεια την διδασκαλία της θρησκευτικής κατεύθυνσης των Γνωστικών. Εξ' ού και η παράσταση του Γ μεταξύ γνώμονος και διαβήτου (ορθό και ανεστραμμένο τρίγωνο - δυαρχία ) που είναι το κυριότερο σύμβολο του τεκτονισμού. Η Γνωστικοί έχουν χαρακτηριστεί ως Χριστιανική αίρεση. Υπάρχουν όμως μελέτες, οι οποίες καταδεικνύουν ότι η θρησκευτική αυτή κίνηση είναι πολύ παλαιότερη από τον Χριστιανισμό. Ο Βασικός ιστορικός που αναλύει αυτή την ιστορική αφετηρία του Γνωστικισμού είναι ο Heinrch Graetz, που έζησε τον πρόπερασμένο αιώνα και έχει συγγράψει συν τοις άλλοις μια πολύτομο "Ιουδαϊκή Ιστορία" ( http://www.zeno.org/Geschichte/K/graetz-gdj--041-0086). Για την παρούσα ανάρτηση το γεγονός ότι ο Γνωστικισμός αποτελεί προχριστιανικό φαινόμενο, δεν έχει ιδιαίτερη βαρύτητα, καθότι το θέμα αφορά μια συγκεκριμένη πλευρά - αναμφόβολα την σημαντικότερη - του δόγματος που τον διέπει, σε συσχετισμό με τους αντίστοιχους τελετουργικούς συμβολισμούς. Για την ιστορική πορεία του φαινομένου όμως και ειδικά για τον κλάδο που κατ' επίφαση έχει χαρακτηρισθεί ως "συνωμοτική θεώρηση της ιστορίας" είναι μεγάλης σημασίας.
  
  Η οντολογία των Γνωστικών εκφράζεται - όπως συνήθως συμβαίνει με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις - πρώτιστα από την κοσμογονία που προβάλουν. Σύμφωνα με αυτή, η υλική δημιουργία αποτελεί έργο ενός κατώτερου θεού, του δημιουργού και είναι αποτυχημένη καταδυναστεύουσα τις ενσαρκωμένες ψυχές. Αποτελεί την πηγή του κακού και πρέπει να πολεμηθεί με κάθε σκόπιμο μέσο. Την ιδέα της δημιουργίας της ύλης έκλεψε ο κατώτερος θεός από τις προθέσεις του ανώτερου θεού, ο οποίος είχε την πρόθεση να την κατασκευάσει χωρίς τα ελαττώματα που την διέπουν.
  
  Στην συνέχεια παρατίθενται τα βασικά δόγματα των Γνωστικών, από το βιβλίο του JACK LACARIRIÈR "Οι Γνωστικοί" (Εκδόσεις Ι. Χατζηνικολή - 1975). Επιλέγω αυτό το βιβλίο επειδή ο συγγραφέας δηλώνει και ο ίδιος Γνωστικός. Πρόκειται για ένα πόνημα που εντάσσεται μεταξύ μελέτης και λυρικής προπαγάνδας, με το οποίο ο συγγραφέας και οι συνοδοιπόροι του, παρουσιάζοντας τους γνωστικούς μέσα σε μια αντιεξουσιαστική - αντικομφορμιστική αύρα, επιχείρησαν να διαδώσουν τις ιδέες τους μέσα στο κίνημα της νεολαίας, ιδιαίτερα κατά τον Μάιο του 68. Η για να το εκφράσω με την δική μου ορολογία, πρόκειται για προπαγανδιστικό υλικό, με το οποίο επιχείρησε η στοά να παρασκευάσει τα χαφιεδοπαίδια της μέσα στο λαϊκό κίνημα.
  Μια καλύτερη παράθεση της Γνωστικής θεώρησης θα ήταν δυνατή με αναδρομή στο έργο του Πλωτίνου, "Πρός τούς Γνωστικούς", το οποίο συνιστά μια σοβαρή κριτική από την σκοπιά του μεγάλου Πλατωνιστού. Αξιόλογες είναι νομίζω και οι αναφορές που επιχειρεί ο Άγιος Ειρηναίος, στα πλαίσια της πολεμικής του εναντίον των Γνωστικών στο "Κατά Παντῶν των Αἰρεσιῶν". Θεωρώ όμως προτιμότερο, η αναφορά στα γνωστικά δόγματα να γίνει με χωρία από έργο κάποιου θιασώτου και όχι πολέμιου αυτής της κατεύθυνσης:
  
  "... Όσο για αιτίες αυτού του πρώτου σχίσματος, του ριζικού αυτού διαχωρισμού των κόσμων που μας καταδικάζει να ζούμε μέσα σ' αυτόν τον πιο σκοτεινό κύκλο, αυτής της πτώσης τέλος που έκανε τον άνθρωπο αιχμάλωτο μιας ύλης με αλλοτριοτικές ιδιότητες, για την ώρα δεν θα πω παρά πολύ λίγα πράγματα. Θα πω μονάχα πως σε μια κάποια στιγμή, στο χάραγμα του χρόνου, στην αυγή της σποράς, στην παρθενία των δυνατοτήτων ένας από τους κατοίκους του Υπερκόσμου, θεός, δημιουργός, άγγελος ή αιώνας (όρος που έρχεται και ξανάρχεται στην γνωστική κοσμολογία και που σημαίνει κάτι το αιώνιο, μια ζωντανή και προσωποποιημένη οντότητα), κάποιο από αυτά τα όντα παραβίασε, από λάθος, υπεροψία ή ανευθυνότητα την ισορροπία των δυνατοτήτων, παρεμβλήθηκε στη ροή τους και προκάλεσε τις διαταραχές, τις δονήσεις και τα κουρελιάσματα της διασπασμένης και διάπυρης ύλης που οδήγησαν στην βαθμιαία πτώση της προς τους κατώτερους κύκλους. Ο κόσμος που ζούμε δεν είναι μόνο ένας κόσμος θολός, βαρυμένος και ταμένος στο θάνατο, είναι, παραπάνω, ένας κόσμος που οφείλεται σε μια τεράστια μηχανορραφία, ένας κόσμος απρόβλεπτος, ένας κόσμος αθέλητος, απ' άκρη σ' άκρη "πλαστογραφημένος", που το κάθε πράγμα του και το κάθε πλάσμα του είναι αποτέλεσμα κοσμικής παρεξήγησης. Μέσα σ' αυτόν τον στρόβιλο λαθών, μέσα σ' αυτήν την παγκόσμια πτώση και το παγκόσμιο ναυάγιο που είναι η ιστορία της ύλης και του ανθρώπου, βρισκόμαστε πάνω στη γη κάτι σαν ναυαγοί σε παντοτινή μοναξιά, πλανητικοί κρατούμενοι, θύματα μιας αδικίας σε συμπαντική κλίμακα...
  
  ... Γιατί το να εξαναγκάσεις ένα νέο και όμορφο πλάσμα να μην ξαναζήσει ποτέ, χωρίς όμως να το σκοτώσεις, δεν είναι το άκρο άωτο ενός σαδισμού που μόνο ένας θεός, σαν πιο προικισμένος διανοητικά από ένα άνθρωπο, θα μπορούσε να διανοηθεί; Ορίστε τι μας ανάγκασε να κάνουμε ο απαίσιος δημιουργός, ο άτιμος Αιώνας που διάστρεψε την πορεία της ιστορίας του κόσμου στις αρχές του χρόνου (που ταύτισε αναγκαστικά με το βάρος μια που για τους γνωστικούς χρόνος δεν είναι παρά μια κατάσταση της καταραμένης ύλης): να κοιμόμαστε σ' όλη μας την ζωή χωρίς να το ξέρουμε και χωρίς να έχουμε παραδοθεί στον θάνατο σαν τον Ενδυμίωνα...
  
  ... Μ' άλλα λόγια , είναι φανερό πως ο κόσμος μας, ο κόσμος της σκοτεινής φωτιάς, είναι η περιοχή του κακού. Αυτόν τον όρο του κακού, δεν πρέπει να τον πάρουμε εδώ με την ηθική, αλλά με την βιολογική του έννοια. Κακό είναι η ύπαρξη της ίδιας της ύλης σαν παροδική δημιουργία σα νοθευμένη διάταξη των πρώτων σπερμάτων: το γεγονός του ψυχικού ύπνου που μας κάνει να παίρνομε σαν πραγματικό εκείνο που δεν είναι παρά ο ψεύτικος κόσμος των ονείρων. Αυτά είναι όλα τα δεδομένα, όλες οι δομές του θα λέγαμε σήμερα του καθημερινού μας σύμπαντος. Από όλους τους πόρους τους σύμπαντος εκκρίνεται το κακό και το σκεπτόμενο εγώ μας είναι δεμένο αναπόφευκτα μαζύ του όπως είναι δεμένο και το φυσικό Εγώ μας με τον άνθρακα των πυρήνων μας. Σ' αυτό το επίπεδο βέβαια, αν καταγράψουμε τις φρίκες του τυχαίου κόσμου, τις διακλαδώσεις των πλοκαμιών αυτού του καρκίνου, θα μας πιάσει ένα είδος ίλιγγου. κολυμπάμε μέσα στο κακό σα να κολυμπούσαμε στην αγκαλιά μιας μολυσμένης θάλασσας. Κανένα απορρυπαντικό της ψυχής δε θα μπορέσει να μας ξεπλύνει, έξω από εκείνο που μας προτείνει η γνώση. Σ' αυτό οφείλεται και η βασικά μολυσμένη φύση κάθε ανθρώπινης επιχείρησης και κάθε ανθρώπινου θεσμού: χρόνος, ιστορία, εξουσία, κράτη, θρησκείες, φιλές, έθνη, όλες αυτές οι έννοιες, όλα αυτά τα συστήματα που δημιούργησε ο άνθρωπος είναι σημαδεμένα από αυτή την αρχέγονη κληρονομιά...
  
  ... Μέσα σε αυτόν τον χωρίς τέλος κύκλο, το απλό γεγονός της ζωής, της ανάσας, του ύπνου της ονειροπόλησης, , έχει σαν συνέπεια την ύπαρξη και την αύξηση του κακού... Αυτό το έμφυτο ελάττωμα, στο οποίο οι Εβραίοι κα οι οι Χριστιανοί έβλεπαν το αποτύπωμα του προπατορικού αμαρτήματος, της ανθρώπινης δηλαδή μόνο ευθύνης, οι γνωστικοί το αντιμετώπιζαν αντίθετα σαν ένα είδος κανονισμού που είχε επιβληθεί στον άνθρωπο. Ο άνθρωπος δεν ευθύνεται καθόλου για την κατάρα που τον έχει χτυπήσει. Πραγματικός υπεύθυνος είναι ο σαδιστής εκείνος δημιουργός που τόλμησε να συλλάβει μέχρι την τελευταία του λεπτομέρεια ένα τόσο σκληρό κόσμο.
  Γιατί αν σε τελευταία ανάλυση αυτός κόσμος ήταν ένα έργο ενός θεού καλωσύνης και δικαιοσύνης - και όχι έργο κάποιου αδέξιου και κακού κατά βάθος δημιουργού -τότε θα έπρεπε να του αποδίδαμε τις πιο δόλιες σκέψεις, τα πιο ανομολόγητα όνειρα, τα πιο εξολοθρευτικά απωθημένα...
  
  ... Ας συνοψίσουμε: μας εκμεταλλεύονται σε μια κοσμική κλίμακα. Είμαστε προλετάριοι ενός δήμιου-δημιουργού, εξόριστοι σκλάβοι σ' έναν κόσμο υποταγμένο μέχρι τα σπλάχνα του στην βία, κατακάθια ενός χαμένου ουρανού, ξένοι πάνω στην ίδια μας την γη...
  ... Στα μάτια των γνωστικών ο όρος "ξένος" εξέφραζε την φυσική τεράστια αντίθεση ανάμεσα στον "δυνάμει"άνθρωπο του Υπερκόσμου και την αποτυχημένη δημιουργία της ανθρώπινης απομίμησης που βάλθηκε να σκαρώσει ο δημιουργός και να την πετάξει μέσα στον κύκλο της σκοτεινής φωτιάς...
  
  ... Στην αρχή, στον κόσμο των ενδεχόμενων και των δυνατοτήτων, μέσα στον ευφυή εγκέφαλο του αληθινού Θεού του ψηλότερου κύκλου, γεννήθηκε μια εικόνα ανθρώπου, ενός δυνάμει ανθρώπου, νοητική μήτρα εκείνου που θα μπορούσε να κάνει πραγματικόν ο αληθινός Θεό´ Αυτή την εικόνα, τη συλλάβανε οι δημιουργοί, άρχοντας ή άγγελοι των κατώτερων κύκλων. Πως; Γιατί; Μυστήριο. Τη συλλάβανε όμως και έμειναν έκθαμβοι μπροστά στο φως, στη δύναμη, στην ομορφιά, στη συνοχή που ακτινοβολούσε αυτός ο Άνθρωπος που είχε διανοητικά συλληφθεί. Αποφάσισαν να τον αντιγράψουνε...
  
  ... Όταν όμως ο αληθινός Θεός είδε εκείνο το λάθος, εκείνη την φρίκη που σέρνοταν πάνω στην γη απειλώντας να την κατακυριέψει, ένοιωσε οίκτο για την αδεξιότητα των αγγέλων και φύσιξε μέσα στο σκουλίκι που κλαψούριζε την σπίθα της ζωής που του έδωσε τη δυνατότητα να σταθεί στα πόδια του και να μιλήσει. Έτσι γεννήθηκε ο homo bipedus και loquens. Έτσι εξηγείται και η διπλή φύση μας. Είμαστε κάπως, σαν ένα επιδιορθωμένο σκουλίκι, ένα πρώην αμφίβιο που το επιδιόρθωσε η επιείκεια του αληθινού Θεού και το προίκισε με μια σπίθα, μ'ένα φωτεινό κλάσμα της Υπέρτατης Δύναμης.
  Σ' αυτό το στάδιο της γνωστικής ανθρωπολογίας, το ηθικό δίδαγμα βγαίνει θα έλεγε κανείς μοναχό του. Αυτό που μας βαραίνει, αυτό που μας αποκοιμίζει είναι αυτό το λασπερό κατακάθι, αυτή η βορβορώδης ύλη από την οποία μας τράβηξαν, και ιδιαίτερα αυτή η διαστροφή της δομής μας που μας κάνει ανίκανους να αναλάβουμε την αποστολή για την οποία προοριζόμαστε κι από την οποία μας ξεστράτισαν ελεεινοί μαθητευόμενοι μάγοι. Μόνη η σπίθα της ζωής που κατοικεί μέσα σ' αυτό το σώμα που φθείρεται θα μπορούσε αν την συντηρούσαμε , την ανασκαλεύαμε και την κρατούσαμε αναμμένη με μια κατάλληλη άσκηση να μας ανακουφίσει από το βαρύ καβούκι του κορμιού μας...
  
  ... Μπορούμε και οι πιο πολλοί γνωστικοί το έκαναν, μπορούμε να αρνηθούμε να πάρουμε μέρος στο συνενοημένο αυτό κοσμικό παιχνίδι, αν απέχουμε από την αναπαραγωγή και αποφύγουμε μ' αυτό τον τρόπο να παρεμβάλλουμε την παράλογη παρένθεση της ζωής ανάμεσα στο μηδέν και τον θάνατο"...
  
  Πράγματι ο lacarrière, ως σύγχρονος Γνωστικός, παραθέτει τις γνωστικές δοξασίες με γλαφυρό τρόπο:
  - ΥΠΑΡΞΗ ΔΥΟ ΘΕΩΝ - ΚΑΛΟΥ ΚΑΙ ΚΑΚΟΥ - ΟΝΤΟΛΟΓΙΚΗ ΔΥΑΡΧΙΑ
  - ΟΝΤΟΛΟΓΙΚΗ ΥΠΟΣΤΑΣΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ
  - ΠΛΗΡΗΣ ΑΠᾼΞΙΩΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΠΟΥ Ο ΟΡΟΣ ΔΗΛΩΝΕΙ
  - ΠΛΗΡΗΣ ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
  - ΠΛΗΡΗΣ ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΤΟΝ ΥΛΙΚΟ ΚΟΣΜΟ ΩΣ ΠΕΔΙΟΥ ΣΥΛΛΟΓΗΣ ΕΜΠΕΙΡΙΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΚΛΗΣΕΩΝ ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΗΝ ΤΕΛΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
  
  Όποιος είναι έστω ελάχιστα εξοικειωμένος με τις αρχές του Ελληνικού Πνεύματος, μπορεί αμέσως να διαπιστώσει ότι οι αρχές του γνωστικισμού ευρίσκονται ακριβώς στον αντίποδά του. Όπως ορθά διαπιστώνει ο Πλωτίνος το όλο Γνωστικό σύστημα αποτελεί μια ανοιχτή προσβολή του Ελληνικού Πνεύματος: "Ἓλληνας διασύρειν και ὑβρίζειν" (Προς τους Γνωστικούς - 6, 44).
  Η διδασκαλία του Πυθαγόρα για την Αρμονία, η οποία διαχέει τον σύνολο κόσμο - στολίδι, ο μονισμός των Ορφικών, η Πλατωνική κοσμογονία περί Αγαθού Δημιοργού , ο οποίος δημιουργεί τον κόσμο με πρότυπο τον Εαυτό του και την Ιδέα της τελειότητος αντιφάσκουν κατάφωρα στα γνωστικά δόγματα.
  
  Το σύγγραμα, στο οποίο συμπυκνώνεται η κοσμογονική αντίληψη της αρχαίας σοφίας είναι ο "Τιμαίος" του Πλάτωνος. Κοσμογονικές αντιλήψεις παραθέτει ο Πλάτων και στον διάλογο "Πολιτικός". Ο "Τιμαίος" αποτελεί ένα σύγγραμμα που αξίζει πράγματι να μελετηθεί, διότι θέτει τις αρχές της Οντολογίας, που διέπουν το Ελληνικό Πνεύμα. Αυτές δεν περιορίζονται στο ζήτημα του μονισμού. Ένα πολύ σημαντικό θέμα της πραγματείας αποτελεί ο ΝΟΥΣ, μια κατηγορία -κλειδί για την διαδικασία του γίγνεσθαι και της δημιουργίας, που διαχέει όχι μόνο την ουσία και το μήνυμα του Πλατωνισμού, αλλά προσδιορίζει και τον τρόπο που πρακτικά αυτός αγκυρώνεται μέσα στην ανθρώπινη ιστορία, ως διαδικασία της ανθρωπίνου τελειώσεως. Καθ' ότι ΝΟΥΝ δεν διαθέτει μόνο το Θείον, αλλά και η δημιουργία και ιδιαιτέρως ο Άνθρωπος. Εκκινούντες από το "Τα πάντα λόγου συνέχονται", το οποίο εδίδαξε με έμφαση ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, αγόμεθα στην "Ὀγδόη Ἡμέρα της Δημιουργίας", που ο ίδιος διακήρυξε, με σημαντικότατο συμπρωταγωνιστή της Δημιουργίας τον Άνθρωπο.
  
  Σε αυτήν την ανάρτηση θα περιοριστώ σε κάποια παράθεση χωρίων από τον "Τιμαίο", καθώς και παρουσίαση των απόψεών μου επ' αυτών, λόγω του συγκεκριμένου θέματος της αναρτήσεως. Βεβαίως αυτού του θέματος άπτεται και το μήνυμα των "Μυστικών" Πατέρων της Ορθοδόξου Εκκλησίας, οι οποίοι - κατά την άποψή μου - διέσωσαν, διέδωσαν ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΩΣΑΝ το Ελληνικό Πνεύμα κατά την διάρκεια των μέσων χρόνων, παρ' όλον ότι η Εκκλησιαστική θεολογία και πρακτική ΒΡΙΘΕΙ γνωστικών (και όχι μόνον) επιρροών και παραχαράξεων. Μια κατάσταση, με την οποία οι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ βρέθηκαν σε μόνιμη ανοικτή και αδυσώπητη σύγκρουση. Διότι καθήκον των ήτο να διαφυλάξουν το Ελληνικόν Πνεύμα από τις παραχαράξεις της εξουσίας μέσω των εκκλησιαστικών ταγών της. Το θέμα αυτό είναι ιδιαίτερο - αλλά και ιδιαίτερα σημαντικό. Εφ' όσον όμως ευοδώσει το παρόν ιστολόγιο, θα τύχει αναφοράς στο μέλλον.
  
  Γρέφει λοιπόν ο Πλάτων στον "Τιμαίο"
  
  29, a
  ... εἰ μέν δή κάλος ἐστιν ὃδε ὁ κόσμος ὅ
  τε δημιουργός ἀγαθός. δῆλον ὡς πρός τό ἀίδιον ἒβλεπεν.
  εἰ δέ ὃ μηδ' εἰπεῖν τινι θέμις, πρός γεγονός. παντί δή σαφές
  ὃτι πρός τό ἀίδιον. ὁ μέν γάρ κάλλιστος τῶν γεγονότων, ὁ
  δ' ἂριστος τῶν αιτίων...
  
  29, e - 30, a
  ... Λέγωμεν δή δι' ἣντινα αἰτίαν γένεσιν και το πᾶν
  τόδε ὁ συνιστάς συνέστησεν. ἀγαθός ἦν, ἀγαθώ δέ οὐδείς
  περί οὐδενός ἐγγίγνεται φθόνος. τούτου δ' ἐκτός
  ὢν πάντα ὃτι μάλιστα ἐβουλήθη γενέσθαι παραπλήσια ἑαυτώ.
  ταύτην δή γενέσεως καί κόσμου μάλιστ' ἂν τις ἁρχήν κυριω-
  τάτην παρ' ἀνδρών φρονίμων ἀποδεχόμενος ὀρθότατα ἀπο-
  δέχοιτ' ἂν. βουληθείς γάρ ο θεός ἁγαθά μέν πάντα, φλαῦρον
  δέ μηδέν εἶναι κατά δύναμιν, ούτω δή πᾶν ὃσον ἦν ὁρατόν
  παραλαβών οὐχ ἡσυχίαν ἀγον ἀλλά κινούμενον πλημμελῶς
  καί ἀτάκτως, εἰς τάξιν αὑτό ἢγαγεν ἐκ τῆς ἀταξίας, ἡγη-
  σάμενος ἐκεῖνο τούτου πάντως ἂμεινον. θέμις δ οὒτ' ἦν
  οὒτ' ἒστιν τῶ ἀρίστω δρᾶν ἂλλο πλήν τό κάλλιστον.
  λογισάμενος οὖν ηὓρισκεν έκ τῶν κατά φύσιν ὀρατῶν οὐδέν
  ἀνόητον τοῦ νοῦν ἒχοντος ὃλον ὃλου κάλλιον ἐσεσθαί ποτε
  ἒργον, νοῦν δ' αὖ χωρίς ψυχής ἀδύνατον παραγενέσθαι τω.
  διά δε τον λογισμόν τόνδε νοῦν μέν ἐν ψυχῆ. ψυχήν δ'ἐν
  σώματι συνιστάς τό πᾶν συνεκταίνετο, ὃπως ὃτι κάλλιστον
  εἲη κατά φύσιν ἂριστον ἒργον ἀπειργασάμενος.
  
  37, a
  ... λογισμοῦ δέ μετέχουσα και
  ἁρμονίας ψυχή, τῶν νοητῶν ἀεί τε ὂντων ὑπό τοῦ ἀρίστου
  ἀρίστη γενομένη τῶν γεννηθέντων...
  
  Από την στιγμή που δημιουργείται ο κόσμος, από την στιγμή που αρχίζει η κυριαρχία της έλλογης Ψυχής, η ύλη υποτάσσεται οριστικά και το κοσμικό χάος εξαφανίζεται ανεπιστρεπτί. Το καλό ενθρονίζεται στον ουρανό και φανερώνεται στους ανθρώπους. Τότε θα εμφανιστεί και το κακό, θα περιοριστεί όμως στον χώρο της δράσεως των ανθρώπων.
  Στον ουρανό η κυριαρχία της αθάνατης ψυχής επί του σώματος είναι συνεχής και αδιατάρακτη. Ή με άλλα λόγια, στον ουρανό υπάρχει μόνον η άριστη Ψυχή του αγαθού Δημιουργού.
  
  Η αναφορά στην μαθηματική αρμονία, η οποία κυριαρχεί τόσο κατά την διαδικασία γενέσεως, όσο και κατά το γίγνεσθαι του κόσμου, η οποία αναλύεται σε άλλα μέρη του "Τιμαίου" υπογραμμίζει το βαθύ σχέδιο της τάξεως, η οποία κυριαρχεί στην Δημιουργία.
  
  Οι αντιδιαμετρικές θέσεις της κοσμογονίας και της ουσίας του κόσμου, προδιαγράφουν μια σαφή αντιπαλότητα, όσο αφορά την αποτίμηση της Δημιουργίας. Αυτό που αποτελεί πλήρη αποτυχία για τους Γνωστικούς και το οποίο καλούνται αυτοί αυτοπροσδιοριζόμενοι να εμποδίσουν και να ανατρέψουν, συνιστά κόσμημα, προϊόν Θείας Σοφίας που διέπεται από Αρμονία και προσβλέπει στην τελείωσή του μέσω του γίγνεσθαι για το Ελληνικό πνεύμα.
  
  Στόχος των Μολοχιστών είναι η ανακοπή της τελείωσης της ανθρώπινης παρουσίας και εχθρός τους ο Δημιουργός του Σύμπαντος.
  
  Ποιος έχει δίκιο και ποιος όχι, δεν νομίζω ότι μπορεί να αποδειχθεί με λογικά επιχειρήματα. Πολλά μπορούν να καταδειχθούν αναφορικά με την σύνθεση της κοσμικής αρμονίας. Ή κατά πόσο οι κατά καιρούς γνωστικές ομάδες, είτε σαν Οφίτες, είτε σαν Βαλεντιανοί, σαν Μανιχαίοι, σαν Βογόμιλοι, σαν "Καθαροί", σαν Καββαλιστές, σαν Ροδόσταυροι, σαν Θεοσοφιστές, σαν Σκωτικό Δόγμα, σαν Scall and Bones, ή σαν Λέσχη Μπίλντερμπεργκ ήταν πράγματι "αντιεξουσιαστές", όπως ισχυρίζονται στις μυήσεις του "ανατροπέα" Εωσφόρου, δηλαδή ως υπηρέτες του "άρχοντος του κόσμου τούτου".
  Όμως αυτά δεν μπορούν να αποτελούν απάντηση στο πρόβλημα της επιλογής του τρόπου που είναι σκόπιμο να εντασσόμαστε στην Δημιουργία.
  Διότι αυτή, όσα κι αν γράψουμε, όποια κι αν είναι το βάθος και το εύρος της επίγνωσής μας, παραμένει μυστήριο και πρόκληση.
  Στην ουσία το δράμα του κάθε ανθρώπου είναι δράμα κοσμικό.
  Η πίστη μπορεί να αποτελεί μεταφυσική βεβαιότητα, αλλά και πλάνη φανατισμού.
  Έτσι κρινόμαστε συνεχώς από τα μικρά και απλά, που δεν παύουν να είναι ταυτοχρόνως τεράστια και ολικά.
  Διότι η Μονάς και η Απλότης απαιτούν τον Έρωτα. Ο οποίος πληγώνει μεν, αναγεννά δε, μέσα στο δράμα της μετουσίωσης των εικόνων σε Αρχετυπική Δόξα.

• 15:14

  Τι μας ζητάς, βρε πατρίδα;

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Από τον ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΟΥΣΗ
  Την ευθύνη για το άδικο την έχουν αυτοί που δε ζητούν το δίκηο τους
  Αν. Μπαξεβανίδης, Εμπειρικά
  
  Σε μια χώρα που δεν τιμάει τους μαχητές, αλλά τους ριψάσπιδες, με διανοούμενους που δεν ματώνουν, αλλά συνεχώς κλαψουρίζουν για τους ηττημένους, με πολιτικούς που στενοχωριούνται και πονάνε, αλλά δεν ρισκάρουν τίποτα, με ιδεοληπτικούς που αφήνουν την Ελλάδα να ρημάζει (προκειμένου να μην την εκμεταλλευτούν οι ξένοι), έχουμε την αίσθηση ότι όλοι (κόμματα, συνδικαλισμός, φορείς) μας βγάζουν στο ευρωπαϊκό και διεθνές παζάρι ως σκλαβοείλωτες.
  ΚΙ ΕΜΕΙΣ που επί χρόνια βολευόμαστε σαν «αδικημένοι» και πλουτίζουμε σαν «προδομένοι» και συμπεριφερόμαστε κοινωνικά σαν «επαναστατημένοι» τώρα συνειδητοποιούμε ότι τα πολλά «σαν», «δήθεν», «τάχα» έχουν συνήθως κακό τέλος μιας και οι πραγματικά ισχυροί (και όχι οι παρακοιμώμενοι) αλλάζουν κατά βούληση τους κανόνες του πραγματικού παιχνιδιού της επιβίωσης (εθνικής και προσωπικής).
  ΚΑΙ ΤΩΡΑ τι μας ζητάς, βρε πατρίδα; Να (ξανα)πιστέψουμε τους ντελάληδες που λένε πως θυσιάζουν την ιδεολογία τους για το καλό της χώρας (δίχως όμως να εγκαταλείπουν τα οφίτσια τους για το καλό του λαού);
  ΝΑ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΥΟΜΑΣΤΕ για την Ελλάδα που δεν είναι πλέον μία, ενιαία και αδιαίρετη, αφού ζούμε μεν στην ίδια χώρα, αλλά σε άλλους «κόσμους».
  ΝΑ ΕΚΛΑΒΟΥΜΕ ως εθνικό αδιέξοδο την αποτυχία του συγκεκριμένου πολιτικού συστήματος (και των συγκεκριμένων πολιτικών) και να μένουμε στη βάρκα που αυτοί οι ίδιοι χωρίς πυξίδα κυβερνούν (δίχως καν να κωπηλατούν);
  ΝΑ ΚΑΤΑΠΙΟΥΜΕ αδιαμαρτύρητα τα χάπια της πράσινης ανάπτυξης, της δικιάς μας (κι όχι της δικής τους) διαφάνειας, της δικής τους (κι όχι της δικιάς μας) εμπιστοσύνης στο «οικονομικά ορθό», της διαμόρφωσης μιας πρωτόγνωρης φιλο-συγγενο-γυμναστηριο-αγγλομαθούς ελίτ;
  ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΝΤΑΙ όλα αυτά μάνα Ελλάδα.
  ΔΕΝ Τ' ΑΝΤΕΧΕΙ ούτε η μαμή μας, η Δημοκρατία. Αν δεν κάνετε κάτι και οι δύο, φοβούμαστε ότι πολύ γρήγορα θα μείνετε (και οι δύο) απλές ιστορικές αναφορές.
  
  ΥΓ.: Πρέπει να αντισταθούμε στον μικροαστικό σοσιαλισμό ή τον σοσιαλισμό της αγοράς ή τον αγοραίο σοσιαλισμό.
  ΠΡΕΠΕΙ να προωθήσουμε την ανθρώπινη κοινότητα του μέλλοντος και την ενοποίηση της κοινωνίας και βέβαια με ένα ιδεολογικό μέτωπο που θα αρνηθεί κάθε μορφής ντετερμινισμούς που μας προβάλλονται από εδώ και από εκεί.
  ΠΡΕΠΕΙ να ξαναφτιάξουμε μια πατρίδα που θα την αγαπάμε όλοι και που θα προνοεί κι αυτή για όλα τα παιδιά της, χωρίς διακρίσεις και εξαιρέσεις.
  ΜΙΑ πατρίδα χωρίς ιδεολόγους «απάτριδες», φαύλους πατριδοκάπηλους και άφρονες πατριδοκτόνους.
  [www.giannispanousis.gr]Πηγή: Εφημερίδα Ελευθεροτυπία
• June 27, 2010
• 23:41

  Δημοκρατική Αριστερά...

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Εμείς, το κόμμα της Δημοκρατικής Αριστεράς που έρχεται από μακριά και πάει μακριά, δεσμευόμαστε, παράλληλα με τη διαμόρφωση μιας ρεαλιστικής και υπεύθυνης πρότασης εξόδου από την κρίση, να ενισχύσουμε μεθόδους και πρακτικές που θα φέρνουν την πολιτική στους πολίτες και τους πολίτες στην πολιτική.
  
  Φιλοδοξούμε το κόμμα της Δημοκρατικής Αριστεράς να είναι η απάντηση στο αίτημα της ελληνικής κοινωνίας για τη ριζική ανασυγκρότηση του πολιτικού πεδίου και για τον ανακαθορισμό των κοινωνικών συσχετισμών. Η Δημοκρατική Αριστερά είναι, ταυτοχρόνως, η υπεράσπιση του παρελθόντος και του μέλλοντος της ανανεωτικής, δημοκρατικής και οικολογικής αριστεράς.
  
  Ο πυρήνας των ανανεωτικών ιδεών, που τον κωδικοποιούμε στις θεμελιώδεις αρχές: «δημοκρατικός σοσιαλισμός - αριστερός ευρωπαϊσμός - μεταρρυθμιστική στρατηγική –οικολογική εγρήγορση» είναι και παραμένει στοιχείο της ταυτότητάς μας. Οι ιδέες αυτές εξακολουθούν να είναι ενεργές και να τροφοδοτούν τους προβληματισμούς μας για το μέλλον της αριστεράς. Γιατί ο χώρος της ανανεωτικής και διαρκώς ανανεούμενης αριστεράς είναι και πρέπει να είναι ένα ζωντανό κύτταρο υπεύθυνης στάσης, επίκαιρου λόγου, προγραμματικών θέσεων για τη προοδευτική διακυβέρνηση της χώρας.
  
  Αφήνουμε πίσω μας την Ελλάδα της χρεοκοπίας και της παρακμής. Είμαστε η Αριστερά της δημιουργίας, της κριτικής σκέψης και της πολιτιστικής αναγέννησης.
  Είμαστε εμείς η Αριστερά που σταθερά υποστηρίζει ότι υπάρχει και άλλος δρόμος πέρα από το νεοφιλελευθερισμό και το ΔΝΤ. Η αριστερή αντιμετώπιση της κρίσης: η επιβεβλημένη μείωση του ελλείμματος και η συγκράτηση του χρέους να μη φορτωθεί στις πλάτες των εργαζομένων μέσα από την αποσάθρωση των εργασιακών σχέσεων και των κοινωνικών δικαιωμάτων, αλλά να συνδυαστεί με βαθιά αλλαγή του κράτους, του άδικου φορολογικού συστήματος, της διαχείρισης των χρημάτων του δημοσίου, του παραγωγικού αλλά και του καταναλωτικού προτύπου, επιλογών και νοοτροπιών σπατάλης, διαφθοράς.
  
  Η υπεράσπιση του «δημόσιου συμφέροντος» είναι κεντρικό ιδεολογικό πρόταγμα, που θα μας επιτρέψει να επικεντρώσουμε τις δράσεις μας γύρω από τις «πολιτικές της κρίσης». Παράλληλα με τη δημοσιονομική προσαρμογή της χώρας, τις προτάσεις αντιμετώπισής της, η δική μας αριστερά δεν μπορεί παρά να επικεντρώνεται στην ανθρώπινη διάσταση της κρίσης και το προστατευτικό δίκτυ της κοινωνικής δικαιοσύνης. Η εστίαση στην αναδιανομή, στην αλληλεγγύη και στον επανακαθορισμό του προτύπου ανάπτυξης ανοίγει σήμερα το έδαφος για μια ουσιαστική παρέμβαση στο κράτος, στην αυτοδιοίκηση με αποκέντρωση και στους θεσμούς, αλλά και στη μεικτή οικονομία, με στόχο την προώθηση δομικών μεταρρυθμίσεων.
  
  Οι κατευθύνσεις αυτές μπορούν να υλοποιηθούν μόνο μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρόκειται για στρατηγική επιλογή για τη χώρα, τους εργαζόμενους, τη δημοκρατία και τον πολιτισμό. Η αντιμετώπιση της κρίσης συνδυάζεται με τις αναγκαίες αλλαγές στην ΕΕ προς την επείγουσα κατεύθυνση της ομοσπονδιακής δημοκρατικής ενοποίησης με πρώτους στόχους τον έλεγχο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, του τραπεζικού συστήματος και των χρηματαγορών από πολιτικούς θεσμούς, την απεμπλοκή από τους ασφυκτικούς δημοσιονομικούς κανόνες και αποδοχή της βαρύτητας των κριτηρίων απασχόλησης και κοινωνικής προστασίας, τη στήριξη του ευρώ με ισχυρό κοινοτικό προϋπολογισμό, τη στήριξη χωρών όταν δέχονται τις κερδοσκοπικές επιθέσεις, δηλαδή κοινή οικονομική πολιτική. Οι αλλαγές αυτές απαιτούν νέους κοινωνικούς και πολιτικούς συσχετισμούς και αγώνες σε εθνικό και πανευρωπαϊκό επίπεδο.
  
  Είμαστε η αριστερά που έχει ενσωματώσει στον πυρήνα της συγκρότησής της την πεποίθηση ότι Αριστερά και Οικολογία μπορούν να συνθέσουν ένα καινούριο όραμα μια προγραμματική καινοτομία για τον κόσμο και τις σύγχρονες κοινωνίες. Αυτό σημαίνει βαθιές αλλαγές στον τρόπο που, ως αριστεροί/ές, σκεφτόμαστε και δρούμε, στα οράματα, στις αξίες, στις προτάσεις μας. Σημαίνει την ανάγκη για πράσινη-οικολογική στροφή της οικονομίας ως μιας ώριμης δυνατότητας για ισχυρές μεταρρυθμιστικές αλλαγές για το κλίμα και ένα νέο ενεργειακό πρότυπο.
  
  Απευθυνόμαστε σήμερα στους προοδευτικούς και αριστερούς πολίτες της χώρας μας ζητώντας την ενεργό στήριξη, τη συμπόρευση και τη συμμετοχή τους στο εγχείρημά μας.
  
  Το νέο μας κόμμα στηριγμένο στις αρχές της δημοκρατίας, της διαφάνειας, της πολυφωνίας και της αποτελεσματικότητας, συνδυάζοντας τη συλλογικότητα με την ατομική ευθύνη στη λειτουργία και τη δράση, διεκδικεί να κερδίζει ένα μεγάλο στοίχημα με τους πολίτες που συμμετέχουν ή το παρακολουθούν: Να επιβεβαιώνει καθημερινά την αντιστοιχία του με τα οράματα που επαγγέλλεται.
  
  
  

• 17:26

  Όχι αοριστολογίες, κύριε Σαμαρά

   » ‎ LoMak's Blog
  Χρήστος Γιανναράς Ο πρόεδρος του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας Αντώνης Σαμαράς, στην «Πολυθεματική Προσυνεδριακή Συνδιάσκεψη» του κόμματός του (6 Ιουνίου 2010) φιλοδόξησε να καθορίσει την «ιδεολογία» του πολιτικού αυτού σχηματισμού: Ποιες «ιδέες» προτείνει στο κόμμα του «σαν ματογυάλια με τα οποία βλέπουμε και κρίνουμε την πολιτική», ποιες «αρχές» προκρίνει, ποια «πυξίδα» και «χάρτη», δηλαδή

• June 26, 2010
• 23:18

  Άμεση και χωρίς όρους απελευθέρωση της Ισραηλινής αντιρρησία συνείδησης Diane Kogan

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  «Αρνούμαι να καταταγώ στον στρατό επειδή πιστεύω σθεναρά ότι το στρατιωτικό σύστημα δεν θα βοηθήσει ποτέ στην επίτευξη της ειρήνης. Ο στρατός είναι μια βίαιη δύναμη, καθώς διδάσκει πως οι διαμάχες επιλύονται με τη χρήση επιθετικών μέσων όπως όπλα και ωμή βία. Είναι πέραν κάθε λογικής η μία πλευρά να χρησιμοποιεί βία για την επίτευξη της ειρήνης, ελπίζοντας ότι η άλλη πλευρά απλώς θα τη δεχτεί. Η βία οδηγεί στη βία και τελικά στον πόλεμο, γεγονός που οδηγεί σε περισσότερους πολέμους. Η αιματοχυσία δεν είναι λύση και πρέπει να αποφεύγεται με κάθε κόστος. Ως εκ τούτου, με όλη μου την καρδιά αρνούμαι να συνεργαστώ με το στρατιωτικό σύστημα (και τα ιδανικά του) πιστεύοντας ότι είναι σάπιο από τον πυρήνα του και πολύ μακριά από την επίτευξη της ειρήνης ανάμεσα στους ανθρώπους.»

  Aπό τη δήλωση άρνησης στράτευσης της Diane Kogan

  Η αντιρρησίας συνείδησης Diane Kogan, 18 ετών από το Τελ Αβίβ, καταδικάστηκε στις 13 Ιουνίου σε 25 ημέρες φυλάκιση για την άρνησή της να καταταγεί στον ισραηλινό στρατό, και στις 14 Ιουνίου μεταφέρθηκε στη γυναικεία Στρατιωτική Φυλακή Νο 400 στη Tzrifin.

  Αυτή είναι η δεύτερη φορά που η Diane οδηγείται στη φυλακή και η έκτη φορά που καταδικάζεται για αντίρρηση συνείδησης. Την πρώτη φορά είχε καταδικαστεί σε 20 μέρες φυλάκιση την ημέρα που είχε οριστεί η κατάταξή της, στις 15 Απριλίου. Ωστόσο, της είπαν ότι οι γυναικείες φυλακές ήταν γεμάτες και ότι πρέπει να παρουσιάζεται καθημερινά στη Στρατολογική Βάση στο Τel Hashomer.
  
  Η Diane αποφάσισε ότι δεν προτίθεται να εκπληρώσει de facto στρατιωτικά καθήκοντα ως υποκατάστατα της κράτησής της και γύρισε στο σπίτι της. Η Diane επέστρεψε στη Στρατολογική Βάση στις 25 Απριλίου και τότε ήταν που καταδικάστηκε σε 10 ημέρες φυλακή και πράγματι φυλακίστηκε. Με την αποφυλάκισή της στις 4 Μαΐου καταδικάστηκε εκ νέου για την άρνησή της να καταταγεί, αυτή τη φορά σε 20 μέρες υπό κράτηση στη Βάση. Αποφάσισε να πάει στη γενέτειρά της και πάλι για τους ίδιους λόγους όπως και την προηγούμενη φορά και επέστρεψε όταν τελείωσε η περίοδος περιορισμού στις 24 Μαΐου. Τότε καταδικάστηκε για τέταρτη φορά -αυτή τη φορά σε μια υπό όρους καταδίκη των 7 ημερών, συν τη παράταση της περιόδου κράτησής της στη βάση (και πάλι η Diane αποφάσισε να μην υπακούσει σε αυτές τις διαταγές). Στις 7 Ιουνίου επέστρεψε στη Στρατολογική Βάση και καταδικάστηκε σε 10 μέρες επιπλέον κράτηση στη Βάση και τελικά στις 13 Ιουνίου, αφού έμεινε σπίτι της για κάποιο διάστημα οδηγήθηκε στη φυλακή για δεύτερη φορά. Η Diane Kogan πρόκειται να αποφυλακιστεί στις 7 Ιουλίου.

  Φαίνεται πως ο ισραηλινός στρατός καταβάλλει επίπονες προσπάθειες να αποφύγει τη δημοσιότητα στις υποθέσεις αντιρρησιών συνείδησης.

  Ζητάμε την άμεση και άνευ όρων απελευθέρωση της Diane Kogan χωρίς καμία απειλή για περαιτέρω φυλάκιση. Καλούμε τις Ισραηλινές αρχές να σεβαστούν τα δικαιώματα όλων των αντιρρησιών συνείδησης.

  Για επιστολές συμπαράστασης στην Diane Kogan και επιστολές διαμαρτυρίας προς τις Ισραηλινές αρχές: www.amnesty.org.gr/appeals

  Διαμαρτυρία στην Ισραηλινή Πρεσβεία την Δευτέρα, 28 Ιουνίου στις 6 μ.μ.

  
• 19:14

  Φ.Κουβέλης: «Θέλουμε μια Αριστερά που δεν βολεύεται στα εύκολα»

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  «Θέλουμε μία Αριστερά που δεν βολεύεται στα εύκολα» λέει ο Φώτης Κουβέλης με συνέντευξή του στα «ΝΕΑ» περιγράφοντας μία ημέρα πριν από την εξαγγελία της ίδρυσης νέου πολιτικού φορέα την ιδεολογική πλατφόρμα που τον περιβάλλει. Ο βουλευτής της Ανανεωτικής Πτέρυγας επισημαίνει αναφορικά με το ενδεχόμενο επιστροφής στον Συνασπισμό ότι «δεν κοιτάμε πίσω» και ξεκαθαρίζει ότι το κόμμα της Δημοκρατικής και Ανανεωτικής Αριστεράς δεν θα λειτουργήσει ως συμπλήρωμα καμιάς άλλης πολιτικής δύναμης.
  
  Κύριε Κουβέλη, σε ποιους απευθύνεται ο νέος υπό συγκρότηση πολιτικός φορέας;
  
  Απευθυνόμαστε στην κοινωνία. Θέλουμε να εκφράσουμε μια Αριστερά της ευθύνης, να συσπειρώσουμε δυνάμεις της εργασίας, ζωντανές δυνάμεις που διεκδικούν να βελτιώσουν τη θέση τους σε μια κοινωνία που τεμαχίζεται και αλλάζει.
  
  Ανακαθορίζονται οι κοινωνικοί συσχετισμοί. Αυτός ο ανακαθορισμός αναζητεί την πολιτική του έκφραση. Επιλέξαμε υπεύθυνα να υπηρετήσουμε την Ανανεωτική Δημοκρατική Αριστερά, που θέλει και ξέρει να αγωνίζεται με συγκεκριμένες θέσεις για να δίνει λύσεις στα προβλήματα της χώρας, λύσεις προοπτικής χωρίς να κλείνεται στις «ασφαλείς» απαντήσεις των περασμένων δεκαετιών. Μας αφορά η δυναμική θεώρηση των πραγμάτων και η διεκδίκηση νέων κατανομών της πολιτικής και κοινωνικής ισχύος προς όφελος των εργαζομένων.
  
  Η ίδια η ελληνική κοινωνία έχει, ιδιαίτερα σ΄ αυτήν την κρίσιμη περίοδο, ανάγκη από μια σύγχρονη δημοκρατική Αριστερά, με δυναμική την παρουσία της στη διαμόρφωση κοινωνικών προοδευτικών συσπειρώσεων. Η οικονομική κρίση, με την απαράδεκτη παρουσία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στη χώρα, με δυσβάσταχτα και άδικα βάρη στις πλάτες των πλατιών λαϊκών στρωμάτων, με αποσαθρωμένα τα εργασιακά δικαιώματα, επιβάλλει καινούργια καθήκοντα για τη σύγχρονη δημοκρατική Αριστερά.
  
  Γιατί κάποιος να σας ακολουθήσει. Τι καινούργιο φέρνετε στα πολιτικά πράγματα;
  
  Θέλουμε μια Αριστερά με τη δημοκρατία κύριο συστατικό της πολιτικής της. Μια Αριστερά ανοιχτή για να μπορούν σ΄ ένα συλλογικά διαμορφούμενο πλαίσιο να εκφράζονται και να συμπορεύονται όσο το δυνατόν ευρύτερες αριστερές, δημοκρατικές, σοσιαλιστικές και οικολογικές δυνάμεις, δημοκρατικοί και προοδευτικοί πολίτες που επένδυσαν με την ψήφο τους στο ΠΑΣΟΚ και σε άλλες πολιτικές δυνάμεις και αναζητούν σήμερα κοινωνικές και πολιτικές διεξόδους.
  
  Η δική μας Αριστερά καλείται να κινηθεί στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής για να γείρει η πλάστιγγα και οι μεσοπρόθεσμες εξελίξεις υπέρ των εργαζομένων, των ανθρώπων της δημιουργίας, των νέων, διεκδικώντας νέες ρυθμίσεις και θεσμούς στη θέση των προνομίων του πελατειακού κράτους. Θέλουμε να πρωτοστατήσουμε στους αγώνες για διαφορετικές πολιτικές, για να αλλάξουν ριζικά τα κυβερνητικά μέτρα, με στόχο τη δίκαιη κατανομή των βαρών, την αντιμετώπιση των δομικών προβλημάτων της διοίκησης, την υλοποίηση νέου αναπτυξιακού προτύπου της παραγωγικής βάσης, την οικολογική ανασυγκρότηση της οικονομίας.
  
  Θέλουμε μια Αριστερά που δεν βολεύεται στα εύκολα και γι΄ αυτό δεν κάνει καμιά παραχώρηση ούτε στον αριστερότροπο λαϊκισμό ούτε στον μυωπικό αριστερισμό. Μια Αριστερά που δεν αναλώνεται σε ανέξοδο και γι΄ αυτό αδιέξοδο και συντηρητικό επί της ουσίας καταγγελτισμό.
  
  Θα αποκλείατε την επιστροφή σας στον Συνασπισμό σε περίπτωση αποδέσμευσής του από τον ΣΥΡΙΖΑ;
  Την απόφασή μας να αποχωρήσουμε από τον Συνασπισμό καθόρισαν αποκλειστικά η αντίθεσή μας και οι διαφορές μας με την πολιτική του. Η πρωτοβουλία μας προσδιορίζεται από το περιεχόμενο της Ανανεωτικής Δημοκρατικής Αριστεράς. Αυτή η πολιτική θα καθορίζει τις ενέργειες και τις επιλογές μας. Προχωράμε μπροστά. Δεν κοιτάμε πίσω.
  
  Πολλοί προβλέπουν ότι επιθυμία της Ανανεωτικής Πτέρυγας είναι η ένταξή της στο ΠΑΣΟΚ. Τι απαντάτε;
  
  Δεν ετεροκαθοριζόμαστε και δεν συγκροτούμε το κόμμα της Δημοκρατικής Ανανεωτικής Αριστεράς για να λειτουργήσουμε ως συμπλήρωμα της όποιας άλλης πολιτικής δύναμης. Ο πολιτικός αυτοπροσδιορισμός μας, η διακριτή μας θέση και η πολιτική μας αυτονομία ορίζονται από τις δικές μας θέσεις, προγραμματικές προτάσεις και διεκδικήσεις. Σήμερα, πολίτες που επένδυσαν με την ψήφο τους στο ΠΑΣΟΚ, αλλά και σε άλλες πολιτικές δυνάμεις, αναζητούν κοινωνικές και πολιτικές διεξόδους. Μπορεί και πρέπει να συγκροτηθεί ένα μεγάλο προοδευτικό ρεύμα στην ελληνική κοινωνία, ικανό να μετακινήσει την πολιτική σε προοδευτική κατεύθυνση.

• June 25, 2010
• 23:27

  ΚΡΕΣΕΝΤΑ ΑΡΜΑΓΕΔΔΩΝΟΣ ΣΕ ΞΙ ΦΑΛΤΣΟΡΕ - ΟΠΟΥΣ 1

   » ‎ Μποτίλια στο Πέλαγος
  
  "Η βασική μου εμπιστοσύνη έγκειται στο ότι μέσω εμού ομιλεί ο Θεός. Χωρίς αυτήν την προϋπόθεση δεν θα ήταν δυνατόν να επιτελέσω το έργο μου"
  George Bush (jun.)
  "Bush meets with Amish"
  Εφημερίδα "Lancaster New Era", φύλλο 16ης Ιουλίου 2004
  
  
  Μετά την έλευση της νηοπομπής επί πλέον πολεμικών πλοίων των ΗΠΑ από την διώρυγα του Σουέζ στις 8 Ιουνίου και την ταυτόχρονη παροχή αεροδιαδρόμων από την Αίγυπτο και την Σαουδική Αραβία στο Ισραήλ με στόχο την διεξαγωγή επίθεσης στο Ιράν, αλλά και την συνεχή διόγκωση της πετρελαιοκηλίδας στον κόλπο του Μεξικό, που προσλαμβάνει όλο και πλέον ανεξέλεγκτες διαστάσεις, έχει καταστεί φανερό ότι κάποιοι κλιμακώνουν με καλπάζουσα ταχύτητα τον Αρμαγεδδώνα.
  
  Με ιδιαίτερα απειλητικό τρόπο αποκτούν επικαιρότητα μέσα σε αυτά τα πλαίσια κάποιες προφητείες και τα αντίστοιχα κείμενα - άλλα από τα οποία ανήκουν στον Χριστιανισμό, άλλα στον Ιουδαϊσμό και αλλά στο Ισλάμ - που καταλήγουν σε ένα κοινό παρονομαστή:
  Μέσα από το άνοιγμα κρουνών αίματος και την καταστροφή μέγα μέρους της ανθρωπότητος θα επέλθει ο "αναμενόμενος μεσσίας". Φέρων διαφορετικό όνομα για κάθε θρησκευτική κατεύθυνση ή σέκτα, "περιέργως" όμως μέσα από κοινώς προβλεπομένη διαδικασία τρομερού και άνευ προηγουμένου αιματοκυλίσματος.
  
  Νομίζω ότι αυτά που εντοπίζει στο ιδιαίτερα εύστοχο κείμενό του ο Μιχάλης Καλόπουλος, που στην συνέχεια παραθέτω, μπορούν να τεκμηριωθούν με πολύ συγκεκριμένο τρόπο από τα τεκταινόμενα, τα οποία συσσωρεύονται εδώ και αρκετά χρόνια. Η δράση των φανερών και κρυφών ιερατείων, που συγκροτούν τον πυρήνα των εξουσιαστικών αλήτ, οι οποίες κλιμακώνουν την σύγκρουση μέχρι το απροχώρητο, δείχνει όλο και πιο ξεκάθαρα το αληθές της εκτίμησης του Καλόπουλου, ότι οι προφήτες δεν προφήτευσαν αλλά προ-φύτευσαν. Οι εντοπισμοί τους για τα μελλούμενα - ειδικά αυτοί που έχουν εσχατολογικό περιεχόμενο - αποτελούν πρόγραμμα δράσης για κάποιους. Δεν πρόκειται για πρόβλεψη, αλλά για προκαθορισμό γεγονότων που καλούνται να πραγματοποιηθούν από οργανωμένα κυκλώματα, με στόχο την επιβολή κάποιων τελικών στόχων τους:
  
  http://greatlie.com/xristianismos/bible/609-armagedon-oi-profites-mas-apeiloun-akoma.html
  
  Αρμαγεδών: οι προφήτες μας απειλούν ακόμα
  Του Μ. Καλόπουλου
  
  Η μεγαλύτερη απειλή από καταβολής κόσμου είναι ακόμα μπροστά μας: «Έθνη πολλά συνήχθησαν εναντίον σου Ιερουσαλήμ λέγοντα, ας επιβλέπει ο οφθαλμός μας επί την Σιών. Αλλά τα σχέδια μου δεν γνωρίζουν και (τα έθνη) δεν καταλαβαίνουν τις προθέσεις μου, που είναι να τους συγκεντρώσω σαν τα δεμάτια στο αλώνι για να τους αλωνίσω. Σήκω και αλώνιζε θυγάτηρ Σιών, διότι θα σε κάνω δυνατή σαν ταύρο με σιδερένια κέρατα και χάλκινες οπλές, για να ποδοπατήσεις (Μασ: κατασυντρίψεις. Ο΄: λεπτύνεις – εξασθενίσεις) πολλούς λαούς, και ν’ αφιερώσεις τα λάφυρα (Μασ: τα διαρπάγματα και την περιουσία) αυτών σε μένα τον Κύριο» (Β.Β.) Μιχαίας Δ΄11-16 Αυτή λέει η «ιερή μας Βίβλος»!
  Ας τους αφήσουμε όμως να μας αφηγηθούν, την προσφιλή προφητική τους στρατηγική: «Προσέξτε τον καιρό ακριβώς εκείνο που θα αποκαταστήσω τον Ιούδα και την Ιερουσαλήμ, θα συγκεντρώσω όλα τα έθνη και θα τα φέρω στην κοιλάδα που ονομάζεται Ιωσαφάτ (κοιλάδα μπροστά στην Ιερουσαλήμ). Εκεί θα κριθούν για ότι έκαναν στον λαό μου τον Ισραήλ… (Μασ: τον οποίον διέσπειραν μεταξύ των εθνών)… τον λαό μου που ξεπουλήσατε στους Έλληνες, ώστε να απομακρυνθούν από την χώρα τους. Εγώ όμως θα τους ξεσηκώσω από τον τόπο όπου τους πουλήσατε και το κακό που κάνατε θα σας το ανταποδώσω… Βάλτε δρεπάνι! Ο καρπός είναι ώριμος να θεριστεί. Μπείτε στο πατητήρι (Μασ: ο ληνός είναι πλήρης) κι αρχίστε να πατάτε! Είναι γεμάτο. Τα λαγήνια (Μασ: υπολήνια) ξεχείλισαν… Μεγάλος θόρυβος από τα πλήθη στην κοιλάδα της δικής. (θόρυβος εδώ είναι η προφητική έκφραση για την “καταπάτηση” αμέτρητων ψυχών) Ο Κύριος θέλει βρυχίσει εκ Σιών… (προσέξτε τώρα την απαραίτητη αποκάλυψη του μηχανισμού της συντέλειας που ακολουθεί) Την ημέρα εκείνη… Σ’ όλα τα ρυάκια του Ιούδα θα τρέχουν νερά, και μια πηγή απ’ τον ναό θα αναβλύζει και θα ποτίζει την ξερή κοιλάδα… εγώ ο Κύριος που κατοικώ στην Σιών θα εκδικηθώ»! (Β.Β Ιωήλ Δ΄1-18 . Μασ. Γ΄)
  Το βιβλίο της εθνο-διαμελιστικής μαγγανείας, πραγματικά σε μεγάλα αποκαλυπτικά κέφια!
  Όταν ο διαχρονικός προφήτης προφητεύει, απλώς προ-αναγγέλλει, προ-καθορίζει και προ-δεσμεύει (προ-”φυτεύει”) τις εξελίξεις, και με λεπτές αναφορές στη μεθοδολογία, προ-παραγγέλνει συγκεκριμένες εξελίξεις που ο ίδιος δρομολογεί για το μέλλον!
  Στην Αποκάλυψη λοιπόν, όπως το θέλουν οι συγγραφείς της και παραγγελιοδότες της τύχης των λαών. Ο Γιαχβέ, δηλώνει ότι πρόκειται να εξοντώσει-εξουθενώσει τα έθνη, σε έναν άλλο, επίσης παρόμοια μοναδικό τόπο! Διαβάζουμε: «πνεύματα όμοια με βατράχια, που κάνουν τερατουργίες, στέλνονται στους βασιλιάδες όλης της γης για να τους συνάξουν στον πόλεμο που θα γίνει την μεγάλη εκείνη μέρα του (εβραϊκού) θεού… τα πνεύματα μάζεψαν τους βασιλιάδες σ’ έναν τόπο καλούμενο εβραϊστί Αρμαγεδδών» (Β.Β. και Μασ.). Αποκάλ. ΙΣ΄16
  Τώρα λοιπόν, μπορούμε καλύτερα να καταλάβουμε τους εντολοδότες προφήτες των βιβλικών γραφών, όταν συνδέουν την μαζική ήττα των εθνών, με την Μεγιδδώ και τον Αρμαγεδδώνα!
  Όπως λοιπόν διαβάσαμε λίγο παραπάνω στην Αποκάλυψη, τα έθνη με ακατάπαυστα υποσχεσιακά κοάσματα βατράχων (όπως πολύ απλοϊκά η Αποκάλυψη παρομοιάζει τους εθνοσυνάχτες), θα ξεγελαστούν και πρόθημα θα προχωρήσουν σε μια, ή περισσότερες, πολλά υποσχόμενες συνάξεις.
  Η “σύναξη” όμως αυτή, ή οι συνάξεις, δεν θα γίνουν οπουδήποτε, παρά σε έναν ή περισσότερους “τόπους”, που (όπως η κοιλάδα Ιωσαφάτ και η Μεγιδδώ), θα εξασφαλίζουν τα συγκεκριμένα πλεονεκτήματα μαζικής εξάρτησης (άρδευσης) των εθνών, απ’ τους εντολοδότες των εθνοκραχτών βατράχων. Να λοιπόν η λειτουργική βάση του Αρμαγεδδώνα! Εθνοσυνάξεις, με απόλυτο έλεγχο δίψας και πηγών!!!
  Προϋπόθεση λοιπόν για την τελική κρίση και καταστροφή των εθνών… η γενικότερη “διατροφική” τους κηδεμονία!!!
  (Επί του συγκεκριμένου αποκτά ιδιαίτερη σημασία το θέμα με την ακατάσχετη έκχυση πετρελαίου στον κόλπο του Μεξικό και θα ακολουθήσει ιδιαίτερη ανάρτηση).
  
  Ο Πάπας του ελευθεροτεκτονισμού Albert Pike είχε γράψει ήδη από τον πρόπερασμενο αιώνα στό βιβλίο, που υπέχει ρόλο μανιφέστου για τις μασονικές στοές, "Morals and Dogma",
  http://www.hermetics.org/pdf/masonry/Albert_Pike_-_Morals_and_Dogma.pdf
  ότι θα απαιτηθούν τρεις παγκόσμιοι πόλεμοι για την επιβολή της "νέας τάξης".
  
  Στην ουσία η "νέα τάξη" αποτελεί τον απώτερο στόχο ενός μακροπρόθεσμου σχεδίου παγκοσμίου επιβολής κάποιων ετερόκλητων εξωτερικά ιερατείων, τα οποία συνδέονται τόσο από κοινή εσχατολογική προπαγάνδα, όσο και από συγκεκριμένους λειτουργικούς οργανωτικούς δεσμούς.
  Αυτοί οι δεσμοί έχουν εκδηλωθεί στο παρελθόν με συγκεκριμένο τρόπο, ο οποίος έγινε σαφώς αντιληπτός, σε όσους τολμούν να αναζητούν την αλήθεια, με το τον τρόπο που αυτή εκδηλώνεται στην ιστορική πραγματικότητα και να την αντιμετωπίζουν χωρίς σκοπιμότητες. Δύο πολύ χαρακτηριστικά παραδείγματα τέτοιου είδους υπόγειων διασυνδέσεων ήταν η σχέση μεταξύ του παπικού Τάγματος των Ιπποτών του Ναού και του ισλαμικού αποκρυφιστικού τάγματος των Ασσασίνων. Αλλά και οι διασυνδέσεις, που συχνότατα βγήκαν στην επιφάνεια, μεταξύ της Ισλαμικής Αδελφότητος που εδρεύει στο Κάιρο και από την οποία προέρχονται οργανώσεις όπως η λεγόμενη "Αλ Κάιντα", οι Ταλιμπάν και η Χαμάς, αρχικά με τους Ναζί, στην συνέχεια με την Ιντέλιτζες Σέρβις και τελικά με την CIA (Για την Ισλαμική Αδελφότητα και το πατρονάρισμά της από τις δυτικές μυστικές υπηρεσίες έχει προηγηθεί ανάρτηση κλήση της ανάρτησης 08.12.2008).
  
  Σε αυτά πρέπει να προστεθεί και ο ρόλος που έπαιξαν οι δυτικές μυστικές υπηρεσίες στην εκθρόνηση του Σάχη της Περσίας και στην επικράτηση του Αγιατολάχ Χομεϊνί και των Μουλάδων. (Το θέμα αυτό είναι ιδιαίτερο και ακολουθήσει προσεχώς ανεξάρτητη αναφορά).
  Το ίδιο ισχύει όσο αφορά την υπόθαλψη του αρχηγού της Ιρανικής αντιπολίτευσης Ραφτσαντζάνι και της δημοκρατικής στροφής που είχε λάβει χώρα στην διάθεση των Ιρανών πριν τις τελευταίες εκλογές, από τον Τζορτζ Μπους, ο οποίος με εμπρηστικές δηλώσεις φρόντισε να ανακτήσουν την υπεροχή ξανά τα ιερατικά γεράκια γύρω από τον Αχμεντινετζάντ (δες και το βίντεο με τον καθηγητή Δρ. Wolfang Eggert στο τέλος της ανάρτησης. Πρόκειται για το τρίτο μέρος μιας συνέντευξης - δυστυχώς στα γερμανικά - ενώ όλη η σειρά των βιντεοσκοπήσεων παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον. Από το scribd.com μπορεί να κατέβει ατελώς και το βαρυσήμαντο ιστορικό έργο του Δρ. Eggert "Israels Geheimvatikan") .
  
  
  ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΑ:
  Η ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΜΕ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΗ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΑΡΧΗΣ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΙΚΟΤΗΤΟΣ - ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗΣ - ΥΠΕΡΒΑΣΕΩΣ
  
  Στην εσχατολογία που προβάλει ο ελευθεροτεκτονισμός έχω αναφερθεί στις "Θρησκειολογικές Προσεγγίσεις", που μπορούν να κατέβουν από το scribd.com. Αυτό το μυητικό τάγμα (δεν προτίθεμαι να αποδώσω χαρακτηρισμούς, διότι αυτοί καλόν είναι να προκύπτουν δια παν έκαστον από την μελέτη των δεδομένων των φαινομένων) κάνοντας χρήση μια δυαρχικής οντολογίας αντιμάχεται την αρχή της Τριαδικότητος, τουτέστιν της αρχής της διαλεκτικής και της υπερβάσεως των αντιθέτων, αναπαράγει στο τυπικό του την επανοικοδόμηση του Ναού του Σολομώντος, την οποία δρομολόγησε το Τάγμα των Ιπποτών του Ναού. Η μόνιμη αναφορά των βαθμών μύησης στους ιππότες, με απόληξη στον 33ο βαθμό, ο οποίος φέρει την ονομασία "Ιππότης Εκδικητής της Ιερουσαλήμ" είναι εύλογη.
  Η λατρεία του Μολόχ είναι επίσης φανερή με την μετάβαση από τους λεγόμενους "συμβολικούς" στους "μυητικούς" βαθμούς, κατά τον 18ο βαθμό που ονομάζεται "Ιππότης Ροδόσταυρος". Ο ερυθρός σταυρός αποτελεί Βαβυλωνιακό σύμβολο του ηλίου (και είναι πολύ ορθή η παρατήρηση του ιστολογίου "Έλλην VS χάος" ότι η σημαία των Σκοπίων - και βέβαια όχι μόνο - αναπαριστά εωσφορικό συμβολισμό, ως σκοπίμως στρεφομένη εναντίον του Ελληνικού Πνεύματος, το οποίο κυοφόρησε την Τριαδικότητα - Διαλεκτική - Υπέρβαση).
  
  Το κτύπημα των ξιφών προς τα άνω από τους τέκτονες 33ου βαθμού με την κραυγή "Νακέμ Αδονάι" (Θα εκδικηθούμε τον Θεό) καθώς και η σαφής πολεμική ενάντια στην Τριαδικότητα μέσα από τον "μύθο του Χιράμ" αποκρυσταλλώνουν τους απώτερους στόχους του τάγματος. Σύμφωνα με την συμβολική του τεκτονισμού, ο Χιράμ ήταν αρχιτέκτων από την Τύρο της Φοινίκης, ο οποίος πρωτοστάτησε στην οικοδόμηση του ναού του Σολομώντος. Υποτίθεται ότι έπεσε θύμα τριών δολοφόνων (συμβολισμός της αρχής της Τριαδικότητος, την οποία καλείται να καταργήσει ο τεκτονισμός) όταν "οικοδομήσει ξανά τον Ναό", στον οποίο βάσει της καβαλιστικής εσχατολογίας θα ενθρονιστεί ο "μεσσίας".
  
  
  ΚΑΒΒΑΛΙΣΤΕΣ ΧΑΣΙΔΙΜ: Η ΣΕΚΤΑ ΠΕΡΙ ΤΟΝ CHADAD LUBAVITCH ΩΣ ΒΑΣΙΚΟΤΕΡΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΠΡΟΩΘΗΣΗΣ ΤΟΥ ΙΟΥΔΑΪΚΟΥ ΜΕΣΣΙΑΝΙΣΜΟΥ
  
  Η σέκτα περί τον CHADAD LUBANOVITCH, ο οποίος είναι επικεφαλής της KABBALA-CHURCH στις ΗΠΑ εξασκεί τεράστια θρησκευτική και πολιτική επιρροή παγκοσμίως. Ο Lubavitch θεωρείται ο "μεσσίας πριν τον μεσσία". Συμφώνως προς τις καββαλιστικές απόψεις των χασιδίμ αναμένονται δυο μεσσίες. Ο πρώτος, Μπεν Γιοσουά, θα προετοιμάσει την οδό της ελεύσεως του δευτέρου, Μπεν Ντάβιντ, ο οποίος προορίζεται να είναι και ο εν τέλει μεσσίας.
  Οι χασιδίμ θεωρούν τον εαυτό τους και κυρίως τον επικεφαλής τους Lubavitch, έκφραση του Μπεν Γιοσουά.
  Η σέκτα αυτή έχει καταφέρει να θέσει υπό την επιρροή της την πλειοψηφία των Εβραίων αρχιραββίνων. Το ποσό χρημάτων που δαπανά ετησίως για την διάδοση των στόχων της είναι 100 εκατομμύρια δολλάρια, ίσο δηλαδή με το ήμισυ του ποσού που δαπανά το Βατικανό.
  Ο προκάτοχος του Lubavitch, ραββίνος Schneerson ο οποίος πέθανε το 1994, είχε τιμηθεί με το χρυσό μετάλιο του Κογκρέσσου των ΗΠΑ, το οποίο αποτελεί την υψίστη διάκριση που αυτό απονείμει, ένεκα της προσφοράς του "στην παγκόσμια παιδεία, τα ήθη και την ανάπτυξη της καλοσύνης.
  Παρόλο που σε βάρος αυτής της σέκτας έχουν λάβει χώρα επανειλημμένα μηνύσεις και κλήθηκε αυτή να λογοδοτήσει στα ομοσπονδιακά δικαστήρια για διασυνδέσεις με την μαφία, χρηματιστικές παρανομίες και χοντρό εμπόριο ναρκωτικών, το 1983, με αφορμή τα 80α γενέθλια του Schneerson, το Κονκρέσσο καθιέρωσε την επέτειο των γενεθλίων του ως "Εθνική Ημέρα Παιδείας" - National Day of Education.
  Τα προκλητικά κυρήγματα της σέκτας για ανάγκη της ελεύσεως του μεσσία μέσα από την διεξαγωγή του τρίτου παγκοσμίου πολέμου, στάθηκε αιτία να εξαπολύσουν εναντίον της σφοδρές επιθέσεις ραββίνοι που δεν θέλουν να συμμετέχουν στο τεχνητό στήσιμο του Αρμαγεδδώνα, όπως ο πρώην ραββίνος της συναγωγής του Βερολίνου Walther Rothschild, ο οποίος χαρακτήρισε την σέκταύν "συνάθροιση ψυχικώς νοσούντων ατόμων".
  Η σέκτα αποτελεί τον σκληρό πυρήνα του ριζοσπαστικού Σιωνισμού. Μέλη της είναι ο επικεφαλής της παγκόσμιας τράπεζας και αρχιτέκτων της εισβολής στο Ιράκ Paul Wolfowitz και ο Binjamin Netanjahu.
  Ο Lubanovitch θεωρείται ο πραγματικός παρασκηνιακός ηγέτης του Ισραήλ.
  
  Οι συνεχείς αναφορές της σέκτας στην ανάγκη του ολοκαυτώματος του Αρμαγεδδώνα, ώστε να συντελεστεί η έλευση του Μεσσία, με κήρυγμα το οποίο ταυτίζεται στα βασικά του με την αντίστοιχη προπαγάνδα των Πεντηκοστιανών και άλλων "ριζοσπαστών χριστιανών" τύπου Μπους, αλλά και των Σιιτών και ομάδων των Σούφι, οδήγησε στην συγκρότηση της δημιουργίας πρωτοβουλίας πολιτών, οι οποίοι συλλέγουν υπογραφές ενάντια στην κλιμάκωση του Αρμαγεδδώνα:
  
  [apocalypse-no.net]
  
  
  συνεχίζεται...
  
  
  
  

• 20:38

  "Αιχμάλωτος" του Αλαβάνου ο Τσίπρας

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Οταν στο τελευταίο συνέδριο του ΣΥΝ υποστήριξα ότι η αποχώρηση της Ανανεωτικής Πτέρυγας (με την συναίνεση του Τσίπρα και της ηγετικής ομάδας) θα κάνει "αιχμάλωτο" τον Τσίπρα (κατ΄επέκταση τον Συνασπισμό) του Αλαβάνου κάποιοι πρώην (πλέον...) σύντροφοι έλεγαν ότι είμαι υπερβολικός. Πριν... αλέκτωρ (και όχι Αλέκος) λαλήσει οι εκπρόσωποι του Αλαβανικού "Μετώπου" στη γραμματεία του Σύριζα άρχισαν να θέτουν ζητήμα ακόμα και για συλλογική προεδρία στην κοινοβουλευτική ομάδα (σας θυμίζει κάτι αυτό;).
  
  Διαβάστε το αναλυτικότατο ρεπορτάζ του Θωμά Τσάτση στην "Ελευθεροτυπία": "Μπαρούτι μυρίζει από χθες στον ΣΥΡΙΖΑ καθώς η πρώτη συνεδρίαση της Γραμματείας μετά το συνέδριο του ΣΥΝ κόντεψε να τιναχτεί στον αέρα. Πέντε μέλη της Γραμματείας, που στηρίζουν το λεγόμενο «Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής» του οποίου άτυπα ηγείται ο Αλέκος Αλαβάνος, παρουσίασαν κείμενο δέκα σημείων προτείνοντας μεταξύ άλλων συλλογική ηγεσία στον ΣΥΡΙΖΑ. Οι εκπρόσωποι του ΣΥΝ, μεταξύ των οποίων ήταν οι Αλέξης Τσίπρας και Δημήτρης Βίτσας, εμφανίστηκαν αμήχανοι καθώς το κείμενο των δέκα σημείων έθετε σειρά ζητημάτων, αλλάζοντας επί της ουσίας, όπως έλεγαν στελέχη του ΣΥΝ, όσα είχαν συμφωνηθεί όταν δημιουργήθηκε η συμμαχία της Αριστεράς.
  Τα μέλη της Γραμματείας που υπογράφουν το κείμενο προτείνουν κατάργηση «της μονοπρόσωπης κεντρικής εκφώνησης (πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας) και θέσπιση συλλογικής ηγεσίας». Ζητούν, δηλαδή, ο εκάστοτε πρόεδρος του ΣΥΝ, που ηγείται στη Βουλή του σχήματος, να αντικατασταθεί από ένα είδος συλλογικής ηγεσίας. Οι πέντε που υπέγραψαν το κείμενο είναι οι Νίκος Γαλάνης (ΚΟΕ), Γιάννης Θεωνάς (ΚΕΔΑ), Αντώνης Νταβανέλος (ΔΕΑ), Γιώργος Σαπουνάς (ΑΠΟ) και Δήμος Τσακνιάς. Πρόκειται, δηλαδή, για εκπροσώπους συνιστωσών που συμμετέχουν στο «Μέτωπο».
  
  «Δεν είναι ταμπού Ε.Ε., ευρώ» (...)
  
  Είναι ενδεικτικό ότι στις προτάσεις τους οι «πέντε», αναφερόμενοι στο χρέος και τονίζοντας ότι «δεν είναι του λαού», επαναφέρουν την πρόταση για «επαναδιαπραγμάτευση».
  Θεωρούν ότι πρέπει να γίνει «επανεθνικοποίηση των τραπεζών που ξεπουλήθηκαν και επιβολή δημόσιου ελέγχου σε όλο το χρηματοπιστωτικό σύστημα».
  Αναφέρουν ότι «η συζήτηση για το ζήτημα της παραμονής ή όχι στη ζώνη του ευρώ, ακόμη και στην Ευρωπαϊκή Ενωση, δεν μπορεί να είναι ταμπού» και προσθέτουν ότι για την Αριστερά το θέμα δεν είναι οι όροι της κερδοφορίας του ελληνικού κεφαλαίου - με ευρώ ή με υποτιμημένη δραχμή! Οι εκπρόσωποι των συνιστωσών ανανέωσαν το ραντεβού τους για την επόμενη εβδομάδα. Τότε θα προσπαθήσουν να «συνθέσουν», εάν αυτό είναι εφικτό, τις απόψεις τους και να χαράξουν κοινή πορεία.
  
  Οπως γίνεται αντιληπτό από το ρεπορτάζ η ηγετική ομάδα του Συνασπισμού και ο Α. Τσίπρας βρίσκονται αντιμέτωποι με το... "τέρας" που εξέθρεψαν. Τόσο καιρό οι ενστάσεις (αντιρρήσεις...) της Ανανεωτικής Πτέρυγας του ΣΥΝ έδινε (ουσιαστικά...) άλλοθι (θα έλεγα ότι ακόμα και "ξελάσπωνε"...) στον Τσίπρα προκειμένου να αντιστέκεται στην αριστερίστικη παπαρολογία του Αλαβάνου και των υπολοίπων συνιστωσών. Τώρα όμως που δεν υπάρχουν οι "κακοί δεξιοί" τα ψέμματα τελείωσαν. Ο Τσίπρας και η ηγετική ομάδα του ΣΥΝ έχει δυο δρόμους (είχε και έναν τρίτο, αλλά τον απώλεσε στο έκτακτο συνέδριο όταν απέρριψε την πρόταση της Α.Π. για επανακαθορισμό της σχέσης του ΣΥΝ με τον Σύριζα. Ας πρόσεχε....). Ο ένας στο όνομα μιας ψευδεπίγραφης ενότητας να συνεχίσουν στον Σύριζα ανεχόμενοι την ουσιαστική & οριστική μετάλλαξη σε ένα αριστερίστικο πολιτικό μόρφωμα που θα έχει έναν βερμπαλιστικό, αδιέξοδο, καταγγελτικό λόγο και θα καθοδηγείται ιδεολγικά από τον Αλαβάνο. Ο άλλος να οδηγήσουν την κατάσταση στα άκρα και να "σπάσουν" τον Σύριζα. Τότε βέβαια ο Α. Τσίπρας θα έχει καταφέρει κάτι μοναδικό στον χώρο της ελληνικής αριστεράς. Θα είναι ο πρώτος αριστερός ηγέτης που θα έχει προκαλέσει διαδοχικές διασπάσεις. Ομως ο σοφός λαός έχει πει γι΄αυτές τις περιπτώσεις: "Οπως στρώνεις θα κοιμηθείς...".
• 17:26

  Μια τελευταία κριτική ματιά στο παρελθόν

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  
  Tου Άρη Τσουκνίδα*Υποστηρίζω ότι ο μόνος επαναστατικός δρόμος είναι ουσιαστικά ο Δημοκρατικός δρόμος. Κάθε άλλος δρόμος κάθε παρέκκλιση από τον δημοκρατικό δρόμο οδηγεί σε ολοκληρωτισμούς και σε απολυτότητα, αναιρεί τις δημιουργικές διαδικασίες που προωθούν λύσεις. ... Η Δημοκρατική Αριστερά έχει ανάγκη να ξαναμπεί στο πολιτικό προσκήνιο δυναμικά...Στο τελευταίο συνέδριο του ΣΥΝ, με την αποχώρηση των 320 συνέδρων της Ανανεωτικής Πτέρυγας μετά τις ψηφοφορίες των θέσεων, ολοκληρώθηκε ένας κύκλος. Η αποχώρηση δεν έγινε ξαφνικά, ήρθε σε μια περίοδο που συντελούνται έντονες οικονομικές, πολιτικές και κοινωνικές ανακατατάξεις σε Εθνικό και Παγκόσμιο επίπεδο, σε περίοδο όπου η κρίση του κυρίαρχου πολιτικού προτύπου άσκησης και διαχείρισης της πολιτικής , στην χώρα μας, έχει απαξιωθεί στην συνείδηση των πολιτών. Ανακατατάξεις που σίγουρα επηρεάζουν και καθορίζουν το πολιτικό μας σύστημα.
  Βασική λειτουργία και διαρκές καθήκον ενός πολίτη που προσδιορίζει τον εαυτό του στο χώρο της Αριστεράς, είναι να αναστοχαστεί το παρελθόν, να προχωρήσει σε κριτική αποτίμηση των πράξεων, των πολιτικών και των συνθηκών που επέδρασαν στη διαμόρφωση της Ιστορίας και στη συνέχεια να προχωρήσει στο σχεδιασμό της παρέμβασής του στο μέλλον, διατηρώντας αξίες και μεθόδους που λειτούργησαν θετικά και αφήνοντας στην άκρη παθογένειες και δυσλειτουργίες.Σε αυτή τη βάση και με ψυχρό μάτι νομίζω ότι είναι απαραίτητη μία ανασκόπηση, μια κριτική ματιά στην πορεία της Δημοκρατικής Αριστεράς στη χώρα μας.Ο χώρος της Δημοκρατικής Αριστεράς έχει τις ρίζες του στον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό όπως διαμορφώθηκε στον Ελληνικό χώρο μέσα από την ματιά που περιγράφει ο Ρήγας Βελεστινλής στη Χάρτα, μιλώντας για την Ισότητα των πολιτών, την Ελευθερία και την αδελφοσύνη-συνύπαρξη λαών και πολιτισμών.
  Τις σοσιαλιστικές ιδέες, τις επεξεργασίες του Μαρξ και των υπόλοιπων θεωρητικών του 19ου και του 20ου αιώνα τις εντάσσει μέσα στο ευρύτερο ρεύμα που ξεκινά από το Διαφωτισμό, μέσα στο οποίο ρεύμα οι διάφορες προσεγγίσεις διαλέγονται και διαμορφώνονται σε αλληλεπίδραση με τις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις, συνεισφέροντας ισότιμα σε ιδέες και θυσίες, έχοντας πάντα όμως ως κυρίαρχο στοιχείο άσκησης πολιτικής τη Δημοκρατία (ως μέθοδο και ως αυταξία) .Σε αυτό το στοιχείο διαφέρει ουσιαστικά από τις διάφορες εκδοχές της Αριστεράς της «Επανάστασης», που σε θεωρητικό επίπεδο θεωρούν το Διαφωτισμό ως πρόδρομο των μεγάλων Επαναστάσεων οι οποίες είτε πηγάζουν από μία «ολοκληρωμένη» αντίληψη για την κοινωνία, ανάγουν αυτή την προσέγγιση σε απόλυτη αλήθεια με τελολογικό περιεχόμενο, και ως εκ τούτου επιλέγουν την κυριαρχία ως μέθοδο για την άσκηση εξουσίας, με εξαίρεση τον αναρχισμό που απορρίπτει κάθε εξουσία, διατηρεί όμως τη βία ως στοιχείο/μέθοδο επιβολής της Ελευθερίας. Ο ορθός Λόγος, η δημοκρατία και η διαλεκτική υποχωρούν μπροστά στις μεθόδους οργάνωσης που οδηγεί στην επιβολή της Ιστορικής Αναγκαιότητας.
  Για τη Δημοκρατική Αριστερά η επιλογή της πειθούς και οι αλλαγές μέσα από πλειοψηφίες, μέσα από ευρύτερες πολιτικές συναινέσεις αποτελούν τη μέθοδο αλλαγής του πολιτικού συστήματος, αποτελούν το μοναδικό δρόμο για το σοσιαλισμό που επιτυγχάνεται με καθημερινές μικρές μεταρρυθμίσεις και διαρκείς μεταβολές-ρήξεις αλλαγής θεσμών, δομών και νοοτροπίας. Αυτό που ονομάζουμε Δημοκρατικό Δρόμο.Γι αυτό ο τρόπος λειτουργίας και οι παρεμβάσεις των φορέων που ακολουθούν τις αρχές του Δημοκρατικού Δρόμου αποτελεί την εφαρμοσμένη πολιτική, το καθημερινό παράδειγμα της κοινωνίας που προσπαθούν να διαμορφώσουν. Ενός σοσιαλισμού που στοιχεία του ξεκινούν από σήμερα, ενός σοσιαλισμού που διαρκώς εξελίσσεται. Με υπαρκτό κίνδυνο την αφομοίωση των κοινωνικών αλλαγών που προτείνει από το υπάρχον καπιταλιστικό σύστημα. Ακόμα όμως και αυτή η αλληλεπίδραση οδηγεί σε ένα σύστημα πιο ανθρώπινο με βελτίωση των όρων διαβίωσης του κοινωνικού συνόλου.
  Ο Δημοκρατικός Δρόμος βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση, σε διαρκή σύγκρουση και αντιπαράθεση με τον «Επαναστατικό» Δρόμο. Ο «Επαναστατικός» Δρόμος ενδιαφέρεται κυρίως για το αποτέλεσμα, δηλαδή για την εγκαθίδρυση ενός ιδεατού κοινωνικού και πολιτικού συστήματος αδιαφορώντας για τη μέθοδο που θα φτάσεις σε αυτό. Έτσι αν το κοινωνικό σύστημα έρθει ως αποτέλεσμα βίας , από την επιβολή «πρωτοποριακής» μειοψηφίας, με ταχύτητες που δεν αφήνουν περιθώρια συναίνεσης, είναι αδιάφορο. Οι υποστηρικτές του «επαναστατικού» δρόμου θεωρούν ότι οι συνειδήσεις διαμορφώνονται κάτω και μέσα στις επαναστατικές συνθήκες, παραγνωρίζοντας το γεγονός ότι ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα, ότι η βία εθίζει στη βία και στην απολυτότητα-κυριαρχία, ότι η επανάσταση εξελίσσεται μέσα από την βία και για αυτό παραμένει απρόβλεπτη και έρμαιο των ισχυρότερων ομάδων και χωρίς τη αναγκαία κοινωνική αποδοχή του συνόλου και ως εκ τούτου καταδικασμένη να αποτύχει. Όπως απέτυχαν όλες οι προσπάθειες οδηγώντας πολλές φορές σε απάνθρωπους ολοκληρωτισμούς.
  Στον 20ο αιώνα οι δύο δρόμοι συναντήθηκαν και εκφράστηκαν σε παγκόσμιο επίπεδο. Τον δρόμο της επαναστατικής βίας εξέφρασε το Λενινιστικό και Σταλινικό μοντέλο, η κινέζικη επανάσταση, οι κόκκινοι Χμέρ, κ.ά. Αντίθετα το Δημοκρατικό Δρόμο εξέφρασαν οι Γκράμσι, Τολιάτι, Μπερλίγκουερ, Καρίγιο, οι επιλογές των σοσιαλδημοκρατών στη Σκανδιναβία, αλλά και στην Άνοιξη της Πράγας, στη Χιλή του Αλιέντε, κ.άΣτην Ελλάδα τόσο η Αριστερά της «Επανάστασης» όσο και η Αριστερά της Δημοκρατίας έχουν μακρά παράδοση. Στον πρώτο άξονα βρίσκεται σταθερά το ΚΚΕ καθώς και σειρά μικρότερων διασπάσεών του και διασπάσεων των διασπάσεών του, σταλινικής, μαοϊκής, τροτσκιστικής αναφοράς στη συνέχεια. Με κύριο χαρακτηριστικό τους την αναζήτηση ιδεολογικής ενότητας και καθαρότητας κομμουνιστικού προσανατολισμού, κυρίως ταυτισμένου με εφαρμοσμένα μοντέλα (Σοβιετική Ένωση, Κίνα, Αλβανία) και σε σύνδεση με ξένα καθοδηγητικά κέντρα.
  Στον δεύτερο άξονα βρέθηκαν πλατύτερα αριστερά σχήματα που στηρίχτηκαν κυρίως στη λογική της Πολιτικής και Προγραμματικής Ενότητας για να αρθρώσουν ένα σχέδιο για τον δημοκρατικό δρόμο προς το σοσιαλισμό, ένα σχέδιο που ξεκινά από σήμερα.Οι δύο Δρόμοι της Αριστεράς είχαν μια διαχρονική διακριτή παρουσία άλλοτε φανερή και άλλοτε καλυμμένη, με συγκρούσεις αλλά και με συνύπαρξη. Κάποιες φορές μάλιστα οι διαφορές ήταν δυσδιάκριτες, άλλες χρονικές στιγμές ξεκάθαρες. Ο Παπαναστασίου συγκρούστηκε με το ΚΚΕ και το Παλλαϊκό Μέτωπο, ο Βασίλης Νεφελούδης με το Ζαχαριάδη. Το ΕΑΜ αποτέλεσε ένα χώρο συνύπαρξης και των δύο διαδρομών καθώς ο αγώνας προσανατολίστηκε κυρίως ενάντια στους κατακτητές, με την απελευθέρωση όμως ξαναεμφανίστηκαν οι διαφορές με κορύφωση την σύγκρουση Καραγιώργη - Ζαχαριάδη.Η συγκρότηση της ΕΔΑ ως κόμματος πολιτικής ενότητας αποτέλεσε ουσιαστικά ξεκάθαρη επιλογή του δημοκρατικού δρόμου, κάτι που προκάλεσε διαρκείς (υπόγειες κυρίως)συγκρούσεις με το παράνομο τότε ΚΚΕ. Ο στόχος του εκδημοκρατισμού της πολιτικής ζωής και της κοινωνίας ήταν διαφορετικός από τη λογική της «επικείμενης επανάστασης με το όπλο παρά πόδας». Οι συγκρούσεις κορυφώθηκαν κυρίως με την είσοδο των σοβιετικών τανκς στην Ουγγαρία, όπως έγινε και αργότερα με την είσοδο των σοβιετικών τανκς στην Τσεχοσλοβακία. Όμως οι συγκρούσεις στο εσωτερικό του Ελληνικού Αριστερού κινήματος δεν ήταν πάντα τόσο ξεκάθαρες, αφού συχνά κρύβονταν κάτω από στοιχίσεις με αντίστοιχες συγκρούσεις στα πλαίσια του Διεθνούς Κομμουνιστικού κινήματος π.χ. Ζαχαριαδικοί-Κολιγιαννικοί σε συνδυασμό με τις αντίστοιχες μεταβολές στην Σοβιετική Ένωση. Στην σύγκρουση των δύο δρόμων δεν πρέπει να συμπεριλάβουμε σε καμία περίπτωση την εμφάνιση της κινεζόφιλης «Αναγέννησης» αφού αποτελεί ουσιαστικά σύγκρουση στο εσωτερικό του «επαναστατικού»δρόμου.
  Σύγκρουση που στοιχειοθετήθηκε κύρια από την απομάκρυνση των δε από το καθοδηγητικό κέντρο.Σαφώς η διάσπαση στο εσωτερικό του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος το ’68 αποτέλεσε κορυφαία στιγμή στην επιλογή διαφορετικής διαδρομής. Η συγκρότηση ΚΚΕ εσωτερικού ήταν μια επιλογή βαθύτατα πολιτική και αφορούσε κυρίως την αυτονομία του αριστερού κινήματος από την σοβιετική επιρροή, αλλά και την επιλογή του ελληνικού δρόμου για τον σοσιαλισμό, ένα σοσιαλισμό που στη συνέχεια προσδιορίστηκε με δύο ακόμα λέξεις την ελευθερία και την δημοκρατία. Στον ίδιο δρόμο για σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία βρέθηκαν κατά καιρούς και άλλοι μικρότεροι κομματικοί σχηματισμοί που οι πολιτικές τους επιλογές έκοψαν από νωρίς τα νήματα με κάθε είδους οργανωτική και μεθοδολογική προσέγγιση του Λενινιστικού μοντέλου, αρχής γενομένης από την ΕΔΑ, για να ακολουθήσουν η Σοσιαλιστική Πορεία, η Σοσιαλιστική Πρωτοβουλία, η Χριστιανική Δημοκρατία, κ.ά. που δραστηριοποιήθηκαν την περίοδο της μεταπολίτευσης.
  Αντίστοιχα το λενινιστικό μοντέλο και τον δρόμο της «επανάστασης» όπως εκφράζεται κυρίως με την αποδοχή της δικτατορίας του προλεταριάτου και του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, ακολούθησαν εκτός από το ΚΚΕ μικρότερα κόμματα όπως το ΕΚΚΕ, το ΚΚΕ(μ-λ), το Μ-Λ ΚΚΕ, κ.ά. Ο Δρόμος της «Επανάστασης» καθορίζεται από την λογική της «ανατροπής» του συστήματος και της μετάθεσης της επίλυσης των προβλημάτων στην κοινωνία του μέλλοντος. Έτσι έρχεται σε ριζική αντιπαράθεση και διαρκή σύγκρουση με κάθε πρόταση που αναφέρεται στο υπάρχον σύστημα.Βασικό πρόβλημα της μεταπολιτευτικής περιόδου αποτέλεσε κυρίως ο ετεροκαθορισμός των περισσοτέρων αριστερών κομμάτων, που τροφοδοτήθηκε κυρίως από την αντιπαράθεση με το ΚΚΕ, το οποίο ηγεμόνευε οργανωτικά, γεγονός που επέτρεψε κυρίως την ενσωμάτωση του μεγαλύτερου μέρους της μη κομμουνιστικής αριστεράς από το ΠΑΣΟΚ. Ένα ΠΑΣΟΚ που ενσωματώνει στον πολιτικό του λόγο «μεταλλαγμένα» τα συνθήματα της Αριστεράς απαξιώνοντας ταυτόχρονα τη νοηματοδότηση και το πολιτικό τους περιεχόμενο.
  Σε αυτή την περίοδο ανάγονται όμως και οι θεωρητικές επεξεργασίες του χώρου της Δημοκρατικής Αριστεράς (της Ανανεωτικής Αριστεράς όπως αυτοπροσδιορίζεται) που σχετίζονται με τον Αριστερό Ευρωπαϊσμό, την Οικολογία και την εσωκομματική δημοκρατία (ύπαρξη τάσεων, πλουραλισμός στην έκφραση και στη δράση) την πάλη μέσα και έξω από τους θεσμούς (μεταρρυθμισμός), την αυτονομία των μαζικών κινημάτων, της συμμετοχικής δημοκρατίας, τις αμεσοδημοκρατικές λειτουργίες, την αυτοδιαχείριση και αυτοοργάνωση χώρων, κ.ά.Η ίδρυση της ΕΑΡ ουσιαστικά σηματοδότησε τον πλήρη διαχωρισμό της Δημοκρατικής Αριστεράς από την κομμουνιστική αριστερά μετατοπίζοντας την ατζέντα από την εσωστρεφή διαπάλη στο εσωτερικό της αριστεράς στην ανάγκη ευρύτερης κοινωνικής παρέμβασης και αναφοράς. Η μετατόπιση δε του ΠΑΣΟΚ (κατά τη δεκαετία του 80)καθαρά προς το κέντρο, με πρακτικές έντονου κυβερνητισμού και πελατειακού κράτους, αφήνει έδαφος στην κατεύθυνση της Αριστερής διακυβέρνησης.Ταυτόχρονα η κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» δημιούργησε ανακατατάξεις στο χώρο της Παγκόσμιας Αριστεράς. Για πρώτη φορά στην ιστορία του το ΚΚΕ βρέθηκε χωρίς εξωτερικό πολιτικό κέντρο αναφοράς. Με αποτέλεσμα να τίθεται σε αμφισβήτηση η ηγεμονία του στο χώρο της Αριστεράς για πρώτη φορά μετά την μεταπολίτευση. Εγκαταλείπει τον απομονωτισμό και προσπαθεί να επιβιώσει υιοθετώντας ταυτόχρονα άμεση κυβερνητική στόχευση. Το 1989-1990 για πρώτη φορά μετά την εκλογική συνεργασία της Ενωμένης Αριστεράς του 1974 η Ανανεωτική Αριστερά βρέθηκε σε εκλογική συνεργασία με το ΚΚΕ με κύριο στόχο να πάρουν την ιστορική ρεβάνς από το χώρο του ΠΑΣΟΚ.
  Φυσικά το εγχείρημα απέτυχε αφού η συγκολλητική ουσία που έφερε μαζί τα δύο ιστορικά ρεύματα της αριστεράς δεν στηρίχτηκε σε πολιτικές αναλύσεις και προτάσεις μεταβολής του πολιτικού συστήματος προγραμματικού χαρακτήρα αλλά περιορίστηκε κυρίως σε τακτικές για την εξασφάλιση εκλογικής πελατείας. Στο φαινόμενο της πολιτικής διαφθοράς του συστήματος διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, ενός συστήματος με έντονο λαϊκισμό, η αριστερά δεν κατάφερε να αρθρώσει ένα εναλλακτικό σύστημα διακυβέρνησης, και η ηθική βάση που προέβαλλε κατέρρευσε μετά την συνεργασία με τον άλλο πόλο του δικομματισμού.
  Με την απώλεια του στόχου οι διεργασίες για την εσωτερική ηγεμονία στην βάση της Αριστεράς επανήλθαν με την σύγκρουση εσωτερικών μηχανισμών στο χώρο του ΚΚΕ σχετικά με την προοπτική του εγχειρήματος. Η προσπάθεια βιαστικής ενοποίησης των δύο κομματικών φορέων που είχαν τις αναφορές τους στα αντίστοιχα ιστορικά ρεύματα, χωρίς να προηγηθεί εκτενής ανάλυση των αιτιών που οδήγησαν το σοβιετικό μοντέλο στην κατάρρευση, και των προβλημάτων που παρουσίαζε τόσο σε επίπεδο θεωρητικών αναλύσεων όσο και σε επίπεδο εφαρμοσμένης πολιτικής, απέτυχε αναζωπυρώνοντας την σύγκρουση για άλλη μια φορά. Η λύση ενός μετώπου ή μιας ευρύτερης ομοσπονδίας αριστερών κομμάτων που θα μπορούσε πιθανά να έχει βιωσιμότητα και η οποία πιθανά θα μπορούσε να θεμελιώσει μια άλλη κουλτούρα στις σχέσεις στο χώρο της αριστεράς με βάση το σεβασμό στη διαφορετικότητα, παρά τις τεράστιες διαφορές που είχαν σε θεωρητικό επίπεδο, υποχώρησε και έδωσε τη θέση της σε μία σύγκρουση μηχανισμών κυριαρχίας.
  Το αποτέλεσμα γνωστό… Το ΚΚΕ διασπάστηκε για μια ακόμα φορά και η κυρίαρχη ομάδα που πλειοψήφησε επέστρεψε με ευκολία στη μέθοδο που γνώριζε, του ανάδελφου πλέον κόμματος που διέθετε όμως την «απόλυτη ορθότητα θέσεων-καθαρότητα απόψεων». Το άλλο τμήμα του προχώρησε μαζί με τις δυνάμεις του Ανανεωτικού χώρου στην ίδρυση του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ ως ενιαίο κόμμα αποτελώντας κατά βάση τους δύο βασικούς πυλώνες που συνέθεσαν ένα κόμμα πολιτικής ενότητας.Σε αυτό το επίπεδο χρειάζεται να επισημανθούν οι έντονες μεταβολές σε επίπεδο συνειδήσεων που συνέβησαν σε όσους ακολούθησαν την δεύτερη ιστορικά μεγάλη ρήξη με το ΚΚΕ, οι οποίες όμως δεν συνοδεύτηκαν με τις αντίστοιχες σε μέγεθος μεταβολές σε επίπεδο θεωρητικής παιδείας και πολιτικών αναλύσεων. Με αποτέλεσμα μια διαρκή αμφισβήτηση του πολιτικού μοντέλου συνύπαρξης σε κομματική βάση και την αναζήτηση της επαναφοράς ενός κόμματος ιδεολογικής ενότητας. Η έλλειψη ουσιαστικής θεωρητικής επεξεργασίας για πολύ μεγάλο διάστημα από το συλλογικό διανοούμενο (τα μέλη του κόμματος) δημιούργησε ένα κενό συνέχειας στην αναζήτηση της προωθητικής εξέλιξης στις οργανωτικές δομές του πολιτικού υποκειμένου.
  Η αναζήτηση της πολιτικής σύνθεσης χωρίς την αντίστοιχη διαρκή θεωρητική και προγραμματική επεξεργασία διαμόρφωσε παγιοποιημένες ομάδες με μικρή ουσιαστικά κινητικότητα και ένα σώμα μόνιμων προεδρικών συμμάχων στη διαχείριση του κόμματος και είχε ως αποτέλεσμα την έλλειψη ενός ευδιάκριτου πολιτικού στίγματος με σαφείς οριοθετήσεις απέναντι στους πολιτικούς χώρους που εκφράζονταν από το ΠΑΣΟΚ και σε μικρότερο βαθμό από το ΚΚΕ, οδήγησε ουσιαστικά στην έλλειψη ενός κόμματος με αυτόνομο και προωθητικό πολιτικό λόγο σε όλα τα επίπεδα . Γεγονός που διευκόλυνε αποχωρήσεις προς το ΠΑΣΟΚ χωρίς την ανάδειξη των πολιτικών και προγραμματικών στοιχείων-σχεδίων-συμφωνιών που θα προωθούσαν νέες ανακατατάξεις για την ανατροπή του κυρίαρχου πολιτικού μοντέλου της μεταπολίτευσης, (δηλαδή την συμφωνία των δυνάμεων που υποστηρίζουν το δημοκρατικό δρόμο σε ένα σχέδιο που να προωθεί μεταβολές , ρήξεις και μεταρρυθμίσεις σε κοινωνικό επίπεδο με την συμμετοχή ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων)με αποτέλεσμα την ενσωμάτωση κεντρικών στελεχών σε αυτό.
  Το σχέδιο της «Κεντροαριστεράς» απέτυχε κυρίως γιατί στηρίχτηκε στη γεωγραφική και όχι στην πολιτική προγραμματική προσέγγιση, στη σύνδεση στελεχών και στις μετακινήσεις σε επίπεδο κορυφής χωρίς την ευρύτερη συμμετοχή της κοινωνικής βάσης της Αριστεράς, στην έλλειψη αντίστοιχης μετατόπισης της πολιτικής του χώρου του ΠΑΣΟΚ προς τα αριστερά, στην έλλειψη ουσιαστικού δημοκρατικού διαλόγου, χρεώνοντας τη λογική των πολιτικών συνεργασιών με προσωπικές πολιτικές. Δέκα χρόνια πριν είναι πιθανόν να είχε νόημα να ανοίξει μια συζήτηση μεταξύ αριστεράς και σοσιαλδημοκρατίας. Η ίδια η ζωή όμως απέδειξε ότι το ΠΑΣΟΚ από τη φύση του ακολούθησε τα κλασικά προβλήματα της σοσιαλδημοκρατίας, δηλαδή την πρακτική ότι πρώτα αναλαμβάνει την εξουσία, σχηματίζει κυβέρνηση και μετά θα υπάρξουν οι αλλαγές, μια θέση που οδηγεί κατεξοχήν σε αφομοίωση καθεστωτικής λειτουργίας, διέπεται δε από έντονο κρατισμό (σε αυτό έχει κοινή αντίληψη με το ΚΚΕ), και ουσιαστικά απαξιώνει τη διαδικασία για την διαμόρφωση των όρων και των αρχών στην άσκηση Αριστερής διακυβέρνησης. Προφανώς η επίκληση των όρων της Αριστερής Διακυβέρνησης ή ο τίτλος του Αριστερού και Δημοκράτη δεν επαρκεί για να αλλάξει αυτόματα και η δομή της κοινωνίας.
  Χρειάζεται σχέδιο, και παράλληλα η συμφωνία με τους πολίτες για την υλοποίησή του με την αποδοχή του συνόλου της κοινωνίας. Σε αυτό το σημείο η λογική της κεντροαριστεράς ως αριθμητικό άθροισμα δυνάμεων χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο και διεργασίες απέτυχε και λειτούργησε μέσα στα πλαίσια της καθεστωτικής σοσιαλδημοκρατίας. Ουσιαστικά ο δημοκρατικός Δρόμος αποτελεί την υπέρβαση των κομμουνιστικών καθεστώτων, και ταυτόχρονα την υπέρβαση της σοσιαλδημοκρατίας και προχωρά δοκιμάζοντας μια άλλη λειτουργία με συμμετοχή της κοινωνίας, πράγμα που μια πραγματιστική αντίληψη του τρόπου άσκησης πολιτικής δεν το προσεγγίζει. Προετοιμάζει δηλαδή την κοινωνία του αύριο από σήμερα. Αντίθετα η άλλη πλευρά οδηγήθηκε στην ανάγκη ομογενοποίησης του χώρου σε νεοκομμουνιστική κατεύθυνση και στη σύγκλιση με δυνάμεις με έντονο κριτικό, αντιθεσμικό λόγο και πρακτικές, χρήσιμες σε ένα βαθμό όσον αφορά την ύπαρξη και λειτουργία κινημάτων, αναποτελεσματικές από την άλλη στην διαμόρφωση ενός εναλλακτικού σχεδίου κοινωνικών μεταβολών για το σύνολο της κοινωνίας. Με αποτέλεσμα την επικράτηση τακτικισμών, μηχανισμών εξουσίας για την εξουσία, πολιτικών της άρνησης και την έλλειψη μεταρρυθμιστικών προτάσεων (βασικών στοιχείων για το Δημοκρατικό δρόμο).
  Σαφώς δεν μπορεί κανείς να θεωρήσει ότι ο Συνασπισμός δεν βρίσκεται στο χώρο των δυνάμεων της Δημοκρατικής Αριστεράς, οι συμμαχικές όμως δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκονται σε διαφορετική κατεύθυνση(όχι όλες). Η μετατροπή ενός εκλογικού σχήματος σε στρατηγική επιλογή επέτεινε στοιχεία πολιτικής διάχυσης σε λογικές του «επαναστατικού» δρόμου αλλοιώνοντας τα πολιτικά χαρακτηριστικά του χώρου. Απαξίωσε την πολιτική λειτουργία της βάσης εισάγοντας στοιχεία αρχηγικού κόμματος, με κλειστά κέντρα λήψης αποφάσεων, έλλειψη πολιτικού διαλόγου και σύνθεσης στη βάση ευρύτερων συναινέσεων . Κυρίως σε επίπεδο εσωκομματικής λειτουργίας του ΣΥΝ, διαμορφώνοντας μεγαλύτερη ασυνέχεια με τις θεωρητικές προσεγγίσεις της ανανεωτικής αριστεράς. Ταυτόχρονα υποβαθμίστηκε η σημασία των θεσμικών παρεμβάσεων σε κεντρικό επίπεδο διαμορφώνοντας ένα μεγάλο πολιτικό κενό. Η σύνδεση με τα κινήματα, απαραίτητη σε κάθε αριστερό κόμμα μετατράπηκε σε αντιθεσμική διαδικασία, σε μοναδική επιλογή τρόπου άσκησης πολιτικής.Υποστηρίζω ότι ο μόνος επαναστατικός δρόμος είναι ουσιαστικά ο Δημοκρατικός δρόμος. Κάθε άλλος δρόμος κάθε παρέκκλιση από τον δημοκρατικό δρόμο οδηγεί σε ολοκληρωτισμούς και σε απολυτότητα, αναιρεί τις δημιουργικές διαδικασίες που προωθούν λύσεις. Πίσω από το δυναμικό και ως εκ τούτου ελκτικό σε πρώτο επίπεδο προφίλ κάθε άλλου δρόμου ουσιαστικά κρύβεται μια συντηρητική επιλογή με βαθύτατα εξουσιαστικές δομές και λειτουργίες. Η Δημοκρατική Αριστερά έχει ανάγκη να ξαναμπεί στο πολιτικό προσκήνιο δυναμικά, να ξαναπιάσει το νήμα της Ιστορίας διαμορφώνοντας μια νέα πολιτική συμμαχία ικανή να ανατρέψει τα σημερινά πολιτικά αδιέξοδα, προβάλλοντας προτάσεις και πολιτικές με σεβασμό στη δημοκρατία, τον πλουραλισμό των απόψεων και των ιδεών, προωθώντας ένα νέο πολιτικό μοντέλο ανοικτό στην κοινωνία και με συμμετοχή των πολιτών, διαμορφώνοντας νέες προτάσεις και δομές διακυβέρνησης, ένα μοντέλο που θα το υπηρετεί τόσο με τον τρόπο λειτουργίας της, την δομή της όσο και με τις παρεμβάσεις της με στόχο την μεταρρύθμιση του πολιτικού, οικονομικού και κοινωνικού συστήματος. Η συγκρότηση ενός φορέα της Δημοκρατικής Αριστεράς προβάλλει απαραίτητη για την ουσιαστική ανατροπή του σημερινού πολιτικού σκηνικού σε αριστερή και προοδευτική κατεύθυνση. Αυτή η επιλογή έχει υψηλά ρίσκα. Διαμορφώνει όμως ελπίδες και κινητικότητα. Είναι καιρός να ολοκληρωθεί η διαδρομή για την ουσιαστική πολιτική λειτουργία του χώρου της Δημοκρατικής Αριστεράς.

• 16:25

  Η ακεραιότητα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας

   » ‎ LoMak's Blog
  Χρήστος Γιανναράς Η ακεραιότητα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας φαίνεται να είναι το δόγμα που κατευθύνει την πολιτική των Μεγάλων Δυνάμεων εδώ στο χώρο της ανατολικής Μεσογείου, από την εποχή του Μέττερνιχ ως την εποχή του Κίσσινγκερ — τη δική μας εποχή. Το δόγμα αυτό μοιάζει να στηρίχτηκε πάντοτε σε έναν εξισορροπητικό συμβιβασμό ανάμεσα στη Ρωσία και τις δυτικές δυνάμεις: το γεωγραφικό κλειδί

• 15:54

  Μην φοβάσαι!

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Never turn your back on fear. It should always be in front of you, like a thing that might have to be killed Hunter S. Thompson
  
  Της Ευγενίας Ηλιοπούλου
  
  Ακούγοντας τις δηλώσεις του κυρίου Παπακωνσταντίνου τρόμαξα. Δάκρυσα όταν άκουσα τον κύριο Λοβέρδου. Ένιωσα μία αφόρητη ένοχη. Ότι μεγάλωσα και τόλμησα να πλησιάσω την στιγμή που πρέπει να εισπράξω αυτά που χρόνια τώρα μου κρατούσαν ,από το μισθό μου, χωρίς να με ρωτήσουν αν συμφωνώ. Χωρίς να έχω το δικαίωμα να αρνηθώ ότι σε ότι αφορά το σύνολο των κρατήσεων και ούτε σε ότι αφορά στο πώς θα τα χρησιμοποιήσει το ασφαλιστικού μου ταμείο. Κυρίως δεν ερωτήθηκαν αν συμφωνώ με τις επιλογές της κάθε κυβέρνησης σε ότι αφορά στο " νοικοκύρεμα" του ταμείου μου.
  
  Στα νιάτα μου διάβαζα τα πάντα ξεκινώντας από επιστημονική φαντασία και τελειώνοντας με τους ρώσους κλασσικούς. Διάβαζα πολύ και συγκέντρωνα διάφορα στοιχεία. Η μνήμη μου δούλευε ρολόι, μάθαινα εύκολα και χωρίς μεγάλη δυσκολία. Τώρα που γέρασα θυμάμαι την πλοκή και την ιστορία των βιβλίων αλλά ξεχνώ το όνομα του συγγραφέα. Τα τελευταία γεγονότα μου θύμισαν ένα διήγημα που είχα διαβάσει κάποτε. Η κοινωνία ήταν μία κοινωνία νέων που είχαν σαν μόνιμη απασχόληση το κυνήγι των γέρων. Τους πιάνανε και τους εξόντωναν. Με μίσος και κακία όλη κοινωνία ήταν στραμμένη ενάντια στους υπερήλικες. Τους σκότωναν για να εξυγιανθεί η κοινωνία. Στο διήγημα ένας νέος επιλέγει έναν γέρο. Τον κυνηγάει αλλά ο γέρος έχει φοβερές αντιστάσεις, πολεμάει για την ζωή του και αντέχει. Κρύβεται, του ξεφεύγει και τον κουράζει πάρα πολύ.Ο κόσμος ζητωκραυγάζει ενθαρρύνοντας τον νέο να συνεχίσει αλλά ο νέος αρχίζει να κουράζεται. Όπως είναι λογικό, ο γέρος εξαντλημένος, μετά από μήνες τρεξίματος, πεθαίνει.
  
  Ο νέος που κουράστηκε τόσο πολύ ανακαλύπτει ότι γέρασε, μειώθηκαν οι αντοχές του και μέσα στο πλήθος των νέων ξεχωρίζει.Γέρασε! Ενστικτωδώς αρχίζει και τρέχει για να σωθεί. Διαβάζει ,μέσα στα μάτια του πλήθους, ότι αυτός είναι το επόμενο θύμα. Τρέχει για να σωθεί, βλέπει ότι από θήτη έφτασε θύμα. Συνταξιούχε μην φοβάσαι !Δεν φταις που γέρασες! Μην αφήνεις να σε τελειώσουνε. Τα πολλά όχι της κυβέρνησης(κομμένη σύνταξη, κομμένα τα δώρα, κομμένο εφάπαξ) και η ενοχοποίηση των συνταξιούχων σίγουρα σε προβληματίζουν. Μην μασάς! Δεν είσαι μόνος !
  
  Η κοινωνίας μας δεν τρομοκρατείται εύκολα από την πολιτική του ΠΑΣΟΚ. Πράγματι άλλαξε η αναλογία (2/1)εργαζόμενου /συνταξιούχου αλλά ποιός φταίει; Το 1975, η αναλογία ήταν 7 προς 1. Δούλευαν δηλαδή 7 άνθρωποι για να παίρνει 1 τη σύνταξή του, φροντίζοντας ταυτόχρονα για την νοσοκομειακή περίθαλψη όλων. Ποιες διευκολύνσεις πρόσφερε το κράτος για να μειωθεί η υπογεννητικότητα; (1931 πληθ.6.500.000 γεν.200.000/χρ ,το 1991 πληθ.10.000.000 γεν. 98.000/χρ.)
  Ποιες συνθήκες εργασίας και μισθού προσφέρουν στους νέους.; Έχουν καταλάβει οι κυβερνόντες και οι βουλευτές που ψηφίζουν ορεξάτοι το ασφαλιστικό και το εργασιακό ότι αύριο από θήτες θα είναι αυτοί τα θύματα;
• 15:18

  Μεγάλη Δημοσκόπηση Newsit

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  -Αδύνατη η αυτοδυναμία
  -Δυσθεώρητα ποσοστά για δυο κόμματα που δεν έχουν ακόμα δημιουργηθεί-Αναγκαία αλλά άδικα τα μέτρα για το ασφαλιστικό- Καταδίκη στους αποκλεισμούς λιμανιών.Οι συγκλονιστικές εξελίξεις και οι ανατροπές που γίνονται στην χώρα κάνουν τους πολίτες να αναζητούν κάτι καινούριο από το οποίο θα μπορέσουν να κρατηθούν αυτές τις δύσκολες στιγμές.Δυο κυοφορούμενοι κομματικοί σχηματισμοί που ακόμα δεν έχουν αναγγελθεί επισήμως, αυτός της Ντόρας Μπακογιάννη και αυτός του Φώτη Κουβέλη, συγκεντρώνουν υψηλότατα δημοσκοπικά ποσοστά.Η Ντόρα Μπακογιάννη φτάνει το 9,1% με τη ΝΔ να βρίσκεται στο 12,7% και ο Φώτης Κουβέλης το 5,9% με τον ΣΥΡΙΖΑ στο 1,4%.
  Για την πλήρη δημοσκόπηση δες:http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=32140&catid=9
• June 24, 2010
• 18:30

  Φώτης Κουβέλης: Ιδρύεται το νέο κόμμα της Ανανεωτικής & Δημοκρατικής Αριστεράς

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Την Τετάρτη 30 Ιουνίου ανακοινώνεται η ίδρυση του νέου κόμματος της Ανανεωτικής Δημοκρατικής Αριστεράς, δήλωσε στο ΣΚΑΪ ο ανεξάρτητος βουλευτής Φώτης Κουβέλης. Χαρακτήρισε υπαρκτό το ζήτημα διαφορών με τη σύγχρονη Αριστερά, κατηγορώντας εμμέσως πλην σαφώς τον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ για ανέξοδο αριστερισμό.Όπως τόνισε ο κ. Κουβέλης «είναι αρνητικό ένα αριστερό κόμμα να δημιουργεί στεγανά του κυβερνητικού κόμματος». Για το μνημόνιο επισήμανε οτι είναι αποτέλεσμα κακών χειρισμών της κυβέρνησης και σύνθεση Ευρώπης και Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.Θα επεδίωκα, είπε, να μην καθυστερήσω 7 μήνες να κυβερνήσω, να διαπραγματευτώ όσο καλύτερα γινόταν τους όρους του δανείου και να διαχειριστώ δίκαια τα βάρη.
  
  Φ. Κουβέλης: «Ανακαθορίζονται οι κοινωνικοί συσχετισμοί»
  "Απευθυνόμαστε στην κοινωνία. Θέλουμε να εκφράσουμε μια αριστερά της ευθύνης, να συσπειρώσουμε δυνάμεις της εργασίας, ζωντανές δυνάμεις που διεκδικούν να βελτιώσουν τη θέση τους σε μια κοινωνία που τεμαχίζεται και που αλλάζει" ανέφερε μεταξύ άλλων ο Φ. Κουβέλης.- "επιλέξαμε υπεύθυνα να υπηρετήσουμε την ανανεωτική δημοκρατική αριστερά, που θέλει και ξέρει να αγωνίζεται με συγκεκριμένες θέσεις για να δίνει λύσεις στα προβλήματα της χώρας, λύσεις προοπτικής χωρίς να κλείνεται στις «ασφαλείς» απαντήσεις των περασμένων δεκαετιών....".- υπογράμμισε ότι η Ανανεωτική Πτέρυγα θέλει "μια αριστερά που δεν βολεύεται στα εύκολα και γι’ αυτό δεν κάνει καμιά παραχώρηση ούτε στον αριστερότροπο λαϊκισμό ούτε στο μυωπικό αριστερισμό...".- .."δεν ετεροκαθοριζόμαστε και δεν συγκροτούμε το κόμμα της δημοκρατικής ανανεωτικής αριστεράς για να λειτουργήσουμε ως συμπλήρωμα της όποιας άλλης πολιτικής δύναμης" ενώ ξεκαθάρισε ότι....- "Σήμερα, πολίτες που επένδυσαν με τη ψήφο τους στο ΠΑΣΟΚ, αλλά και σε άλλες πολιτικές δυνάμεις, αναζητούν κοινωνικές και πολιτικές διεξόδους. Οφείλουμε να χτίζουμε γέφυρες διαλόγου... ".
  ΕΔΩ μπορείτε να ακούσετε ολόκληρη τη συνέντευξη του σ. Φώτη Κουβέλη
• 16:14

  Toy Story 3

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Με το Toy Story 1 μεγάλωσε η κόρη μου, η Αργυρώ που τώρα είναι 15 χρόνων. Τότε αγαπήσαμε οικογενειακώς τις ταινίες της Pixar. Το Toy Story 2 βρήκε την Αργυρούλα μου στο δημοτικό. Πριν από 3,5 γεννήθηκε ο γιός μου ο Θανάσης. Εχει λατρέψει τα δυο Toy Story. Τώρα έρχεται το Toy Story 3 το οποίο φαντάζομαι ότι θα είναι ο λόγος που ο Θανάσης μου θα βρεθεί σε κινηματογραφική αίθουσα. Και μαζί του και εμείς...
  
  Ο Δημήτρης Δανίκας γράφει στα σημερινά "Νέα": "Μέσα στο top 10 των πιο διασκεδαστικών στιγµών του 2010. «Τoy Story 3» του Λι Ούνκριχ, όλα τα λεφτά. Μια παρέα πολυχρησιµοποιηµένων, παλιοµοδίτικων παιχνιδιών σε καρφώνει στο κάθισµά σου από το πρώτο λεπτό!
  
  Ολα αρχίζουν και σχεδόν τελειώνουν από ένα σενάριο αστραφτερό. Γραµµένο από τον Μάικλ Αρντ, τον τύπο που κέρδισε Οσκαρ πρωτότυπου σεναρίου το 2007 για το «Little Μiss Sunshine», µια από τις πιο ιδιαίτερες κοµεντί των τελευταίων αµερικανικών εποχών. Σπεύσατε το συντοµότερο δυνατό στο πλησιέστερο DVDάδικο της γειτονιάς.
  
  Αυτό το «Τoy Story», το καλύτερο των δύο προηγούµενων «παιχνιδιών». Γιατί η ιστορία είναι ανάποδη και αλληγορική. Γιατί αν και εύκολη, εύπεπτη και εντελώς αφελής, στη βάση της σύνθετη και συµβολική. Και γιατί µερικοί χαρακτήρες είναι ταυτόχρονα διασκεδαστικοί και ολότελα εξωφρενικοί. Εχουµε και λέµε: ο Αντι, ο µικρός ιδιοκτήτης ενός µπαούλου σκουριασµένων και ξεπερασµένων παιχνιδιών, πρόκειται να µετακοµίσει σε κολέγιο πανεπιστηµιακό. Η µητέρα του πετάει την παλιατζούρα σε µια σακούλα σκουπιδιών και εκείνα, τα άψυχα ξεχαρβαλωµένα παιχνιδάκια, προκειµένου να αποφύγουν την κρεµάλα δραπετεύουν και καταλήγουν σε µια παιδική χαρά.
  
  Οµως ο αρχηγός τους, ο Γούντι ο σερίφης, ακλόνητος στη σχέση του µε τον Αντι: «Θα µας πάρει µαζί του, δεν πρέπει να προδώσουµε το αφεντικό». Εις µάτην. Ετσι φεύγουν και καταλήγουν να εκσφεδονίζονται από τοίχο σε τοίχο σ’ αυτόν τον παιδικό σταθµό όπου επικρατεί αναρχία. Και το χειρότερο; Πέφτουν στα χέρια του αγκαλίτσα-αρκούδου µε το όνοµα Λότσο, που έχει bodyguard και εκτελεστή ένα θηριώδες µωρό. Γιατί ο Λότσο είναι προδοµένος κι αυτός από το δικό του αφεντικό. Βαρύτατο το ψυχολογικό σοκ από την απώλεια µιας σχέσης που του κατέστρεψε κάθε πίστη και αίσθηµα αληθινό. Η δικτατορία του Λότσο είναι η εκδίκηση προς κάθε παιχνίδι που θέλει να είναι ευαίσθητο και πιστό. Τώρα, το εµπόδιο διπλό. Και να ελευθερωθούν από αυτόν τον στυγνό δικτάτορα και να επιστρέψουν ακέραιοι στο παλιό τους αφεντικό!
  
  

  
  

  Διπλό και το αλληγορικό νόηµα µιας ιστορίας που εξωτερικά µοιάζει να απευθύνεται αποκλειστικά σε µικρά παιδιά. Από τη µια, η απόλυτη ελευθερία καταλήγει σε κοινόβιο, σε υπαρκτό σοσιαλισµό, αναρχία και, φυσικά, δικτατορία. Από την άλλη, πίστη στη σχέση, αλλά µια σχέση µονιµότητας και ιδιοκτησίας. Τα Τoys πρέπει πάση θυσία να επιστρέψουν στο αφεντικό τους. Ετσι θα είναι χρήσιµα. Κι έτσι µέσα από τη χρησιµότητά τους θα βρουν την ελευθερία τους.
  
  Καπιταλισµός παιχνιδιών µε δίδαγµα εντελώς πολιτικό. Πανούργος ο Μάικλ Αρντ. Καλύτερος και πιο διασκεδαστικός χαρακτήρας όλων ο Μπαζ, ο εξωγήινος αστροναύτης µε τη φωνή του Τιµ Αλεν. Οταν του γυρίζεις τον διακόπτη µεταµορφώνεται σε κάτι διαφορετικό. Στο τέλος - έτσι λέει το πρόγραµµα - µεταλλάσσεται σε ισπανό Μatador. Εξοχος. Δεύτερος ο Λότσο, µε τη φωνή του Νεντ Μπίτι. Ηρεµη δύναµη, δόλιο, σατανικό µυαλό.
  
  Τρίτος ο Κεν, µε τη φωνή του Μάικλ Κίτον. Ο ανεγκέφαλος αρσενικός Μπάρµπι. Απαιχτος. Τέταρτη εξαιρετική φιγούρα η Μπάρµπι, µε τη φωνή της Τζόντι Μπένσον. Ο πλήρης ορισµός της αφασίας, που µέσα σε αυτή την επαναστατική διαδικασία αποκτά πολιτική συνείδηση και συµβουλεύει τα «παιδιά» πως κάθε πρόταση πρέπει πρώτα να την ψηφίζει ο λαός! Τελευταίος όλων - το εννοώ - ο Γιούντι µε τη φωνή του Τοµ Χανκς. Προβλέψιµος, επίπεδος, ρηχός. Οµως, έτσι κι αλλιώς το καταφχαριστήθηκα από το πρώτο µέχρι το τελευταίο λεπτό"!
  

  

• 15:36

  Αντιπαραθέσεις - Βάσσης - «Το στρατηγικό βάθος» του Αχμέτ Νταβούτογλου - 23 Ιουν 10

   » ‎ LoMak's Blog
  Ο καθηγητής κοινωνιολογίας και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Βασίλης Φίλιας συζητά με τον φιλόλογο - συγγραφέα κ. Λαοκράτη Βάσση για το «Στρατηγικό Βάθος» του Αχμέτ Νταβούτογλου. Σχετική αρθρογραφία / Προτεινόμενη βιβλιογραφία: Βασίλης Φίλιας, Α. ΝΤΑΒΟΥΤΟΓΛΟΥ: «Το στρατηγικό βάθος» μιας μεγαλοϊδεατικής παράκρουσης, 13.6.10 Άγγελος Μ. Συρίγος, Σχέδιο Ανάν, Οι κληρονομιές
• 14:11

  Γιανναράς - Είμαστε σε κρίση. Έχουμε ελπίδα; - 26 Μαΐ 10

   » ‎ LoMak's Blog
  Ομιλία του Ομότιμου Καθηγητή Φιλοσοφίας κ. Χρήστου Γιανναρά στα πλαίσια ημερίδας που διοργάνωσε στις 26 Μαΐου 2010 στο Μεγάλο Αμφιθέατρο της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ο τομέας Γενικής Οικονομικής Θεωρίας και Πολιτικής του τμήματος Οικονομικών Επιστημών του Α.Π.Θ. με τίτλο: "Είμαστε σε κρίση. Έχουμε ελπίδα;". Αναδημοσίευση από το Αντίφωνο - Ημερομηνία
• 0:51

  Γράμματα Σπουδάματα - Νιχωρίτης - Ο Αγ. Κοσμάς ο Αιτωλός και η παιδεία - 22 Ιουν 10

   » ‎ LoMak's Blog
  Ο δάσκαλος κ. Δημήτριος Νατσιός εξετάζει την παιδεία κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας και αναφέρεται στο έργο του Κοσμά του Αιτωλού, με καλεσμένο τον Αναπληρωτή Καθηγητή του Τμήματος Βαλκανικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας κ. Κωνσταντίνο Νιχωρίτη.

• June 23, 2010
• 20:57

  Τα ναυτάκια του ΠΑΜΕ

   » ‎ Cacofonix
  Είναι πλέον φανερό ότι τα ναυτάκια του ΚΚΕ μπαρουτοκαπνισμένα από τα φουγάρα των πλοίων και εξαυλωμένα από τους βρυκόλακες εφοπλιστές πήραν την τύχη στα χέρια τους.Κι για ακόμη μια φορά ο Ελληνικός λαός έσκυψε το κεφάλι κι ευχαριστήθηκε την καρπαζιά που έφαγε από τα δικαιώματα μιας μειοψηφίας.
  ΥΓ. Τα ρόπαλα που κρατούν στα χέρια είναι για την εμπέδωση της δημοκρατίας με άλλον τρόπο;
• 20:50

  Παρελάσεις και δημοκρατία

   » ‎ Cacofonix
  Τελικά σ' αυτή τη χώρα έχουν δικαίωμα στην παρέλαση μόνον οι ομοφυλόφιλοι; Για να ξέρω κι εγώ ρε αδερφέ τι πρέπει και τι δεν πρέπει...

• 15:09

  Κοντογιώργης - «Μηχανισμοί» - «Συστήματα» καταδυνάστευσης και η επόμενη «μέρα» της κρίσης (Α' μέρος) - 16 Ιουν 10

   » ‎ LoMak's Blog
  Ο Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης του Παντείου Πανεπιστημίου, πρώην Πρύτανης, κ. Γιώργος Κοντογιώργης στο πρώτο μέρος της συζήτησης με το Αντίφωνο, μίλησε για τους δασκάλους του, την κομματοκρατία στο πολιτικό σύστημα, την ψευδεπώνυμη αντιπροσωπευτική δημοκρατία, την διαφοροποίηση του κράτους από το πολιτικό σύστημα, της πολιτικής από την εξουσία και του πολιτικού φαινομένου από τον τρόπο
• 14:48

  Ο εγχώριος εθνοφυλετισμός

   » ‎ LoMak's Blog
  Θεόδωρος Ι. Ζιάκας Αναλύοντας την νεωτερική νοηματοδότηση της εθνικής ταυτότητας την προηγούμενη φορά1 διαπιστώσαμε ότι έχει δύο πόλους: τον εθνομηδενισμό και τον εθνοφυλετισμό. Παρατηρήσαμε ότι στο πλαίσιο της νεωτερικής αντίληψης μόνο ο εθνοφυλετισμός καλύπτει τις τρεις στερεότυπες παραδοχές της εθνικής ιδεολογίας (υπάρξεως, αξίας και αποκλειστικότητας). Αποδελτιώσαμε κατόπι τη ριζικά

• 13:38

  Θράκη και πρόσφυγες

   » ‎ Φάνης Μαλκίδης

  Οι πρόσφυγες του 1922 στη Θράκη
  Φάνης Μαλκίδης

  Εισαγωγή

  Η Σύμβαση της Ανταλλαγής που προηγήθηκε της Συνθήκης της Λοζάννης θεωρήθηκε ως η μοναδική στο είδος της περίπτωση συμφωνίας ανταλλαγής πληθυσμών σε τόσο ευρεία κλίμακα και από την πλευρά της Κοινωνίας των Εθνών (Κ.τ.Ε) προτάθηκε ως λύση σε ζητήματα μειονοτήτων. Είναι γεγονός πάντως ότι, όλοι οι συμπράξαντες απέφυγαν με επιμέλεια να αναλάβουν την ευθύνη της ιδέας για τον υποχρεωτικό χαρακτήρα του μέτρου. Με τη Συνθήκη της Λοζάννης η ελλαδική Θράκη αποτέλεσε μία έκταση που κάλυπτε, με εξαίρεση τη στενή λωρίδα γύρω από την Αίνο, ολόκληρη σχεδόν την νότια ακτή της Βαλκανικής Χερσονήσου και όπου σύμφωνα με τον Βενιζέλο θα μπορούσε να γίνει η εγκατάσταση των προσφύγων.

  Πληθυσμιακές μεταβολές στην ελλαδική Θράκη μετά το 1922

  Τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν στη Θράκη (1912-1922) είχαν σαν αποτέλεσμα να προκληθούν δυσμενείς καταστάσεις. Είναι χαρακτηριστικό ο αριθμός των Ελλήνων, Βουλγάρων και μουσουλμάνων που άλλαξαν τόπο εγκατάστασης στο παραπάνω χρονικό διάστημα υπολογίζεται από 2.300.000 έως 2.500.000. Οι απογραφές του 1920 και 1928 αναδεικνύουν μία αριθμητική διαφορά των Ελλήνων που ανέρχεται σε ποσοστό 50% - 303.171 κάτοικοι, έναντι 209.443 το 1920. Το 1923, με την έναρξη της εισροής των προσφύγων, ο πληθυσμός της περιοχής είναι 94.226 Έλληνες, 95.407 Μουσουλμάνοι, 1.183 Αρμένιοι, 16.828 Βούλγαροι και 1.112 Εβραίοι. Παράλληλα θα πρέπει να προστεθούν και 105.438 Έλληνες πρόσφυγες που κατέφυγαν στην περιοχή, πριν ακόμη αρχίσει η ανταλλαγή πληθυσμών, γεγονός που ανεβάζει το πληθυσμό της ελλαδικής Θράκης στα 314.235 άτομα.

  Οι προσπάθειες αποκατάστασης

  Με την κατάρρευση του μετώπου οι Έλληνες της Ανατολής, κατέφθεσαν στην ελλαδική Θράκη και την υπόλοιπη Ελλάδα. Οι πρώτες επιτάξεις δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα και καθημερινά εκατοντάδες πέθαιναν από την εξάντληση και τις επιδημίες. Το έργο της αποκατάστασης προσέκρουε σε δυσκολίες, λόγω του όγκου των προσφύγων και της φύσης των προβλημάτων. Oι ρυθμοί αύξησης των προσφύγων και η προσπάθεια εγκατάστασής τους, παρέλυσαν τους ρυθμούς της κοινωνικής ζωής αφού η υποδομή και οι πόροι απουσίαζαν. Η κατάσταση οδήγησε στην απόφαση της ίδρυσης αρχικώς του «Ταμείου Περιθάλψεως Προσφύγων- Αυτόνομου Οργανισμού Προσφυγικής Αποκατάστασης» και στη συνέχεια της «Επιτροπής Αποκαταστάσεως Προσφύγων» (E. A. Π.), η οποία εγκρίθηκε από την Κ.τ.Ε., το 1923. Στο καταστατικό αναφερόταν ότι αποστολή της Ε.Α.Π θα ήταν η κατάρτιση και εφαρμογή ενός προγράμματος «για την προσφορά παραγωγικής εργασίας στους πρόσφυγες», ενώ τα εισοδήματα από τα κεφάλαια της Ε.Α.Π., απαγορευόταν να δαπανηθούν «δια την ανακούφισιν δυστυχίας ή δι’ άλλους φιλανθρωπικούς σκοπούς, μη συνδυαζομένους με την εις παραγωγικά έργα αποκατάστασιν των συντρεχομένων προσώπων». Tο ελληνικό δημόσιο παραχώρησε στην E.A.Π., εκτάσεις 5.000.000 στρεμμάτων αξίας 13.000.000 Λιρών Αγγλίας για την υλοποίηση του έργου της αποκατάστασης. Επίσης προχώρησε στην παροχή και άλλων πόρων σε μια προσπάθεια αναζωογόνησης της αγροτικής παραγωγής, σε συνδυασμό με τη διαχείριση ενός διεθνούς δανείου με επαχθείς όρους για την Eλλάδα, ύψους 12.300.000 Λιρών Aγγλίας. Το 1927 συνάφθηκε το δάνειο «σταθεροποιήσεως» ύψους 7.500.000 Λιρών Αγγλίας, με ποσοστό 86%, επιτόκιο 7, 05% και απόδοση 6.500.000 αγγλικές λίρες, ενώ τον ίδιο χρόνο συνάφθηκε δάνειο με τις Η. Π. Α., ύψους 6.000.000 λιρών Αγγλίας από τις οποίες όμως μόνο οι 500.000 καταβλήθηκαν απευθείας στην Ε. Α. Π. Παράλληλα, μεταξύ των ετών 1923-1928, το κράτος εξέδωσε έξι δάνεια ύψους 10.500.000 αγγλικών λιρών, με τα οποία δάνεια καλύφθηκε το πρόγραμμα στέγασης. Από τα δάνεια αυτά καλύφθηκε το πρόγραμμα στέγασης των προσφύγων καθώς και μία σειρά άλλων δανείων /δαπανών που χορηγήθηκαν απευθείας στους πρόσφυγες. Oι αντιφάσεις και η σύγχυση που επικράτησε στην εφαρμογή -συχνά αλληλοαναιρούμενων- επιλογών, μεταξύ ελληνικού κράτους και E.A.Π., προκάλεσε προβλήματα στη διαδικασία της παροχής προσφυγικής πρόνοιας και διαχείρισης των προσφυγικών πόρων. Oι ενέργειες, εκ μέρους του κρατικού μηχανισμού περιστολής των αρμοδιοτήτων της επιτροπής, κορυφώθηκαν το 1925, με τη προσαγωγή σε δίκη στελεχών της E.A.Π.

  Οι πρόσφυγες στη Θράκη

  Η Θράκη (και η Μακεδονία) ήταν οι περιοχές όπου κατεξοχήν δραστηριοποιήθηκε η Ε.Α.Π. Παρά το γεγονός ότι η αγροτική αποκατάσταση προχωρούσε ταχύτερα και υποστηριζόταν περισσότερο από την αστική η χάραξη των συνοικισμών καθυστερούσε, διότι έπρεπε να γίνει η εκλογή του χώρου και να εξασφαλιστούν τα υλικά και η μεταφορά τους. Επιπλέον η Ε.Α.Π., έπρεπε να χορηγήσει δάνεια και να προμηθεύσει τους πρόσφυγες με εφόδια Επειδή ήταν αδύνατον από τις πρώτες ημέρες να εξασφαλισθεί η επικοινωνία με τις ορεινές περιοχές όπου προωθήθηκαν πρόσφυγες, αυτοί σύντομα, μαστιζόμενοι από τις ασθένειες, την έλλειψη τροφίμων και εργασίας,εγκατέλειψαν τα ορεινά και κατέφυγαν στις πόλεις. Εξάλλου η εποίκιση των ορεινών περιοχών δεν ήταν δυνατό να γίνει μόνο με την παραχώρηση λίγων στρεμμάτων, κατοικίας και γεωργικών εφοδίων, όπως έγινε με τους πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στις πεδιάδες. Η γη ήταν μεγάλη, αλλά άγονη και φτωχή σε απόδοση. Εξάλλου επικρατούσε η άποψη ότι η επιστροφή ήταν ζήτημα χρόνου. Έτσι συσσωρεύτηκε μεγάλος αριθμός προσφύγων στο νομό Έβρου, με την ελπίδα της επιστροφής, γεγονός που ήταν η αιτία για την οποία τα δύο πρώτα χρόνια, οι πρόσφυγες δεν ασχολήθηκαν με τη γη. Άλλος σημαντικός παράγοντας απραξίας ήταν ο χαρακτήρας της διανομής της γης. Ορισμένοι πρόσφυγες καλλιέργησαν τα χωράφια, άλλοι όμως, δεν εργάζονταν πριν αποκτήσουν τίτλους ιδιοκτησίας.

  Το 1928 οι τελικά ολοκληρωμένοι αγροτικοί προσφυγικοί οικισμοί της Θράκης ανέρχονται σε 243, έναντι των 1.396 της Μακεδονίας. Για την ανέγερση των αγροτικών οικιών η Διεύθυνση Εποικισμού Θράκης εφάρμοσε ένα πρόγραμμα χορηγίας στον πρόσφυγα του οικοδομικού υλικού, ενός αλόγου και ενός κάρου, ενώ εξασφαλίστηκαν κονδύλια για τους χτίστες και τους ξυλουργούς. Το σύστημα αυτό, βοήθησε τόσο στην ανέγερση των οικιών όσο και στη μείωση του κόστους κατασκευής τους- υπολογίστηκε γύρω στις 11.000 -12.000 δρχ., η δαπάνη για κάθε αγροτικό σπίτι-, το 1/2 ή τα 2/3 του κόστους των σπιτιών που χτίζονταν από εταιρείες.

  Η διαφορά ιδιοσυγκρασίας των προσφύγων όχι μόνο σε σχέση με τους γηγενείς αλλά και μεταξύ τους, δημιουργούσε πιεστικά προβλήματα που έπρεπε να λυθούν το συντομότερο. Είναι χαρακτηριστική η περιγραφή του Ν.Κ. Λάιου, υπαλλήλου του εποικισμού, ο οποίος στα 1927 έγραφε για το θέμα’: “Οι Έλληνες, επί παραδείγματι, της Μ.Ασίας, ως ζήσαντες αμέσως υπό τον (τουρκικόν) ζυγόν εις τας απομεμακρυσμένας επαρχίας του εσωτερικού εν μέσω Τούρκων και Κούρδων ομοιάζουσιν απολύτως προς τους ασιατικούς λαούς, είναι καθυστερημένοι, ταπεινοί και φοβισμένοι, μέγας δε αριθμός τούτων είναι τουρκόφωνοι. Άλλοι ως οι Καππαδόκες, εκ της καρδίας της Ανατολής, είναι οι τύποι των διανοούμενων ανθρώπων, μορφωμένοι, ενεργητικοί, επιχειρηματικοί και λεπτολόγοι. Άλλοι ως οι Έλληνες των παραλίων της πεδιάδος του Μαιάνδρου είναι οι πλέον αυθεντικοί Ιωνοί: ατομισταί. εφευρετικοί, ενεργητικοί, εύστροφοι, αφομοιούνται ταχέως, είναι εύγλωττοι, ευρίσκονται πανταχού παρόντες… Εις τον Πόντον… συναντά κανείς τους πλέον ανόμοιους τύπους, από του τύπου του τετριμμένου, αμαθούς και αγροίκου μέχρι του πλέον λεπτού και ευγενούς των Ελλήνων… Θεωρούνται οι Πόντιοι ως οι πλέον αυθεντικοί Έλληνες… η επιβλητική παρουσία, η καθαρότης των χαρακτηριστικών και της γλώσσης… Οι πρόσφυγες του Καυκάσου είναι οι τύποι οι πλέον όμοιοι προς τους Ποντίους αλλά πολύ υπερήφανοι… Ο χωρικός Θραξ, ποιμήν ή γεωργός, είναι άνθρωπος ήρεμος και λογικός, βραδύς και σοβαρός με συνήθειας απλάς και κανονικάς. Δίδει την εντύπωσιν ανθρώπου μετρημένου και σταθερού, πράγμα όπερ είναι ίδιον ανθρώπων αφοσιωμένων εις την γην. Κρίνει τα πράγματα ησύχως και ψυχρώς, σκέπτεται πολύ, είναι εργατικός και ανεκτικός αλλά και πείσμων, … ζn συντηρητικά… Ο συγγενής του ο εκ Βουλγαρίας πρόσφυξ αποδίδει επίσης τον τύπον του αληθούς χωρικού, όστις δεν ζn παρά εκ της γης και δια την γην. Ομοιάζει απολύτως προς τον Θράκα αλλ’ είναι περισσότερο εξελικτικός τούτου, είναι εις σκοπανεύς της προόδου, είναι στοιχείον τάξεως”.

  Η αγροτική παραγωγή στη Θράκη

  Το επίπεδο γνώσεων των προσφύγων συνέβαλε στην ανάπτυξη της γεωργίας, η οποία γινόταν ακόμη με πρωτόγονο τρόπο. Εντός του διαστήματος 1924-1927, η παραγωγή σιταριού αυξήθηκε από 22.810.793 οκάδες σε 43.198.174. Στην περίοδο 1931- 1933 η παραγωγή σιτηρών στη Θράκη αντιπροσώπευε το 8-11% της συνολικής εσοδείας. Άλλη μια αγροτική δραστηριότητα ήταν η αμπελουργία. Το 1925 είχε αμπελωθεί έκταση 57.000 στρεμμάτων και έως το 1928 είχαν διανεμηθεί στους πρόσφυγες 1.400.000 φυτάρια αμπελιών, από την Ε.Α.Π, πέρα από κείνα που είχαν εισαχθεί από τους συνεταιρισμούς. Ο καπνός της Θράκης, υπήρξε η πηγή στην οποία όφειλε τον πλούτο και την ανάπτυξη της ένα τμήμα της περιοχής. Οι εξαγωγές του καπνού έφτασαν να καλύπτουν το 1929, το 70% της συνολικής παραγωγής, απασχολώντας 150.000 οικογένειες. Η Διεύθυνση Εποικισμού Θράκης, συγκέντρωσε τον καπνό της Θράκης στην Ξάνθη, με την προοπτική να πουληθεί από τις συνεταιριστικές ενώσεις, με στόχο την μη μείωση των τιμών που επιδίωκαν οι καπνέμποροι.Η κρίση του 1929-32 είχε όμως επιπτώσεις στον καπνό, οδηγώντας το δίκτυο σε κατάρρευση, και μειώνοντας τις εξαγωγές κατά το 1/3 ως προς την ποσότητα και κατά 81% ως προς την αξία. Ο αριθμός των ανέργων καπνεργατών αυξήθηκε, γεγονός που τροφοδότησε τις αναταραχές που ταλάνισαν την περιοχή.

  Οι προσφυγικοί αγροτικοί συνεταιρισμοί

  Η ανάγκη αποκατάστασης των προσφύγων επιτάχυνε τις διαδικασίες απαλλοτρίωσης των μεγάλων αγροκτημάτων και έδωσε ώθηση στο αγροτικό κίνημα.. Στη Θράκη υπήρχαν 234 προσφυγικές συνεταιριστικές οργανώσεις με 13.258 μέλη, κεφάλαιο 4.443 .650 δρχ. και απόθεμα 1.083.447 δρχ. Με το κεφάλαιο αυτό η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας (ΕΤΕ) έδωσε δάνειο ύψους 33.000.000 δρχ. και οργανώθηκε με μηχανική καλλιέργεια, ένας μεγάλος αριθμό αγροκτημάτων. Στα τέλη του 1927 τα μέλη αυξάνονται σε 16.803, το κεφάλαιο ανεβαίνει στο ύψος των 8.910.610 δρχ., και τα δάνεια που χορηγήθηκαν από την Ε.Τ.Ε., ανέρχονται σε 81.240.667 δρχ., εκτός από εκείνα που χορηγήθηκαν σε μέλη, ύψους 3.500.000 δρχ. Με το ποσό των 3.516.832 δρχ., αγόρασαν αγροτικές μηχανές, χημικά λιπάσματα, ζώα, δημιούργησαν φυτώρια από μωρεόδεντρα και αμπέλια και προώθησαν σημαντικά μεταξουργία και την οινοποιία.

  Οι μουσουλμάνοι και το προσφυγικό πρόβλημα

  Ενώ σ’ όλες τις άλλες περιοχές η αναχώρηση των ανταλλάξιμων μουσουλμάνων εξασφάλιζε στέγη και γη στους πρόσφυγες, στη Θράκη η παραμονή των μη ανταλλάξιμων μουσουλμάνων βραχυκύκλωνε την αποκατάσταση και περιέπλεκε το προσφυγικό ζήτημα, Το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν η δυσκολία εξεύρεσης στέγης και χωραφιών για τους πρόσφυγες. Kαι αυτό διότι οι μουσουλμανικές περιουσίες δεν μπορούσαν να διατεθούν για την αποκατάσταση των προσφύγων, εκτός εάν εξαγοράζονταν ή απαλλοτριώνονταν με αποζημίωση και μόνο με τη συγκατάθεση των ιδιοκτητών τους. Από τις 15.326 αγροτικές προσφυγικές οικογένειες που εγκαταστάθηκαν στη Θράκη (Δεκέμβριος 1924), 13.300 άρχισαν ήδη να καλλιεργούν χωράφια ιδιοκτησίας μουσουλμάνων, παρόλο που δεν είχαν ακόμη εξαγοραστεί (Μάρτιος 1925).
  Η επίταξη των μουσουλμανικών περιουσιών δεν κράτησε πολύ. Αμέσως μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης, άρχισε η εφαρμογή των άρθρων, που αναφέρονταν στην προστασία των μειονοτήτων και η αραίωση των προσφύγων είχε ως αποτέλεσμα τη απόδοση των κτημάτων στους μουσουλμάνους. Ωστόσο το γεγονός των καταλήψεων μουσουλμανικών περιουσιών προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στην Τουρκία. Στην Κωνσταντινούπολη, δημιουργήθηκε ο «Σύνδεσμος της Ανταλλαγής της Ανατολικής Μακεδονίας», που αποφάσισε ν’ ασκηθεί πίεση στην τουρκική κυβέρνηση, ώστε να λάβει αντίποινα κατά των Ελλήνων για τις «καταπιέσεις και τη τυραννία» που υφίστανται οι ομόθρησκοί τους στην Ελλάδα.

  Συμπερασματικές παρατηρήσεις

  Καταλύτης για το ελληνικό κράτος ήταν η έλευση των προσφύγων το 1922, που επηρέασε και την ελληνική κοινωνία. Οι πρόσφυγες εμπλούτισαν τόσο τον αστικό όσο και τον αγροτικό χώρο, ειδικά ο προσφυγικός πληθυσμός της Θράκης ανερχόταν στο 35% του συνολικού πληθυσμού. H πλειοψηφία των προσφύγων κατέφυγε στο Θρακικό χώρο χωρίς πόρους. Οι μαρτυρίες δίνουν την εικόνα της συρροής προσφύγων, σε μια περιοχή με ανοιχτές, τις πληγές από την περίοδο του πολέμου και με αρκετές ιδιαιτερότητες λόγω της παρουσίας των μουσουλμάνων, και των βουλγαρικής καταγωγής κατοίκων. Στις εκθέσεις της Ε.Α.Π., γίνεται, λόγος, για τα προβλήματα της προσφυγικής αποκατάστασης, γεγονός που μαρτυρεί την ιδιαιτερότητα του θέματος στην περιοχή. Στη Θράκη η εγκατάσταση των προσφύγων είχε μεγάλη συνεισφορά τόσο στην δημογραφική ανάπτυξη της περιοχής όπου μέχρι το 1928 είχαν εγκατασταθεί 18.856 αστοί και 71.923 αγρότες όσο και στην εισαγωγή νέων δεδομένων στην αγροτική παραγωγή. Τα 721.959 στρέμματα του 1922 γίνονται 1.478.956 το 1931. Οι δαπάνες που κάλυψαν εποικιστικές ανάγκες στην Θράκη αντιπροσωπεύουν το 21,83% του συνόλου των δαπανών όλης της χώρας, ενώ η δαπάνη που αντιστοιχεί σε κάθε οικογένεια υπολογίζεται γύρω στις 41.315 δρχ. Η δαπάνη της αστικής αποκατάστασης, στο ίδιο διάστημα, ανέρχεται στο ύψος των 203.115.756 δρχ. O κορεσμός όμως στην αγορά εργασίας, τα προβλήματα εγκατάστασης, τα φαινόμενα κηδεμονίας, οδήγησαν ένα μεγάλο τμήμα των προσφύγων στις παρυφές των πόλεων και κυρίως στην Αθήνα.

  H υπογραφή του «Συμφώνου Φιλίας» από τον Μουσταφά Κεμάλ και το Bενιζέλο το 1930, δρομολόγησε αναπότρεπτες αλλά και δυσάρεστες εξελίξεις, καθιστώντας ανενεργό το προσφυγικό αίτημα της επανεγκατάστασης. Με τη Συμφωνία αυτή και σε αντίθεση με τα όσα προέβλεπε η αρχική Σύμβαση επήλθε η οριστική ρύθμιση με τη μέθοδο του συμψηφισμού των απαιτήσεων των δύο κρατών, ανεξαρτήτως του οφειλομένου από τη μία ή την άλλη πλευρά χρεωστικού υπολοίπου. Με τη ρύθμιση, προϊόν της Ελληνοτουρκικής Φιλίας του 1930, η Ελλάδα έχασε περισσότερες από 100.345.427.910 δρχ. (με τιμή χρυσής λίρας Αγγλίας 372 δρχ.). εφόσον εξισώθηκαν οι τεράστιες περιουσίες των 1.400.000 Ελλήνων της Μικράς Ασίας με τις αντίστοιχες των 354.647 μουσουλμάνων της Ελλάδα Oι προσφυγικές περιουσίες δεν αποδόθηκαν ποτέ, όπως η Σύμβαση της 30ης Ιανουαρίου 1923 προέβλεπε. Κατάσταση που υφίσταται ακόμη και σήμερα με τη διασπάθιση της προσφυγικής περιουσίας και της διαχείρισής της για πελατειακούς σκοπούς.

  Μέρος της ομιλίας του Φάνη Μαλκίδη στις «Διαδρομές στην Ιστορία» ( Σειρά ανοικτών μαθημάτων για τη ζωή και τον πολιτισμό του Προσφυγικού Ελληνισμού της Ανατολής) που διοργάνωσε το Ιστορικό Αρχείο του Προσφυγικού Πολιτισμού του Δήμου Καλαμαριάς.
  

• 13:37

  Βιβλία για τους Πομάκους

   » ‎ Φάνης Μαλκίδης

  που μ’ έβαλες στου έρωτα τα πάθη…».
  Βιβλιογραφία για τους Πομάκους
  ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΩΝ ΠΟΜΑΚΩΝ

  Ανδριώτης Ν.Π. (1952) «Τα ελληνικά στοιχεία της βουλγαρικής γλώσσης» Αρχείον του Θρακικού Λαογραφικού και Γλωσσικού Θησαυρού 17:34-100.
  Ασημακοπούλου, Φ.,- Σ.Χρηστίδου-Λιοναράκη (2002) Η Μουσουλμανική Μειονότητα της Θράκης και οι Ελληνοτουρκικές σχέσεις, Αθήνα:Λιβάνης.
  Ασκούνη Ν. (2006). Η εκπαίδευση της μειονότητας στη Θράκη. Από το περιθώριο στην προοπτική της κοινωνικής ένταξης. Αθήνα:Αλεξάνδρεια.
  Βrunnbauer, U. (2000) «Κοινωνική Προσαρμογή σ’ ένα ορεινό περιβάλλον,: Πομάκοι και Βούλγαροι στην Κεντρική Ροδόπη 1830-1930» στο Ο Ορεινός Χώρος της Βαλκανικής, 53-78, Αθήνα:Πλέθρον.
  Bακαλιός Θ. (1997). Το πρόβλημα της Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης στη Δυτική Θράκη, Αθήνα, Gutenberg.
  Βαρβούνης Μ. (1992-4) «Συμβολή στη μελέτη των δημοτικών τραγουδιών των Πομάκων της Ελληνικής Θράκης» Θρακική Επετηρίδα 9:329-348.
  Βαρβούνης Μ.Γ. (1994) «Συμβολή στη μελέτη των τοπωνυμίων των Πομάκων στην περιοχή Ξάνθης» Θρακικά Β9:79-105.
  Βαρβούνης Μ.Γ. (1999) «Παραδοσιακή θρησκευτική συμπεριφορά και παροιμιακός λόγος στους Βαλκανικούς λαούς», Α’ Διαβαλκανικό Συνέδριο Οι πνευματικές σχέσεις του ελληνισμού με τους Βαλκανικούς λαούς (18ος-20ος αι.), Εταιρεία Παιδαγωγικών Επιστημών Κομοτηνής, Κομοτηνή, 137-149.
  Βαρβούνης Μ.Γ. (2005) Λαϊκά παραμύθια της Θράκης. Αθήνα:Εν πλω.
  Βαρβούνης, Μ.Γ. (1993) «Όψεις της παραδοσιακής λαίκής ιατρικής και κτηνιατρικής των Ελλήνων Πομάκων» Θρακικά Β8:33-55.
  Βαρβούνης, Μ.Γ. (1995)Συμβολή στη Λαογραφική Μελέτη των Πομάκων και του Παραδοσιακού Πολιτισμού της Θράκης, Παράρτημα Θρακικής Επετηρίδας, Κομοτηνή.
  Βαρβούνης, Μ.Γ. (1996) Λαογραφικά των Πομάκων της Θράκης. Αθήνα:Πορεία.
  Βαρβούνης, Μ.Γ. (1997) H Καθημερινή Ζωή των Πομάκων. Αθήνα:Οδυσσέας.
  Βαρβούνης, Μ.Γ. (2000α) Παραδοσιακός πολιτισμός των Πομάκων της Θράκης. Λαογραφικά μελετήματα. Αθήνα:Οδυσσέας.
  Vernier B. (1987) «Μυθική αναπαράσταση του κόσμου και ανδρική κυριαρχία στους Έλληνες Πομάκους» Σ.Δαμιανάκος (επιμ.) Διαδικασίες κοινωνικού μετασχηματισμού στην αγροτική Ελλάδα. Κοινωνιολογικές, ανθρωπογεωγραφικές, εθνολογικές και ιστορικές προσεγγίσεις. Αθήνα, 297-344.
  Βραχιόλογλου Δ. (2000β) Μορφές λαϊκού πολιτισμού στη Θράκη και στον Έβρο. Αλεξανδρούπολη: Κ.Ε.Κ. “Ορφέας”.
  Γεροβασιλείου Κ. (2005) «Στάσεις των πομακόφωνων της ορεινής Ξάνθης αναφορικά με την πιθανότητα εισαγωγής της πομακικής γλώσσας στη μειονοτική σχολική εκπαίδευση».
  Γεωργαντζής Π. (1993) Η σημασία των ονομασιών: Αχριάνες και Πομάκοι, εισήγηση στο Α’ Παγκόσμιο Συνέδριο Αποδήμων Θρακών, Ξάνθη, 285-297.
  Γεωργούλης Σ. (1995) «Ο θεσμός του μουφτή στην ελληνική και αλλοδαπή έννομη τάξη» Προσέγγιση Ιούλιος-Αύγουστος:115-117.
  Γιαννοπούλου-Ρουκούνη, Μ. (1982) «Πομακοχώρια, διαμόρφωση ενός προτύπου κατοικίας» Θρακικά Χρονικά, 37.
  Γιαννοπούλου-Ρουκούνη, Μ. (1983) «Πομακοχώρια- Κατασκευή, υλικά και τεχνολογία σαν τροποποιητικοί παράγοντες της μορφής της κατοικίας» Θρακικά Χρονικά, 38.
  Γκουβέντα Ε. (2003) «Μεταναστευτικά δίκτυα και ταυτότητα στη Μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης στην Ελλάδα» Διεθνής συνδιάσκεψη για την «Ευρω-Μεσογειακή ταυτότητα». Λέσβος 6-8 Νοεμβρίου 2003.
  Γκροζούδης Π. (1988) Δέκα Θρακιώτικα παραμύθια. Ορεστιάδα.
  Γονατάς Ν. & Π.Κυδωνιάτης (1985) Η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης μέσα από τα άρθρα του τοπικού τύπου. Κομοτηνή.
  Γουδέλης Σ., (1991) Σχέσεις χριστιανών – μουσουλμάνων στην Ελληνική Θράκη, Κομοτηνή.
  Δήμου, Π. & Τ.Μηλιαζήμ (2002) «Οι δυσκολίες ενός εκπαιδευτικού στα μειονοτικά σχολεία της Ξάνθης» Συνέδριο Γλωσσικών Μειονοτήτων Θεσσαλονίκη, ΑΠΘ.
  Διβάνη Λ. (1995). Ελλάδα και μειονότητες. Το σύστημα διεθνούς προστασίας των εθνών. Αθήνα:Νεφέλη.
  Δομτζίδης Α. & Ν.Κόκκας (2006) Καταγράφοντας ζωντανές μνήμες στα Κιμμέρια Ξάνθης. Κιμμέρια:Πολιτιστικός Σύλλογος Κιμμερίων.
  Δροσίδου Κ. (2004) Οι Μουσουλμάνοι της Θράκης στα Ελληνικά Μ.Μ.Ε.: Η επίσκεψη Ερντογάν στη Θράκη στις 8 Μαΐου 2004 και η μεταβολή στην κάλυψη των ελληνικών μέσων. Πτυχιακή εργασία. Πανεπιστήμιο Αιγαίου:Τμήμα Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας..
  Δώδος Δ.Χ. (1994) Εκλογική γεωγραφία των μειονοτήτων. Μειονοτικά κόμματα στη Νότιο Βαλκανική, Ελλάδα, Βουλγαρία, Αλβανία. Αθήνα:Εξάντας.
  Εμμανουηλίδης Δ. (2005) Η μουσική ταυτότητα των Πομάκων του Ν.Ξάνθης. Μεταπτυχιακή διατριβή Κομοτηνή: Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης Τμήμα Επιστημών Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού.
  Ευστρατίου, Ν. (2002) Εθνογεωγραφικές Αναζητήσεις στα Πομακοχώρια της Ροδόπης. Θεσσαλονίκη:Βάνιας.
  Ζεγκίνης, Ε. (2001) Ο Μπεκτασισμός στη Δ.Θράκη. Θεσσαλονίκη:Πουρνάρας.
  Ζεγκίνης, Ε. (2002) Γενίτσαροι και Μπεκτασισμός, Γενεσιουργοί Παράγοντες του Βαλκανικού Ισλάμ: Θεσσαλονίκη:Βάνιας.
  Ηλιάδης Χ. (2004) Η εθνική ταυτότητα της μουσουλμανικής μειονότητας και η εκπαιδευτική πολιτική. Εθνικό και Καποδιστριακό πανεπιστήμιο Αθηνών. Μεταπτυχιακή μελέτη.
  Ηλιάδης Χ. (2006) «Μυστική πολιτική για την Θράκη: Το Συντονιστικό Συμβούλιο» Αυγή 21/5/2006:40
  Θεοχαρίδης, Π. (1995) Πομάκοι. Οι Μουσουλμάνοι της Ροδόπης. Ξάνθη:ΠΑΚΕΘΡΑ..
  Θεοχαρίδης, Π. (1996α) Πομακο-Ελληνικό Λεξικό, Θεσσαλονίκη:Αίγειρος.
  Θεοχαρίδης, Π. (1996β) Ελληνο-Πομακικό λεξικό, Θεσσαλονίκη:Αίγειρος.
  Θεοχαρίδης, Π. (1996γ) Γραμματική της Πομακικής Γλώσσας, Θεσσαλονίκη:Αίγειρος.
  Ιμάμ Μ. & Ο.Tσακιρίδη (2003) Μουσουλμάνοι και κοινωνικός αποκλεισμός Αθήνα:Λιβάνης.
  Κανακίδου, Ε. (1996) «Το Δίγλωσσο Αναλυτικό Πρόγραμμα και η Παράλληλη Διδασκαλία στα Μουσουλμανικά Σχολεία της Δ.Θράκης», περ. Σύγχρονη Εκπαίδευση, 89:47-54.
  Κανακίδου, Ε., (1998) Η Διακοπή της Φοίτησης στους Μουσουλμάνους Μαθητές, στο Η εγκατάλειψη του Σχολείου, Gutenberg, 189-205.
  Καραχότζα, Ρ. (1996) Πομακικό-Ελληνικό Λεξικό, Δ Σώμα Στρατού.
  Καραχότζα, Ρ. και άλλοι, (1998) Ελληνικό-Πομακικό Λεξικό, Δ Σώμα Στρατού.
  Καραχότζα Σ. (2006) Η καθημερινή γλώσσα των Πομάκων της περιοχής Μύκης. Ξάνθη:Σπανίδης.
  Κασίμη Χ. (2005) «Εθνο-γλωσσική ταυτότητα και σχολική επιτυχία. Αλλοδαποί μαθητές στο Ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα: Ανάμεσα στη Μητρική Γλώσσα και τη Γλώσσα του Σχολείου». Διεθνές Συνέδριο: Η Γλώσσα σε έναν κόσμο που αλλάζει. Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών-Διδασκαλείο Ξένων Γλωσσών. Αθήνα 9-11 Δεκεμβρίου 2005.
  Κατάκη Δ.- Καραχότζα Ρ. (1997), Ντάντο ι μπάμπα κάζαχο - 21 Παραμύθια από τη Ροδόπη, Γυμνάσιο Σμίνθης-Νομαρχία Ξάνθης.
  Κατσαβέλης, Ι.,Παπαδημητρίου, Π., Δημόπουλος, Π., Καραχότζα Ρ., Μουμίν, Α. (1997) Συντακτικό Πομακικής Γλώσσας, Δ’ Σώμα Στρατού.
  Κελεσίδης, Γ., -Σ.Μαραγκός (2003) «Από τα Μειονοτικά Σχολεία στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση» 6ο Διεθνές Συνέδριο «Διαπολιτισμική Εκπαίδευση – Τα Ελληνικά ως δεύτερη ξένη γλώσσα» Πάτρα.
  Κελτσίδου Π. (1996) Ο εορτασμός του Εντρελές στην Κοτύλη Ξάνθης. Πρακτικά Συνεδρίου:Λαϊκά δρώμενα. Παλιές μορφές και σύγχρονες εκφράσεις. Κομοτηνή:Δήμος Κομοτηνής-Κέντρο Λαϊκών Δρωμένων.
  Κέντρο Μελετών Μειονοτικών Ομάδων, (2001) Γλωσσική Ετερότητα στην Ελλάδα, Αθήνα:Αλεξάνδρεια.
  Κόκκας Ν., Α.Παπάνης, Ρ.Χατζητουλούση, Σ.Χρηστίδου (1999) «Η διδασκαλία της Αγγλικής γλώσσας στο διαπολιτισμικό σχολείο» Bridges 1:30-33.
  Κόκκας, Ν. (1999) Παραδοσιακοί Οικισμοί της Ορεινής Ξάνθης. Ξάνθη: Νομαρχίας Ξάνθης.
  Κόκκας, Ν. (2001) Ανθρώπινες δραστηριότητες και η επιδρασή τους στη διαμόρφωση της Πομάκικης κατοικίας, Πρακτικά ημερίδας του προγράμματος TOMOD, Ξάνθη.
  Κόκκας, Ν. (2001) Ορεινά Μονοπάτια στα Πομακοχώρια της Ξάνθης - Φύση-Ιστορία-Πολιτισμός. Θράκης, Ξάνθη:Ταμιείον Θράκης.
  Κόκκας N. & Α.Ρόγγο (2005) Παραμύθια και Παροιμίες από τη Γλαύκη του Ν.Ξάνθης. Θεσσαλονίκη:Σταμούλης.
  Κόκκας Ν. (2004α) Μαθήματα Πομακικής Γλώσσας. Ξάνθη:Πολιτιστικό Αναπτυξιακό Κέντρο Θράκης.
  Κόκκας Ν., Ν.Κωνσταντινίδης, Ρ.Μεχμεταλή (2003) Τα Πομακοχώρια της Θράκης. Ιστορία, γλώσσα, περιήγηση, λαϊκός πολιτισμός. Αθήνα:Οδυσσέας.
  Κόκκας Ν.Θ. (2004β) «Η “γέφυρα του παπά” στα Πομακοχώρια της Ξάνθης» Πρακτικά Ημερίδας του Κέντρου Μελέτης Πέτρινων Γεφυριών. Αθήνα, σ. 317-359.
  Κόκκας Ν.Θ. & Τ.Μηλιαζήμ (2005) «Η συνύπαρξη γλωσσικών ομάδων στη Δυτική Θράκη & ο ρόλος της εκπαίδευσης στη διαπολιτισμική επικοινωνία» Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών - Διεθνές συνέδριο με τίτλο: Η γλώσσα σε έναν κόσμο που αλλάζει. 9-11 Δεκεμβρίου 2005.
  Κόκκας Ν. (2006α) «Η προφορική παράδοση των Πομάκων της Ροδόπης», στο Μ.Γ.Βαρβούνης (επιμ.) Θράκη.Ιστορική και λαογραφική προσέγγιση του λαϊκού πολιτισμού της. Αθήνα:Αλήθεια, σ.271-310
  Κόκκας Ν. (επιμ.) (2006β) Πρακτικά ημερίδας: Η τριγλωσσία στη μειονοτική εκπαίδευση και τα μαθησιακά προβλήματα των Πομάκων μαθητών. Ξάνθη:Ίδρυμα Θρακικής Τέχνης & Παράδοσης – Πολιτιστικό Αναπτυξιακό Κέντρο Θράκης.
  Κοντογιαννίδης Τ. & Ν.Πουλόπουλος (1981) Οι Πωμάκοι της Θράκης. Κομοτηνή:Σωματείον Αρωγής των Πωμάκων της Δυτικής Θράκης.
  Κοππά Μ. (1997) Οι μειονότητες στα μετα-κομμουνιστικά Βαλκάνια. Πολιτικές του κέντρου και μειονοτικές απαντήσεις. Αθήνα:Νέα Σύνορα.
  Κοττάκης, Μ., (2000) Θράκη, Η Μειονότητα Σήμερα. Αθήνα:Νέα Σύνορα.
  Κουτζακιώτης, Γ. (2000) «Οι Ορεσίβιοι Μουσουλμάνοι της Ροδόπης (τέλη 18ου – αρχές 19ου αιώνα)», Εθνολογία, 8, 249-264.
  Κυρανούδης Π. (1994α) «Τα πομακικά του Έβρου» Ενδοχώρα 37-38:65-69.
  Κυρανούδης Π. (1994β) «Μειονοτικά σχολεία του Έβρου» Επιλογές (εφ.Μακεδονία) Οκτώβριος 1994:80-86.
  Κυρανούδης Π. (1995) «Πολυάριθμα χριστιανικά στοιχεία. Το παράδειγμα των Μπεκτασήδων και οι σχέσεις τους με την Ορθόδοξη Εκκλησία» Επιλογές (εφ.Μακεδονία)Μάιος 1995:32-39.
  Κυρανούδης Π. (1996-8) «Οι Πομάκοι και η γλώσσα τους» Ελληνική Διαλεκτολογία 5:141-192.
  Κυρανούδης Π. (1997) «Τα ελληνικά στοιχεία στο λεξιλόγιο των Πομάκων» Ελληνική Διεθνής Γλώσσα 29:19-26.
  Λιάπης, Α. (1983) «Οι Πομάκοι μέσα στο χρόνο» Θρακική Επετηρίδα, 4.
  Λιάπης, Α. (1989) «Οι Πομάκοι της Θράκης» Θρακικά Χρονικά 43.
  Λιάπης, Α.(1995) Η υποθηκευμένη γλωσσική ιδιαιτερότητα των Πομάκων Κομοτηνή:Θρακική Εταιρεία.
  Μαγκριώτης, Γ. (1980-81) «Πομάκοι ή Ροδοπαίοι» Θρακικά Β3:42-64
  Μαγκριώτης, Γ. (1994) Πομάκοι ή Ροδοπαίοι, Πελασγός.
  Μαλκίδης Θ. & Ν.Κόκκας (επιμ.) (2006) Μετασχηματισμοί της συλλογικής ταυτότητας των Πομάκων. Ξάνθη:Σπανίδης.
  Μαλκίδης Θ. (1999) Η πολιτική της Ελλάδας και της Τουρκίας για τη Θράκη μετά την ένταξή τους στο ΝΑΤΟ. Διδακτορική διατριβή. Πάντειο πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών. Τμήμα Κοινωνιολογίας.
  Μαλκίδης Θ. (2002) «Μειονότητες και αγροτική κοινωνία. Οι Πομάκοι στη Θράκη» Συνέδριο: Χώρος και Περιβάλλον:Παγκοσμιοποίηση-Διακυβέρνηση-Βιωσιμότητα. Αθήνα:Πάντειο Πανεπιστήμιο 9-10 Μαρτίου 2002.
  Μαλκίδης Θ. (2005α) «Η οικογένεια και η γυναίκα στην κοινωνία των μουσουλμανικών μειονοτήτων της ελληνικής Θράκης» Επιθεώρηση Κοινωνικών Ερευνών 116Α:51-76.
  Μαλκίδης Θ. (2005β) «Θρακικός κοινοτισμός και πολιτική στην προεπαναστατική περίοδο» Πρακτικά 3ου Διεθνούς Συνεδρίου Θρακικών Σπουδών (Κομοτηνή 25-30 Μαϊου 1998). Κομοτηνή:Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης, σ. 345-358.
  Μαλκίδης Φ. (2000) «Η τουρκική πολιτική και η μειονοτική παιδεία στη Θράκη» Αγώνας 13-7-2000.
  Μανάκας Δ. (1955) «Κιρτζαλήδες, Πομάκοι, Αγριάνοι, Νταγλήδες και Κιζιλ-μπάσηδες, οικούντες πέριξ του όρους Ροδόπης» Αρχείον Θρακικού Λαογραφικού και Γλωσσικού Θησαυρού 20:334-336.
  Μάρκου Κ.(2004-5) «Χώρος, κοινωνικές σχέσεις και ταυτότητες στην πόλη της Ξάνθης» Εθνολογία 11:21-58.
  Μάρκου Κ. (2006) «Πομάκοι και επιτόπια έρευνα στην ελληνική Θράκη: Πολιτικές συνιστώσες και βιωματική εμπειρία», στο Θ.Ιωσηφίδης & Μ.Σπυριδάκης, Ποιοτική κοινωνική έρευνα. Μεθοδολογικές προσεγγίσεις και ανάλυση δεομένων. Κριτική.
  Μέκος, Ζ. (2001) Οι Πομάκοι στη Θράκη, Ηρόδοτος.
  Μητσάκης, Κ. (1979) Πομάκικες Διασκευές του τραγουδιού για το “Γεφύρι της Άρτας” Γ’ Συμπόσιο Λαογραφίας του Βορειοελλαδικού χώρου- Πρακτικά, Ίδρυμα Μελετών Χερσονήσου του Αίμου- 186 Θεσσαλονίκη, 461-492.
  Μητσάκης Κ. (1982) Πορεία μέσα στο χρόνο. Μελέτες νεοελληνικής φιλολογίας. Αθήνα:Φιλιππότης.
  Μητσάκης, Κ., (1983) Ακριτικά Τραγούδια της Αρπαγής στους Πομάκους, Δ’ Συμπόσιο Λαογραφίας Βορειοελλαδικού χώρου, - Πρακτικά, Ίδρυμα Μελετών Χερσονήσου του Αίμου , Θεσσαλονίκη, 189-202.
  Μιχαήλ Δ. (2003) «Ο ρόλος της γλώσσας στην εκπαίδευση των Πομάκων της Δ.Θράκης: Πολιτικές και κοινωνικές διαστάσεις» Μακεδνόν 11:117-131.
  Μουσόπουλος, Θ. (2000) Πομάκοι, Οι Θρακιώτες Μουσουλμάνοι (Πολιτιστική Αλλοίωση-Αφανής Γενοκτονία), Πρακτικά Συνεδρίου “Ο Βίαιος Εξισλαμισμός και Εκτουρκισμός των Λαών της Μ.Ασίας και της Κύπρου από τους Τούρκους”(1995) εκδ. Κυριακίδη 170-177.
  Brunnbauer U. (2000) «Κοινωνική προσαρμογή σ’ ένα ορεινό περιβάλλον: Πομάκοι και Βούλγαροι στην Κεντρική Ροδόπη, 1830-1930» στο Β.Νιτσιάκος & Χ.Κασίμης (επιμ.) Ο ορεινός όγκος της Βαλκανικής. Συγκρότηση και μετασχηματισμοί. Πλέθρον-Δήμος Κόνιτσας, σ. 53-77.
  Νικολακόπουλος Η. (1990-1991) «Πολιτικές δυνάμεις και εκλογική συμπεριφορά της μουσουλμανικής μειονότητας στη Δυτική Θράκη: 1923-1955», Δελτίο Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών 8:171-204.
  Νικολακόπουλος Η. (2004) «Η πορεία προς την αυτόνομη πολιτική συγκρότηση της Μουσουλμανικής μειονότητας στη Δυτική Θράκη». Στο Επιστημονικό συμπόσιο Μειονότητες στην Ελλάδα (7-9 Νοεμβρίου 2002) Εταιρεία Σπουδών Νεοελληνικού Πολιτισμού και Γενικής Παιδείας σ. 119-162
  Παναγιωτίδης, Ν., (1997) Οι Πομάκοι και η γλώσσα τους, Αλεξανδρούπολη:Γνώμη.
  Παναγιωτίδης, Ν., (2005) Δικαιώματα και μειονότητες. Αλεξανδρούπολη.
  Πάντος Π.Α. (1975-6) «Ιστορική τοπογραφία του νομού Ξάνθης» Θρακικά Χρονικά 32:3-26.
  Παπαδημητρίου P. (2003) Οι Πομάκοι της Ροδόπης. Από τις εθνοτικές σχέσεις στους Βαλκανικούς εθνικισμούς. (1870-1990) Θεσσαλονίκη:Κυριακίδης.
  Παπαδημητρίου, Π., Δημόπουλος, Π, Δουλόπουλος, Γ. Καραχότζα Ρ., Μουμίν, Α. Γραμματική Πομακικής Γλώσσας, εκδ. Δ’ Σώμα Στρατού, Απρίλιος 1996
  Παπαδόπουλος Χ. (2006) «Ο ρόλος των εκπαιδευτικών στη μειονοτική Θράκη» Αυγή 21/5/2006:43.
  Παπαδοπούλου Ε. (2001) «Πομάκοι. Ο λαός των βουνών» Συν5 Μάρτιος 2001:82-85.
  Παπαχριστοδούλου Π. (1958) «Οι Πομάκοι» Αρχείον Θρακικού και Λαογραφικού Θησαυρού, 23:3-25.
  Ροδάκης Π. (1999) Θράκη, Θράκες και Θράκες Μουσουλμάνοι, Γόρδιος.
  Σολταρίδης Σ. (1986) Η μουσουλμανική μειονότητα της δυτικής Θράκης σήμερα.Η θέση της στην ανθελληνική πολιτική της Τουρκίας. Κομοτηνή:Νομαρχία Έβρου-Σ.Ε.Β.Ε.
  Σολταρίδης Σ. (1997) Η ιστορία των μουφτειών της Δυτικής Θράκης, Νέα Σύνορα-Α.Α.Λιβάνη.
  Σολταρίδης Σ. (1999) Μουσουλμάνοι της Βουλγαρίας. Θρησκευτικό και πολιτικό καθεστώς, Αθήνα:Νέα Σύνορα.
  Συρίγος, Α. (2000) Δώδεκα Προτάσεις για τη Μειονοτική Εκπαιδευτική Πολιτική, Πρακτικά διημερίδος Θράκη-Βαλκάνια 2000 μ.Χ. (1997) σελ. 328-330 Ξάνθη:Ταμιείον Θράκης.
  Συρίγος, Α.(1999-2000) Δυτική Θράκη, Η αθέατη όψη, Νέα Κοινωνιολογία. 29,. 43-84
  Ταραμπατζή Κ. (2001) Οι Πομάκοι της Θράκης.Μια κοινωνιογλωσσολογική προσέγγιση. Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης.
  Τεντοκάλη, Β. (1989)Η Οργάνωση του χώρου της Κατοικίας ως έκφραση της δομής της Οικογένειας-Η Περίπτωση της Οργάνης, Θεσσαλονίκη:University Studio Press.
  Τοπαλίδου, Σ. (2000) «Ενισχυτική Διδασκαλία στα Πομακοχώρια», Πρακτικά διημερίδος Θράκη-Βαλκάνια 2000 μ.Χ. (1997) σελ. 323-327 Ξάνθη:Ταμιείον Θράκης.
  Τρουμπέτα S. (2000) “Μειονότητες και εθνοτική ταυτοποίηση” Εθνολογία 8, 174-210.
  Τρουμπέτα, Σ. (2001) Κατασκευάζοντας Ταυτότητες για τους Μουσουλμάνους της Θράκης, Κέντρο Ερευνών Μειονοτικών Ομάδων-Κριτική.
  Τσακιρίδου, Ο., Ιμάμ Μεχμέτ, (2003) Μουσουλμάνοι και κοινωνικός αποκλεισμός, Αθήνα:Λιβάνη
  Τσιμπιρίδου Φ. (1985-6) «Εθνολογική έρευνα σ’ ένα χωριό της ορεινής Ροδόπης. Συμβολή σρτη μελέτη των συγγενικών δεσμών» Θρακική Επετηρίδα, 213-223.
  Τσιμπιρίδου, Φ. (1994) Χώρος: Δομές και αναπαραστάσεις. Ανθρωπολογική πρόταση ανάγνωσης του χώρου στα Πομακοχώρια του Ν. Ροδόπης, Εθνολογία 3, 5-31.
  Τσιμπιρίδου, Φ. (2000) «Πομάκος σημαίνει άνθρωπος του βουνού», στο Ο Ορεινός Χώρος της Βαλκανικής, 35-52, Αθήνα:Πλέθρον.
  Τσιμπιρίδου, Φ. (2002) «Οι αποχρώσεις μιας ‘μειονοτικής κατάστασης’. Η περίπτωση της ελληνικής Θράκης σήμερα». Επιστημονικό συμπόσιο: Μειονότητες στην Ελλάδα. Εταιρεία Σπουδών Νεοελληνικού Πολιτισμού και γενικής Παιδείας, σ. 101-118.
  Τσιμπιρίδου, Φ. (επιμ. (2006) «Μουσουλμάνες της ανατολής». Αναπαραστάσεις, πολιτισμικές σημασίες και πολιτικές. Αθήνα:Κριτική.
  Τσιούμης Κ. & Δ.Μιχαήλ (2005) «Το ζήτημα της ταυτότητας των Πομάκων: Ιστορική και ανθρωπολογική προσέγγιση» Περί Θράκης 4:237-258.
  Τσιούμης, Κ. (1997) Οι Πομάκοι στο Ελληνικό Κράτος (1920-1950), Θεσσαλονίκη:Προμηθεύς.
  Τσιτσελίκης Κ. & Χριστόπουλος Δ. (1997) Το Μειονοτικό Φαινόμενο στην Ελλάδ. Κριτική.
  Τσιτσελίκης Κ. (1996) Το Διεθνές και Ευρωπαϊκό Καθεστώς Προστασίας των Γλωσσικών Δικαιωμάτων των Μειονοτήτων και η Ελληνική Έννομη Τάξη. Αθήνα-Κομοτηνή:Σάκκουλας.
  Τσιτσελίκης Κ. (2006) «Εθνοκάθαρση στη Θράκη». Καθημερινή 7 Απριλίου 2006.
  Τσούλου Χ. (2003) «Μουσουλμανική Μειονότητα Δυτικής Θράκης: Τα όρια του αυτοπροσδιορισμού και η ενδεδειγμένη πολιτική του Ελληνικού κράτους», Στρατηγική, Νοέμβριος 2003:100-103.
  Φραγκόπουλος Γ. (2000) “Πολλαπλή ταυτότητα και εκπαίδευση στους Πομάκους της Θράκης” Νέα Κοινωνιολογία 29:97-113.
  Φραγκόπουλος Ι.Θ. (2002) «Θρησκεία, ταυτότητα και πολιτική σύγκρουση σ’ ένα πομάκικο χωριό της Θράκης», Επιστημονικό συμπόσιο: μειονότητες στην Ελλάδα. Εταιρεία Σπουδών Νεοελληνικού Πολιτισμού και Γενικής Παιδείας, σ. 261-284.
  Φραγκόπουλος Ι.Θ. (2004) «Κοινωνική μετάβαση και χωρική οργάνωση σε μία ορεινή μειονοτική κοινότητα της Θράκης» Σειρά Ερευνητικών Εργασιών, 10(9):221-258. Τμήμα Μηχανικών Χωροταξίας, Πολεοδομίας και περιφερειακής Ανάπτυξης, Πολυτεχνική Σχολή, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας.
  Φωτέας, Π. (1978) Οι Πομάκοι της Δυτικής Θράκης, Κομοτηνή.
  Φωτιάδης Θ. (1979) «Ένας πολυσήμαντος θρακικός εορτασμός (Του Άη Γιώργη, Άμφια Κομοτηνής) Πρακτικά Γ’ Συμποσίου Λαογραφίας του Βορειοελλαδικού Χώρου (Αλεξανδρούπολη 14-18 Οκτωβρίου 1976), Θεσσαλονίκη:Ίδρυμα Μελετών Χερσονήσου του Αίμου, 681-691.
  Pomakohoria.blogspot.com

• 13:37

  Σαμοθράκη

   » ‎ Φάνης Μαλκίδης

  “Οι γενναίοι της Σαμοθράκης .
  Στους Δελφούς του Βορρά…
  “Ρεπορτάζ: Μαρία Νικολάου
  Στη νήσο Σαμοθράκη, στο βορειοανατολικό Αιγαίο, 24 ναυτικά μίλια νοτιοδυτικά της Αλεξανδρούπολης πάει σήμερα το «Εμείς η Πόλις». Στα 177.977 στρέμματα… πάνω στη θάλασσα. Στη Χώρα, την πρωτεύουσα της Σαμοθράκης και στους 13 άλλους οικισμούς, όπου κατοικούν 3.093 άνθρωποι. Σύμφωνα με τη μυθολογία, στη Σαμοθράκη βρήκαν καταφύγιο οι Κάβειροι, παιδιά του Ηφαίστου και της Καβειρώς, κόρης του θαλάσσιου δαίμονα Πρωτέα, έπειτα από κατακλυσμό που θυμίζει το μύθο του Δευκαλίωνα και της Πύρρας. Οι Κάβειροι ήταν συνδεδεμένοι με τη λατρεία των Μεγάλων Θεών, η οποία ανέδειξε τη Σαμοθράκη σε σημαντικό θρησκευτικό κέντρο -γνωστό ως οι Δελφοί του Βορρά- όχι μόνο κατά την αρχαιότητα, αλλά μέχρι και τα τέλη του 4ου μ.Χ. αιώνα και παρά τη διάδοση του Χριστιανισμού…
  Για την «άλλη» Σαμοθράκη, την άγνωστη στους πολλούς, μιλούν σήμερα στο «Εμείς η Πόλις» οι: Φάνης Μαλκίδης, ο Στράτος Δορδανάς, Ειδικός Επιστήμονας στο Τμήμα Βαλκανικών Σπουδών Φλώρινας του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, η Ειρήνη Αραμπατζή, πρόεδρος του Συλλόγου: «Σαμοθράκη Εν Δράσει» και η καλλιτέχνης κ. Μαρία Βερβερή-Κράουζε.
  Το νησί που το έβλεπαν να αδειάζει…

  Δεινά χειρότερα του πολέμου προκάλεσε η μετανάστευση στη Σαμοθράκη, καθώς τέσσερις στους δέκα κατοίκους εγκατέλειψαν το νησί. Σύμφωνα με έρευνα του κ. Φάνη Μαλκίδη –έρευνα που παρουσιάστηκε στο Επιστημονικό Συνέδριο: «Σαμοθράκη: Ιστορία – Αρχαιολογία – Πολιτισμός» - από το 1951 έως το 2001 υπάρχει μείωση κατά 1805 ατόμων, δηλαδή 39,8%, έφυγαν από το νησί σχεδόν τέσσερις στους δέκα κατοίκους.
  Στα τέλη της δεκαετίας του 1940 η μετανάστευση προέκυψε ως μοναδική λύση στο μεγάλο πρόβλημα της ανεργίας, λύση πάνω στην οποία θα εκτονωνόταν οι κοινωνικές πιέσεις και συγκρούσεις και ανοιγόταν μία προοπτική επιβίωσης για τους κατοίκους του νησιού, δηλώνει ο κ. Μαλκίδης και εξηγεί ότι από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 αρχίζει να δημιουργείται ένα μεγάλο μεταναστευτικό ρεύμα, από τη Σαμοθράκη προς τη Γερμανία και κατά δεύτερο λόγο προς το Βέλγιο, την Ολλανδία, τις ΗΠΑ και αλλού, ρεύμα που θα ενταθεί στη δεκαετία του 1960 και 1970. Όπως δείχνουν οι απογραφές των ετών 1951 (4258 κάτοικοι), 1961 (3850 κ.), 1971 (3012 κ.), 1981 (2871 κ.), 1991 (3083 κ.), 2001 (2723 κ.) παρατηρείται συνεχής μείωση του πληθυσμού και ιδιαίτερα των πιο παραγωγικών ηλικιών. Ειδικότερα, από το 1940 έως το 1951 υπάρχει αύξηση του πληθυσμού κατά 265 άτομα (6,6%) παρά τον πόλεμο και τη σκληρή κατοχή, από το 1951 έως το 1961 υπάρχει μείωση 428 άτομα (11,1%). Από το 1961 έως το 1971 υπάρχει μείωση του πληθυσμού κατά 818 άτομα (21,3%), από το 1971 έως το 1981 υπάρχει μείωση 141 (4,6%), από το 1981 έως το 1991 υπάρχει αύξηση 212 (68,%), από το 1991 έως το 2001 υπάρχει μείωση 360 άτομα (11,6%). Συνολικά, σύμφωνα με τον κ. Μαλκίδη από το 1951 έως το 2001 υπάρχει μείωση κατά 1805 ατόμων, δηλαδή 39,8%, έφυγαν από το νησί σχεδόν τέσσερις στους δέκα κατοίκους της.

  Η εγκατάλειψη του Ξηροπόταμου και των άλλων οικισμών

  Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας 1951-1961 ο πληθυσμός στη Χώρα, την πρωτεύουσα του νησιού, εμφάνισε μείωση κατά 240 κατοίκους (13,3%) και στη δεκαετία 1961-1971 κατά 341 κατοίκους (21,9%). Στον Ξηροπόταμο τη δεκαετία 1951-1961 εμφανίστηκε μείωση κατά 94 κατοίκους (20,7%) και στη δεκαετία 1961-1971 180 κατοίκους (51,1%). Αντίθετα η Καμαριώτισσα, το λιμάνι του νησιού, εμφανίζει τη δεκαετία 1951-1961 αύξηση κατά 101 κατοίκους (57,3%) και στη δεκαετία 1961-1971 αύξηση κατά 59 κατοίκους (21,2%), ενώ η αύξηση του πληθυσμού λιμανιού της Σαμοθράκης εντείνεται στις επόμενες δεκαετίες γεγονός που αποδεικνύει ότι συγκεντρώνει ένα μεγάλο μέρος της παλιννόστησης και τους νέους κατοίκους (υπάλληλους, στρατιωτικούς, κλπ). «Συνολικά, από το 1951 έως το 2001, ο πληθυσμός της Χώρας, εμφανίζει συνολική μείωση 1118 δηλαδή 62,2%, το Λάκκωμα έχει μείωση 219 ή 39,9%, ο Προφήτης Ηλίας έχει μείωση 201 ή 48,4%, τα Αλώνια έχει μείωση 421 ή 62,9%, ο Ξηροπόταμος έχει μείωση 413 κατοίκους ή 91,3%, ( μέσα σε πενήντα έτη το χωριό έχει εγκαταλειφθεί) ενώ η Καμαριώτισσα εμφανίζει το εκπληκτικό ποσοστό αύξησης των 793 κατοίκων ή 450, 5% (!), που ομοιάζει με οικισμούς που αναπτύσσονται τουριστικά (π.χ Κυκλάδες)».

  Οι Σαμοθρακίτες της Στουτγάρδης…

  «Μετά από την πάροδο 25 ετών εντατικής μετανάστευσης από τη Σαμοθράκη, το 1975, δόθηκε η ευκαιρία να διαπιστωθεί ότι στην Στουτγάρδη την πρωτεύουσα του κρατιδίου της Βάδης –Βυρτεμβέργης της τότε Δυτικής Γερμανίας κατοικούσαν περισσότεροι Σαμοθρακίτες παρά Θεσσαλονικείς» δηλώνει ο κ. Μαλκίδης και εξηγεί ότι η Σαμοθράκη βρισκόταν επικεφαλής των ελληνικών κοινοτήτων που τροφοδοτούσαν την πόλη της Στουτγάρδης με στρατιές μεταναστών. Αποτέλεσμα της μετανάστευσης ήταν ότι το 1961 πάνω από ένα τρίτο του πληθυσμού του νησιού ήταν κάτω των 15 χρονών. Το 1976 σ’ αυτήν την ομάδα ηλικιών ανήκει λιγότερο από το ένα πέμπτο και υπολογίζεται ότι υπάρχουν κιόλας περισσότεροι γέροι από νέους. «Ουσιαστικά, χρειάστηκε λιγότερο από ένα τέταρτο αιώνα εντατικής μετανάστευσης για να καταβληθεί ένα από τα τελευταία προπύργια του ζωντανού και γόνιμου κόσμου των νησιών του Αιγαίου και, εάν ληφθεί υπόψη και η φυσική αύξηση του πληθυσμού, μέσα σε δύο δεκαετίες η Σαμοθράκη έχασε περισσότερο από το μισό πληθυσμό της εξαιτίας της εσωτερικής και εξωτερικής μετανάστευσης» σημειώνει ο κ. Μαλκίδης.

  Δεσμοί αγάπης… αιώνιοι δεσμοί με το νησί

  Άξιο αναφοράς είναι το γεγονός ότι οι Σαμοθρακίτες του εξωτερικού δεν έπαψαν στιγμή να ενδιαφέρονται για το νησί τους. Αντίθετα δημιούργησαν συλλογικές δομές για να βοηθήσουν το νησί τους. Μία σημαντική πρωτοβουλία, η οποία έβγαζε τη Σαμοθράκη από την απομόνωση στην οποία οφειλόταν εν πολλοίς και η υπανάπτυξη της Σαμοθράκης, ήταν η αγορά πλοίου και δρομολόγηση του στη γραμμή Αλεξανδρούπολης – Σαμοθράκης, από την «Ναυτιλιακή και Τουριστική Εταιρεία των Σαμοθρακιτών της Δυτικής Γερμανίας 1975», στην οποία συνεισέφεραν οι Σαμοθρακίτες με μετοχές αξίας 5.500 μάρκων η μία.
  «Η μετανάστευση αποτέλεσε σημαντικό μέρος της μεταπολεμικής ιστορίας της Σαμοθράκης, φαινόμενο που σημάδεψε και συνεχίζει να σημαδεύει πολλές γενιές κατοίκων της» δηλώνει ο κ. Μαλκίδης και εξηγεί ότι η απώλεια κατοίκων, η εγκατάλειψη παραδοσιακών ασχολιών αποτέλεσαν ψηφίδες των επιπτώσεων της μετανάστευσης. Την τελευταία περίοδο η εμφάνιση του τουρισμού ήταν η εναλλακτική πρόταση στο τέλος της περιόδου της παραδοσιακής μετανάστευσης και της διεξόδου για τους Σαμοθρακίτες. «Η Σαμοθράκη θα πρέπει να είναι πρότυπο τουριστικό προορισμό απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς και αναζήτησης της τοπικής κοινωνικής ιδιαιτερότητας, και όχι να μεταβληθεί σε παραμορφωμένο τοπίο τουριστικού προορισμού, φαινόμενο πολύ γνωστό στον Ελλαδικό χώρο» καταλήγει ο ερευνητής καταθέτοντας την ανησυχία του για το μέλλον του νησιού.

  Για τη Σαμοθράκη τόπο εξορίας συνομιλούμε σήμερα με τον Στράτο Δορδανά, Ειδικό Επιστήμονα στο Τμήμα Βαλκανικών Σπουδών Φλώρινας του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας. Το νησί των Καβείρων, τόπος εξορίας χιλιάδων ανθρώπων σύμφωνα με τον Σαμοθρακίτη Επιστήμονα.. Το νησί της Θράκης, κεντρική και περιφερειακή πολιτική εξουσία, το αντιμετώπισαν ως τόπο «αποθήκευσης» ανεπιθύμητων ατόμων, καθώς αποτέλεσε τον τελικό προορισμό για ανθρώπους που διώχθηκαν για τα πολιτικά τους φρονήματα αλλά και για όλους εκείνους οι οποίοι θεωρήθηκε ότι με την παραμονή τους στα αστικά κέντρα ή στους τόπους καταγωγής τους ήταν δυνατό να «μολύνουν» δια της παρουσίας και της δράσης τους την υπόλοιπη «χρηστή», «ηθική» ή πολιτικά «υγιή» κοινωνία.

  Στράτος Δορδανάς, Ειδικός Επιστήμονας στο Τμήμα Βαλκανικών Σπουδών Φλώρινας του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας:

  «Στην ιστορία δεν πρέπει να υπάρχουν αζήτητα»

  Η Σαμοθράκη υπήρξε τόπος εξορίας;
  Το θέμα των πολιτικών εξόριστων το αγνοούσα. Έψαξα εφημερίδες της εποχής και έπεσα σε ένα πρώτο δημοσίευμα, μετά βρήκα ένα δεύτερο, ένα τρίτο και συνέλεξα πολύτιμο υλικό για τη Σαμοθράκη του Εμφυλίου Πολέμου που αποτέλεσε όντως τόπο εξορίας. Εκείνο που μου προκάλεσε πολύ μεγάλη έκπληξη ήταν ο αριθμός των πολιτικών εξόριστων της περιόδου του Εμφυλίου Πολέμου στη Σαμοθράκη.

  Πόσοι συνολικά στάλθηκαν στο νησί για να «μη μολύνουν δια της παρουσίας και της δράσης τους την υπόλοιπη «χρηστή», «ηθική» ή πολιτικά «υγιή» κοινωνία», όπως λέγονταν τότε;
  Λένε ότι εξορίστηκαν στο νησί τουλάχιστον 1500. Πιστεύω σίγουρα 1300. Εντυπωσιακός αριθμός, αν σκεφτεί κανείς, να τον συγκρίνει με τον συνολικό αριθμό των μόνιμων κατοίκων της Σαμοθράκης. Ένα νησί το οποίο είχε κάτι λιγότερο από 4.000 κατοίκους, όταν δέχεται 1500 πολιτικούς εξόριστους, είναι πάρα πολύ σημαντικό κι αυτό μου προκάλεσε έκπληξη. Μου δημιουργήθηκε η εικόνα ενός νησιού το οποίο υπερφορτώθηκε. Υπερκαλύφθηκε, όσον αφορά στο ανθρώπινο δυναμικό, και υπερφορτώθηκε στο να καλύψει επισιτιστικά και οικιστικά αυτόν τον αναπάντεχο επιπλέον αριθμό ανθρώπων.

  Για ποια περίοδο μιλάμε;
  Για την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου, από τα τέλη του ‘46 έως το ‘48. Τότε, όπως αυτοί είχαν σταλεί στη Σαμοθράκη για να τιμωρηθούν για τις πολιτικές τους ιδέες, κάποιοι άλλοι προωθήθηκαν και σε άλλα νησιά, όπως ο Αϊ Στράτης και η Λήμνος. Η Σαμοθράκη ως τόπος εξορίας, ως «αποθήκη ανθρώπων», δεν χρησιμοποιήθηκε μόνο αυτή την περίοδο ξεκίνησε από την ψήφιση του Ιδιώνυμου και μετά και μέχρι την πτώση της Χούντας να δέχεται πολιτικούς εξόριστους, να λειτουργεί δηλαδή ως τόπος εξορίας. Διέτρεξε μ΄ αυτόν τον ρόλο τα περισσότερα χρόνια του 20ου αιώνα.

  Ποια χαρακτηριστικά την έκαναν «ιδανικό» τόπο εξορίας;
  Την επέλεγαν ως τόπο εξορίας γιατί είχε όλα τα «κατάλληλα» χαρακτηριστικά. Δηλαδή, επελέγη ως τόπος εξορίας γιατί ήταν σε μια περιοχή απρόσιτη από άποψη συγκοινωνίας, στην άγονη γραμμή, προβληματική στη σύνδεσή της με την Αλεξανδρούπολη, κάτι το οποίο ακόμη και σήμερα ταλανίζει το νησί. Και φυσικά ένα νησί με δύσκολες συνθήκες, ακόμη και για τους μόνιμους κατοίκους.
  Επομένως, η «στόχευση» της Κεντρικής ή της Περιφερειακής Πολιτικής Σκηνής να αποσταλούν εκεί πολιτικοί εξόριστοι, να εκτοπιστούν, νομίζω ότι καλύφθηκε πλήρως στο νησί.

  Εντοπίσατε κάποια γνωστά ονόματα εξόριστων;
  Δεν ξεχωρίζω ονόματα εξόριστων γιατί ήταν πάρα πολλοί. Εκείνο που μου έκανε εντύπωση είναι το γεγονός ότι πολιτικοί εξόριστοι στάλθηκαν στη Σαμοθράκη από κάθε περιοχή της Μακεδονίας και της Θράκης. Βρέθηκαν στη Σαμοθράκη άνθρωποι από την Καστοριά μέχρι και τον Έβρο.

  Ποιας αντιμετώπισης έτυχαν από τον ντόπιο πληθυσμό;
  Ξέρω ότι δεν υπήρχαν επαφές με τον ντόπιο πληθυσμό γιατί δεν επιτρεπόταν οι επαφές, ο συγχρωτισμός. Βέβαια, αυτό το μοντέλο δεν λειτούργησε 100%. Υπήρχαν για παράδειγμα μεικτές χορωδίες πολιτικών εξόριστων και των μαθητών του Σχολείου. Αθλητικές και Πολιτιστικές Εκδηλώσεις στις οποίες συμμετείχαν και πολιτικοί εξόριστοι. Ουσιαστικά είχαν γκετοποιηθεί, πράγμα το οποίο οφειλόταν στα αυστηρά μέτρα των αρχών.

  Πού έμεναν οι πολιτικοί εξόριστοι στη Σαμοθράκη;
  Έμεναν σε τρεις βασικούς χώρους: Η πλειοψηφία των πολιτικών εξόριστων βρισκόταν στο Λάκκωμα, το πρώτο χωριό που δέχτηκε πολιτικούς εξόριστους και σε μεγάλο αριθμό, λίγοι, έμειναν στην Χώρα και ακόμη λιγότεροι στην Καμαριώτισσα. Δεν υπήρχε οργανωμένο στρατόπεδο συγκέντρωσης με αυστηρά περιοριστικά μέτρα.
  Περιοριστικές συνθήκες βέβαια ίσχυαν. Για παράδειγμα, απαγορεύονταν να απομακρυνθούν σε μια ακτίνα 300 μέτρων έξω από το χωριό και για να το κάνουν έπρεπε να πάρουν άδεια. Έμεναν σε σπίτια, που συντήρησαν και επιδιόρθωσαν οι ίδιοι και για τα οποία θα έπρεπε να καταβάλλουν και μίσθωμα. Σπίτια που ήταν σε κακή κατάσταση.

  Μελετώντας την άγνωστη ιστορία των πολιτικών εξόριστων στη Σαμοθράκη σε ποιο συμπέρασμα οδηγηθήκατε;
  Η ιστορία δεν θα πρέπει να δημιουργεί αζήτητα. Το ζήτημα των πολιτικών εξόριστων της Σαμοθράκης αποτελεί ένα αζήτητο το οποίο μέχρι τώρα δεν έχει έρθει στην επιφάνεια. Τα ιστορικά υποκείμενα δεν έχουν αποκτήσει τις διαστάσεις που τους πρέπουν, επομένως θα πρέπει να γίνει μια επιπλέον δουλειά για να τύχει και η Σαμοθράκη της ιστορικής προβολής, να πάρει το κομμάτι της ιστορίας που της αναλογεί κατ΄ αντιστοιχία με άλλα νησιά τα οποία δικαίως προβάλλονται ως μνημονικοί τόποι εξορίας.
  Η Ειρήνη Αραμπατζή είναι πρόεδρος του Συλλόγου «Σαμοθράκη Εν Δράσει». Τα μέλη του Συλλόγου αναλαμβάνουν την ευθύνη και αντιδρούν στα κακώς κείμενα του νησιού προτείνοντας λύσεις. «Όπως έχουμε δηλώσει, δεν αξιώνουμε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, αλλά είναι απαράδεκτο 500 παιδιά να μην έχουν παιδίατρο», δηλώνει και σημειώνει: «Το Κέντρο Υγείας εξακολουθεί να μην έχει μικροβιολόγο και ακτινολόγο, γιατί μετά την τελευταία κινητοποίησή μας, με τη διαμαρτυρία μας έξω από το Κέντρο Υγείας Σαμοθράκης, το Νοσοκομείο της Αλεξανδρούπολης έστειλε με μετακίνηση μόνο για 10 μέρες τις δύο αυτές ειδικότητες!» Ξεχασμένοι στο Βορειοανατολικό άκρο του Αιγαίου, οι κάτοικοι της Σαμοθράκης εκπέμπουν το δικό τους SOS…

  Ειρήνη Αραμπατζή, πρόεδρος του Συλλόγου «Σαμοθράκη Εν Δράσει»:

  «Αν κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας ως πολίτες έχουμε την ελπίδα να διαδραματίσουμε έναν πιο ενεργό ρόλο στην πολιτική σκηνή της χώρας»
  Ποια είναι η ταυτότητα και το προφίλ του Συλλόγου «Σαμοθράκη εν δράσει»;
  Ο Σύλλογος «Σαμοθράκη Εν Δράσει» είναι μη κερδοσκοπικός, ιδρύθηκε το 2006 και αποτελείται από ανθρώπους που πιστεύουμε ότι όλοι έχουμε μερίδιο ευθύνης σε αυτά που συμβαίνουν, και ότι έχει έρθει πια ο καιρός που οι πολίτες πρέπει να αντιδρούν σε πράγματα και καταστάσεις που δεν τους ικανοποιούν. Η φράση που μας χαρακτηρίζει είναι: «Είναι ωραίο να ονειρεύεσαι το μέλλον, αλλά πιο ωραίο να συμμετέχεις σε αυτό».

  Γιατί επιμένετε να αναδεικνύεται το θέμα της ελλιπούς στελέχωσης του Κέντρου Υγείας;
  Για δύο λόγους: Πρώτον διότι είναι ζήτημα ζωής. Αν καταφέρουμε να μείνουμε υγιείς, θα μπορέσουμε να ονειρευόμαστε το μέλλον. Δεύτερον, όσο οι αρμόδιοι επιμένουν να μας αγνοούν, τόσο εμείς θα επιμένουμε. λλωστε το δικαίωμα στην υγεία είναι ύψιστο δικαίωμα κάθε πολίτη και καθήκον της πολιτείας.

  Τι ζητάτε για τη σωστή ιατρική περίθαλψη και φροντίδα των κατοίκων;
  Τίποτα λιγότερο από αυτό που δικαιούμαστε. Όπως έχουμε δηλώσει, δεν αξιώνουμε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, αλλά είναι απαράδεκτο 500 παιδιά να μην έχουν παιδίατρο. Το Κέντρο Υγείας εξακολουθεί να μην έχει μικροβιολόγο και ακτινολόγο γιατί μετά την τελευταία κινητοποίησή μας, με την διαμαρτυρία μας έξω από το Κέντρο Υγείας Σαμοθράκης, το Νοσοκομείο της Αλεξανδρούπολης έστειλε με μετακίνηση μόνο για 10 μέρες τις δύο αυτές ειδικότητες. (σημείωση: δεν έστειλε καν παιδίατρο). Και τελικά ο χρόνος έχει δείξει ότι εννιάμηνες συμβάσεις γιατρών, με τις οποίες έρχονται κάποιες ειδικότητες, αποτελούν ημίμετρο, και κάνουν το νησί κάθε χρόνο μετά το καλοκαίρι να αντιμετωπίζει τις ίδιες ελλείψεις σε προσωπικό.

  Πώς είναι να μένει κανείς σε ένα νησί, όπως αυτό της Σαμοθράκης;
  Σε μια τηλεοπτική συνάντηση φορέων με βουλευτές του νομού τον περασμένο Νοέμβριο, όπου εκθέταμε τα προβλήματα διαβίωσης στο νησί, μας κατηγόρησαν ότι δημοσιοποιώντας τα, βγάζουμε έναν μίζερο χαρακτήρα και μια κακή εικόνα της Σαμοθράκης. Αυτός βέβαια που το είπε, αλλά και οι βουλευτές που συμμερίστηκαν την άποψή του, δεν κατοικούν στη Σαμοθράκη. Το να μένει κάποιος σε νησί από μόνο του είναι πολύ ωραίο. Αλλά αν σκεφτεί κανείς την έλλειψη βασικών υποδομών, η αλήθεια είναι ότι αισθάνεται απομονωμένος. Η υγεία, η συγκοινωνία, η έλλειψη πολιτιστικών δραστηριοτήτων, κάνει τον χειμώνα να μοιάζει μακρύτερος. λλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι τα νησιά ερημώνουν από μόνιμους κατοίκους, και αποτελούν πλέον μόνο τουριστικούς προορισμούς. Όσο για το νησί της Σαμοθράκης, επειδή ο τουρισμός περιορίζεται μόνο σε ένα με ενάμιση μήνα, αυτό κάνει το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων ιδιαίτερα χαμηλό.

  Τι νομίζετε ότι θα πρέπει να γίνει στο νησί τη νέα χρονιά;
  Το τι πρέπει να γίνει το γνωρίζουν καλύτερα οι αρμόδιοι που πολιτεύονται. Εμείς αυτό που ευχόμαστε για το 2008, είναι να έχουμε καλύτερη περίθαλψη, καλύτερη εκπαίδευση για μικρούς και μεγάλους, περισσότερο πράσινο, καθαρότερο περιβάλλον, περισσότερα ενδιαφέροντα για τα παιδιά μας, πιο πολύ πολιτισμό και περισσότερο τουρισμό.
  Από ποιες υποδομές έχει ανάγκη το νησί;
  Από μια καθημερινή και γρήγορη ακτοπλοϊκή σύνδεση, γιατρούς όλων των ειδικοτήτων, πολιτιστικές δραστηριότητες, τουρισμό για πάνω από δύο μήνες και, γιατί όχι, και χειμερινό τουρισμό, σύστημα σωστής διαχείρισης απορριμμάτων και ανακύκλωσης, πρόσβαση μικρών και μεγάλων σε προγράμματα εκμάθησης και εκπαίδευσης, και τέλος υποδομές για μείωση της ανεργίας, ώστε οι νέοι να μην αναγκάζονται να εγκαταλείπουν το νησί.

  Δεν σας αγχώνει το γεγονός ότι είστε «δέσμιοι» μιας ακτοπλοϊκής σύνδεσης που όταν γίνεται – γίνεται μετ’ εμποδίων;
  Το να μην έχει κάποιος επιλογές πράγματι αγχώνει. Φαντάζεστε τη ζωή σας, όπου κάποιος να σας απαγορεύει την Δευτέρα πχ. να πάτε κάπου; Το αναφέρουμε αυτό γιατί δεν είχαμε δρομολόγιο τις Δευτέρες. Τη ζωή μας τη ρυθμίζει το δρομολόγιο του καραβιού, ενώ κανονικά θα έπρεπε το δρομολόγιο του καραβιού να ρυθμίζεται από την ζωή των κατοίκων. Εκτός αυτού, αν μιλήσετε με έναν τουριστικό πράκτορα της Αλεξανδρούπολης, θα σας εξηγήσει γιατί λόγω των δρομολογίων, επιλέγει να μην φέρει group ξένων ταξιδιωτών στη Σαμοθράκη. Αν μιλήσουμε και για την παλαιότητα του καραβιού, νομίζω χαρακτηριστικό είναι ότι κάνουμε πρώτα τον σταυρό μας και μετά υπομένουμε καρτερικά τις 3 ώρες ταξίδι για Αλεξανδρούπολη. Σας θυμίζει κάτι από Ευρώπη αυτό;

  Ποιο μήνυμα θα στέλνατε στον Πρωθυπουργό της χώρας που επισκέφτηκε το νησί με τη σύζυγό του;
  Τον προσκαλούμε να έρθει χειμώνα για μία εβδομάδα να κάνει διακοπές στη Σαμοθράκη με τα δύο του παιδιά και τα έξοδα πληρωμένα από εμάς. Ξέρετε, το λέμε αυτό γιατί οι φίλοι μας με παιδιά δεν μας επισκέπτονται τον χειμώνα, γιατί ξέρουν ότι δεν έχουμε παιδίατρο. Αν πιάσει και απαγορευτικό λόγω καιρού… καταλαβαίνετε…

  Και στους κατοίκους της υπόλοιπης Θράκης τι θα λέγατε;
  Κατά πρώτον ότι ζούμε στο ίδιο πανέμορφο γεωγραφικό διαμέρισμα. Θα τους στέλναμε τα αισθήματα συμπάθειας που έχουμε για αυτούς μιας και μοιραζόμαστε μαζί τους το ρόλο του ξεχασμένου Ακρίτα. Πιστεύουμε ότι, αν κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας ως πολίτες, έχουμε την ελπίδα όλοι οι κάτοικοι της Θράκης (ηπειρωτικής και νησιωτικής) να διαδραματίσουμε έναν πιο ενεργό ρόλο στην πολιτική σκηνή της χώρας

  Ποια είναι τα άμεσα σχέδια του Συλλόγου σας;
  Στα σχέδιά μας είναι να προχωρήσουμε στην έκδοση εφημερίδας που θα διατίθεται δωρεάν στους κατοίκους, μια και ο τοπικός τύπος της Θράκης δεν φτάνει στο νησί. Αν προσθέσετε ότι με δυσκολία πιάνουμε και τηλεοπτικούς σταθμούς του Έβρου, θα συμπεράνετε ότι πολύ λίγο ενημερωνόμαστε για το τι συμβαίνει στη γειτονιά μας που λέγεται Θράκη.

  Τι είναι η Σαμοθράκη για σας;
  Είναι το μέρος που αγαπάμε και που ενάντια στις αντίξοες συνθήκες επιλέγουμε να μένουμε και τον χειμώνα. Είναι το μέρος όπου μένουμε, άλλοι από επιλογή, άλλοι από ανάγκη. Όπως και να ‘χει, όμως, και οι δυο κατηγορίες αναμφισβήτητα αγαπούν και νοιάζονται αυτόν τον τόπο και δεν ξεχνούν να το δείχνουν όχι με λόγια, αλλά με πράξεις.

  Και το γεγονός ότι την ανακάλυψαν αρκετοί ξένοι και την έκαναν μόνιμο τόπο κατοικίας τους τι δείχνει;
  Το γεγονός αυτό καταδεικνύει την απαράμιλλη γοητεία που μπορεί να ασκήσει η Σαμοθράκη στον καθένα έτσι όπως ξεπροβάλει δωρική, αυθεντική και αφτιασίδωτη.
  «Η ανάγκη να πεις, να διηγηθείς, να μεταφέρεις, να μεταδώσεις αυτό που βλέπεις, ακούς κι αισθάνεσαι γίνεται ποίημα, τραγούδι, εικόνα» δηλώνει η Σαμοθρακίτισσα, κ. Μαρία Βερβερή-Κράουζε και με αφορμή τη νέα της δισκογραφική δουλειά με τίτλο: «Μουσικές ενθυμήσεις της Σαμοθρακίτισσας» σημειώνει: «Αυτό το είδος έκφρασης είναι ένα από τα πολλά δώρα του Θεού στον άνθρωπο. Μα τι λέω άνθρωπο; Όλα τα ζωντανά «πάσα πνοή» υμνεί, παρακαλεί, ευχαριστεί». Από μικρή άκουγε τους γονείς της να τραγουδούν διάφορα τραγούδια, Σαμοθρακίτικα και άλλα που τα μάθαινε από τις «πλάκες», τους «δίσκους» του γραμμοφώνου τους. «Είναι ξεχωριστό το Σαμοθρακίτικο τραγούδι, όπως ξεχωριστό είναι και όλο το νησί», δηλώνει με αγάπη για τον τόπο της και εξηγεί: «Τα βιώματα των ανθρώπων γίνονται ποίημα, τραγούδι, χορός, κέντημα, ζωγραφική κ.λπ. Η γαλάζια θάλασσα, το αηδόνι, το θυμάρι και το λυγερό λύγισμα της λυγαριάς, όλα τούτα δίνουν χρώμα, τόνο, άρωμα και τσακίσματα μουσικά στο τραγούδι και στη συνέχεια τους χορευτές που προσπαθούν να μεταφέρουν με το σώμα τους το λύγισμα και τα τσακίσματα στις «γκάγκλες» του χορού».

  Μαρία Βερβερή-Κράουζε, καλλιτέχνης:
  «Τα βιώματα των ανθρώπων της Σαμοθράκης γίνονται ποίημα,
  τραγούδι, χορός, κέντημα, ζωγραφική»

  Πώς προέκυψαν οι «Μουσικές ενθυμήσεις της Σαμοθρακίτισσας»;
  Από μικρή άκουγα τους γονείς μου να τραγουδούν διάφορα τραγούδια, Σαμοθρακίτικα και άλλα, που τα μάθαιναν από τις πλάκες «δίσκους» του γραμμοφώνου μας. Η αδελφή μου, μια βελούδινη φωνή, συμπλήρωνε, αν και ήταν μικρή, την τετραφωνία μας. Το 1966 ήρθε στη Σαμοθράκη Ιάπωνας μουσικολόγος, καθηγητής Πανεπιστημίου Αμερικής. Φιλοξενήθηκε μια εβδομάδα στο σπίτι μας. Αυτή την εβδομάδα όλη, ο πατέρας μου έκλεισε το παντοπωλείο του, αν και στεναχωριόταν που θα σάπιζαν τα λαχανικά, αλλά θεωρούσε χρέος προς την πατρίδα μας, την παράδοσή μας και χρέος προς το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον να δώσουμε και εμείς όπως έλεγε ότι γνωρίζουμε σε αυτόν. Τα τραγούδια, έλεγε, έχουν φτερά. Πρέπει να πετούν, να φεύγουν μακριά. Έτσι, στον Ιάπωνα καθηγητή τραγουδήσαμε όλη η οικογένεια Σαμοθρακίτικα τραγούδια και φυσικά η φιλοξενία ήταν απλόχερη και πρωτόγνωρη σε αυτόν. Τα ζαρζαβάτια πετάχτηκαν, αλλά τα τραγούδια μας βρίσκονται στο πανεπιστήμιο της Αμερικής. Το δώρο που μας έδωσε ο καθηγητής είναι ένα μαντιλάκι τσέπης με ζωγραφιές γκέισες. Το έχω κορνιζάρει μαζί με τις φωτογραφίες που μας έβγαλε και είχε την ευγένεια να μας τις στείλει. Στην μία φωτογραφία καθόμαστε οι τέσσερις, πατέρας, μητέρα, αδελφή κι εγώ πάνω στο κρεβάτι μας. Φαίνεται ο ομορφοπλεγμένος κρεβατόγυρος, πλεγμένος από την μητέρα μου το 1936. Ετών 9 έφτιαχνε την προίκα της! Πίσω στον τοίχο φαίνεται το ταπί, «πάντα» με τον Τάσο και την Γκόλφω, κεντημένο σταυροβελονιά σε τσουβάλι.

  Οι μουσικές σας μνήμες έχουν τη ρίζα τους στην οικογένειά σας;
  κουγα από μεγάλους σε ηλικία ανθρώπους, να λένε ότι ο παππούς μου, ο Θεόδωρος Βερβέρης, τραγουδούσε τα πιο όμορφα «μεντένια» ή «αμανέδες». Είχε όμορφη φωνή την οποία κληρονόμησε και ο πατέρας μου. Τα μουσικά όργανα που έπαιζε ο πατέρας μου τον βοήθησαν στο να μεταδίδει καλύτερα τα τραγούδια σε μας. Τα όργανα που έπαιζε ήταν βιολί, μαντολίνο και ούτι. Το ούτι το είχε πληρώσει 9 λίρες χρυσές το 1928 και του το έφεραν από τη Βηρυτό στην Καβάλα. Τότε ήταν εύκολο να γίνει αυτό, γιατί ταξίδευαν ψαροπούλες από την Καβάλα προς την Βηρυτό (έλεγε ο πατέρας μου). Επομένως, οι μουσικές μου ενθυμήσεις έχουν ρίζες τόσο βαθιές όσο και το γενεαλογικό μου δένδρο. Χωρίς υπερβολή.

  Διασώζετε τραγούδια που ακούγονται σπάνια πια στις μέρες μας;
  Γνωρίζω και τραγουδώ πολλά τραγούδια. Κάποια όμως από αυτά τα γνωρίζω μόνον εγώ και η αδελφή μου. Οι Σαμοθρακίτες αγαπούν το χορό, γι’ αυτό και σε αυτούς είναι γνωστά μόνον τραγούδια που χορεύονται. Τα άλλα κάποιοι μεγάλοι τα γνώριζαν, αλλά αυτοί πια δεν υπάρχουν. Έτσι τα τραγούδια χάθηκαν. Έχω βρει ένα του 1855 που το κατέγραψε Γερμανός συγγραφέας 25 Οκτωβρίου 1855. Το τραγούδι αυτό ήταν σε μουσείο της Λειψίας (ανατολικής Γερμανίας). νοιξα μια αλληλογραφία με το μουσείο που με πήρε 3 χρόνια. Ζητούσα να μου δώσουν αντίγραφο. Τελικά δέχτηκαν να μου το πωλήσουν. Το αγόρασα και το έχω στο βιβλίο μου «Έθιμα και παραδόσεις της Σαμοθράκης» σελίδα 170. Το τραγούδι όμως είναι μόνο οι στίχοι. Δεν υπάρχει η μουσική του. Έτσι το έχουμε μεν, αλλά να το τραγουδήσουμε δεν μπορούμε. «Λεβέντης εκατέβαινε από ψηλό παγίρι/ είχε το φέσι του στραβά/ και τα πετζά του κάτω» κ.λ.π. Μια και αναφέρθηκα στο βιβλίο μου, να πω ότι εγκρίθηκε από το Υπουργείο Παιδείας και το 2006 και μπήκε στις σχολικές βιβλιοθήκες.

  Ποια είναι εκείνα τα στοιχεία που κάνουν τη μουσική και τα τραγούδια της Σαμοθράκης να ξεχωρίζουν;
  Είναι ξεχωριστό το Σαμοθρακίτικο τραγούδι, όπως ξεχωριστό είναι και όλο το νησί. Τα βιώματα των ανθρώπων γίνονται ποίημα, τραγούδι, χορός, κέντημα, ζωγραφική κ.λ.π. Η γαλάζια θάλασσα, το αηδόνι, το θυμάρι και το λυγερό λύγισμα της λυγαριάς, όλα τούτα δίνουν χρώμα, τόνο, άρωμα και τσακίσματα μουσικά στο τραγούδι και στη συνέχεια τους χορευτές που προσπαθούν να μεταφέρουν με το σώμα τους το λύγισμα και τα τσακίσματα στις «γκάγκλες» του χορού.

  Ποια είναι η θεματολογία των τραγουδιών; Συνήθως για τι μιλούν οι στίχοι;
  Ο θαυμασμός του αρσενικού προς το ωραίο φύλλο είναι σε κάθε στίχο. Π.χ. «Στις σκάλες π’ ανεβαίνεις και στα σκαλώματα/ όλο τζιολβέδες κάνεις κι όλο καμώματα » /«Αχ στρατί το μονοπάτι, βάσανα ποχει η γι’ αγάπη …» Θα βρεις επίσης στον στίχο σοφά συμπεράσματα της ζωής. π.χ. «… Ακούστε! Δεν ακούστε τί κελαλείν η κίσσα;/ ος αγαπήσει κ’αρνηθεί να λιώνει μεσ’ την πίσα;/ Ακούστε! Δεν ακούστε τί κελαηδεί τ’ αηδόνι / ος αγαπήσει’ λικρινά να ζήσει χίλιοι χρόνοι»…

  Υπάρχουν παραδοσιακοί μουσικοί σήμερα στο νησί;
  Ίσως απίστευτο. Όμως υπέροχο. Έχουν ξεφυτρώσει κάτι φυντάνια μουσικών, που παίζουν παραδοσιακά όργανα και σε ξετρελαίνουν με το παίξιμο τους. Οι μεγάλοι σε ηλικία οργανοπαίχτες πάνω από 60 χρονών είναι λίγοι. Αυτοί έρχονται από γονείς οργανοπαίχτες, αλλά κατάφεραν να μεταδώσουν στα παιδιά τους την αγάπη προς την μουσική παράδοση. Εγώ τους συγχαίρω όλους, γονείς και παιδιά.

  Το γλέντι εξακολουθεί να ενώνει τους κατοίκους; Συγκεντρώνονται στα σπίτια, στις γιορτές;
  Το «γλέντι» στη Σαμοθράκη είναι για όλους. Κανείς δεν κάθεται να φυλάει την καρέκλα του. Μόλις ακουστεί η δοξαριά όλοι, μα όλοι «στο φτερό», για να χορέψουν. Κι αυτοί που λόγω ηλικίας δεν μπορούν χορεύουν, όσο μπορούν. Μα είναι δυστυχία μεγάλη να ακούς «… και τώρα που φιλόστοη μελαχρινούλα μου και νόστιμη…» οι άλλοι να τον «παν’ στο νύχι» κι εσύ να κάθεσαι. Μα δεν μπορείς σε «πετάει ο τόπος». Όσο για τα γλέντια που γίνονταν στα σπίτια, τώρα δεν χωρούν αυτά, διότι τον χώρο έπιασε η τηλεόραση…

  Το πανηγύρι, κατεξοχήν χώρος συγκέντρωσης και αφορμή για γλέντι, εξακολουθεί να έχει το χρώμα των περασμένων χρόνων; Έχασαν και τι τα πανηγύρια στις μέρες μας;
  Τα πανηγύρια είχαν «σκοπό». Ένα είδος νυφοπάζαρου. Να ανταμώσουν οι νέοι. «Αποτέλεσμα». Μετά από κάθε πανηγύρι «έπαιρναν κι έδιναν τα προξενιά». Σήμερα η ανάγκη αυτή του ανταμώματος δεν υπάρχει, γι’ αυτό και τα πανηγύρια… (δεν τολμώ να πω την λέξη. Πέθαναν). Τώρα μόνο μνημόσυνο μπορείς να το πεις το πανηγύρι.

  Τι είναι αυτό που σας οδηγεί να κάνετε τραγούδι τη χαρά, τη λύπη, τον πόνο, τον έρωτα;
  Η ανάγκη να πεις, να διηγηθείς, να μεταφέρεις, να μεταδώσεις αυτό που βλέπεις, ακούς, αισθάνεσαι γίνεται ποίημα, τραγούδι, εικόνα. Αυτό το είδος έκφρασης είναι ένα από τα πολλά δώρα του Θεού στον άνθρωπο. Μα τι λέω άνθρωπο; Όλα τα ζωντανά «πάσα πνοή» υμνεί, παρακαλεί, ευχαριστεί. Τραγούδι έγινε η φυλακή «Στα καφάσια τα ψηλά μ’ έχουνε κλειστή /Και κλαίγω για την τύχη μου γιατ’ εκείνη/ μ’ έχει φυλακή …». Τραγούδι επίσης έγινε ο έρωτας του νέου «Για βγεες στο μπαλκονάκι… στείλε μου τα φιλιά σου μ’ ένα βασιλικό…». «Ξύπνα θεά της γειτονιάς, χρυσή μηλιά με τ’ άνθη ξύπνησε συ που μ’ έβαλες στου έρωτα τα πάθη…».
  

• 4:16

  Το «Στρατηγικό Βάθος» των τουρκικών μεθοδεύσεων εναντίον Ελλάδας-Κύπρου

   » ‎ LoMak's Blog
  Σάββας Ιακωβίδης Ο Παναγιώτης Ήφαιστος, καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και Στρατηγικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς, αναλύει την τουρκική πολιτική, όπως αυτή κωδικοποιείται στο κυκλοφορούν βιβλίο του Αχμέτ Νταβούτογλου. Το διασάλπισαν πριν από δυόμισι χιλιάδες χρόνια ο Θουκυδίδης και ο Σουν Τζου. Η κατανόηση των σχεδίων του αντιπάλου και του συστήματος μέσα στο οποίο δρα, είναι εκ των ων ουκ
• 3:46

  Πανηγυρική συνάντηση Νέο-οθωμανών και Οθωμανών

   » ‎ LoMak's Blog
  Erkan Murat, the architect of the project. Read more... Τον προσεχή Οκτώβριο θα λάβει χώρα στην Κωνσταντινούπολη (πολιτική πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 2010) ένα πρωτόγνωρο γεγονός. Οκτώ δεκαετίες μετά από την ανακήρυξη της Τουρκικής Δημοκρατίας προσκλήθηκαν και θα μεταβούν στην Κων/πολη, τα επιζώντα μέλη πρώτου και δεύτερου βαθμού συγγένειας της

• 1:08

  Θανάσης Λεβέντης: Δεν μπορούμε να αποδεχτούμε ότι στο μόνο μέγεθος- συντελεστή της παραγωγής που θα έχουμε επεμβάσεις θα είναι η εργασία

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Τελικά υπό το βάρος των πιέσεων (εσωκομματικών και των υπόλοιπων κομμάτων) ο υπουργός εργασίας Ανδρέας Λοβέρδος προτείνει να περάσουν οι επώδυνες αλλαγές στο Εργασιακό από τη Βουλή και όχι με Προεδρικό Διάταγμα.( ίσως ήταν και η αρχική επιλογή αλλά για λόγους επικοινωνιακούς ώστε η συζήτηση να φύγει από το πραγματικό πρόβλημα και να επικεντρωθεί στη διαδικασία που βεβαίως θέτει και ζητήματα συνταγματικότητας)
  
  Ποιες όμως είναι αυτές οι αλλαγές? Οι βασικές είναι οι εξής:
  
  1. Το θέμα της μείωσης των αποζημιώσεων
  
  2. Η αύξηση του ποσοστού των απολύσεων από 2% σε 5%
  
  3. Η διαιτησία ( πλέον είναι στις διαθέσεις του εργοδότη)
  
  4. Οι μισθοί στους νέους εργαζομένους από 18-25 ετών, που θα μπορούν να είναι στο 80% ή στο 85% του κατώτατου μισθού
  
  Η σημερινή αγορά εργασίας στην ΕΛΛΑΔΑ
  
  Στην πραγματικότητα σήμερα έχουμε πολλαπλές αγορές εργασίας.
  
  • εργασιακή ασφάλεια τους εργαζόμενους στο Δημόσιο
  
  • ισχυρή προστασία των εργαζομένων στον ευρύτερο δημόσιο τομέα (ΔΕΚΟ- ΟΤΑ) ,
  
  • σχετική ασφάλεια των εργαζομένων σε μεγάλες ιδιωτικές εταιρείες
  
  • εργασιακός μεσαίωνα ( μπλοκάκια, μετανάστες, μαύρη εργασία ) που σε πολλές περιπτώσεις καταλήγει σε πλήρη ανομία που αφορά τους εργαζόμενους σε μεσαίες και μικρές επιχειρήσεις
  
  Στην Ελλάδα έχουμε ένα περιοριστικό και ρυθμιστικό πλαίσιο απασχόλησης. Έχουμε ταυτόχρονα και ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά σε ανεργία στις γυναίκες και τους νέους. Ο κυρίαρχος λόγος( εργοδοτών και κυβέρνησης) είναι ότι όσο πιο σφικτό είναι το θεσμικό πλαίσιο των απολύσεων τόσο πιο δύσκολες είναι οι προσλήψεις, δηλαδή η αύξηση της απασχόλησης.
  
  Είναι όμως ακριβώς έτσι ή μόνο έτσι?
  
  Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΜΑΣ
  
  Τα της κρίσης του δημόσιου χρέους στη χώρα μας τα γνωρίζουμε , τα υφισταμεθα όλοι και πολλοί περισσότερο μεγάλες κατηγορίες μισθωτών και όσοι δεν μπορούν να βρουν δουλειά. Οι αποκλεισμένοι τώρα αλλά και όπως φαίνεται και στο διηνεκές
  
  Γνωρίζουμε επίσης, και αυτό έχει το ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ότι η χώρα μας πάσχει δομικά από το τεράστιο εξωτερικό έλλειμμα. Δεν παράγουμε ή δεν είμαστε ανταγωνιστικοί όταν παράγουμε. Εμείς είμαστε αυτή η αριστερά που την ενδιαφέρει η ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων. Γιατί μόνο έτσι θα έχουμε αύξηση του ΑΕΠ ,και φορολογικά έσοδα για το σύνολο και κυρίως αύξηση των θέσεων απασχόλησης
  
  Δεν μπορούμε να αποδεχτούμε ότι στο μόνο μέγεθος- συντελεστή της παραγωγής που θα έχουμε επεμβάσεις θα είναι η εργασία – οι εργασιακές σχέσεις. Καμιά ενέργεια, πρόταση , παρέμβαση δεν γίνεται από την πλευρά της κυβέρνησης για την οργάνωση της παραγωγής δημόσιων ή ιδιωτικών επιχειρήσεων στα επιχειρησιακά σχέδια στην έρευνα και την καινοτομία, στην ενδοεπιχειρησιακη εκπαίδευση ,στην εργασιακή υγιεινή και ασφάλεια
  
  Θα μπορούσαμε να συζητήσουμε ρυθμίσεις (επώδυνες για μια κατηγορία εργαζομένων που δεν παύει να είναι η μειοψηφία) που προτείνονται αρκεί να υπάρχει ταυτόχρονα μια ριζική εξισορρόπηση με:
  
  • χαλάρωση των μέτρων σε αυτούς που ανήκουν σε ευνοημένους από πλευράς εργασιακής ασφάλειας με ανταλλάγματα, θετικές παρεμβάσεις σε αυτούς ( στην πλειοψηφία δηλαδή) που βρίσκονται έξω από την ομπρέλα προστασίας. Τέρμα τα μπλοκάκια , κανείς απασχολούμενος σε προφανή σχέση εξαρτημένες εργασίας με μπλοκάκι .Όλοι υποχρεωτικά ασφαλισμένοι
  
  • Μηδενική ανοχή στον εργασιακό μεσαίωνα που φτιάχνει ένα μοντέλο φτηνιάρικης ανάπτυξης πέρα από τους νόμους και που καταστρέφει το περιβάλλον
  
  • Προστασία των εργαζομένων
  
  • Αναμόρφωση επιδόματος εργασίας
  
  • Πραγματική κατάρτιση των εργαζομένων( που μέχρι τώρα σε αυτό τον τομέα υπάρχει ένα μεγάλο φαγοπότι σε σχέση με τα επιδοτούμενα προγράμματα)
  
  Το πιο βασικό όμως είναι ο Ελεγκτικός μηχανισμός. Το Σώμα επιθεωρητών εργασίας πρέπει να στελεχωθεί με το απαραίτητο, κατάλληλο και καλά αμειβόμενο προσωπικό
  
  Πάνω από όλα αυτό που είναι κυρίαρχο είναι η αναγκαιότητα της ενίσχυση των κοινωνικών δομών, δηλαδή δίκτυ ασφάλειας των απέξω
  
  Αυτά για εμάς είναι κυρίαρχα. Μόνο μέσα από μια τέτοια θεώρηση και ταυτόχρονα, επαναλαμβάνουμε ταυτόχρονα και παράλληλα θα μπορούσαμε να δεχτούμε τη συζήτηση για άρση των επιμέρους διαστρεβλώσεων των εργασιακών σχέσεων που μπορεί να έχουν υπάρξει κατά τη διάρκεια χρόνων εφαρμογής τους που και τυχόν δεν αντιστοιχούν σε σημερινά δεδομένα
  
  Μείζων θέμα για εμάς είναι η διασφάλιση της συλλογικής διαπραγμάτευσης και η με κάθε τρόπο αποτροπή της ατομικής διαπραγμάτευσης του εργαζόμενου με τον εργοδότη.
  
  Για τα ζητήματα που κουβεντιάζουμε σήμερα για εμάς σημαντική είναι η επιχειρηματολογία που στις μέρες αυτές αναπτύσσουν έγκριτοι συνταγματολόγοι και εργατολόγοι που κάθε άλλο πάρα διάκεινται αρνητικά στην κυβέρνηση.
  
  Και στα 4 σημεία είστε εν αδίκω
  
  Επιπλέον αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, μετά τις παλινωδίες της Κυβέρνησης για το αν θα έρθουν οι αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις με προεδρικό διάταγμα ή με νομοσχέδιο, είναι το γεγονός ότι ο κ. Υπουργός ξεκίνησε την ομιλία του λέγοντας ότι το θέμα της διαιτησίας θα το έθιγε έτσι και αλλιώς. Μετά την ομιλία του κ. Πρωτόπαπα δήλωσε ότι αν δεν τα βρουν οι κοινωνικοί εταίροι δεν θα προχωρήσει. Τελικά ποια είναι η αλήθεια για να ξέρουμε και εμείς πως θα προχωρήσουμε;

• June 21, 2010
• 23:04

  Εἰς Ἥλιον

   » ‎ KPATYΛOΣ
  Τὰ τζιτζίκια
  
  
  
  Ἡ Παναγιὰ τὸ πέλαγο
  κρατοῦσε στὴν ποδιά της
  Τὴ Σίκινο τὴν Ἀμοργὸ
  καὶ τ᾿ ἄλλα τὰ παιδιά της
  
  Ἀπὸ τὴν ἄκρη τοῦ καιροῦ
  καὶ πίσω ἀπ᾿ τοὺς χειμῶνες
  Ἄκουγα σφύριζε ἡ μπουροῦ
  κι ἔβγαιναν οἱ Γοργόνες
  
  Κι ἐγὼ μέσα στοὺς ἀχινούς
  στὶς γοῦβες στ᾿ ἀρμυρίκια
  Σὰν τοὺς παλιοὺς θαλασσινούς
  ρωτοῦσα τὰ τζιτζίκια:
  
  - Ἔ σεῖς τζιτζίκια μου ἄγγελοι
  γειά σας κι ἡ ὥρα ἡ καλή
  Ὁ βασιλιὰς ὁ Ἥλιος ζεῖ;
  κι ὅλ᾿ ἀποκρίνονται μαζί:
  
  - Ζεῖ ζεῖ ζεῖ ζεῖ ζεῖ ζεῖ ζεῖ ζεῖ!
  
  (Ὀδυσσέας Ἐλύτης, «Τὰ Ρὼ τοῦ ἔρωτα»)

• 14:57

  Εκδήλωση της ΑΡιστεράς ΣΗμερα

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Η κρίση του πολιτικού μας συστήματος
  Δευτέρα, 21 Ιουνίου, στις 7.30 μ.μ., στο Εντευκτήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών(Ακαδημίας 48 & Σίνα) Ο Όμιλος Προβληματισμού και Παρέμβασης «ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΗΜΕΡΑ» (ΑΡ.ΣΗ.) διοργανώνει εκδήλωση με θέμα "Η κρίση του πολιτικού μας συστήματος".
  Θα μιλήσουν οι πανεπιστημιακοί: Νίκος Αλιβιζάτος, Έφη Γαζή, Αντώνης Μανιτάκης, Γεράσιμος Μοσχονάς και Ηλίας Νικολακόπουλος.

• 13:29

  Θράκη

   » ‎ Φάνης Μαλκίδης

  Παρουσίαση βιβλίου για την Αδριανούπολη, το Κάραγατς και την Νέα Ορεστιάδα.

  Στην κατάμεστη αίθουσα ξενοδοχείου της Αλεξανδρούπολης πραγματοποιήθηκε η παρουσίαση του βιβλίου των Δ. Κιηγμά και Γ. Ρυζιώτη «Αδριανούπολη- Κάραγατς- Νέα Ορεστιάδα. Μία πόλη».
  Η εκδήλωση έγινε στα πλαίσια των εκδηλώσεων «Τρένο του Πολιτισμού» της Νομαρχίας Έβρου και με τη στήριξη του Συλλόγου Ορεστιαδιτών Αλεξανδρούπολης και του Συλλόγου Φίλων της Αδριανούπολης. Η εκδήλωση ξεκίνησε με το χαιρετισμό του Μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως κ. Ανθίμου, ο οποίος συνεχάρη τους συγγραφείς και τους ευχήθηκε τα καλύτερα για τη συνέχεια. Χαιρετισμό απηύθυναν ο αντινομάρχης Έβρου Μ. Κογιουμτζής και οι πρόεδροι του Συλλόγου Ορεστιαδιτών Αλεξανδρούπολης κα Μουρούκη και του Συλλόγου Φίλων της Αδριανούπολης κα Αστρίδου, μιλώντας με τα καλύτερα λόγια για το έργο. Στη συνέχεια ο συντονιστής της εκδήλωσης δημοσιογράφος Δ. Κολλιός, έδωσε το λόγο στο Φάνη Μαλκίδη, ο οποίος πραγματοποίησε την παρουσίαση του βιβλίου, δίνοντας τη σημασία που έχει το κείμενο για τη διάσωση της ταυτότητας και της ιστορίας μίας από τις πιο σημαντικές πόλεις της Θράκης.
  Οι συγγραφείς με τη βοήθεια φωτογραφικού υλικού εξήγησαν τους λόγους για τους οποίους έγραψαν το βιβλίο και ευχαρίστησαν όλους αυτούς που συνέβαλλαν στην έκδοσή του, καθώς και τους συμπατριώτες τους που κατέκλυσαν το χώρο της εκδήλωσης.
  Οι συγγραφείς ανέφεραν ότι «το βιβλίο αυτό είναι αποτέλεσμα μιας πολύχρονης έρευνας και ενασχόλησης με την ιστορία του τόπου. Αφού έγινε μια συγκέντρωση σχετικών πηγών, δημιουργήθηκε η ανάγκη να γραφεί ένα βιβλίο που να περιλαμβάνει όλα εκείνα τα στοιχεία που καταδεικνύουν την συνέχεια των κατοίκων της Νέας Ορεστιάδας. Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου γίνεται μια προσπάθεια να αναδειχτεί η σημαντικότητα της Θράκης για όλο τον Ελληνισμό, και στη συνέχεια να γίνει φανερή η καταγωγή των κατοίκων της Νέας Ορεστιάδας από το Καραγάτς, την Αδριανούπολη, τα προάστιά της, και τους οικισμούς της…»
  H παρουσίαση του βιβλίου έκλεισε με τις αφηγήσεις παλιών Αδριανουπολιτών και με τις μελωδίες που χάρισε η Ασνίν Τιγκαριάν.

  

• June 20, 2010
• 23:57

  Περί ανανεωτικής αριστεράς

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Από τον ΑΝΤΑΙΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΙΔΗ

  Η δήλωση του Φώτη Κουβέλη, την περασμένη Κυριακή στην «Αυγή», ότι υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις για μια ανασύσταση και ανασυγκρότηση του ανανεωτικού χώρου, μπορεί να προβλημάτισε όσους έχουν βαρεθεί τις διασπάσεις στα γήπεδα της ελληνικής αριστεράς, σίγουρα όμως χαροποίησε όσους ένιωθαν ότι τα τελευταία χρόνια αυτό που ονομάζουμε ανανεωτική αριστερά είχε χαθεί στους δαιδάλους μιας μαξιμαλιστικής και συχνά αριστερίστικης πολιτικής, μιας πολιτικής που εκφράστηκε κυρίως από κάποιες δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και που καμιά σχέση δεν είχαν με αυτά που πρέσβευαν όσοι ήθελαν μια διαφορετική αριστερά ήδη από το 1968.

  Υπάρχει χώρος για τις απόψεις που πρεσβεύει ακόμα σήμερα η ανανεωτική πτέρυγα; Αυτό, ασφαλώς, μονάχα ο χρόνος θα μπορέσει να το κρίνει. Το σίγουρο όμως είναι ότι ένα μεγάλο τμήμα -το μεγαλύτερο τμήμα- αυτών των δυνάμεων δεν παρασύρθηκε από τις σειρήνες του ΠΑΣΟΚ (κι ας εξακολουθεί ο χώρος αυτός να λοιδορείται και να συκοφαντείται ως «δεκανίκι» του ΠΑΣΟΚ, λες και όσοι ήθελαν να πάνε στο κόμμα αυτό δεν μπορούσαν να πάνε...), ούτε όμως ένιωσε ποτέ οργανικό κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ. Κι αν θα έπρεπε να αναζητήσουμε τη βασική πολιτική ήττα του ανανεωτικού χώρου, θα την εντοπίζαμε στο γεγονός ότι η πλειοψηφία των στελεχών του σημερινού ΣΥΝ, στο δίλημμα «ανανεωτές ή αριστεριστές», δεν πείστηκε να διαλέξει τους ανανεωτές.

  Ο χώρος όμως υπάρχει. Μένει να αποδείξει ότι μπορεί να εκφέρει έναν δικό του αξιόπιστο λόγο και να εμπλουτίσει τις ιδέες ενός αριστερού και δημοκρατικού προβληματισμού που -ψέματα να λέμε τώρα;- γνωρίζει σε όλη την Ευρώπη μια πρωτοφανή κρίση. Η αριστερά σε όλη την Ευρώπη, από τη σοσιαλδημοκρατία μέχρι τους Πράσινους και τους δογματικούς κομουνιστές, και από τη Λισσαβώνα μέχρι τη Μόσχα, δεν έχει αυτή τη στιγμή να προτείνει κάτι που θα είναι θελκτικό και ρεαλιστικό συγχρόνως. Και, κατά κανόνα, είτε διαχειρίζεται τις κρίσεις με ρόλους που η ίδια δεν θα ήθελε να παίξει, είτε αυτοπεριορίζεται στην πολιτική της γκρίνιας και της άρνησης των πρωτοβουλιών που παίρνουν άλλες πολιτικές δυνάμεις.

  Να τελειώσανε τα μεγάλα οράματα; Πολύ πιθανό. Να βρισκόμαστε μπροστά σε νέες εξελίξεις και σε νέα πολιτικά σχήματα που σήμερα ούτε μπορούμε να φανταστούμε; Ίσως. Μέχρι τότε όμως, θα πορευόμαστε με αυτά που έχουμε - και οι ψηφοφόροι που ψήφισαν τους τέσσερις αποσχισθέντες βουλευτές (θα πρόσθετα κι αυτούς που ψήφισαν τον Παπαδημούλη) περιμένουν... Αλήθεια, τι περιμένουν; Ας επιχειρήσουμε να φανταστούμε έναν δεκάλογο για ένα ιδανικό κόμμα που θα άρεσε στον υπογράφοντα.

  1) Ένα κόμμα που θα έχει λυμένα τα προβλήματα με τα αρνητικά εκείνα γνωρίσματα της ιστορίας του παγκόσμιου κομουνιστικού και αριστερού κινήματος. Ο σταλινισμός δεν μπορεί να είναι πηγή έμπνευσης για κανέναν σύγχρονο αριστερό - ούτε ως ιστορία, ούτε ως μέθοδος ούτε ως νοοτροπία.

  2) Ένα κόμμα που θα έχει στα εμβλήματά του τις ιδέες του σοσιαλισμού με δημοκρατία, ένα κόμμα που δεν θα καλλιεργεί το «ταξικό μίσος», αλλά θα επιδιώκει τις ευρύτερες συναινέσεις. Ένα κόμμα μαχητικό, που όμως δεν θα παρεκκλίνει ποτέ και για τίποτα από το δημοκρατικό παιχνίδι.

  3) Ένα κόμμα στο οποίο η λέξη ρεφορμισμός δεν θα αποτελεί βρισιά, αλλά τίτλο τιμής. Οι μεταρρυθμίσεις πρέπει να είναι στο κέντρο της δράσης ενός σύγχρονου αριστερού κόμματος.

  4) Ένα κόμμα που θα υπερασπίζεται και θα εκφράζει τις πιο αδύναμες κοινωνικές τάξεις στις πόλεις και στην ύπαιθρο, χωρίς να γίνεται δούλος των συντεχνιακών διεκδικήσεων. Δεν γίνεται όποιος απεργεί να έχει και δίκιο, ή να αδιαφορεί για το γενικότερο καλό. Ένα κόμμα που δεν θα θυσιάζει την οικολογική του ευαισθησία λόγω κάποιων επιμέρους συμφερόντων, ακόμα κι όταν αυτά έχουν «λαϊκό» προφίλ.

  5) Ένα κόμμα που θα είναι αμείλικτο σε οποιουδήποτε τύπου διαφθορά. Που θα ελέγχει και θα ελέγχεται.

  6) Ένα κόμμα που δεν θα θέλει να μένει μονάχα στην αντιπολίτευση. Στο πρόγραμμά του θα πρέπει να υπάρχει και η δυνατότητα συμμαχικών κυβερνήσεων - η μόνη διέξοδος από τον δικομματισμό σήμερα στην Ευρώπη.

  7) Ένα κόμμα με σύγχρονο πολιτικό λόγο. Ένα κόμμα που θα αντιμάχεται τον λαϊκισμό ακόμα και στις τάξεις του και δεν θα χαϊδεύει π.χ. τους νέους ακόμα κι όταν αυτοί καίνε βιβλιοθήκες.

  8) Ένα κόμμα που θα αντιμάχεται τους εθνικισμούς, αλλά δεν θα φοβάται να κάνει εθνική πολιτική.

  9) Ένα κόμμα αντικομφορμιστικό, που θα αντιμάχεται κάθε πολιτικό, φυλετικό, κοινωνικό ή σεξουαλικό ρατσισμό.

  10) Ένα κόμμα ικανό να λέει «συγνώμη, λάθος». Και που θα χειροκροτεί όσα καλά θα κάνουν οι αντίπαλοί του. Χωρίς κόμπλεξ.

  Πηγή: Κυριακάτικη ΑΥΓΗ
  

  
• 17:05

  Συγκλονιστικές οι μαρτυρίες από τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα για τα κέντρα κράτησης μεταναστών

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων η 20η Ιουνίου, αφιερωμένη στα εκατομμύρια ανθρώπων που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους λόγω βίαιων συγκρούσεων, εκτεταμένης καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ή της φτώχειας για να βρουν καταφύγιο σε μια πιο ασφαλή χώρα. Κάθε χρόνο δεκάδες χιλιάδες μετανάστες και αιτούντες άσυλο φτάνουν στην Ελλάδα, μία από τις κύριες πύλες εισόδου προς την Ευρωπαϊκή Ένωση. Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα παρουσίασαν σε συνέντευξη Τύπου έκθεση που καταγράφει τις αντίξοες συνθήκες κράτησης των μεταναστών που κρατούνται σε τρία κέντρα κράτησης: στην Παγανή της Λέσβου, στη Βέννα της Ροδόπης και στο Φυλάκιο στον Έβρο.
  Η έκθεση «Μετανάστες χωρίς έγγραφα: Ζωές υπό κράτηση» καταδεικνύει ότι οι συνθήκες στα κέντρα κράτησης δεν ανταποκρίνονται στα εθνικά και διεθνή πρότυπα. Συχνά χρησιμοποιούνται ακατάλληλα κτίρια για την κράτηση των μεταναστών. Τόσο στη Βέννα, όσο και στην Παγανή, τα κέντρα κράτησης είναι παλιές αποθήκες, οι οποίες δεν ενδείκνυνται για ανθρώπινη διαβίωση. Ο συνωστισμός αποτελεί επίσης μόνιμο πρόβλημα σε κάποιους από αυτούς τους χώρους. Κατά περιόδους αντιστοιχούν λιγότερα από 1,5 τετραγωνικά μέτρα ανά άτομο.
  Οι συνθήκες υγιεινής είναι συνήθως πολύ άσχημες. Και στα τρία κέντρα κράτησης πόσιμο νερό είναι διαθέσιμο μόνο από τις βρύσες στο χώρο των αποχωρητηρίων. Όταν το κέντρο κράτησης είναι υπερπλήρες υπάρχει μόνο ένα αποχωρητήριο και ένα ντους σε λειτουργία για να καλύψει τις ανάγκες 150 ατόμων. Επιπλέον, δεν επιτρέπεται στους κρατούμενους μετανάστες να βγαίνουν έξω από τα κελιά τους τακτικά και οι οικογένειες δεν μπορούν να μένουν μαζί. Σύμφωνα με την έκθεση των Γιατρών Χωρίς Σύνορα το πρόβλημα είναι ιδιαίτερα έντονο στα κέντρα κράτησης του Φυλακίου και της Παγανής. Επίσης, υπάρχει ελάχιστη δυνατότητα επικοινωνίας μεταξύ των μελών μιας οικογένειας που κρατούνται συνήθως σε χωριστούς θαλάμους.Δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη για την κάλυψη των αναγκών ευάλωτων ομάδων, όπως οι ασυνόδευτοι ανήλικοι, οι έγκυες γυναίκες και τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Επίσης, οι μετανάστες και οι αιτούντες άσυλο δεν έχουν επαρκή πληροφόρηση για τη νομική τους κατάσταση και το σύστημα κράτησης, ενώ δεν υπάρχουν διερμηνείς.
  Οι μετανάστες εξέφραζαν συχνά παράπονα στις ομάδες των Γιατρών Χωρίς Σύνορα για την ανεπαρκή ιατρική φροντίδα και τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν στην επικοινωνία με τους γιατρούς.
  Μαρτυρίες μεταναστών
  Επιβιώνοντας από ένα επικίνδυνο ταξίδι προς την Ελλάδα και έχοντας την ελπίδα ότι το μέλλον τους θα είναι σαφώς καλύτερο από αυτό που θα τους εξασφάλιζε η πατρίδα που άφησαν πίσω τους, πολλοί από τους μετανάστες καταλήγουν να φυλακίζονται στα κέντρα κράτησης της χώρας μας ακόμη και για έξι μήνες.«Οι άνθρωποι μπορούν να τρελαθούν εδώ μέσα. Δεν σκοτώσαμε κανέναν. Δεν ληστέψαμε κανέναν. Γιατί είμαστε στη φυλακή; Είμαι εδώ 10 μέρες και νομίζω ότι η ζωή μου πηγαίνει προς τα πίσω. Θέλω η ζωή μου να πάει μπροστά. Εδώ το μόνο πράγμα που μπορώ να κάνω είναι να σκέφτομαι και να κοιμάμαι. Δεν θέλω να σκέφτομαι τη ζωή μου. Στενοχωριέμαι και μπορεί να κάνω κακό στον εαυτό μου ή σε άλλους. Αν μείνω εδώ για πολύ ακόμα θα κάνω κακό στον εαυτό μου». Έφηβος από το Αφγανιστάν, 16 ετών
  «Εδώ μέσα είναι πολύ άσχημα. Κάνει πολύ κρύο. Στο κελί μας η θέρμανση δεν λειτουργεί εδώ και τρεις μέρες. Δεν μας δίνουν πιρούνια και μαχαίρια να φάμε το φαγητό. Αυτό δεν είναι Ευρώπη». Έφηβος από το Αφγανιστάν, 16 ετών
  «Τον επόμενο μήνα θα κλείσουμε τρία χρόνια γάμου με τη γυναίκα μου. Αυτή είναι η πρώτη φορά που χωρίζουμε. Είναι πολύ δύσκολο για μένα. Όταν μας συνέλαβαν δεν ήθελα να την αφήσω να φύγει, αλλά οι αστυνομικοί μας έσπρωξαν μακριά. Αυτή είναι τώρα σε άλλο κέντρο κράτησης και δεν μπορώ να τη δω. Δεν ξέρω πότε θα απελευθερωθεί. Ελπίζω να μας απελευθερώσουν μαζί. Μίλησα μαζί της μόνο μία-δύο φορές στο τηλέφωνο. Έχει πρόβλημα με την καρδιά της και ανησυχώ πολύ για αυτή». Άνδρας από το Ιράν, 28 χρονών«Ανησυχώ πολύ ότι το παιδί μου θα γεννηθεί και ο πατέρας του δε θα είναι εδώ. Δεν μπορώ να είμαι εδώ μόνη μου. Θέλω να είμαι με τον άνδρα μου». Γυναίκα από την Παλαιστίνη, έγκυος 20 ετών

• 16:54

  Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ: Το Βυζάντιο ήταν μονοπολιτιστικό αλλά όχι μονοεθνικό

   » ‎ LoMak's Blog
  Παρόλο που η αφορμή της συνομιλίας μας με την Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ ήταν η επέτειος της Άλωσης, εντούτοις θεωρήσαμε πως αυτό αποτελεί μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για να της απευθύνουμε ερωτήσεις εφ' όλης της... βυζαντινής ύλης. Συνέντευξη στον Στέλιο Κούκο Το ιδιαίτερο όμως στην περίπτωση της κορυφαίας στον κόσμο βυζαντινολόγου είναι η ξεχωριστή ενάργεια με την οποία παρακολουθεί και τα
• 16:16

  Νεο-οθωμανισμός, το πιο ισχυρό χαρτί της Άγκυρας

   » ‎ LoMak's Blog
  Αν και δεν είναι Αραβας, ο τούρκος πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν «συναντάται»- μέχρις ενός σημείου- με τον πρόεδρο του Ιράν Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ με μια υπέρμετρη φιλοδοξία: να ηγηθεί του μουσουλμανικού κόσμου. Να επιτύχει δηλαδή αυτό που επιχείρησε, με περιορισμένη επιτυχία, ο εθνικιστής πρόεδρος της Αιγύπτου (από το 1954 ως το 1970) Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ

• 12:38

  Πάμε σαν άλλοτε ή αλλιώς της πολιτικής το Remix

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Της Ευγενίας Ηλιοπούλου
  
  

  Το remix είναι μία εναλλακτική εκδοχή ενός τραγουδιού με βάση την αρχική έκδοση του τραγουδιού(στοίχος, μουσική). Ο όρος αυτός χρησιμοποιείται επίσης για κάθε μεταβολές από το τραγούδι, ταινία η λογοτεχνικό έργο. Στην Πολιτική τι γίνεται;
  
  

  Το remix είναι μία μόδα τελευταίων 15 χρονών στην ελληνική μουσική. Ξάφνιασε πολλούς λάτρεις των παλιών επιτυχιών. Μερικά, πράγματι, ήταν πετυχημένα ("ας ερχόσουν για λίγο…") Η εφαρμογή του Surround sound περιλαμβάνει μια σειρά από τεχνικές για τον εμπλουτισμό της αναπαραγωγής ήχου θα επέμβουν στην ποιότητα μιας πηγής ήχου με τα ακουστικά κανάλια αναπαράγονται με νέα διακριτά ηχεία. Η τρισδιάστατη (3D) σφαίρα της ανθρώπινης ακοής μπορεί να είναι πετυχημένη με κανάλια ήχου πάνω και κάτω από τον ακροατή. Συχνά το αποτέλεσμα είναι χειρότερο από το αρχικό μουσικό κομμάτι. Νιώθεις, σε όλο το μεγαλείο της, την απελπισία και την έλλειψη φαντασίας του "καλλιτέχνη". Αντιλαμβάνεσαι., από πρώτο χέρι ότι στέρεψε η φαντασία και δημιουργικότητά του και τρώει από τα περσινά ξινά σταφύλια. Γαντζώνεται με κόλπα, ενορχηστρώσεις και εναλλαγή ρυθμού(hip hop) στην φήμη, στην ιστορία, την δόξα και την χάρη ενός παλιού τραγουδιού. Τρέφει κρυφή ελπίδα ότι θα τραβήξει πάνω του την προσοχή του κόσμου για να καρπωθεί την επιτυχία με την νέα εκδοχή. Παίρνει το αρχικό κομμάτι, το κόβει και το ράβει στα μέτρα του, το βαφτίζει μοντέρνο και ισχυρίζεται ότι το κομμάτι κερδίζει επειδή του προσθέτει ένα κράμα δροσιάς και ρυθμού.

  
  Στην χώρα μας υπάρχουν πολιτικοί που δοκιμάζουν την συνταγή του remix στην πολιτική αρένα .Πατάνε πάνω στην ιστορία, στα παλιά συνθήματα και τα οράματα του παλαιού κινήματος για να στήσουν το δικό τους κάστρο. Έτσι δεν ξέρουμε που πήγε η άκρα δεξιά, η κεντροδεξιά και η νέα πράσινη ανάπτυξη. Όπως ήταν φυσιολογικό μολύνθηκε και η Αριστερά. Το remix που δεν μας βρήκα καθόλου σύμφωνους, μας εξόργισε τους περισσότερους ήταν αυτό του ΠΑΣΟΚ. Από σοσιαλιστικό κόμμα κοντά στο λαό, ισχυριζόμενο ότι υπηρετεί το λαό, έφτασε τσιράκι του Δ.Ν.Τ. που εφαρμόζει σκληρά μέτρα τόσο στο ασφαλιστικό όσο και στο εργασιακό τοπίο της Ελλάδας μας. Η νέα Τάξη Πραγμάτων εφαρμόζετε στην δύνη των καιρών και οι "ευεργέτες" μας κάνουν επώδυνες διαπραγματεύσεις και βλαβερές δηλώσεις. Πως γίνεται και υπάρχει τέτοια διάσταση ανάμεσα σε αυτά που δηλώνει ο κύριος Λοβέρδος και αυτά που δηλώνει το ΔΝΤ ότι απαίτησε από την Ελλάδα; Πονάει ο κύριος Γ.Α. Παπανδρέου όταν εφαρμόζει το ασφαλιστικό! Υποφέρει όταν ο κόσμος υποχρεούται να ζήσει κάτω από το επίπεδοι φτώχιας! Κατανοεί ότι εκπροσωπεί μεγάλα ιδανικά και υπάρχει πρόβλημα στην εφαρμογή της λιτότητας αλλά προχωράει στα δύσκολα και όποιον πάρει ο Χάρος! Δεν βλέπει ότι η ανεργία έχει πάρει την ανιούσα (να μην φτάσουμε την Ισπανία 19%) και ότι το ασφαλιστικό καταδικάζει τον συνταξιούχο. Αν θα άλλαζε θέση με έναν ασφαλισμένο που πλησιάζει την στιγμή της συνταξιοδότησης θα έβλεπε καθαρά ότι τον καταδικάζει σε μιζέρια και σε αφανισμό.

  
  Το remix, όταν εφαρμόζεται στην πολιτική, είναι ριψοκίνδυνο παιχνίδι. Πάμε σαν άλλοτε λέει ο Κ. Γιαννίδη Που πάει η Πράσινη Ανάπτυξη; Ανησυχεί για το μέγεθος της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής αλλά δεν ελέγχει πώς μπήκαν στην πολιτική τα δικά της πράσινα παιδία και πως ζούνε τώρα. Δείχνει διατεθειμένη να μας βάλει τα δύο πόδια σε ένα παπουτσάκι αλλά έχει επιλεκτική αμνησία αδυνατώντας να θίξει τα του οίκου της. Πήγε κανείς φυλακή; Θα μεταφέρει στα εξεταστικά κέντρα βαθμολογητές ,από την επαρχεία ,που δεν απεργούν. Κάποτε φέρνανε τα Unimog του στρατού τους απεργοσπάστες για να καλύψουν με τους χώρους των επιχειρήσεων όπου οι εργάτες έκαναν απεργία και κατάληψη. Θα τω κάνει και σε άλλες απεργίες; Που πήγαν οι : η Εθνική Ανεξαρτησία η Λαϊκή Κυριαρχία ,η Κοινωνική Απελευθέρωση και η Δημοκρατική διαδικασία του 1977;
  
  

  
• 12:32

  Η ΑΡ.ΣΗ. μετέχει στην πανελλαδική συνδιάσκεψη της «Πρωτοβουλίας για τη Δημοκρατική και Ανανεωτική Αριστερά».

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Συνεπής με τις καταστατικές αρχές της για την υπεράσπιση των ιδεών της ανανεωτικής και διαρκώς ανανεούμενης αριστεράς, η ΑΡ.ΣΗ. χαιρετίζει την απόφαση της Ανανεωτικής Πτέρυγας του ΣΥΝ να αναλάβει πρωτοβουλία για την ανασυγκρότηση του ευρύτερου χώρου της ανανεωτικής και δημοκρατικής αριστεράς. Είχαμε από νωρίς επισημάνει την επικίνδυνη διολίσθηση του Συνασπισμού, κομματικού φορέα του χώρου, σε συμμαχίες και πολιτικές που αλλοίωναν τόσο το ιστορικό όσο και το σύγχρονο περιεχόμενο της ανανεωτικής αριστεράς, συρρικνώνοντας το συμβολικό της κύρος αλλά και την πολιτική απήχησή της, μέσα στη ελληνική κοινωνία.
  
  Από την ίδρυση του ομίλου μας, παρουσιάζοντας μια δέσμη ιδεών και επεξεργασμένων προτάσεων, επικεντρώσαμε τις παρεμβάσεις μας, στην προσπάθεια επαναφοράς της δημοκρατικής αριστεράς στο πολιτικό προσκήνιο, μακριά από τον αδιέξοδο καταγγελτισμό και την ψευδεπίγραφη επαναστατική ρητορεία. Παράλληλα, ανοίγοντας συζητήσεις για τα μεγάλα θέματα της ελληνικής κοινωνίας (παιδεία, ασφαλιστικό, εθνικά θέματα, Ευρώπη, βία, πολιτικό σύστημα κλπ) απευθυνθήκαμε σε ένα ευρύτερο ακροατήριο διανοουμένων, επιστημόνων και εν γένει προοδευτικών πολιτών που μοιραζόταν μαζί μας το προγραμματικό αίτημα του εκσυγχρονισμού της ελληνικής κοινωνίας με άξονα τις δομικές μεταρρυθμίσεις και γνώμονα την κοινωνική συνοχή και δικαιοσύνη.
  
  Σήμερα, και με δεδομένες τις συνθήκες της κρίσης, πιστεύουμε ότι οι διαδικασίες συγκρότησης του καινούργιου φορέα της ανανεωτικής αριστεράς, περνάνε υποχρεωτικά μέσα από νέες επεξεργασίες, νέες δομές και νέα προτάγματα, που επιβάλει η συγκυρία και τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας. Θεωρούμε επίσης ότι η πορεία προς την ανασυγκρότηση της ανανεωτικής αριστεράς δεν μπορεί παρά να περιλαμβάνει ένα συνολικότερο αναστοχασμό, που αφορά τις ιδεολογικές διαδρομές, τα διανοητικά εργαλεία, καθώς και τις κρίσιμες πολιτικές επιλογές του χώρου μας μέσα στη χρεοκοπημένη πια «μακρά μεταπολίτευση». Οργανικό στοιχείο αλλά και προϊόν αυτού του αναστοχασμού πρέπει να αποτελέσει και η διατύπωση ενός επίκαιρου πολιτικού σχεδίου, που θα διεκδικεί με ρεαλιστικό τρόπο την έξοδο από την κρίση σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο.
  
  Με αφετηρία αυτές τις εκτιμήσεις, ο όμιλός μας εκφράζει την πρόθεση να συμβάλει ουσιαστικά στη δημιουργία ενός νέου «δημόσιου χώρου» συζήτησης των ιδεών της ανανεωτικής αριστεράς αλλά και πολιτικής δράσης, στο πλαίσιο του υπό διαμόρφωση ανανεωτικού εγχειρήματος.
  
  Συμμετέχουμε ενεργά στο συντονισμό των δυνάμεων που στηρίζουν αυτό το εγχείρημα και καλούμε τον κόσμο της ανανεωτικής αριστεράς να πάρει μέρος στην αναγέννηση των ιδεών της. Μετέχουμε στην πανελλαδική συνδιάσκεψη της 27ης Ιουνίου της «Πρωτοβουλίας για τη Δημοκρατική και Ανανεωτική Αριστερά». Έχουμε τη βούληση να αλλάξουμε την πορεία της ανανεωτικής αριστεράς, διεκδικώντας την αυτοτελή δυναμική της ως υπαρκτού και δοκιμασμένου νεωτερικού ρεύματος ιδεών στην κοινωνία.
  
  Η ΑΡ.ΣΗ. καλεί τα μέλη και τους ανένταχτους φίλους της να συμβάλουν στην αποτελεσματικότητα αυτής της προσπάθειας.
  
  Το Δ. Σ. της ΑΡ.ΣΗ.

• 4:47

  «Χαλασοχώρηδες»: μονά-ζυγά δικά τους

   » ‎ LoMak's Blog
  Χρήστος Γιανναράς Μοιάζει απειλητικά δυσοίωνο: Ακόμα και με δεδομένη την κατάρρευση, με τη χώρα να επιτροπεύεται, να έχει ανταλλάξει την εθνική κυριαρχία με δανεικά, ακόμα και τώρα, είναι αδύνατο να βρούμε κοινή γλώσσα συνεννόησης. Τα κόμματα συνεχίζουν τον σκυλοκαβγά, όπως και χθες και πάντοτε, για φτηνές σκοπιμότητες ιδιοτέλειας. Οι συνδικαλιστές, με αρρωστημένη πώρωση, ιλιγγιώδη ασυνειδησία,

• June 19, 2010
• 22:49

  Νεα εμφάνιση...

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Η "Κόκκινη Πιπεριά" αλλάζει... εμφάνιση. Ανανεώνεται... Πάντα μαχητική, ανανεωτική. Με αριστερή άποψη για τη ζωή και τη κοινωνία...

• 15:37

  Το βραβείο Woodrow Wilson στον… Νταβούτογλου

   » ‎ LoMak's Blog
  Ο καταιγισμός διεθνών βραβείων που λαμβάνουν τους τελευταίους μήνες οι σύγχρονοι ηγέτες της Τουρκίας συνεχίστηκε με την απονομή στον υπουργό Εξωτερικών της χώρας του βραβείου «Woodrow Wilson for Public Service». Η απονομή έγινε σε κεντρικό ξενοδοχείο της Κωνσταντινούπολης από τον Μάικλ Βαν Ντάσεν, υποδιευθυντή του «Woodrow Wilson International Center».

• 15:33

  Φώτης Κουβέλης: "Οχι" σε συνεργασία με ΠΑΣΟΚ

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  "Οχι σε συνεργασία με ΠΑΣΟΚ. Δεν ετεροκαθοριζόμαστε και δεν συγκροτούμε την Δημοκρατικη Ανανεωτική Αριστερά για να λειτουργήσουμε ως παραπλήρωμα της όποιας άλλης πολιτικής δύναμης. Ο πολιτικός αυτοπροσδιορισμός μας και η διακριτή μας θέση ορίζονται από τις δικές μας ξεκάθαρες θέσεις.
  Οσοι επιλέγουν να μας επιτεθούν -και μάλιστα με πρόδηλο τον προσχηματικό λόγο- το πράττουν για να δικαιολογήσουν τις δικές τους τεράστιες ευθύνες για την διάσπαση της πολιτικής ενότητας του Συνασπισμού.
  
  Δεν θα παρακολουθήσουμε συμπεριφορές που θυμίζουν άλλες εποχές. Να τους θυμίσω μόνο ποιοι κράτησαν όρθιο τον Συνασπισμό, όταν τα προηγούμενα χρόνια πολλοί έφυγαν για το ΠΑΣΟΚ. Σήμερα, πολίτες που επένδυσαν με την ψήφο τους στο ΠΑΣΟΚ, αλλά και σε άλλες πολιτικές δυνάμεις, ανζητούν κοινωνικές και πολιτικές διεξόσους.
  Οφείλουμε να χτίζουμε γέφυρες διαλόγου και κοινής δράσης με τον κόσμο αυτό, που θα ξεκινούν από την αντίσταση, την ανατροπή και την αλλαγή των οικονομικών μέτρων και θα διεκδικούν την άπόκρουση της νεοφιλελέυθερης πολιτικής ".
  
  "Η επιλογή μας είναι συγκεκριμένη. Θέλουμε να εκφράσουμε μια Αριστερά της ευθύνης, να συσπειρώσουμε δυνάμης της εργασίας, ζωντανές δυνάμεις που διεκδικούν να βελτιώνουν τη θέση τους σε μια κοινωνία που αλλάζει. Επιλέξαμε υπεύθυνα να υπηρετήσουμε τη Δημοκρατική Αριστερά, που θέλει και ξέρει να αγωνίζεται με συγκεκριμένες θέσεις για να δίνει λύσεις στα προβλήματα της κοινωνίας και της χώρας, λύσεις προοπτικής, χωρίς να κλείνεται σε "ασφαλείς" απαντήσεις των περασμένων δεκαετιών. Μας αφορά η δυναμική θεώρηση των πραγμάτων και η διεκδικήση νέων κατανομών της πολιτικής και κοινωνικής ισχύος προς όφελος των εργαζομένων.
  Την απόφαση μας να αποχωρήσουμε από τον Συνασπισμό καθόρισαν αποκλειστικά η αντίθεση μας και οι διαφορές μας για την πολιτική του.
  Η πρωτοβουλία μας προσδιορίζεται από το περιεχόμενο της πολιτικής της Δημοκρατικής & Ανανεωτικής Αριστεράς. Αυτή η πολιτική θα καθορίζει τις ενέργεις και τις επιλογές μας. Κοιτάμε μπροστά"...
  
  Απόσπασμα από τη συνέντυξη του σ.Φώτη Κουβέλη που θα δημοσιευθεί στη κυριακάτικη Real News

• June 18, 2010
• 15:57

  Θράκη-Γενοκτονία- προσφυγικό ζήτημα

   » ‎ Φάνης Μαλκίδης

  ΦΑΝΗΣ ΜΑΛΚΙΔΗΣ:
  «Η εφαρμογή μιας ελληνικής πολιτικής για τη Θράκη, δεν πρέπει να εξαρτάται από μια ξένη δύναμη η οποία αμφισβητεί την εθνική κυριαρχία»
  «Ανάγκη δημιουργίας ενός μουσείου για τους πρόσφυγες που ήρθαν στην Ελλάδα το 1922»

  Συνέντευξη στο Θανάση Πολυμένη. Εφημερίδα «Πρωινός Τύπος Δράμας» 17 Ιουνίου 2010.
  ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ να δημιουργηθεί επιτέλους ένα μουσείο των προσφύγων που ήρθαν στην Ελλάδα το 1922, την πολιτική της Ελλάδας και της Τουρκίας στη Θράκη και την απουσία της Ελλαδικής πολιτείας από την παγκόσμια αναγνώριση της γενοκτονίας των, μιλάει στον «Πρωινό Τύπο» ο κ. Φάνης Μαλκίδης.
  O Φάνης Μαλκίδης γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη από γονείς πρόσφυγες από την Αδριανούπολη της ανατολικής Θράκης.
  Είναι διδάκτωρ κοινωνικών επιστημών και είναι μέλος της Διεθνούς Ένωσης για τη Μελέτη των Γενοκτονιών, η οποία το 2007 αναγνώρισε τη Γενοκτονία των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων.
  Έχει τιμηθεί από το Συμβούλιο Τύπου των Εθνικών Κοινοτήτων του Καναδά για τη συνεισφορά του στην προαγωγή του πολιτισμού και την αλληλοκατανόηση μεταξύ των εθνικών κοινοτήτων του Καναδά.

  ΘΠ:. κ. Μαλκίδη. Σε πρόσφατη ομιλία σας με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα Μουσείων που οργάνωσε το Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο της Νέας Ορεστιάδας, αναφερθήκατε στην ανάγκη δημιουργίας «ζωντανών μουσείων» για τον προσφυγικό ελληνισμό. Πώς ακριβώς θα μπορούσαν να δημιουργηθούν σήμερα τέτοια μουσεία και ποια είναι η προσφορά της Πολιτείας σ’ αυτό το ζήτημα;
  Φ.Μ: Είναι γεγονός ότι δεν υπάρχει μουσείο των προσφύγων που ήρθαν στην Ελλάδα το 1922. Ουσιαστικά δεν υπάρχει ένα μουσείο για ένα μέρος του ελληνικού λαού, το οποίο έζησε για χιλιάδες χρόνια στη Μικρά Ασία, στην Καππαδοκία, στον Πόντο, στην ενιαία Θράκη, ένας πληθυσμός ο οποίος έχει σημαντική προσφορά στον ελληνικό και παγκόσμιο πολιτισμό. Μία προσφορά η οποία διακόπηκε βίαια με τη Γενοκτονία, η οποία στοίχισε τη ζωή σε 1.000.000 Έλληνες, από τους 2.600.000 που ζούσαν στο οθωμανικό κράτος το 1914, και εξαφάνισε τα τεκμήρια της ελληνικής παρουσίας. Με εξαιρέσεις τις φιλότιμες προσπάθειες προσφυγικών σωματείων και άλλων φορέων – αναφέρω ενδεικτικά την Ένωση Σμυρναίων, το Κέντρο Θρακικών Μελετών, την Επιτροπή Ποντιακών Μελετών, το Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών, το Κέντρο Σπουδής του Μικρασιατικού Ελληνισμού του Δήμου Νέας Ιωνίας Αττικής- τα οποία διέσωσαν ένα μεγάλο μέρος του Ελληνισμού, η ελλαδική πολιτεία δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον για τη συγκρότηση μουσείων για τον Ελληνισμό της καθ΄ ημάς Ανατολής.
  Στην απουσία και στην ολιγωρία αυτή φαίνεται ότι θα απαντήσουν οι πρόσφυγες, ήδη το κάνουν από τη Νέα Ορεστιάδα μέχρι την Κρήτη και από την Ευρώπη μέχρι την Αυστραλία και τις ΗΠΑ. Το ζωντανό μουσείο είναι πραγματικότητα σε πολλές περιοχές της Ελλάδας και του εξωτερικού, είναι η τέταρτη γενιά προσφύγων, είναι η μεγάλη ανάγκη για να βρει ο Έλληνας την ταυτότητά του.

  Θ.Π:Τον τελευταίο καιρό βλέπουμε να αναπτύσσεται μια περίεργη κινητικότητα στη Θράκη. Έχουμε το περιστατικό της δασκάλας κας Χαράς Νικοπούλου στο Μεγάλο Δέρειο, έχουμε τα ζητήματα του τουρκικού Προξενείου και άλλα πολλά, που καθημερινά συνθέτουν ένα σκηνικό. Φαινομενικά, όλα μοιάζουν γνωστά και καθημερινά! Στο σύνολό τους όμως, κάτι αλλάζει στη Θράκη, όσον αφορά τη στάση της Τουρκίας. Πώς βλέπετε την εξέλιξη σ’ αυτή την περίεργη κατάσταση;
  Φ.Μ:Όπως είχε πει ο παλιός πρόεδρος της Γαλλίας Φρανσουά Μιτεράν «αποτελεσματική πολιτική είναι η τέχνη της διαχείρισης των συμβόλων».
  Η δημοσιοποίηση της επίσκεψης της τουρκικής αντιπροσωπείας δεν έπιασε απροετοίμαστη τη Θράκη και τους κατοίκους της, απλώς εξέπληξε με τη σημειολογία της. Για τους Θρακιώτες, η 14η Μαΐου είναι η ημέρα απελευθέρωσής τους το 1920, μετά από 600 (!) χρόνια. Η ημέρα αυτή επιλέχθηκε να επισκεφθεί την Ελλάδα ο πρωθυπουργός της Τουρκίας και μάλιστα είχε προετοιμασθεί και η επίσκεψή του και στη Θράκη. Αυτή αναβλήθηκε, σύμφωνα με τις δηλώσεις του ίδιου του Ερντογάν, ως «χειρονομία καλής θέλησης» έναντι της Ελλάδας, λόγω της οικονομικής συγκυρίας και «για να μην παρεξηγηθεί η επίσκεψη».
  Είναι γνωστό ότι έναν από τους κύριους μοχλούς πίεσης της τουρκικής πολιτικής προς την Ελλάδα, αποτελεί η Θράκη. Με μέσο το Τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής, επιχειρείται αρχικώς η χειραγώγηση των μουσουλμανικών μειονοτήτων, εκπέμποντας μηνύματα «συμβολικής και ουσιαστικής συνδιοίκησης» στην Θράκη.
  Παράλληλα εκτός από την προφανή εξωτερική απειλή και την αμφισβήτηση της κυριαρχίας της Ελλάδας στη Θράκη, υπάρχει και μία εσωτερική πτυχή αφού η κοινωνική και πολιτική συγκρότηση στην περιοχή, έχει μεγάλη Τουρκική δραστηριότητα:
  Α) οικονομική, ήδη έχει δοθεί στη δημοσιότητα η πρόθεση τουρκικών εταιρειών να αγοράσουν τα κουφάρια των βιομηχανιών στην Θράκη, Β) πολιτική με την διαχείριση της μειονοτικής ψήφου και Γ) κοινωνική- θρησκευτική, με την εκλογή των μουφτήδων και του μη διορισμού των ιμάμηδων από το ελληνικό κράτος, διαιωνίζοντας την εξάρτηση των θρησκευτικών λειτουργών από την Τουρκία.

  Θ.Π:Ζήτημα Πομάκων. Οι ίδιοι οι Πομάκοι, επιμένουν να δηλώνουν ότι δεν είναι Τούρκοι μουσουλμάνοι, αλλά Έλληνες μουσουλμάνοι πολίτες. Διαμαρτύρονται προς το ελληνικό υπουργείο Παιδείας, ότι αναγκάζονται να διδάσκονται την τουρκική γλώσσα σε μειονοτικά σχολεία και όχι την ελληνική, όπως οι ίδιοι επιθυμούν. Από την άλλη πλευρά, η ελληνική Πολιτεία μοιάζει να κωφεύει στα αιτήματά τους. Σπρώχνει η Ελλάδα τους Πομάκους προς την Τουρκία ώστε αυτοί να τουρκοποιηθούν πλήρους; Προσφέρει η Ελλάδα στην Τουρκία μια μειονότητα για κάποιο λόγο; Τι ακριβώς συμβαίνει μ’ αυτό το ζήτημα;
  Φ.Μ:Το σχέδιο που έχει σαν στόχο έχει την ομαδοποίηση της μειονότητας με βάση τη θρησκεία και η πολιτική της τουρκοποίησης των μουσουλμάνων πρέπει να σταματήσει.
  Όπως πρέπει να λυθεί και το ζήτημα των σχολείων όπου διδάσκεται μόνο η τουρκική γλώσσα, καταπιέζοντας και εξαφανίζοντας τις άλλες μειονοτικές γλώσσες, την πομακική και τη Ρωμανί.
  Το ζητούμενο για τη Θράκη σήμερα σε σχέση με την Τουρκία, είναι η απαλλαγή από τον εναγκαλισμό από ένα κράτος με φασιστικά- ρατσιστικά χαρακτηριστικά, ο εκδημοκρατισμός της κοινωνίας των μουσουλμανικών μειονοτήτων της Θράκης. Να αποκτήσει δηλαδή η μειονοτική κοινωνία πολυφωνία, αυτόνομη έκφραση, ταυτότητα και αυτοπροσδιορισμό, όπου έχει καταπιεσθεί και συμπιεσθεί (Πομάκοι-Ρωμά).
  Η κατάρρευση των δομών του τουρκικού κράτους στη Θράκη, δομές που θυμίζουν Εργκενεγκόν, δηλαδή κράτος- παρακράτος, αποτελεί βήμα ενίσχυσης της εθνικής κυριαρχίας, παράδειγμα απελευθέρωσης και εκσυγχρονισμού των μουσουλμάνων, αποκόπτοντάς τους από τους εθνικιστές κεμαλικούς Τούρκους.
  Η τουρκική πολιτική όπως αυτή εμφανίστηκε με την πρόσφατη επίσκεψη του Ερντογάν δεν πρέπει να συνεχιστεί άλλο για τη Θράκη. Η εφαρμογή μίας ελληνικής πολιτικής για την περιοχή, την πλειονότητα και τη μειονότητα, δεν πρέπει να εξαρτάται από μία ξένη δύναμη που εδώ και δεκάδες χρόνια αμφισβητεί την εθνική κυριαρχία. Για να πάνε μπροστά οι διμερείς σχέσεις οφείλουν να κοιτούν και πίσω, δηλαδή την ιστορία. Αυτή είναι η βασική θέση όλων των θεωριών των Διεθνών Σχέσεων.

  Θ.Π:Από το 1908 έως και το 1923 οι ομαδικές σφαγές και εκτοπίσεις των Ελλήνων από τους Τούρκους, είχαν ως στόχο να αφανίσουν τον Ελληνισμό και να προωθήσουν το όραμα του Παντουρκισμού. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι σήμερα η Τουρκία, μέσω της επεκτατικής της πολιτικής έναντι της Ελλάδας, συνεχίζει να προωθεί το όραμα του Παντουρκισμού ή μήπως έχουν αλλάξει τα συμφέροντά της; Την ενδιαφέρει δηλαδή μόνο η οικονομική εκμετάλλευση του Αιγαίου ή μήπως ενδιαφέρεται και για κάτι περισσότερο από αυτό;
  Φ.Μ:Η Τουρκία και οι μηχανισμοί της σε όλον τον κόσμο εφευρίσκουν διάφορα σενάρια προκειμένου να δικαιολογήσουν τις μαζικές εκτοπίσεις και τελικώς τις μαζικές δολοφονίες ενάντια στους Έλληνες. Προσπαθούν να δικαιολογήσουν τους Νεότουρκους, τους διδάξαντες το ρατσισμό και εθνικισμό στους Γερμανούς Ναζί, καθώς και τους Κεμαλικούς.
  Στο εξωτερικό, η Τουρκία αφιερώνει ένα διαρκώς αυξανόμενο προϋπολογισμό σε προγράμματα που αποσκοπούν να δώσουν μια άσπιλη εικόνα για το παρελθόν της και να της εξασφαλίσουν καλές σχέσεις. Επίσης απειλεί για την οργάνωση εκδηλώσεων για τη Γενοκτονία και στοχοποιεί όσους ασχολούνται με την ανάδειξή της, παρεμβαίνοντας σε ξένες κυβερνήσεις για να αποτραπεί η είσοδος και η δραστηριότητα σε ακαδημαϊκούς και πολιτικούς που ασχολούνται με τη Γενοκτονία.
  Στο εσωτερικό η Τουρκία προσπαθεί να συσπειρώσει το εθνικό συναίσθημα γύρω από γεγονότα, όπως τα μνημόσυνα των θυμάτων της Τουρκίας κατά την περίοδο 1915-1918, ή ημέρες μνήμης και τιμής ορισμένων υπευθύνων της γενοκτονίας (μεταξύ των οποίων οι Μουσταφά Κεμάλ, και οι ηγέτες των Νεότουρκων, ο Ταλάτ, ο Ενβέρ, Τζεμάλ, ή ο Τοπάλ Οσμάν), καθώς και με τη δημιουργία «ινστιτούτων» και άλλων «κέντρων τουρκικών μελετών».
  Τίθεται το ερώτημα γιατί οι Νεότουρκοι και οι Κεμαλικοί συνειδητά επεδίωξαν την εξόντωση των Ελλήνων; Ο κυριότερος λόγος ήταν χωρίς αμφιβολία τα εθνικιστικά αισθήματα, που ενισχύθηκαν μετά το 1908 και οπωσδήποτε μετά την επικράτηση του Μουσταφά Κεμάλ, ενώ δεν πρέπει να παραβλεφθούν οι ρατσιστικές θεωρίες που αναπτύχθηκαν από τα δύο αυτά εθνικιστικά κινήματα.
  Όλες οι διαδοχικές κυβερνήσεις της Τουρκίας, αρνήθηκαν τη σχετική με τη γενοκτονία κατηγορία και δεν έπαψαν να αναπτύσσουν συντονισμένες προσπάθειες για να εμποδίσει κάθε αναγνώριση της γενοκτονίας, και κάθε έρευνα πάνω στα περιστατικά της γενοκτονίας.
  Η αλήθεια όμως, η πραγματικότητα δεν μπορεί να εμποδιστεί. Αυτό γίνεται αντιληπτό και στην ίδια την Τουρκία όπου έχει ξεκινήσει μία μεγάλη προσπάθεια ανάδειξης των γενοκτονιών και των διώξεων που έχουν υποστεί οι μη μουσουλμανικές μειονότητες. Η Τουρκία δεν μπορεί να συνεχίσει αρνούμενη την ευθύνη της για τη γενοκτονία των Ελλήνων για αυτό στρέφει την δραστηριότητα στο Αιγαίο, στην Κύπρο, στη Θράκη. Εκεί έχει το προνόμιο της δράσης. Στο ζήτημα της Γενοκτονίας όμως έχει την αντίδραση για αυτό και η ανασφάλειά της. Για αυτό και η βία που συνεχίζεται μέχρι σήμερα, από τη δολοφονία του καθολικού ιερέα Αντρέα Σαντόρο στην Τραπεζούντα μέχρι τη δολοφονία του Αρμένιου δημοσιογράφου Χραντ Ντίνκ, και του καθολικού επισκόπου στον Εύξεινο Πόντο Λουίτζι Καντονέζε.

  Θ.π: Ποια είναι η σημερινή κατάσταση σχετικά με τη γενοκτονία; Τι προοπτικές υπάρχουν σχετικά με την αναγνώρισή της;
  Φ.Μ: Οι επιλογές της Ελλάδας μετά την Γενοκτονία – σύμφωνο ελληνοτουρκικής φιλίας, πρόταση από τον Ελ. Βενιζέλο για απονομή βραβείου Νόμπελ ειρήνης στον Κεμάλ (!), αποσιώπηση της ιστορίας – ώθησε τη δεύτερη και την τρίτη γενιά προσφύγων σε δυναμική προσέγγιση της κατάστασης. Οι παλιοί πρόσφυγες συνάντησαν τις νέες γενιές, οι οποίες αναζήτησαν μία νέα σχέση με την ιστορία και την παράδοση, περνώντας σε νέες οδούς αναζήτησης της ταυτότητας. Και εν μέρει το έχουν πετύχει αν αναλογιστούμε το πρόσφατο παρελθόν της λήθης και το συγκρίνουμε με το παρόν της ενεργοποίησης και του μέλλοντος της δημιουργικής και της παραγωγικής μνήμης και ειδικότερα με τη διεθνή ανάδειξη του ζητήματος.
  Μέχρι σήμερα την γενοκτονία των Ελλήνων έχει αναγνωρίσει, το Σουηδικό Κοινοβούλιο, η Βουλή των Αντιπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας, πολιτείες, δήμοι και άλλοι φορείς των ΗΠΑ και η βουλή της Νότιας Αυστραλίας.
  Την υπόθεση έχει απασχολήσει το Οικονομικό και Κοινωνικό Συμβούλιο του ΟΗΕ, και τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη μετά από παρεμβάσεις μη κυβερνητικών οργανώσεων.
  Η γενοκτονία τέθηκε στην Επιτροπή Ευρωπαϊκών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (5 Σεπτεμβρίου 2006), με την κατάθεση της έκθεσης του Ολλανδού ευρωβουλευτή Camiel Eurlings, ο οποίος ανέφερε τις παρατηρήσεις τους για την πρόοδο της Τουρκίας, στην πορεία για την Ευρωπαϊκή της ένταξη.
  Επίσης το Δεκέμβριο του 2007, η Διεθνής Ένωση Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών (International Association of Genocide Scholars –IAGS) αναγνώρισε με ψήφισμά της τη Γενοκτονία των Ασσυρίων και των Ελλήνων στο διάστημα 1914-1923, ψήφισμα στο οποίο κατέληξε μετά από ψηφοφορία μεταξύ των μελών της.
  Παρά την απουσία της ελλαδικής πολιτείας, διαπιστώνεται ότι Έλληνες κυρίως της Διασποράς και Φιλέλληνες, έχουν αναδείξει το ζήτημα και έχουν πετύχει σημαντικά αποτελέσματα, εάν αναλογιστούμε, ότι είναι μόνοι.
  Ωστόσο η προσπάθεια συνεχίζεται, έχει αποτελέσματα και το επόμενο διάστημα θα είμαστε σε θέση να δούμε ότι η δικαίωση των θυμάτων και των απογόνων τους, θα γίνει πράξη.
  Ο ελληνικός λαός έχει δικαίωμα να απαιτεί με επιμονή την αναγνώριση των εγκλημάτων και αδικιών που διαπράχτηκαν σε βάρος του. Μάλιστα όσο μεγαλύτερη είναι η αδικία, όταν σχεδόν το 50% των Ελλήνων εξαφανίσθηκαν όσο περισσότερο χρόνο αποκρύφτηκαν τα γεγονότα, τόσο πιο έντονη είναι η επιθυμία για μια τέτοια αναγνώριση. Αναγνώριση η οποία είναι ένας ουσιαστικός τρόπος πάλης ενάντια στο έγκλημα της γενοκτονία, αναγνώριση που αποτελεί μία επιβεβαίωση του δικαιώματος ενός λαού να γίνει σεβαστή η ύπαρξή του σύμφωνα με το δίκαιο και την ιστορική αλήθεια.
  

• 14:38

  Η ελληνική γλώσσα ως όχημα διάδοσης της χριστιανικής διδασκαλίας

   » ‎ LoMak's Blog
  Ομιλία στην Ορθόδοξη Ακαδημίας Κρήτης, 10 Μαΐου 2008 Γεώργιος Μπαμπινιώτης       Η Ορθόδοξη Ακαδημία Κρήτης, μέσα στην ευρύτερη δραστηριότητά της, έχει και ιεραποστολικό χαρακτήρα, αφού με ποικίλες δράσεις της καλλιεργεί, ενισχύει, προβάλλει και διαδίδει την ορθόδοξη χριστιανική πίστη μας. Δεν είναι τυχαίο ότι το παρεκκλήσι της Ορθόδοξης Ακαδημίας Κρήτης είναι αφιερωμένο στους ιεραποστόλους

• June 17, 2010
• 19:20

  Η πραγματική ελευθερία

   » ‎ Cacofonix
  Άνθιμος "Να μας αφήσει ήσυχους, το Ελληνικό Κράτος, να συνεχίσουμε την πορεία μας"
  

  Τετάρτη, 16 Ιούνιος 2010
  Συντάχθηκε απο τον/την Δήλωση του Μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμου 11:05
  Ανοίγουν κατά καιρούς παρόμοιες συζητήσεις για θέματα που η προτείνουν η επιβάλλουν, τάχα η Ευρωπαϊκή Ένωση, τάχα κάποιες Ανεξάρτητες Αρχές, τάχα ο Συνήγορος του πολίτη.
  Περί όλων αυτών και όσων ενδεχομένως αύριο «μας προκύψουν», νομίζω ότι οφείλουμε να θυμίσουμε και να ξεκαθαρίσουμε τα εξής:
  Το Κράτος μας όταν συστάθηκε και θέλησε να οργανωθεί, προκειμένου να μετατρέψει τους επαναστατημένους ραγιάδες σε Έλληνες πολίτες, πήρε τα ιερά μας σύμβολα, πήρε το ιεροτελεστικό της Εκκλησίας μας, πήρε την Ορθόδοξη Θεολογία μας και όλα αυτά, τα έπλεξε με την καθημερινότητα της Διοικήσεώς του και με την επισημότητα του Πρωτοκόλλου του, με στόχο «το στήσιμο» της υπολήψεως των Θεσμών του.
  Η Εκκλησία της Ελλάδος, από της πραξικοπηματικής «ιδρύσεώς της» πλήρωνε το Ελληνικό Κράτος και το πληρώνει μέχρι σήμερα.
  Το «σήκωσε» στις πλάτες της και το σηκώνει μέχρι σήμερα. Η Εκκλησία, μπορούμε τώρα να το βεβαιώσουμε, ελάχιστα ωφελήθηκε, μα, το Κράτος μας διόλου δεν βλάφτηκε.
  Φαίνεται, όμως, ότι ήρθε ο καιρός, να επανεξεταστούν οι περιχωρήσεις και να αποκατασταθούν οι θεσμοί στους ρόλους τους και στις τροχιές τους. Αλλά, να δοκιμασθούν και οι αντοχές τους.
  Το Ελληνικό Κράτος, φαντάζεται ότι μπορεί να συνεχίσει την πορεία του άχρωμο πνευματικά, ανερμάτιστο παραδοσιακά, χωρίς σύμβολα, χωρίς διαχρονικές αξίες και προσανατολισμό, χωρίς πίστη σε εσχατολογικές εμπειρίες.
  Το Κράτος μας, δανείζεται τέτοια μοτίβα από την Ευρώπη, η οποία η δεν βλέπει την συμφορά της που έρχεται η επειδή απεμπόλησε την δύναμη που θα μπορούσε να την αποτρέψει, υποκύπτει «ένδοξα».
  Σ’ αυτόν τον δρόμο που τραβά το Κράτος μας, λυπάμαι, αλλά ως Εκκλησία, δεν μπορούμε να το συντροφεύσουμε.
  Του ευχόμαστε καλή στράτα και καλό κατευόδιο. Μακάρι, το πείραμα που επιχειρεί, να επιτύχει. Το εύχομαι ειλικρινά. Όμως, μην ζητάτε από την Εκκλησία σας να συγκατανεύση, μην ζητάτε να νοθεύσει το κρασί μας.
  Ας συνεχίσουμε με την εξάρτυσή μας ο κάθε θεσμός και «το καθ’υμάς απαλλάξατε των φροντίδων ημάς. Την υμετέραν ουν πορευόμενοι...» (Ο Πατριάρχης Ιερεμίας Β’ο Τρανός στους θεολόγους της Τιβίγγης στην δεύτερη «Απόκρισή» του, 1581).
  Παρακαλώ να μας αφήσει ήσυχους, το Ελληνικό Κράτος, κι εμάς ως Xριστιανούς, να συνεχίσουμε την δική μας πορεία. Μια πορεία γεμάτη αμαρτωλότητα, που όμως, δεν θα σκυλεύεται στις τηλεοράσεις.
  Γεμάτη σκάνδαλα, που όμως δεν θα αποτελούν το μαξιλαράκι που απορροφά τους κραδασμούς των πολιτικών αδιεξόδων.
  Γεμάτη σύμβολα, που δεν θα γίνονται παίγνιο στην ψηφοθηρία των μεταναστών. Γεμάτη αξίες, που παραμένουν ανεξίτηλες στο πνευματικό χρηματιστήριο του πλανήτη. Γεμάτη Πίστη, που «κόβει εισιτήρια» στα μαρμαρένια αλώνια, όπου συναγωνίζονται οι πολιτισμοί και η πνευματικότητά τους.
  Γεμάτη αγιότητα, που είναι η χωρίς όρους και όρια, πλήρης αποδοχή των μετανοημένων αμαρτωλών.
  Κι εμείς οι Χριστιανοί, ας μην εθελοτυφλούμε. Ας μην ζούμε με ωραιοποιημένα ιστορικά φαντάσματα του παρελθόντος.
  Ας αποφασίσουμε να αρκεστούμε στο ευαγγελικό πολίτευμά μας, το οποίο «εν ουρανοίς υπάρχει» (Φιλιπ.3,20). Δεν γίνεται «να τα έχουμε καλά με τον Θεό χωρίς να τα χαλάσουμε με τον διάβολο».
  Ας επαναβιώσουμε την «Προς Διόγνητον» Επιστολή και την εποχή που περιγράφει.
  Και χωρίς τύψεις, παρακαλώ! Είχαμε, ως Εκκλησία και θα έχουμε «στους αιώνες των αιώνων» τεράστια οφειλή στην ελληνική Παιδεία, στην ελληνική Γλώσσα και στην ελληνική φιλοσοφική διανόηση, επειδή «έντυσαν» τα δόγματα της Πίστεώς μας.
  Αυτά, (η παιδεία, η γλώσσα και η ελληνική σκέψη), θα συνεχίσουν να ενυπάρχουν τόσο στην Ορθόδοξη Θεολογική Γραμματολογία όσο και στην βιωμένη Χριστιανική Εκκλησία, για πάντα, σ’ Ανατολή και Δύση. (Πάντως, από το Ελληνικό Κράτος εξέλιπαν).
  Στο κάτω-κάτω, μπορούμε να πούμε στους απορημένους σκεπτικιστές περί αυτού του ιστορικού διαζυγίου: «ηυλίσαμεν και ουκ ωρχήσασθε, εθρηνήσαμεν και ουκ εκόψασθε...» (Ματθ. 11,17).
  Οπότε μην μας βασανίζετε την μια με τον όρκο, την άλλη με την καύση, έπειτα με τις εικόνες από τα σχολεία, με τα σύμβολα από τις σημαίες κ.λ.π. Η Ιστορία θα αποδείξει την αντοχή του καθενός μας.
  Εξάλλου, κατά πως έλεγε κι ο Αντώνης Σαμαράκης:
  «την Ιστορία την γράφουνώρα την ώρα, χρόνο με χρόνο,με την Αγάπη, μόνο αυτοί.
  Την Ιστορία την γράφουνμόνο οι Χριστιανοί !».
  Ποιός ξέρει! Ίσως κάποτε ξανασυναντηθούν οι δρόμοι μας, με περισσότερη ειλικρίνεια και αυτοσυνειδησία. Και με λιγότερη υποκρισία. Κι εκείνη η συνάντηση θα αποζημιώσει τον καθολικό πολιτισμό, για τα όσα θα έχουν μεσολαβήσει.

  Τη δική μου άποψη την είχα εκφράσει εδώ:
  

  Για εμένα το θέμα είναι πολύ απλό: "Τα του καίσαρος τω καίσαρι και τα του θεού τω θεώ". Βέβαια θα ήθελα όσο το δυνατόν καθόλου Καίσαρα και όσο το δυνατόν περισσότερο Θεό. Γιατί ο Καίσαρας δεν μου είναι απαραίτητος για να ζήσω, ενώ ο Θεός μου είναι...

  
  

• 15:27

  ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗΣ ΠΤΕΡΥΓΑΣ

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Το αντισυνταγματικό κυβερνητικό σχέδιο ΠΔ είναι πολλαπλή επίθεση στην εργασία. Καταργεί επί της ουσίας το συνταγματικό δικαίωμα των εργαζομένων να συνάπτουν συλλογικές συμβάσεις εργασίας με ελεύθερες διαπραγματεύσεις, διευκολύνει ακραία τις απολύσεις και ανάλγητα συμπιέζει την αμοιβή των νέων κάτω από τα 600 ευρώ.
  
  Η κυβέρνηση στο πλαίσιο της πολιτικής του “Μνημονίου” στέλνει μήνυμα υπέρ των μαζικών απολύσεων και υπέρ της μείωσης της αμοιβής της εργασίας. Είναι η πολιτική που φορτώνει κυρίως στους εργαζόμενους, τους νέους, τους συνταξιούχους το έλλειμμα και το χρέος, ωθώντας προς την οικονομική και κοινωνική κατάρρευση της χώρας.
  
  Οι προοδευτικοί πολίτες που ψήφισαν για να φύγει η δεξιά είναι αντίθετοι σε αυτή την πολιτική, δεν πάλεψαν για να εφαρμοστεί η νεοφιλελεύθερη δεξιά πολιτική από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Τώρα είναι η στιγμή της πλατιάς συσπείρωσης, των ενωτικών αγώνων των εργαζομένων. Της υπεύθυνης εναλλακτικής πολιτικής.
  

• 14:04

  Νταβούτογλου, Στρατηγικό βάθος και η πνευματική αμηχανία αν όχι ανημποριά των νεοελλήνων

   » ‎ LoMak's Blog
  Παναγιώτης Ήφαιστος Η νέο-Οθωμανική πολιτική της Τουρκίας που εκκολάπτεται εδώ και καιρό αλλά αποκρυσταλλώθηκε στο βιβλίο Στρατηγικό βάθος του Αχμέτ Νταβούτογλου, νυν Υπουργού Εξωτερικών, σχοινοβατώντας εισέρχεται δυναμικά μέσα στην θυελλώδη δίνη της μεταψυχροπολεμικής διεθνούς πολιτικής. Συγκρούεται με τους Εβραίους, συντηρεί σχέσεις με τα ισλαμικά καθεστώτα και συνάπτει μαζί τους συμφωνίες,

• 13:41

  Παρουσίαση βιβλίου για την Αδριανούπολη

   » ‎ Φάνης Μαλκίδης

  Παρουσίαση βιβλίου για μία από τις σημαντικές πόλεις της Θράκης, την Αδριανούπολη θα γίνει στην Αλεξανδρούπολη.
  Η παρουσίαση του βιβλίου των Δημήτρη Κιηγμά και Γιώργου Ρυζιώτη «Αδριανούπολη- Κάραγατς- Νέα Ορεστιάδα μία πόλη» θα γίνει την Κυριακή 20 Ιουνίου 2010 και ώρα 8 μμ, στο ξενοδοχείο Grecotel Εγνατία, παρουσίαση η οποία γίνεται στα πλαίσια των εκδηλώσεων της Νομαρχίας Έβρου «Τρένο του Πολιτισμού» .

  Το βιβλίο θα παρουσιάσουν οι συγγραφείς και ο Φάνης Μαλκίδης, ενώ την εκδήλωση θα συντονίσει ο δημοσιογράφος Δημήτρης Κολλιός

  Από τον πρόλογο του βιβλίου :

  «Το βιβλίο αυτό είναι αποτέλεσμα μιας προηγηθείσης πολύχρονης έρευνας και ενασχόλησης των συγγραφέων με την ιστορία του τόπου.
  Αφού έγινε μια μεγάλη συγκέντρωση σχετικών πηγών, δημιουργήθηκε η ανάγκη να γραφεί ένα βιβλίο που να περιλαμβάνει οργανωμένα όλα εκείνα τα στοιχεία που καταδεικνύουν την ιστορική συνέχεια των κατοίκων της Νέας Ορεστιάδας.
  Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου γίνεται καταρχάς μια προσπάθεια να αναδειχτεί η σημαντικότητα της Θράκης για όλο τον Ελληνισμό και τους γειτονικούς λαούς, και στη συνέχεια να γίνει φανερή η ιστορική και πολιτιστική καταγωγή των κατοίκων της Νέας Ορεστιάδας από το Καραγάτς, την Αδριανούπολη, τα υπόλοιπα προάστιά της, αλλά και τα άλλα χωριά της ευρύτερης περιοχής και ακτινοβολίας της…»
  

• 12:34

  Ένας πόνος, εκεί στ’ Αριστερά

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Tου Γιώργου Πήττα, Εφημερίδα Πολίτης (Κύπρος)
  
  Ερωτηματικό
  Θυμάσαι εκείνο το βράδυ
  που μιλούσαμε
  για τους νεκρούς μας;
  Τί να απογίναμε άραγε;
  
  (Σπύρος Αραβανής-Από τη συλλογή Ανοσία της Άγνοιας)
  
  Άλσος Νέας Σμύρνης, νύχτα, κάπου προς τα τέλη της δεκαετίας του 70-νομίζω 1979.
  
  Άλλη μια γιορτή του ΚΚΕ Εσωτερικού, ακόμα ένα Φεστιβάλ του Ρήγα.
  
  Τις προηγούμενες μέρες, είχαν εμφανιστεί ο Μάνος Χατζιδάκις (ένας γλυκανάλατος αστός συνθέτης για το ΚΚΕ τότε) και οι Socrates (βαλτοί της CIA για τον Γιάννη Μαρκόπουλο, αλλοτριωμένοι υπηρέτες του εξαμερικανισμού, για την Ορθοδοξία του ΚΚΕ).
  
  Σε έναν αμφιθεατρικό χώρο ανάμεσα στα δέντρα του άλσους είχαν μπει σε ημικυκλική διάταξη μιας σειρά από μεγάλα μεγάφωνα και στο κέντρο, μια καρέκλα με μία μικρή κονσόλα μπροστά της. Φιλοξενούμενος της βραδιάς, ο Γιάννης Ξενάκης. Αυτός, ο πατέρας της Στοχαστικής Μουσικής, ο άνθρωπος που έφερε στη γη τους κοσμικούς αντίλαλους, ένας δημιουργός από τους λίγους που προκαλούσε βαθύ σεβασμό ακόμα και σε όσους δεν ήθελαν να μπουν στο δικό του ταξίδι. Για χρόνια πολλά εξόριστος στη Γαλλία, αυτός ο ερήμην καταδικασμένος σε θάνατο από την Ελλάδα του Εμφυλίου, πραγματικός θρύλος σε παγκόσμια κλίμακα για τη μουσική του 20ου αιώνα, είχε δεχτεί μετά χαράς να έρθει στη γιορτή του Ρήγα και να παίξει κάποιες μουσικές του κάνοντας ο ίδιος τον ξεναγό στο μουσικό του σύμπαν.
  
  Για την ιστορία και μόνο, θα αναφέρω πως η βραδιά εξελίχθηκε στην κυριολεξία με τρόπους μαγικούς. Μαζεύτηκε πολύς κόσμος, άλλοι γιατί ήξεραν άλλοι από περιέργεια και άλλοι που ίσως δεν είχαν ιδέα. Ο Ξενάκης, αποδείχτηκε εκτός όλων των άλλων και μεγάλος δάσκαλος και παιδαγωγός. Καθήλωσε τους πάντες για 2 ώρες, κοιτούσαμε και ακούγαμε όλοι με ανοιχτό το στόμα και κατάφερε να ξεκλειδώσει σε όλους –και ήταν πολλοί εκεί -τους κώδικες τους κόσμου του.
  
  Σε ένα παλαιότερο σημείωμά μου στην εφημερίδα, είχα και πάλι αναφερθεί σε εκείνες τις εποχές και ειδικά στις γιορτές που έκανε τότε το ΚΚΕ Εσωτερικού.
  
  Γιορτές στις οποίες έβλεπες τους μουσικούς και τους ποιητές να μετέχουν μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο και να χαίρονται όλοι μαζί το βίωμα του Πολιτισμού. Δεν είναι η νοσταλγία που με σπρώχνει σε αυτές τις αναψηλαφήσεις, είναι περισσότερο η ένδεια των ημερών που με τρομάζει , η ανυπαρξία οπλισμού απέναντι στην επιθετική αλλοτρίωση που καταφέρνει στο τέλος και στρεβλώνει τα πάντα, ακόμα και τις πιο απλές έννοιες σε μία συζήτηση.
  
  Ναι, η Αριστερά εκείνης της εποχής, ήταν ρηξικέλευθη, τολμηρή, ριζοσπαστική, επαναστατική, ήταν πραγματική Αριστερά.
  
  Πρωτοπορούσε σε μία κοινωνία που ακόμα είχε νωπά τα τραύματα της δικτατορίας, τολμούσε να αγκαλιάζει τον «παρακμιακό αστό Χατζιδάκι» ή τον «ακατανόητο Ξενάκη» τολμούσε επίσημα να βάζει ζητήματα διακρίσεων στην κοινωνία για τους Ομοφυλόφιλους συμπολίτες σε μια εποχή που το ζήτημα ήταν ακόμα ταμπού, μίλησε πρώτη για την Οικολογία και τα περιβαλλοντικά ζητήματα –και ας μην ήταν ούτε κατά διάνοια «λαϊκά αιτήματα», θεράπευε συστηματικά τις Τέχνες, καλλιεργούσε την αγάπη στις Επιστήμες, έβλεπε την Ευρώπη και την ενοποίησή της ως ευκαιρία για διεύρυνση της Δημοκρατίας και της συνεργασίας της Κοινωνίας των Πολιτών.
  
  Ήταν, μια Αριστερά που πήγαινε κόντρα στις ευκολίες κάθε είδους.
  
  Το ΚΚΕ Εσωτερικού –από τότε- έβλεπε τους κινδύνους μιας ενίσχυσης της εθνικιστικής ακροδεξιάς στην Ευρώπη και, επένδυσε –ορθά- στην Ευρωπαϊκή Ιδέα βλέποντας πως θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ανάσχεση σε μία πιθανολογούμενη αναβίωση των εθνικισμών και του μίσους.
  
  Πάνω από όλα, εκείνη η Αριστερά, η Ανανεωτική, η «Ρεβιζιονιστική» δεν έβαζε στις εκπτώσεις τις Θέσεις που αποφάσιζε πως η Ιστορική Αναγκαιότητα έπρεπε να λάβει.
  
  Με άλλα λόγια δεν χαρίστηκε ποτέ ούτε στον αριστερότροπο λαϊκισμό, ούτε στον μυωπικό αριστερισμό.
  
  Δεν χάιδευε ούτε τα μέλη της, ούτε την Κοινωνία αυτή η Αριστερά των «Αναθεωρητών». (λες και η Αναθεώρηση είναι συνώνυμη της ύβρεως…αλλά έτσι δεν σκέφτονται οι απανταχού ορθόδοξοι όταν τους ενοχλείς τα άγια των αγίων;)
  
  Από την Ελλάδα του 79 μέχρι τη σημερινή του 2010, έχουν μεσολαβήσει τόσα που πια μιλάμε για μια σχεδόν διαφορετική χώρα. Σχεδόν κινηματογραφικά καταγράφτηκαν πολλά επεισόδια στο άρθρο «Ελλάδα, τίτλοι τέλους».
  
  Η αλλοτρίωση που προκλήθηκε στα χρόνια που πέρασαν, ο βαθύτατος εκφασισμός της κοινωνίας σε όλα σχεδόν τα επίπεδα, η κυριαρχία του λαϊκισμού, η ανάδειξη σε όλο το φάσμα του κρατικού μηχανισμού στελεχών με μοναδικό προσόν την κομματική ιδιότητα, η σε τεράστιο βαθμό αποδοχή της αναξιοκρατίας από μεγάλες μερίδες του πληθυσμού, η μεγάλη αναδιανομή πλούτου που (καλώς) έκανε ο Ανδρέας Παπανδρέου που όμως δεν συνοδεύτηκε ποτέ από την διαπαιδαγώγηση σε υποχρεώσεις και παραγωγικότητα, μαζί με την ακάθεκτη επέλαση του life style αλλοίωσαν τον κοινωνικό ιστό, μπέρδεψαν ρόλους, επαναπροσδιόρισαν τους κώδικες συμπεριφοράς και επικοινωνίας.
  
  Η Αριστερά σε όλα αυτά, βρέθηκε περίπου άφωνη, αμήχανη, χωρίς βηματισμό.
  
  Με το ΠΑΣΟΚ να της λεηλατεί από την αρχή της δεκαετίας του 80 την Γραμματική και το Συντακτικό, σε συνδυασμό με την αλλοτρίωση μιας οδυνηρά μεγάλης μερίδας του λαού, κόλλησε στη γωνία.
  
  Αναζήτησε να πάρει το αίμα της πίσω, μάλλον σπασμωδικά, όταν μπλέχτηκε στην προσωπική επίθεση κατά του Ανδρέα με τα ειδικά δικαστήρια. Χρησιμοποιήθηκε ουσιαστικά από την Μητσοτακική δεξιά ως ηθικό άλλοθι για την εξόντωση του αντιπάλου της. Και περιέπεσε ξανά σε υπαρξιακό τέλμα.
  
  Για να μην μακρηγορήσω υπερβολικά, κάνω ένα άλμα:
  
  ΚΚΕ Εσωτερικού, ΕΑΡ, Συνασπισμός, ΣΥΡΙΖΑ.
  
  Ρήξη και αποχώρηση της Ανανεωτικής Πτέρυγας, δηλαδή της μοναδικής ιστορικά, πολιτικά και αισθητικά κληρονόμου των κεφαλαίων που έγραψε το ΚΚΕ Εσωτερικού.
  
  Ουσιαστικά, ρήξη με έναν Λόγο που απλώς πλειοδοτεί στο «Αντί» στείρα, μονότονα, και κυρίως, ναι κυρίως, αδιάφορο σε βαθμό κυνισμού, για το μέλλον του τόπου.
  
  Με έναν διάχυτο αντιευρωπαϊσμό που συνειδητά, αγνοεί τα υπαρκτά οφέλη της Ε.Ε. και της Ευρωπαϊκής Ιδέας, γιατί προτιμά να απορρίπτει συλλήβδην αντί να προτείνει δημιουργικά.
  
  Λόγος μόνο καταγγελτικός που δεν μετέχει ποτέ σε κανέναν διάλογο και αν το κάνει είναι για λόγους προσχηματικούς, λόγος που μοιάζει να μην ενδιαφέρεται για τίποτα άλλο παρά μόνο για το πώς «συγκινήσει» τα πλήθη.
  
  Τα πλήθη που ωστόσο, δεν συγκινούνται ακόμα και αν αργά μοιάζουν κάπως να απεγκλωβίζονται από το ασφυκτικό δίπολο ΠΑΣΟΚ-Νέας Δημοκρατίας.
  
  Αυτός ο απεγκλωβισμός δεν έχει, ούτε θα μεταφραστεί σε κέρδη στην Κουμουνδούρου ή στον Περισσό.
  
  Και βέβαια, δεν πιστεύω πως θα μεταφραστεί ξαφνικά σε εκλογικά ποσοστά για την Ανανεωτική Πτέρυγα.
  
  Όμως, η αποχώρηση αυτή, ίσως να δώσει την ευκαιρία στην Αριστερά της Ανανέωσης να μιλήσει ξανά χωρίς εκπτώσεις.
  
  Να τολμήσει ξανά να συγκρουστεί με όλων των ειδών τα κατεστημένα.
  
  Να απεγκλωβιστεί από τους «αριστερούς» βυζαντινισμούς και τα μαγειρεία και να ορθώσει ξανά έναν λόγο που να συνδυάζει τον Πολιτικό Ρεαλισμό με το όραμα για μια καλύτερη κοινωνία.
  
  Να μην ξανακούσουμε ως σχέδιο εξόδου από την ανεργία προτάσεις όπως εκείνη την γραφικότητα που μιλούσε για…άμεση πρόσληψη 100.000 νέων δημοσίων υπαλλήλων.
  
  Όσοι πιστεύουν πως η ρήξη προκλήθηκε γιατί ο Φώτης Κουβέλης για παράδειγμα έχει φαγούρα για την καρέκλα, ας μελετήσουν λίγο την ιστορία της διαδρομής, όχι του Κουβέλη ως προσώπου αλλά των θέσεών του διαχρονικά.
  
  Το διάβημα που έκαναν οι Ανανεωτικοί, περιέχει κινδύνους.
  
  Η Ελλάδα, βρίσκεται στην κρισιμότερη περίοδό της, όχι από τον πόλεμο αλλά από τη σύστασή της, από τότε που μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια παραδόθηκε οριστικά στους Κοτζαμπάσηδες και στην πνευματική καθυστέρηση που επέβαλλε μέσω της επιρροής της στην Παιδεία η εκκλησία.
  
  Με δύο κόμματα εξουσίας βαθύτατα διεφθαρμένα, με τα ακροδεξιά κοράκια να καραδοκούν, με το πολιτικό σύστημα να ταρακουνιέται συθέμελα, με την πτώχευση να είναι προ των πυλών, είναι πολλά που πρέπει να αναθεωρήσουμε.
  
  Οι Ανανεωτικοί με το διάβημά τους αναλαμβάνουν έναν τεράστιο ποιοτικό ρόλο: Να λειτουργήσουν ως ολική επαναφορά της Αριστεράς στην Πραγματικότητα μέσα από ρήξεις και συνθέσεις ταυτόχρονα, ώστε να προκαλέσουν μια καινούργια χημεία με Λόγο και Αιτήματα που αφορούν στην εποχή μας και στο μέλλον, μακριά από τα πρότυπα του 19ου αιώνα στα οποία είναι κολλημένο το ΚΚΕ και στα οποία έχει κατρακυλήσει ο ΣΥΡΙΖΑ.
  
  Το 17% που ήρθε κάποτε με την εκλογή Τσίπρα, δεν το έφερε ο Τσίπρας αλλά αυτή κάθε αυτή η πράξη αλλαγής της ηγεσίας σε συνδυασμό με την βαριά απογοήτευση μεγάλης μερίδας της βάσης του ΠΑΣΟΚ.
  
  Αυτό σημαίνει πως ένα μεγάλο μέρος του κόσμου έχει ζωτική ανάγκη για μια πρόταση Αριστερή, σύγχρονη, που να μην φοβάται να αναλάβει ευθύνες συμμετοχής στις τύχες του τόπου.
  
  Έδαφος υπάρχει, το πρώτο βήμα έγινε, η τόλμη είναι απαραίτητη για τη συνέχεια.
  
  Ναι, υπάρχει ένας πόνος εκεί στ’ Αριστερά.
  
  Αλλά είναι ακόμα μεγαλύτερος όταν αναλογίζομαι το πώς βρέθηκε η Ελλάδα εδώ που βρίσκεται τώρα.

• 5:03

  Αλμα στο κενό, το δόγμα Νταβούτογλου

   » ‎ LoMak's Blog
  Το ρήγμα μεταξύ Αγκυρας και Τελ Αβίβ μεγαλώνει επικίνδυνα. Ο χρόνος θα δείξει ποια από τις δύο χώρες θα έχει τις περισσότερες απώλειες. Μιχάλης Ιγνατίου, Ουάσιγκτον Τα όνειρα της ισλαμικής κυβέρνησης της Τουρκίας για υπόταξη του μουσουλμανικού κόσμου στις εντολές της Αγκυρας προκαλούν δικαιολογημένες αντιδράσεις στις αραβικές χώρες. Οι αντιδράσεις ήταν αναμενόμενες και βασικό στοιχείο όσων δεν

• June 16, 2010
• 18:33

  "Να ενημερωθεί ο λαός για τις συμφωνίες κυβέρνησης - τρόκας"

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Ο Φώτης Κουβέλης με αφορμή το σημερινό συλλαλητήριο ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ δήλωσε: "Ο ενωτικές μαζικές κινητοποιήσεις εκφράζουν την αγωνία της κοινωνίας για το μέλλον που προδιαγράφει το “Μνημόνιο” και την προσδοκία για προοδευτική εναλλακτική πολιτική απέναντι στην κυβερνητική πολιτική.
  Είναι απαράδεκτο η κυβέρνηση να διαπραγματεύεται και να συμφωνεί με την Κομισιόν και την τρόικα βαριά μέτρα για το ασφαλιστικό και να μην ενημερώνεται ο λαός. Αξιώνουμε τώρα πλήρη ενημέρωση από την κυβέρνηση.
  Οι νέες κερδοσκοπικές επιθέσεις πλήττουν ακόμη περισσότερο την οικονομία μας και έχουν ευρύτερη στόχευση. Ο πρωθυπουργός έχει υποχρέωση να προειδοποιήσει τους ευρωπαίους εταίρους ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να σηκώσει μόνη της την επίθεση κατά του ευρώ με μοχλό τους λεγόμενους “αξιόπιστους” οίκους αξιολόγησης, χωρίς την έμπρακτη στήριξη από τους Ευρωπαϊκούς θεσμούς και ειδικά την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Η παντοδυναμία των κερδοσκοπικών οίκων πρέπει να πάρει τέλος".

• 17:22

  Γράμματα Σπουδάματα - Αξιακοί προσανατολισμοί στα Νέα Ελληνικά του Γυμνασίου (Γ' μέρος) - 15 Ιουν 10

   » ‎ LoMak's Blog
  Ο δάσκαλος κ. Δημήτριος Νατσιός εξετάζει τα βιβλία γλώσσας του Γυμνασίου, με καλεσμένη τη Φιλόλογο - Θεολόγο κα. Ευδοξία Αυγουστίνου.

• 16:56

  Η σκέψη του Μπάμπη

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΑΝΗΨΗΤΑΚΗ
  Διόλου παράξενο που είδα τον Μπάμπη όνειρο, ούτε στη διάλεξή του στο αμφιθέατρο του Μορφέα. Απολύτως εξηγήσιμα από τις εξελίξεις στον ΣΥΝ και από το Παγκόσμιο Κύπελλο. Κι ας κοντεύουν 30 χρόνια από τότε που κάναμε μαζί φαντάροι σ' εκείνο τον μαγικό τόπο, στο έρημο μοναστήρι που ο Στρατός είχε μετατρέψει σε φυλάκιο.
  Πέντε τυφεκιοφόροι, ευτυχείς εξόριστοι στον προηγούμενο αιώνα, χωρίς ηλεκτρικό, μέσα σε μια υπέροχη φύση, παρατηρούσαμε ατέλειωτες ώρες τυχόν ύποπτες κινήσεις στα πελάγη. Ατέλειωτος κι ο ελεύθερος χρόνος, όπως και οι επί παντός του επιστητού συζητήσεις.
  Ο Μπάμπης, από χωριό της Μεσαράς, απόφοιτος Γυμνασίου, με δάσκαλο ζωής θείο αριστερό, ποδοσφαιρόφιλος και ποδοσφαιριστής ο ίδιος, είχε έναν μοναδικό τρόπο να συμμετέχει σ´ όλες τις κουβέντες, από πολιτικής μέχρι έρωτος, ανάγοντάς τες πάντα στο ποδόσφαιρο. Οι ντρίπλες του Ρουμενίγκε, οι κινήσεις του Γαλάκου, του διεθνούς και του εγχώριου ποδοσφαιρικού ήρωα της εποχής, ήταν τα δικά του, εφάμιλλης τουλάχιστον πειστικότητας, επιχειρήματα με τις δικές μου αναφορές στον Μαρξ και στον “Ερωτόκριτο”.
  Σήμερα, στην κατατεθλιμμένη Ελλάδα του ΔΝΤ, που ξεχνάει λίγο τον πόνο της με μπαλίτσα, καταγράφω τη νυκτερινή διάλεξη του Μπάμπη.
  “Η πολιτική μοιάζει με το ποδόσφαιρο. Έχει όμως και διαφορές. Επηρεάζει τη ζωή μας περισσότερο, καθορίζοντας όχι μόνο το βάρος της τσέπης μας, αλλά συνολικά την ποιότητά της. Δεν παίζουν μόνο έντεκα, υπάρχει γήπεδο για όλους, ούτε υπάρχει μόνο ένας αντίπαλος, υπάρχουν πολλοί, όπως υπάρχουν και πολλοί δυνάμει σύμμαχοι. Όμως, το πιο σημαντικό, στην πολιτική δεν υπάρχουν τρία μόνο αποτελέσματα, 1Χ2, υπάρχει και η νίκη για όλους, αν εμπνεύσεις και βάλεις στο παιχνίδι τους πολίτες, αν συστήσεις αξιόπιστες συμμαχίες. Υπάρχει βεβαίως και η ήττα για όλους, το σύνηθες στην Ελλάδα, γι' αυτό πατώσαμε.
  Η προπόνηση πάλι είναι ένα άλλο πεδίο συγκρίσεων. Η προπόνηση είναι κυρίως πρόβα στον καθρέφτη για κοκορομαχίες στα παράθυρα και στη Βουλή, για τα λεγόμενα κόμματα εξουσίας, και αέναη επαναστατική γυμναστική στο συνοικιακό γήπεδο, για τα κόμματα της αριστεράς, με στόχο, λέει, να αφομοιώσουν την τέλεια τακτική, να καθαρίσουν τις γραμμές απ' τους γκρινιάρηδες, για να παίξουν κάποτε, τη Δευτέρα Παρουσία δηλαδή, τον τέλειο αγώνα για την κατάληψη της εξουσίας. Γι' αυτό βουλιάζει συνολικά το πολιτικό μας σύστημα και ρίχνει κατηγορίες τη χώρα.
  Στην πολιτική όμως, όπως και στο ποδόσφαιρο, υπάρχουν οι ευκαιρίες και κάποιες έρχονται απʼ το πουθενά. Αν βρεθεί, την κατάλληλη στιγμή, η κατάλληλη ομάδα, ο κατάλληλος παίκτης και την αρπάξει, μπορεί να γίνει το ανέλπιστο. Θυμήσου το Eυρωπαϊκό το 2004. Θυμήσου και τον Βενιζέλο πριν από 101 χρόνια, το 1909, που ήρθε απ' την μη ακόμη ελληνική μεγαλόνησο, άδραξε την ευκαιρία και αναστήλωσε μια αντιστοίχως παρακμάζουσα Ελλάδα. Μπορεί άραγε να υπάρξει αντίστοιχη ευκαιρία, αντίστοιχος παίκτης σήμερα; Στη ζωή, στην πολιτική και στο ποδόσφαιρο τα έχουμε δει όλα. Δεν αποκλείεται ένας τέτοιος παίκτης να προκύψει απʼ τον πάγκο του πιο μικρού κόμματος”.
  Διάλεξη Μπάμπη τέλος. Ξύπνησα. Πάντα φωτεινή η σκέψη σου, ρε Μπάμπη. Φωτεινή είπα; Φώτης. Ο Φώτης Βενιζέλος, ο Φώτης Μαραντόνα. Κι η Αργεντινή καρκίνο πέρασε, ΔΝΤ προχωρημένο, και τα κατάφερε. Λες, ρε Μπάμπη, κι εμείς; Καλή σου ώρα, Μπάμπη, παλιοσειρά, δάσκαλε της παρηγοριάς και της ελπίδας.
  
  * Ο Αντώνης Ανηψητάκης είναι πολιτικός μηχανικός, επικεφαλής της Νομαρχιακής Κίνησης “Το Λασίθι στην Πλώρη”.
  
  Πηγή: Εφημερίδα Η Αυγή
  
  
• June 15, 2010
• 21:15

  Ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας για την Ανασυγκρότηση της Ανανεωτικής Αριστεράς

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Η απόφαση της Ανανεωτικής Πτέρυγας να αποχωρήσει από το Συνέδριο του ΣΥΝ είναι μια εξέλιξη που την κατέστησαν αναπόφευκτη και επιβεβλημένη η εμμονή της «πλειοψηφίας» τόσο στο υβρίδιο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ όσο και σε μια πολιτική πλατφόρμα που μετατρέπει την συνασπισμένη αριστερά σε αντίγραφο του ΚΚΕ. Γι’ αυτό ακριβώς είναι μια ελπιδοφόρα εξέλιξη. Η διαδικασία για την ανασυγκρότηση της ανανεωτικής Αριστεράς και για τη δημιουργία ενός νέου, σύγχρονου, δημοκρατικού και ριζοσπαστικού κόμματος της Αριστεράς –του κόμματος που απαιτούν οι καιροί και έχει επειγόντως ανάγκη ο τόπος μας– επιτέλους ξεκίνησε. Αυτή ήταν και η δική μας πρόταση, που δημόσια την είχαμε καταθέσει με διακηρυκτικά κείμενα και με άρθρα μελών της κίνησής μας.

  Η πατρίδα μας βρίσκεται στην πιο κρίσιμη στιγμή της μεταπολιτευτικής περιόδου, αντιμέτωπη με τον κίνδυνο της οικονομικής χρεοκοπίας και της πλήρους αποδόμησης του κοινωνικού κράτους. Η δογματική Αριστερά, σε όλες τις εκδοχές της, αδυνατεί να κατανοήσει πώς φτάσαμε ως εδώ.

  Για τις συγκεκριμένες παθογένειες του ελληνικού κράτους, της ελληνικής οικονομίας και της ελληνικής κοινωνίας, τόσο το ΚΚΕ όσο και ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν τίποτα να πουν. Η υποταγή του πολιτικού συστήματος σε μια κρατικοδίαιτη οικονομική ολιγαρχία –που ελέγχει όλους τους μηχανισμούς διαμόρφωσης της κοινής γνώμης και υπονομεύει την ίδια τη λαϊκή κυριαρχία–, η διαπλοκή και η εκτεταμένη διαφθορά, η παραοικονομία, ο υπερτροφικός, γραφειοκρατικός, αντιπαραγωγικός και, σε μεγάλο βαθμό, διεφθαρμένος κρατικός τομέας, η άλωση και η πρωτοφανής απομαζικοποίηση του συνδικαλιστικού κινήματος και η μετατροπή των συνδικαλιστικών και συνεταιριστικών οργανώσεων σε εργαλεία κομματικής και κρατικής εξουσίας, οι απίστευτες ανισότητες σε μισθούς και συντάξεις υπέρ των συντεχνιών και της εργατικής αριστοκρατίας, η αποτελμάτωση της μαθησιακής διαδικασίας σε όλα τα επίπεδα της εκπαίδευσης, η απουσία σχεδίου για μια βιώσιμη αναπτυξιακή στρατηγική, είναι ζητήματα που βρίσκονται έξω από την προβληματική τόσο του ΚΚΕ όσο και του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ.
  
  Αδυνατούν να αντιληφθούν ότι αυτές ακριβώς οι παθογένειες είναι και τα πραγματικά αίτια της συνεχούς υποβάθμισης της ζωής του ελληνικού λαού. Δεν αντιλαμβάνονται ότι το οικονομικό κόστος διατήρησης, για πελατειακούς και άλλους λόγους, όλων αυτών των παθογενειών κατά τα τελευταία τριάντα χρόνια είναι ίσο ακριβώς με το συνολικό δημόσιο χρέος της χώρας μας. Έτσι, δρουν και τα ίδια ως μέρος του προβλήματος, εξαντλώντας όλη τους την ενεργητικότητα σε ασκήσεις επαναστατικής γυμναστικής και όλη τους την «πνευματικότητα» στην εκφορά ενός παρηκμασμένου και στείρου καταγγελτικού λόγου.

  Η έξοδος της ανανεωτικής πτέρυγας από το υβρίδιο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και η κοινή θέση μας ότι θα πρέπει, ισότιμα, όλες οι συλλογικότητες του ανανεωτικού χώρου να οργανώσουμε μια ανοικτή δημοκρατική διαδικασία για τη δημιουργία του νέου, σύγχρονου, δημοκρατικού και ριζοσπαστικού πολιτικού υποκειμένου της Αριστεράς είναι μια εξέλιξη που θέτει όλους μας απέναντι στις ευθύνες μας.
  

  Εμείς, από την πλευρά μας, δεσμευόμαστε ότι θα είμαστε συνεχώς παρόντες στη δημοκρατική αυτή διαδικασία με μόνη φιλοδοξία να συμβάλουμε στη διαμόρφωση:

  Ενός πολιτικού υποκειμένου της Αριστεράς που θα είναι βαθύτατα αντιγραφειοκρατικό και αντισυγκεντρωτικό, που δεν θα ανέχεται τον φατριασμό, τον παραγοντισμό και τον ελιτισμό, και που θα είναι ανοικτό στην κοινωνία και θα λειτουργεί με τις αρχές της άμεσης δημοκρατίας, με συνεχή διαβούλευση, με ανακλητότητα και εναλλαγή..

  Ενός σύγχρονου, δημοκρατικού και ριζοσπαστικού κόμματος της Αριστεράς, που θα τολμά να κοιτά κατάματα τις παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας και να προτείνει ριζοσπαστικές λύσεις, αλλά και που θα προωθεί μακροχρόνιες διαρθρωτικές αλλαγές και ρήξεις, πάντοτε με τη συναίνεση του λαού, οι οποίες θα συγκροτούν τον ελληνικό δρόμο προς τον σοσιαλισμό.

  Ενός κόμματος της Αριστεράς που θα αναδεικνύει με την πολιτική πρακτική του τις αξίες της ανιδιοτελούς Αριστεράς και θα αποκαθιστά την κριτική σκέψη και τον ορθολογισμό.

  Ενός κόμματος που θα του είναι τελείως ξένες τόσο οι πολιτικές του κυβερνητισμού όσο και οι πολιτικές που καθιστούσαν την Αριστερά στήριγμα ή ιδεολογικό άλλοθι των κρατικιστικών αντιλήψεων τόσο της νεοφιλελεύθερης σοσιαλδημοκρατίας του ΠΑΣΟΚ όσο και του σταλινικού ΚΚΕ ή του νεο-σταλινικού/μαοϊκού/τροτσκιστικού υβριδίου ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ.

  Ενός κόμματος που θα είναι ταυτόχρονα διεθνιστικό και πατριωτικό. Που θα συμμετέχει δημιουργικά αλλά και κριτικά στην οικονομική και πολιτική ολοκλήρωση της Ευρώπης και σε έναν ειρηνικό, πολυπολιτισμικό και πολυπολικό κόσμο. Αλλά και που θα υπερασπίζεται την εδαφική ακεραιότητα και τα κυριαρχικά δικαιώματα της πατρίδας μας απέναντι στις αμφισβητήσεις και τις διεκδικήσεις των αναθεωρητικών δυνάμεων της περιοχής μας. Ενός κόμματος που θα επενδύει πάντοτε στην προκοπή του τόπου και στην άνοδο του βιοτικού επιπέδου του λαού μας.

  Ενός κόμματος που θα προωθεί με συνέπεια και επιμονή εναλλακτικά προοδευτικά πρότυπα ζωής, απέναντι στον άκρατο καταναλωτισμό, στην πνευματική και ψυχική αποχαύνωση, στον πολιτισμικό μαρασμό, στον πολιτικό παραγοντισμό, στην ισοπέδωση και την αλλοτρίωση που επιφέρει ο καπιταλισμός στον σύγχρονο άνθρωπο στο πλαίσιο της διεκδίκησης της εξουσίας από σήμερα.

  Ενός κόμματος που θα αναδεικνύει την παιδεία και την τέχνη ως θεμελιώδεις συνιστώσες του αγώνα για την απελευθέρωση του ανθρώπου.

  Έτσι, τα όνειρά μας για την ανανέωση και τον εκσυγχρονισμό του αριστερού κινήματος στην Ελλάδα, από όποιες αφετηρίες και αν ξεκινήσαμε, θα μπορέσουν επιτέλους να πάρουν την εκδίκησή τους.
  

  
  

  
• 16:46

  Συνέντευξη Γρηγόρη Ψαριανού

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Κύριε Ψαριανέ, πώς νιώθετε μετά τη διάσπαση του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ; Λύπη, πίκρα ή ανακούφιση;
  Και τα τρία. Δεν μπορεί να μην αισθάνεσαι μια αναταραχή και θλίψη που άλλο ένα ενωτικό και φιλόδοξο εγχείρημα σταματά χωρίς να έχει αποδώσει κάτι σημαντικό. Πήγαμε μέχρι 18%, μετά στις ευρωεκλογές πέσαμε στο 4,5% και μετά ψάχναμε να μπούμε στη Βουλή. Ολο αυτό ήταν μια διολίσθηση προς μικρά πράγματα. Ταυτόχρονα, αισθάνεσαι μια χαρά γιατί ξεκινάς ένα εγχείρημα να επαναπροσδιορίσεις ένα χώρο που διολίσθαινε προς «ΚΚΕ Β’». Ή προς ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
  Ποιος ευθύνεται τελικά γι’ αυτό το ναυάγιο; Δε θα πω ότι φταίει ο Τσίπρας ή ο Κουβέλης ή ο Αλαβάνος, επειδή τρελάθηκε -που τρελάθηκε, εδώ που τα λέμε. Υπάρχει σοβαρή κατανομή ευθυνών σε όλους. Φταίνε οι ομαδούλες της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς που ήθελαν να κάνουν το «στρατηγικό επενδυτή» στο ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλαβάνος, που ξεκίνησε από φωτεινός ηγέτης κι έφτασε μέχρι «γκρουπουσκουλιάρης» του «Μετώπου Ανατροπής και Κατεδάφισης», όπως το λέω εγώ, ο Τσίπρας που δεν πήρε μια απόφαση να πει «ο ΣΥΡΙΖΑ τελείωσε»... Εχουν βάση οι αιτιάσεις του κ. Τσίπρα ότι η αποχώρηση δεν εδράζεται σε σοβαρούς λόγους ή δεν έχει αντιστοίχιση στην κοινωνία; Ηταν πολύ σοβαρός ο λόγος. Ζητήθηκε απεμπλοκή του ΣΥΝ από το ΣΥΡΙΖΑ. Να προχωρήσει ο ΣΥΝ μόνος του σε μια άλλου τύπου αριστερή συμμαχία. Ξέρετε, ο ΣΥΝ πέτυχε την παγκόσμια πρωτοτυπία να κάνει μια συμμαχία πιο στενή από τον εαυτό του. Και βρεθήκαμε να μας κουνούν διάφοροι το δάχτυλο και να μας λένε «είσαι έξω από το πλαίσιο της επανάστασης» και άλλες τέτοιες ιδεοληψίες και κολλήματα. Γι’ αυτό υπάρχουν σήμερα 132 ομαδούλες, πιο πολλές από τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ... Ο κ. Τσίπρας είπε ότι υπάρχουν και προσωπικά απωθημένα, ότι κάποιοι δεν αντέχουν πια να βλέπουν τον εαυτό τους σε δεύτερο ρόλο... Λέει το ίδιο που θα του πει αργότερα κι αυτουνού κανένας άλλος, όταν θα πάει κι αυτός στα αζήτητα, τον «καθαρίσουν» και τον φάνε «στο φούρνο με πατάτες»!
  «Εσωτερικός εχθρός»
  Ποιοι θα είναι αυτοί; Ενα μέρος του ΣΥΡΙΖΑ, ένα μέρος του ΣΥΝ. Δε θέλει πολύ... Ελπίζω να γλιτώσει γιατί τον αγαπάω, είναι φίλος. Ομως, θεωρώ αυτονόητο ότι θα γίνει κάποια στιγμή. Διότι υπάρχει αυτή η βλάβη της Αριστεράς, πάντα να ψάχνεις τον «εσωτερικό εχθρό». Ως τώρα ο «εσωτερικός εχθρός» ήταν η πτέρυγα. Τώρα είδα δυο τρεις συνιστώσες που έβγαλαν κάτι ανακοινώσεις που ουσιαστικά έλεγαν «επιτέλους, διώξαμε τα βαρίδια, πάμε τώρα να φάμε την ’’Πλατφόρμα 2010’’». Δηλαδή, ήδη έχουν βρει το νέο «εσωτερικό εχθρό» και δε θα σταματήσουν μέχρι να καθαρίσει «και ο σύζυγος τη γυναίκα του», γιατί εδώ κάθε αντρόγυνο είναι και μια... συνιστώσα! Υπάρχει βλάβη, σας λέω, που λύνεται μόνο με ψυχίατρο!
  Λύση πολιτική μπορεί να βρεθεί σ’ αυτόν το φαύλο κύκλο; Βεβαίως. Να καλυφθεί ο χώρος, αλλά με ξεκάθαρη φυσιογνωμία αριστερού ευρωπαϊσμού, δημοκρατικών διαδικασιών, ανοιχτών οριζόντων, πλατιών συμμαχιών. Δεν μπορεί να λέμε: «Δε συνεργαζόμαστε με το ΠΑΣΟΚ». Τι πάει να πει αυτό; Για ένα πάρκο σε ένα δήμο, δε συνεργαζόμαστε επειδή είναι το ΠΑΣΟΚ; Το ζήτημα δεν είναι με ποιον θα συνεργαστείς ή όχι, αλλά με ποιο πρόγραμμα. Αν είναι για πέντε σημεία που θα αλλάξουν αυτό το χάλι που ζούμε, να συνεργαστώ και με τον... Φούφουτο!
  Λέτε, δηλαδή, «ναι» σε συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ ακόμη και σε κεντρικό επίπεδο; Βεβαίως. Αν το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν ένα νεοφιλελεύθερο, δεξιό ανοσιούργημα και ήταν ένα «καλό ΠΑΣΟΚ», γιατί όχι;
  Τι εννοείτε «καλό ΠΑΣΟΚ»; Ενα ΠΑΣΟΚ που να μην έχει λαμόγια, υπουργούς που έχουν φάει τρισεκατομμύρια, να μην έχει μέσα από ακροδεξιούς μέχρι αριστεριστές... Το ΠΑΣΟΚ είναι κι αυτό ένα απέραντο ψυχιατρείο. Να καθίσουμε κάτω και να πούμε: εξωτερική πολιτική, αλλαγή πλεύσης στο ενεργειακό, διαχωρισμός Κράτους - Εκκλησίας. Στα λόγια το ΠΑΣΟΚ τα έχει πει. Αλλά, όταν έρχεται η πράξη, μας «πηδάει»...
  Λέτε, δηλαδή, ότι ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ που αγανακτεί μπορεί να βρει αυτό που αναζητά κοντά στην πτέρυγα; Σήμερα στο χώρο ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ υπάρχει ένα τεράστιο κενό. Αυτό πρέπει να συμπληρωθεί. Αυτό θέλουμε να κάνουμε εμείς. Αυτό δεν απορρίπτει το Συνασπισμό, τους Οικολόγους, μέρος του ΚΚΕ ή του ΠΑΣΟΚ. Υπάρχουν 1 εκατομμύριο άνθρωποι ανένταχτοι, που πιστεύουν στην Αριστερά, με ευρωπαϊκό όμως προσανατολισμό. Οχι να ξαναφτιάξουμε την Κομεκόν και τους Ερυθρούς Χμερ. Οχι να πάμε στη Στάζι και στην Κα Γκε Μπε!
  Αρα, το ΚΚΕ δεν έχει χώρο σε αυτήν τη συμμαχία; Η ηγεσία και η κεντρική στρατηγική του, όχι βέβαια. Αφού θέλουν να γυρίσουμε στη Μόσχα! Αλλά ο κόσμος του εξυπακούεται ότι έχει χώρο.
  Για τον Παπαδημούλη
  Πρέπει να επιστρέψετε τις έδρες που πήρατε με το ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές; Οι πολίτες ψήφισαν κι έβγαλαν δέκα βουλευτές του ΣΥΝ και τρεις ανένταχτους. Αν ο κόσμος ήθελε να επιλέξει ανθρώπους από τα γκρουπούσκουλα, θα τους είχε ψηφίσει. Ουδένα ψήφισε. Οι συνιστώσες δεν έχουν εκλέξει ούτε ένα βουλευτή. Υπάρχει ο κ. Δρίτσας, ο κ. Μουλόπουλος, που είναι βουλευτής Επικρατείας, όχι με σταυρό δηλαδή, οι οποίοι δεν ανήκουν σε καμιά συνιστώσα. Δεν υπάρχει ΑΚΟΑ, ΚΟΕ και πάει λέγοντας...
  Επαφές με άλλους ανεξάρτητους βουλευτές έχετε σήμερα; Καμία. Οφείλω πάντως να πω ότι υπάρχει ένα πλήγμα, ένα κακό δώρο που «προσφέρει» σ’ αυτή την ιστορία ο Δημήτρης ο Παπαδημούλης.
  Που έμεινε στο ΣΥΝ; Εδωσε άλλοθι, δηλαδή; Παρά το ότι οι περισσότεροι το περίμεναν, εγώ πίστευα μέχρι τέλους ότι, όπως είπε κι ο ίδιος, έχει τα όριά του. Λέει ότι πάλευε για την ενότητα. Μα κι εμείς, δεν μαχαιρωθήκαμε με κανέναν. Και να ξέρετε, μαζί με το ΣΥΝ θα πάμε. Εγώ το θεωρώ βέβαιο ότι και στις αυτοδιοικητικές εκλογές θα πάμε μαζί.
  Διακηρύσσετε κι εσείς κι ο ΣΥΝ, ακόμη και τα «γκρουπούσκουλα», όπως λέτε, μια πλατιά ενότητα της Αριστεράς. Πώς να σας εμπιστευτεί όλους εσάς ο κόσμος ως καταλύτες αυτού του οράματος, όταν οι ίδιοι κάθε τρεις και λίγο προχωράτε σε διάσπαση; Αν στις επόμενες εκλογές κατέβει καθένας χωριστά, δε θα μπει κανένας στη Βουλή...
  Ο ΣΥΝ έγινε «ΚΚΕ Β’»...
  Ούτε ο ΣΥΝ; Ο ΣΥΝ σήμερα είναι ΚΚΕ Β’. Γιατί ο κόσμος να μην ψηφίσει το αυθεντικό ΚΚΕ; Εγώ θέλω να υπάρξει μια πλατιά συμμαχία στην οποία θα συμπορευτούν η πτέρυγα, ο ΣΥΝ με επαναπροσδιορισμό της φυσιογνωμίας του, οι Οικολόγοι, ένα μεγάλο μέρος οπαδών και στελεχών του ΠΑΣΟΚ, τρεις τέσσερις μικρότερες ομάδες της Αριστεράς με τους οποίους μπορούμε να πάμε μαζί για κάπου. Αυτό, αν συμφωνήσουμε και το προχωρήσουμε, δε θα έχει 3%, θα έχει 15%. Αυτή η Αριστερά που περιγράφω θα έπρεπε να έχει σήμερα 20%. Δε φταίει ο κόσμος που δεν την ψηφίζει, φταίνε οι ομαδούλες, οι αντιπαλότητες μέχρι θανάτου και κυρίως ένα κεντρικό ζήτημα για όλους τους αριστερούς: ότι, «όταν ο Θεός έβρεχε μυαλά, εμείς κρατούσαμε ομπρέλα»!
  

  Πηγή: [www.psarianos.eu]

  

• 16:19

  Καργάκος: Προσεύχομαι ο Θεός να βάλει το χέρι Του υπό μορφή μπουνιάς, γιατί μας χρειάζεται - 2 Ιουν 10

   » ‎ LoMak's Blog
  Συνέντευξη από τον κ. Σαράντο Καργάκο, καθηγητή και συγγραφέα, στα μέλη της Συντακτικής Ομάδας του www.indubio.gr, Ρούντα Γεώργιο και Σταυρόπουλο Ζώη την Τετάρτη 2 Ιουνίου 2010. Σήμερα ακούω πολλούς να λένε «ο Θεός να βάλει το χέρι Του». Το εύχομαι αλλά προσεύχομαι αυτή τη φορά ο Θεός να βάλει το χέρι Του υπό μορφή μπουνιάς, γιατί μας χρειάζεται Ποια

• 15:56

  Η Ανανεωτική Δημοκρατική Αριστερά οργανώνεται...

   » ‎ Κόκκινη Πιπεριά
  Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη της Ανανεωτικής & Δημοκρατικής Αριστεράς θα πραγματοποιηθεί στις 27 Ιουνίου στην Αθήνα, στο ξενοδοχείο ATHENS IMPERIAL (πλατεία Καραϊσκάκη, στάση μετρό ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ), 10πμ έως 5μμ.
  Την Τεάρτη 30/6 θα γίνει ανοικτή στο ξενοδοχείο ATHENS IMPERIAL.

• 14:46

  Γιανναράς - Διάλογος για την κρίση - 8 Ιουν 10

   » ‎ LoMak's Blog
  Εισήγηση και διάλογος με το κοινό του Χρήστου Γιανναρά, στα πλαίσια ανοιχτής συζήτησης που διοργάνωσε στις 8.6.10 η "Καθημερινή" μεταξύ αρθρογράφων και συνδρομητών της, στο Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος», στην Αθήνα. Τα τρία καίρια ερωτήματα που βρέθηκαν στον πυρήνα της συζήτησης ήταν: «Τι πήγε στραβά; Πώς φτάσαμε στη σημερινή κρίση; Ποιες είναι οι προϋποθέσεις για να την ξεπεράσουμε;».