Το Αντίβαρο αναζητά τον Κόσμο του » Avιχνεύσεις - EPT3

Feeds

99905 items (99905 unread) in 53 feeds

• Aντίβαρo (2871 unread)
• Iστολόγιο του Aντίβαρου (199 unread)
• LoMak's Blog (211 unread)

Special (2243 unread)

• Cacofonix (603 unread)
• KPATYΛOΣ (109 unread)
• Κόκκινη Πιπεριά (682 unread)
• (sic) (90 unread)
• Παναγιώτης Ήφαιστος - P. Ifestos (3 unread)
• Φάνης Μαλκίδης (199 unread)
• Ιωάvvης Κωτoύλας (32 unread)
• Mεγκoυλίνα η αδυσώπητη (24 unread)
• LoMak's Blog (469 unread)
• Μποτίλια στο Πέλαγος (32 unread)

News (56213 unread)

• Antinews (16030 unread)
• Iνφoγνώμων Πoλιτικά (13817 unread)
• Greek Alert (5232 unread)
• Θεαμαπάτες & Δικτυώματα (401 unread)
• Olympia.gr (7397 unread)
• AvτιΠαρακμή (315 unread)
• HeLLeNiCReVeNgE (8409 unread)
• Strategy-Geopolitics (3309 unread)
• Ενδοτουρκικά - Inside Turkey (61 unread)
• ΚΛΑΣΣΙΚΟΠΕΡΙΠΤΩΣΗ (1242 unread)

Press (2428 unread)

• Aντίφωvo (261 unread)
• Avιχνεύσεις - EPT3 (103 unread)
• Πoλιτισμός - Πoλίτης (1475 unread)
• περιοδικό manifesto (134 unread)
• Avτιφωvητής (106 unread)
• 'Αρδην - Ρήξη (349 unread)

Orthodoxy (11679 unread)

• O.O.Δ.E. - blog (Ορθόδοξη Ομάδα Δογματικής Ερευνας) (101 unread)
• Poμφαία (393 unread)
• Aπόψεις για τη Moνή Bατοπαιδίου (8445 unread)
• Zωηφόρoς (2552 unread)
• To Zωντανό Iστολόγιο (188 unread)

Macedonia (18316 unread)

• History of Macedonia (2779 unread)
• Greek community in FYROM (69 unread)
• Greece-Salonica (13839 unread)
• To Mακεδονικό Zήτημα σήμερα (610 unread)
• Akritas - Ιστορία της Μακεδονίας (971 unread)
• Macedonia Evidence (48 unread)

Pontos (3973 unread)

• Πόντoς και Aριστερά (316 unread)
• Eλεύθερoς Πόντoς (321 unread)
• e-Pontos (3336 unread)

History (1427 unread)

• Und ich dachte immer (99 unread)
• Γενετική των Ελλήνων (39 unread)
• Θέματα Eλληνικής Iστoρίας (303 unread)
• Bισάλτης ιστό-λόγοι-o (813 unread)
• Φρεάντλης (26 unread)
• Σελίδες Πατριδoγνωσίας (147 unread)

Elections (345 unread)

• Δημοκρατικοί (50 unread)
• Πανελλήνιο Μακεδονικό Μέτωπο (144 unread)
• Koινωνία (41 unread)
• Στέλιος Παπαθεμελής (110 unread)

Avιχνεύσεις - EPT3 (100 unread)

• March 03, 2009
• 11:10

  Με αφορμή την ημέρα της γυναίκας

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  
  Η 8η Μαρτίου έχει καθιερωθεί ως η ημέρα της γυναίκας. Έχει κανένα νόημα μια τέτοια υπενθύμιση; Παλαιότερα, όταν πράγματι όλοι αντιλαμβανόμασταν την καταπίεση που υφίστατο η γυναίκα, μια ημέρα αφιερωμένη στην ύπαρξη και τη δράση της αποσκοπούσε στο να αναλογιστούμε όλοι την ανισότητά της με τον άνδρα κάτι που ερχόταν σε αντίθεση με την έννοια του πολιτισμού, όπως την προσλαμβάναμε στη δύση.
  Έχουμε, όμως, να συζητήσουμε διάφορα θέματα με αφορμή την ημέρα της γυναίκας. Κατ αρχάς, να δούμε αν σε θεσμικό επίπεδο έχουν καθιερωθεί στο πλαίσιο της Ε.Ε. οι αλλαγές που θεωρήθηκαν απαραίτητες.
  Δεύτερον, απο περιέργεια να δούμε πως ήταν η μητριαρχικές κοινωνίες, γιατί οι πρώτες ανθρώπινες κοινωνίες ήταν μητριαρχικές και γιατί και πως περάσαμε στις πατριαρχικές κοινωνίες.
  Τρίτον, θα μπορούσαμε επίσης να δούμε πώς, πότε και γιατί άρχισε να καταπιέζεται η γυναίκα, να δούμε τη θέση της στην αρχαία Ελλάδα, τη Ρώμη, το μεσαίωνα, στο Βυζάντιο,στην Αναγέννηση και τη σύγχρονη εποχή.
  Να δούμε επίσης τι σημαίνει ότι ανάλογα με τη θρησκεία και τον πολιτισμό μιας κοινωνίας η έννοια της καταπίεσης αποκτά διαφορετικό περιεχόμενο.
  Δεν νοιώθει δηλαδή καταπιεσμένη μια Αφγανή γυναίκα που πιστεύει στο ισλάμ, με όλα εκείνα που της φορούν και τον τρόπο που της φέρονται;
  Να παρουσιάσουμε επίσης τη δραστηριότητα ορισμένων γυναικών απο διαφορετικούς χώρους.
  ΘΑ αναρωτηθείτε, ίσως: "Καλά πως σας ήρθε η ιδέα να κάνετε κάτι για τη γυναίκα";
  Απάντηση: Χωρίς να το έχουμε συνειδητοποιήσει, διαπιστώσαμε πως η συμμετοχή γυναικών στις ομάδες συζητήσεων της εκπομπής είναι μικρή. Ευκαιρεία να αποκαταστήσουμε κάπως τα πράγματα και να εξιλεωθούμε και στις συνειδήσεις μας.
• February 23, 2009
• 13:37

  Εναλλακτικές πηγές ενέργειας

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  
  Στις εναλλακτικές πηγές ενέργειας και την άμεση αναγκαιότητά τους λέμε να αφιερώσουμε την επόμενη εκπομπή.
  Σε ποιό βαθμό η διεθνής κοινότητα έχει προωθήσει το θέμα και τι ακριβώς έχει κάνει μέχρι σήμερα σε νομοθετικό και πρακτικό επίπεδο η Ευρωπαϊκή Ένωση. Σε ποιό στάδιο βρίσκεται η Ελλάδα και γιατί δεν προχωρά, αν δεν προχωρά όσο πρέπει, στην παραγωγή ενέργειας απο εναλλακτικές πηγές.
  Και πολλά άλλα ερωτήματα τα οποία θα συγκεκριμενοποίησουμε κατά τη διάρκεια αυτού του διαλόγου μαζί σας.
  Γράψτε μας την άποψή σας
• 13:32

  Συνεταιρισμός για την ειρήνη και βρετανικές βάσεις

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  
  Χάρτης της Κύπρου. Με κόκκινο οι βρετανικές βάσεις στο νησί.
  Χρήστος ΙακώβουΔιευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών
  Το τέλος του Ψυχρού Πολέμου δημιούργησε ένα νέο στρατηγικό περιβάλλον στην Ευρώπη, λόγω του κενού ασφαλείας που προκάλεσε η διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας (1991). Το ΝΑΤΟ βρέθηκε προ των αιτημάτων των μέχρι τότε αντιπάλων του είτε για συνεργασία είτε για ένταξη σε αυτό. Τα αιτήματα αυτά υπήρξαν προϊόντα της...διπλής ανάγκης τού σε βάθος μετασχηματισμού των ενόπλων δυνάμεων των μετακομουνιστικών καθεστώτων και της δημιουργίας νέων μηχανισμών συλλογικής ασφαλείας. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, το ΝΑΤΟ προχώρησε σε μία χειρονομία πολιτικής αλληλεγγύης δημιουργώντας μία φόρμουλα συνεργασίας που συμπυκνώνει ό,τι μπορούσε να προσφέρει η Βορειοατλαντική Συμμαχία στα κράτη που είτε ζητούσαν να ενταχθούν σε αυτή είτε επεδίωκαν απλώς συνεργασία σε μία ευρεία γκάμα θεμάτων. Έτσι γεννήθηκε ο Συνεταιρισμός για την Ειρήνη (ΣγΕ) που παρουσιάστηκε επίσημα στην σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ τον Ιανουάριο του 1994.Σην ουσία δεν πρόκειται για οργανισμό αλλά για πρόγραμμα που υλοποιείται μέσω διμερών συμφωνιών – μεταξύ της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας και εκάστου από τους συνεταίρους – δίδοντας τη δυνατότητα συνεργασίας σε μία πληθώρα θεμάτων, όπως η εκπαίδευση αξιωματικών, η πραγματοποίηση ασκήσεων, η ανταλλαγή πληροφοριών κά. Με άλλα λόγια, ο ΣγΕ αποτελεί το φορέα συνεργασίας του ΝΑΤΟ με τις ευρωπαϊκές χώρες σε θέματα ασφαλείας. Τα κράτη που συμμετέχουν στο ΣγΕ δεν σημαίνει ότι θα γίνουν και μέλη του ΝΑΤΟ. Από το 1994 και εντεύθεν όλα τα Ευρωπαϊκά κράτη προσχώρησαν στο ΣγΕ (συνολικά 34 κράτη), πλην της Κύπρου. Είναι εξαιρετικά αξιοσημείωτο το ότι έχουν υπογράψει διακρατικές συμφωνίες όλα τα κράτη του πρώην Συμφώνου της Βαρσοβίας, συμπεριλαμβανομένων και των δεκαπέντε δημοκρατιών που αποτελούσαν την ΕΣΣΔ. Επιπλέον, έχουν υπογράψει συμφωνίες κράτη της ΕΕ που είναι ουδέτερα και δεν προτίθενται να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ, όπως η Αυστρία, η Σουηδία, η Ιρλανδία και η Φιλανδία. Η Ελβετία προσχώρησε στο ΣγΕ (1996) χωρίς να είναι μέλος της ΕΕ και προτού γίνει μέλος του ΟΗΕ (2002). Για την περίπτωση της Κύπρου, ανεξαρτήτως πολιτικών ή ιδεολογικών τοποθετήσεων, γύρω από το θέμα αυτό, είναι αναγκαία η παράθεση κάποιων τεχνοκρατικών επιχειρημάτων, για τις επιπτώσεις από τη μη συμμετοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας στo ΣγΕ. Αν κρίνει κανείς από την εμπειρία, μετά την πλήρη ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην ΕΕ, μπορεί να διαπιστώσει ότι η μη συμμετοχή της Κύπρου στο ΣγΕ δημιουργεί σοβαρά εμπόδια για την ισότιμη συμμετοχή της στο τομέα της ασφάλειας της ΕΕ. Αυτό αντανακλάται στις διακρίσεις που γίνονται σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας μέσα στα πλαίσια της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ). Μετά τις διευθετήσεις, μεταξύ ΕΕ και ΝΑΤΟ, η πρώτη ανεγνώρισε το ΝΑΤΟ ως θεμελιώδη παράγοντα για την ασφάλεια της Ευρώπης. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια έχει θεσμοθετηθεί η διαδικασία συνδρομής του ΝΑΤΟ προς την ΕΕ σε θέματα ασφάλειας υπό τον όρο ότι εξαιρούνται τα κράτη της Ένωσης που δεν είναι μέλη του ΝΑΤΟ ή δεν συμμετέχουν στο ΣγΕ. Σύμφωνα με την συμφωνία στρατηγικής συνεργασίας ΕΕ και ΝΑΤΟ (2002- Berlin Plus), η συνδρομή της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας προς την ΕΕ στον κρίσιμο τομέα της ασφάλειας ενσωματώνει τρία στοιχεία, τα οποία επιβεβαιώνουν το επιχείρημα για τις διακρίσεις σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας στα πλαίσια της ΚΕΠΠΑ. Πρώτον, ενσωματώνει τα Συμπεράσματα της Διακήρυξης της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ στην Κοπεγχάγη (2002) σύμφωνα με τα οποία τα κράτη μη μέλη του ΝΑΤΟ καθώς επίσης και τα κράτη που δεν συμμετέχουν στο ΣγΕ δεν μπορούν να συμμετέχουν σε στρατιωτικές επιχειρήσεις της ΕΕ όταν αυτή χρησιμοποιεί υποδομή του ΝΑΤΟ. Ως εκ τούτου, η Κυπριακή Δημοκρατία στερείται της συνεισφοράς της προς τις αμυντικές δυνατότητες της ΕΕ όπως αεροδρόμια, εναέριο χώρο κά. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, να εξουδετερώνεται το επιχείρημα, ότι μετά την ένταξη μπορεί η Κύπρος να αποκομίσει στρατηγικά πλεονεκτήματα που απορρέουν από την γεωγραφική θέση του νησιού, ιδιαίτερα την εγγύτητα προς τη Μ. Ανατολή. Άμεσο αποτέλεσμα αυτής της πραγματικότητας είναι το γεγονός ότι αναδεικνύεται, ως εναλλακτική λύση για την ΕΕ, η στρατηγική σημασία των Βάσεων, οι οποίες δεν αποτελούν έδαφος της ΕΕ.Δεύτερον, ενσωματώνει την απόφαση της συνόδου Κορυφής ΝΑΤΟ στην Ουάσιγκτον του Απριλίου 1999. Εκεί καθορίζονται οι διευθετήσεις για τη δυνατότητα πρόσβασης της ΕΕ στα συλλογικά μέσα που διαθέτει το ΝΑΤΟ σε ό,τι αφορά στη διεξαγωγή στρατιωτικών επιχειρήσεων. Επειδή η Κυπριακή Δημοκρατία δεν είναι μέλος του ΝΑΤΟ ή δεν συμμετέχει στο ΣγΕ αποκλείεται από τους μηχανισμούς ασφαλείας της ΕΕ που συνδέονται άμεσα με το ΝΑΤΟ.Τέλος, ενσωματώνει την συμφωνία Ασφάλειας Πληροφοριών ΕΕ-ΝΑΤΟ (2003), σύμφωνα με την οποία αποκλείονται τα κράτη της ΕΕ που δεν είναι μέλη του ΝΑΤΟ ή δεν συμμετέχουν στο ΣγΕ. Επομένως, δεν διανέμονται σ΄ αυτές διαβαθμισμένες πληροφορίες του ΝΑΤΟ. Παρά το ότι η Κυπριακή Δημοκρατία ευρίσκεται σε ένα ευαίσθητο γεωγραφικά σημείο των συνόρων της ΕΕ, με πολλές ασύμμετρες απειλές, στερείται σημαντικών πληροφοριών σε θέματα ασφάλειας. Συμπερασματικά, η μη συμμετοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας στο ΣγΕ επιβάλλει περιορισμούς σε ό,τι αφορά την ισότιμη συμμετοχή της στην ΚΕΠΠΑ παρέχοντας την ευκαιρία στη Βρετανία να απολαμβάνει μονοπωλιακά και προνομιακά τα γεωστρατηγικά πλεονεκτήματα του νησιού. Με αυτόν το τρόπο οι Βρετανικές Βάσεις αποτελούν το μοναδικό καταναλωτή ασφάλειας της ΕΕ στην περιοχή της Α. Μεσογείου. πηγή:www.geopolitics-gr.blogspot.com, infognomonpolitics.blogspot.com
• 13:18

  "Μ΄ένα σμπάρο δύο τριγώνια" ο στόχος του Ερντογάν για κυπριακό, Ε.Ε.

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  
  Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου«Νταμπλ» επιδιώκει, σύμφωνα με διπλωματικούς παρατηρητές στις Βρυξέλλες, ο Τούρκος Πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν. Και να δεσμεύσει την ελληνική πλευρά σε μια παραλλαγή του σχεδίου Ανάν και να κρατήσει τη λύση αυτή όμηρο της τελικής απόφασης για ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ. Για παράδειγμα, αυτό θα μπορούσε να επιτευχθεί με μια μονογραφή προσωρινής συμφωνίας τον Νοέμβριο και παραπομπής της οριστικοποίησης της λύσης προς το...τέλος της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας. Μια τέτοια εξέλιξη, υποστηρίζουν οι ίδιοι παρατηρητές, θα επέτρεπε να αρθούν τα εμπόδια στην τουρκική ενταξιακή πορεία κατά την προγραμματισμένη αξιολόγηση του ερχόμενου Δεκεμβρίου. Ταυτόχρονα, το δημοψήφισμα επί της λύσεως θα μετετίθετο προς το τέλος αυτής της διαδικασίας, καθιστώντας ακόμη δυσκολότερο για τους Ελληνοκύπριους να ψηφίσουν ενδεχομένως, αν το επιθυμούν, για δεύτερη μάλιστα φορά όχι σε σχέδιο λύσης.Αγκυρα, Λονδίνο και Ουάσιγκτον επιδιώκουν ταχεία ένταξη της Τουρκίας, ει δυνατόν προ των μεγάλων χρηματοδοτικών αποφάσεων της ΕΕ, δηλαδή τα επόμενα δύο-τρία χρόνια, ειδάλλως η ένταξη αυτή θα μετατεθεί για μετά το 2020 και για τον σκοπό αυτό προτίθενται να χρησιμοποιήσουν όλα τα μέσα. Είναι ασφαλώς συζητήσιμο αν μπορεί να επιτευχθεί μια τέτοια επιδίωξη, αυτό όμως δεν εμποδίζει τη Βρετανία και τις ΗΠΑ να την επιδιώκουν, παράγοντας και τις σχετικές πολιτικές. Θεωρούν άλλωστε ότι η παρουσία του Νικολά Σαρκοζί στα Ηλύσια Πεδία συνιστά μια μοναδική ευκαιρία για να προωθηθεί ο στόχος. Είναι αλήθεια ότι ο Γάλλος Πρόεδρος ήρθε στην εξουσία εν πολλοίς εκμεταλλευόμενος την αντίθεση του γαλλικού λαού στην τουρκική ένταξη, στην πράξη όμως έκανε ένα μεγάλο δώρο στην Τουρκία αίροντας το άρθρο του γαλλικού συντάγματος που επέβαλε δημοφψήφισμα προ της ένταξης. Το κυπριακό παραμένει το σημαντικότερο εμπόδιο για την ένταξη και αυτό εξηγεί γιατί Λονδίνο και Ουάσιγκτον επιδιώκοιυν να λυθεί ή τουλάχιστον να έρθει όσο το δυνατόν πλησιέστερα σε λύση εντός του 2009. Αντιστρόφως, αν αυτό συμβεί, η βρετανική και αμερικανική διπλωματία ελπίζουν ότι θα καταλύσει μια γενικότερη θετική δυναμική για την τουρκική υποψηφιότητα. Με δεδομένο όμως ότι η ‘Αγκυρα, περισσότερο βέβαιη από ποτέ για τον εαυτό της, δύσκολα θα δεχόταν λύση διαφορετική του σχεδίου Ανάν, πρέπει Αθήνα και Λευκωσία να πιεσθούν, κάτι που ήδη άρχισε να επιχειρείται στο Αιγαίο. Η άσκηση αεροπορικής «τρομοκρατίας» έχει καταφέρει ήδη, σε κάποιο βαθμό τουλάχιστον, να φοβίσει την ελληνική πολιτική ηγεσία, έστω κι αν υψηλά ιστάμενα στελέχη των ενόπλων δυνάμεων υπογραμμίζουν ότι δεν υπάρχει ούτε μία πιθανότητα στο εκατομμύριο σοβαρής ελληνοτουρκικής κρίσης, αν μη τι άλλο γιατί μια τέτοια κρίση θα μπορούσε να αποβεί καταστρεπτική για τα τουρκικά και αμερικανικά συμφέροντα. Μετά τις ευρωεκλογές, οι Βρυξέλλες ελπίζουν εξάλλου ότι θα διαμορφωθεί σε όλη την ΕΕ ένα, αν όχι πιο φιλοτουρκικό, τουλάχιστον λιγότερο αντιτουρκικό κλίμα, ενώ και ο κ. Ερντογάν, ιδίως αν σημειώσει νέες επιτυχίες στον ανταγωνισμό του με τον στρατό, θα μπορέσει να κάνει μια ίσως όχι ουσιαστική, αλλά πάντως έντονα επικοινωνιακή παραχώρηση, που θα χρησιμοποιηθεί ώστε να πιεσθεί ο κ. Χριστόφιας να προχωρήσει πέραν των «κόκκινων γραμμών» που έχει θέσει. Στο μεταξύ και παρά τον εντατικό ρυθμό τους, οι συνομιλίες δεν φαίνεται να γεφυρώνουν τις διαφορές, παρά τις σημαντικότατες ελληνικές παραχωρήσεις, παραχωρήσεις που, κατά ορισμένους παρατηρητές, θέτουν σε σοβαρή αμφιβολία τη βιωσιμότητα της λύσης, αν τελικά επιτευχθεί. Επί παραδείγματι, λένε οι επικριτές του Προέδρου Χριστόφια, δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο κράτος ο Πρόεδρος του οποίου θα προέρχεται υποχρεωτικά κατά διαστήματα από μια εθνική μειοψηφία, ακριβώς γιατί ο Πρόεδρος είναι το διαρκές σύμβολο της λαϊκής κυριαρχίας. Αν π.χ. τον Ιούλιο του 1974 ο Πρόεδρος ήταν Τούρκος, θα ... έφευγε παίρνοντας μαζί του το κράτος. Προφανώς, το ΑΚΕΛ στηρίζεται στην ιδέα μιας συνεργασίας «προοδευτικών» Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, το πρόβλημα όμως είναι ότι αν οι Κύπριοι θελήσουν κάποτε να αλλάξουν κυβέρνηση, με ένα τέτοιο σχήμα, θα στραφούν στους «εθνικιστές». Μια λύση πρέπει να βασίζεται σε θεσμούς και ειλικρινή διάθεση συνεργασίας, όχι σε αμφίβολους και εύκολα μετατρέψιμους πολιτικούς συχετισμούς και υπολογισμούς.Επιπλέον, τα περί μία κυριαρχίας, μίας ιθαγένειας κ.ο.κ. δεν θάχουν και πολύ νόημα σε ένα κράτος που θα έχει απαγορεύσει στον εαυτό του να διαθέτει στρατό, αλλά θα διαθέτει δύο κράτη και δύο αστυνομίες. Στην πραγματικότητα, η Κύπρος έχει εγκλωβιστεί σε μια ακατανόητη για τους πολίτες της, όπως δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις, συζήτηση περί «διζωνικής-δικοινοτικής», «πολιτικής ισότητας» και δεν συμμαζεύεται, νομίζοντας η κοινή γνώμη ότι στο τέλος θα διατηρήσει το κράτος που διαθέτει μετά το 1974. Στις επικρίσεις αυτές το ΑΚΕΛ απαντά πάντως υποστηρίζοντας ότι δεν έκανε καμμιά παραχώρηση που δεν έκαναν ήδη οι προκάτοχοί του, θεωρώντας ότι οι επικριτές δεν θέλουν στην πραγματικότητα λύση του κυπριακού και τονίζοντας ότι θα είναι καταστροφή μια ενδεχόμενη αποχώρηση απο τις συνομιλίες.Κατ’ουσίαν, η Κυπριακή Δημοκρατία έχει εμπλακεί σε συντακτική διαδικασία τεράστιας σημασίας για το μέλλον της (και αυτό των ελληνοτουρκικών σχέσεων) χωρίς καλά καλά να το αντιληφθεί και χωρίς να έχουν συγκληθεί τα σώματα εκείνα (αναθεωρητική ή συντακτική συνέλευση) που απαιτούνται για μια διαδικασία τόσο θεμελιώδους σημασίας. Συχνά άλλωστε, ο εξωτερικός παρατηρητής εύκολα συνάγει το συμπέρασμα ότι οι δύο κοινότητες του νησιού πιθανότατα προτιμούν να μην ζήσουν μαζί, έχουν απαγορεύσει όμως στον εαυτό τους να το πουν. Θεωρείται αντιπατριωτικό να το πει κανείς αυτό, αλλά είναι πατριωτικό να συζητώνται ρυθμίσεις που δεν έχουν εφαρμοσθεί πουθενά στον κόσμο, έστω και αν κινδυνεύουν να τιναχτούν στον αέρα, όπως έγινε το 1960 με τις υπογραφείσες, αν και μη εφαρμόσιμες, συνθήκες Ζυρίχης και Λονδίνου.Το πιο ανησυχητικό όμως είναι ότι η, κατά γενική ομολογία, εξαιρετικά διαλλακτική τακτική του Προέδρου Χριστόφια, δεν φαίνεται να φέρνει πάντα τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα. Το «σκληρό» κόμμα του ‘Ερογλου αναμένεται να κερδίσει τις «εκλογές» του ψευδοκράτους, ο δε «διεθνής παράγων» πιέζει περισσότερο την ελληνική πλευρά. Το χειρότερο είναι ότι αυτά συμβαίνουν ενώ ο συνολικός συσχετισμός δυνάμεων ελληνικού και τουρκικού χώρου εξελίσσεται κατά τρόπο πρωτοφανώς δυσμενή για την ελληνική πλευρά. Η Τουρκία του Ερντογάν έχει καταφέρει να αποσπά όχι μόνη την αναγνώριση της αυτονομίας της από την Ουάσιγκτον, αλλά να εμφανίζεται και ως διεθνής παίκτης πρώτης γραμμής, μέλος του G-20 αλλά και διεκδικώντας για πρώτη φορά την πολιτική έκφραση όλου του αραβομουσουλμανικού κόσμου. Ελλάδα και Κύπρος χάνουν με μεγάλη ταχύτητα τα ερείσματά τους εκεί, χωρίς τα ανοίγματά τους προς το Ισραήλ να αντιμείβονται. ‘Ετσι, Σύροι, Αιγύπτιοι και Ισραηλινοί λέγεται ότι ετοιμάζονται να ξεκινήσουν δρομολόγια προς το ψευδοκράτος. Ενώ και η Μόσχα ξαναστρέφεται τώρα προς την ‘Αγκυρα, με κίνδυνο στους επόμενους μήνες να σημειωθεί μια εξαιρετικά σημαντική μεταστροφή του όλου διεθνούς κλίματος.Ενδεικτική της δυσμενούς τροπής των εξελίξεων είναι και η τοποθέτηση του Ζαν Κριστόφ Φιλορί, υπεύθυνου για την Τουρκία στη διεύθυνση διεύρυνσης και στενού συνεργάτης του ‘Ολι Ρεν, ο οποίος αξίωσε από την Επιτροπή Εξωτερικών της Ευρωβουλής να απαλείψει από την έκθεση του σώματος την αναφορά στις τέσσερις θεμελιώδεις ελευθερίες ως βάση για τη λύση του κυπριακού. Η μόνη δε αντίδραση της κυπριακής πολιτικής ηγεσίας προήλθε από το ΔΗΚΟ. Αν όμως η κυπριακή πολιτική ηγεσία δεν υπερασπισθεί τα πιο θεμελιώδη συμφέροντα της Δημοκρατίας, ουδείς άλλος θα το πράξει στη θέση της. Ο κ. Χριστόφιας εξελέγη υποσχόμενος και λύση του κυπριακού και μη επαναφορά του σχεδίου Ανάν. ‘Ολοι πρέπει να εύχονται να το καταφέρει, αρκεί βεβαίως να μην τεθεί εν αμφιβόλω η ύπαρξη επαρκούς κρατικής προστασίας για τους Ελληνοκυπρίους. πηγή:infognomonpolitics.gmail.con, konstantakoipoulosd@yahoo.gr
• 13:00

  Ζητούν με προσφυγές αναγνώρση του όρου "τουρκικός"

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  
  Εγινε η πρώτη δίκη στο Πρωτοδικείο ΞάνθηςΣτα δικαστήρια έχουν προσφύγει σωματεία της μειονότητας στη Θράκη επιδιώκοντας να τους αναγνωριστούν ο όρος «τουρκικός» μετά την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων την άνοιξη του 2008, που έκρινε ότι στις...υποθέσεις για την αυτοαποκαλούμενη «Τουρκική Ενωση Ξάνθης» και την «Πολιτιστική Ενωση Τούρκων Γυναικών» με έδρα την Κομοτηνή υπήρξε παραβίαση του άρθρου 11 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης όσον αφορά την ελευθερία της συνέλευσης και του συνεταιρίζεσθαι.Να σημειωθεί ότι οι παραπάνω σύλλογοι παρά τις αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων δεν έχουν σταματήσει ουδόλως τη λειτουργία τους ενώ από ακραίους κύκλους της μειονότητας επιχειρήθηκε μετά την παραπάνω απόφαση να υπάρξει ντε φάκτο λειτουργία τους με τον όρο «τουρκικός».Τελικά όμως επικράτησαν πιο διαλλακτικές σκέψεις με την προσφυγή των σωματείων στα ελληνικά δικαστήρια. Ετσι η πρώτη προσφυγή έγινε και συζητήθηκε προχθές στο Πολυμελές Πρωτοδικείο της Ξάνθης από τη λεγόμενη «Τουρκική Ενωση της Ξάνθης» ζητώντας να ανακληθεί απόφαση που εκδόθηκε το 1986 και προέβλεπε την διάλυσή της κάτι που επικυρώθηκε αργότερα και από τον Αρειο Πάγο.Ο πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Ξάνθης, Κώστας Γούναρης, που εκπροσώπησε τον νομάρχη Ξάνθης, Γιώργο Παυλίδη, δήλωσε ότι η ελληνική πολιτεία σέβεται απόλυτα τις αποφάσεις των διεθνών οργάνων, των διεθνών δικαστηρίων και βεβαίως τηρεί και διατηρεί την ελληνική νομιμότητα έχοντας απόλυτη εμπιστοσύνη και στα δικαστήρια της χώρας.Στη δίκη παρενέβη και η Ομοσπονδία Θρακικών Σωματείων και ο δικηγόρος της Γιάννης Χατζηαντωνίου υποστήριξε ότι η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου είναι ελλιπής, διότι δεν έκρινε το σύνολο των αποφάσεων των ελληνικών δικαστηρίων, δηλαδή του Εφετείου, του Αρείου Πάγου κ.λπ., αλλά μόνο την πρωτόδικη.Επίσης έκρινε μόνο μια πλευρά του σωματείου, την πολιτιστική κι όχι άλλες π.χ. πολιτικές, που ζητούν λίγο ή πολύ μέσα από το καταστατικό του την εφαρμογή των παρακαταθηκών του Κεμάλ Ατατούρκ κ.λπ.Η επόμενη δίκη είναι στις 9 Απριλίου στο Μονομελές Πρωτοδικείου Ροδόπης, όπου έχει προσφύγει η αυτοαποκαλούμενη «Πολιτιστική Ενωση Τούρκων Γυναικών Θράκης».ΕΘΝΟΣ
• 8:25

  Η Τουρκία κατασκευάζει ελικόπτερο

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  
  Σε δημοσίευμα της Τουρκικής εφημερίδος Akşam, διαβάζουμε ότι το πρώτο ελικόπτερο Τουρκικής κατασκευής θα αρχίσει τις δοκιμαστικές πτήσεις στις αρχές του 2010.
  Το σχέδιο κατασκευής ελικοπτέρου πραγματοποιείται με τις συμβολές 150 μηχανικών από το Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης, υπό την επίβλεψη του Τουρκικού Γενικού Επιτελείου.
  Πρόκειται για μονοκινητήριο ελικόπτερο, με έναν χειριστή και δυνατότητα μεταφοράς 5 επιβατών, στην εμπορική του έκδοση.
  ΄Άλλες πληροφορίες κάνουν λόγο, ότι το επιβατικό Τουρκικό ελικόπτερο, θα ακολουθήσει η πρώτη παρουσίαση ενός Στρατιωτικού μεταφορικού ελικοπτέρου δικινητήριου, με δύο χειριστές και μεταφορική ικανότητα, 10 ανδρών με πλήρη φόρτο των Ειδικών Δυνάμεων του Τουρκικού Στρατού.
  Το μεγαλόπνοο αμυντικό πρόγραμμα της Τουρκίας, σχεδιάζει μέχρι το 2020, η Τουρκία να παράγει δικής της κατασκευής στρατιωτικά μεταφορικά και επιθετικά ελικόπτερα.
  
  Ελλάδα:
  Μάχη στην αγορά των αεροσκαφών. Νέα δεδομένα λόγω Ομπάμα
  Στο νέο εξοπλιστικό πρόγραμμα που, διά στόματος υπουργού Εθνικής Αμυνας κ. Ευάγγελου Μεϊμαράκη, προανήγγειλε η κυβέρνηση, το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στην αγορά πολεμικών αεροσκαφών. Αυτό διότι, όσον αφορά τις φρεγάτες και τα ελικόπτερα έρευνας και διάσωσης, επελέγη η οδός των απευθείας διαπραγματεύσεων με τη Γαλλία, που αφορά 6 φρεγάτες και 15 Super Puma. Αν και, τυπικά, η διαπραγμάτευση δεν...εγγυάται αίσια κατάληξη και συμφωνία, στην ουσία το θέμα θεωρείται ότι έχει κλείσει. Για τον λόγο αυτό η ελληνική κυβέρνηση φρόντισε να διαμηνύσει προς τη Γαλλία ότι η αγορά των αεροσκαφών Rafale δεν θα προχωρήσει, καθώς κρίνεται ασύμφορη. Η Γαλλία πήρε το κομμάτι που της αναλογούσε από την πίτα των ελληνικών εξοπλισμών. Το δικό της κομμάτι έλαβε και η Ρωσία, με τη συμφωνία για αγορά ρωσικών ΤΟΜΑ, η οποία επίσης βρίσκεται στην τελική ευθεία.Η διπλωματία των εξοπλισμώνΜε το Rafale να έχει τεθεί εκτός διαδικασίας, στη διεκδίκηση του τμήματος των εξοπλισμών που αφορά μαχητικά αεροσκάφη μένουν η Γερμανία με το Eurofighter, οι ΗΠΑ με το F-16 και το πέμπτης γενιάς JSF και, τέλος, η Σουηδία, με το Gripen. Η Γερμανία είδε το πλεονέκτημα που είχε αποκτήσει με την καταρχήν έγκριση από το ΚΥΣΕΑ της αγοράς Eurofighter να εξανεμίζεται, όταν αποφασίσθηκε να «παγώσει» η αγορά αεροσκαφών. Τώρα που το θέμα ανοίγει εκ νέου, με τον υπουργό Αμυνας να δηλώνει, μάλιστα, ότι εφόσον η Ελλάδα επιθυμεί να διατηρήσει την εξοπλιστική ισορροπία με την Τουρκία θα πρέπει εντός του έτους να προχωρήσει σε παραγγελίες, στην εικόνα έχει προστεθεί ένας παράγοντας που διαφοροποιεί τα δεδομένα. Πρόκειται για την εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα και τη νέα αμερικανική διοίκηση στην Ουάσιγκτον, καθώς και την επιθυμία της ελληνικής κυβέρνησης να αναθερμάνει τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις, που δοκιμάστηκαν στη διάρκεια της θητείας Μπους στον Λευκό Οίκο. Η διπλωματία των εξοπλισμών είναι ένας καλός και γρήγορος τρόπος για να ενισχυθούν οι δίαυλοι επικοινωνίας με τη νέα αμερικανική διοίκηση. Δεν είναι τυχαίο ότι ο κ. Μεϊμαράκης προετοιμάζεται για το πρώτο του ταξίδι στις ΗΠΑ ως υπουργός Εθνικής Αμυνας. Το εξοπλιστικό αναμένεται να είναι κεντρικό θέμα των επαφών που θα έχει πέραν του Ατλαντικού, οι οποίες εντάσσονται στο πλαίσιο καλλιέργειας του εδάφους για επίσκεψη του πρωθυπουργού κ. Κώστα Καραμανλή στην Ουάσιγκτον.KATHIMERINI
  
  Παρεξηγημένο το Βερολίνο
  Η κυβέρνηση, με τις κινήσεις στα εξοπλιστικά, κινδυνεύει να χάσει τη Γερμανία, ένα κρίσιμο σύμμαχο στην Ε.Ε. Της Δωρας ΑντωνιουΤο Φεβρουάριο του 2006, αμέσως μετά τον πρώτο ανασχηματισμό της πρώτης κυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή, ο Ελληνας πρωθυπουργός ταξίδεψε στη Γερμανία για να συναντηθεί με την καγκελάριο, Αγκελα Μέρκελ. Εχοντας αναλάβει τα καθήκοντά της μόλις τέσσερις μήνες πριν, η Γερμανίδα καγκελάριος έκανε κύκλο επαφών με Ευρωπαίους ηγέτες και ο Κώστας Καραμανλής ήταν ανάμεσα στους πρώτους που δέχθηκαν πρόσκληση να επισκεφθούν το Βερολίνο. Η κ. Μέρκελ τοποθετήθηκε στον κύκλο ηγετών με τους οποίους ο κ. Καραμανλής είχε «καλή χημεία», ανήκε στη...νέα γενιά των προερχόμενων από την κεντροδεξιά επικεφαλής ισχυρών κρατών, στους οποίους ο Ελληνας πρωθυπουργός αναζήτησε και βρήκε στήριξη σε κρίσιμες στιγμές. Ετσι, όταν το καλοκαίρι του 2007 το Μέγαρο Μαξίμου θέλησε να αναδείξει ένα ενισχυμένο διεθνές προφίλ του πρωθυπουργού, η Γερμανίδα καγκελάριος πραγματοποίησε επίσκεψη – αστραπή στην Αθήνα. Παραμονές εκλογών το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον πρωθυπουργό, δίδοντάς του και πάλι στήριξη. Ακολούθησε συνάντηση, στο περιθώριο των εργασιών της Συνόδου της Λισσαβώνας, όπου ζητήθηκε από ελληνικής πλευράς συμπαράσταση στο θέμα των Σκοπίων.Φαίνεται όμως ότι, κάπου στην πορεία, η «καλή χημεία» διαταράχθηκε. Χωρίς να έχει επέλθει εμφανής ρήξη, πυκνώνουν οι πληροφορίες που θέλουν τις σχέσεις μεταξύ Αθήνας και Βερολίνου να έχουν ψυχρανθεί και την ελληνική πλευρά να έχει γίνει δέκτης μηνυμάτων αυτής της ψυχρότητας. Η εξέλιξη προκαλεί έντονο προβληματισμό, καθώς η Γερμανία είναι από τις χώρες με βαρύνοντα λόγο και ρόλο στη στάση που θα κρατήσει η Ε.Ε. στη μεγάλη οικονομική κρίση. Από τις τελευταίες δημόσιες τοποθετήσεις, μάλιστα, στελεχών της γερμανικής κυβέρνησης, διαφαίνεται η πρόθεση του Βερολίνου να τεθεί επικεφαλής της προσπάθειας να υπερβεί η Ε.Ε. συνολικά τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης. Για ευνόητους λόγους, η ελληνική πλευρά θα ήθελε τη δεδομένη χρονική στιγμή να έχει την απευθείας υποστήριξη του Βερολίνου και θα επιθυμούσε αυτή να εκφραστεί και με συμβολικό τρόπο: με κάποια τηλεφωνική επικοινωνία ή με συνάντηση.ΕνόχλησηΤι προκάλεσε όμως αυτή την ψυχρότητα; Φαίνεται ότι η διπλωματία των εξοπλισμών που προβάλλεται ως παράγοντας αναβάθμισης των διμερών σχέσεων με άλλες χώρες, στην περίπτωση της Γερμανίας γίνεται παράγοντας ενόχλησης. Στο κεφάλαιο αυτό, τα ανοιχτά μέτωπα που ενδιαφέρουν το Βερολίνο είναι αρκετά και χρονίζουν. Η συζήτηση για τους εξοπλισμούς είχε βρεθεί στο επίκεντρο της συνάντησης που είχε η κ. Μέρκελ με τον Κώστα Καραμανλή τον Ιούλιο του 2007 στην Αθήνα. Τα ζητήματα που ήταν ανοιχτά τότε, παραμένουν ανοιχτά μέχρι σήμερα. Οπως χαρακτηριστικά αναφέρουν στρατιωτικές πηγές, η Γερμανία, μέχρι πριν από μερικά χρόνια, έπαιρνε το δεύτερο μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας των εξοπλισμών, μετά τις ΗΠΑ. Τώρα βλέπει προγράμματα που είχαν δρομολογηθεί να παίρνουν διαρκώς νέες αναβολές και, ταυτόχρονα, να μένει έξω από τη συζήτηση για τους νέους εξοπλισμούς.Το μεγάλο «αγκάθι» στη συνεργασία Ελλάδας – Γερμανίας στον τομέα των εξοπλισμών είναι το θέμα των υποβρυχίων. Η τύχη του υποβρυχίου «Παπανικολής», του πρώτου από τα τέσσερα που έχει παραγγείλει η Ελλάδα από τη Γερμανία, παραμένει σε εκκρεμότητα. Η διόρθωση του προβλήματος ευστάθειας, που είχε παρατηρηθεί κατά τις δοκιμές του υποβρυχίου, επέφερε, σύμφωνα με στρατιωτικές πηγές, αλλοίωση του ίχνους που αφήνει το υποβρύχιο στα ραντάρ, με αποτέλεσμα και πάλι να μην πληροί της προδιαγραφές που έχει θέσει η ελληνική πλευρά. Το θέμα εξελίσσεται σε γόρδιο δεσμό. Η Ελλάδα έχει πληρώσει το 80% της αξίας των τεσσάρων υποβρυχίων χωρίς να έχει πάρει τίποτα και η Γερμανία βλέπει πίσω από την καθυστέρηση, απροθυμία να πληρωθεί το υπόλοιπο ποσόν. Από γερμανικής πλευράς διοχετεύονται πληροφορίες ότι βρίσκεται σε εξέλιξη παράλληλη διαπραγμάτευση με την Πολωνία, για την πώληση του επίμαχου υποβρυχίου, ενώ άμεση σχέση με τις εξελίξεις και την πίεση που ασκείται για να βρεθεί λύση, φαίνεται ότι έχουν οι πληροφορίες ότι πιθανόν να μπει λουκέτο στα ναυπηγεία Σκαραμαγκά, τα οποία εκμεταλλεύεται η εταιρεία κατασκευής των υποβρυχίων και να μείνουν στο δρόμο οι 1.200 εργαζόμενοι εκεί.Τα EurofighterΤο δεύτερο μεγάλο πλήγμα που δέχθηκε η Γερμανία σε σχέση με τους ελληνικούς εξοπλισμούς, ήταν το «πάγωμα» της απόφασης για αγορά Eurofighter. Επί κυβερνήσεως Σημίτη, το ΚΥΣΕΑ είχε δώσει το «πράσινο φως» για την αγορά 40 – 60 Eurofighter. Η αλλαγή κυβέρνησης οδήγησε στο «πάγωμα» της διαδικασίας. Από την πρώτη κυβέρνηση Καραμανλή αποφασίσθηκε η ενδιάμεση αγορά 30 F-16, μέχρι να ληφθούν οριστικές αποφάσεις για τη νέα «αγορά του αιώνα», για την οποία η συζήτηση ουσιαστικά ανοίγει τώρα.Τα ΛέοπαρντΤη γερμανική δυσαρέσκεια ενίσχυσε και συνεχίζει να τροφοδοτεί, η δημοσιοποίηση πληροφοριών σχετικά με προβλήματα στα άρματα μάχης Λέοπαρντ. Παρά το ότι η προμήθεια των 170 Λέοπαρντ έχει ολοκληρωθεί, οι επαναλαμβανόμενες αναφορές σε προβλήματα που παρουσιάζουν τα συγκεκριμένα άρματα μάχης, εκλαμβάνονται ως προσπάθεια δυσφήμισής τους, που έχει αρνητικές επιπτώσεις στην γερμανική αμυντική βιομηχανία.Διπλωματικές πηγές αναφέρουν ότι, πέρα από το ζήτημα των εξοπλισμών, η γερμανική πλευρά δεν φαίνεται να είδε με καλό μάτι τη στενή προσέγγιση Αθήνας – Παρισίων. Οπως εξηγούν, η αντιπαλότητα μεταξύ Γερμανίας και Γαλλίας για την πρωτοκαθεδρία ακόμη και εντός Ε.Ε. εξελίσσεται σε όλα τα επίπεδα. Είναι λογικό, λοιπόν, όταν η Ελλάδα συγκλίνει περισσότερο με μία από τις δύο χώρες, να αποκλίνει από την άλλη.KATHIMERINI
  
• February 14, 2009
• 13:52

  Θρησκεία και πολιτική στην εβραϊκή κοινωνία

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  
  Τι είναι ο ιουδαϊσμός, τι είναι ο εβραϊσμός, τι είναι ο σιωνισμός και πως και γιατί η θρησκεία των Εβραίων επηρεάζει καθοριστικά την ψυχοσύνθεσή τους, θα είναι το θέμα της επόμενης εκπομπής, αν η επικαιρότητα δεν αναδείξει μείζον άλλο θέμα το οποίο δεν θα μπορούμε να παρακάμψουμε.
  Θα δούμε επίσης τι σχέση έχουν οι επιταγές της εβραϊκής θρησκείας με την πολιτική και κοινωνική συμπεριφορά αυτού του λαού και πως μπορούμε να προβλέψουμε σε βάθος μελλοντικού χρόνου πως θα κινηθεί, καθώς, όπως φαίνεται επηρεάζει σημαντικά κέντρα λήψεως παγκοσμίων αποφάσεων.
  Για προβληματισμό, δημοσιεύουμε παρακάτω ένα κεφάλαιο απο το βιβλίο του Σλαβόι Ζίζεκ: Το υψηλό αντικείμενο της ιδεολογίας. Το κεφάλαιο επιγράφεται: Ο Εβραίος και η Αντιγόνη:
  Ο Εβραίος και η Αντιγόνη
  
  "Αυτό το “Che vuoi?” το συναντάμε παντού στο πολιτικό πεδίο, συμπεριλαμβανομένου του αμερικανικού προεκλογικού αγώνα του 1988, όταν μετά τις πρώτες επιτυχίες του Τζέσε Τζάκσον, ο τύπος άρχισε να θέτει το ερώτημα: «Το θέλει πραγματικά ο Τζέσε Τζάκσον;»
  Εύκολα μπορούσε κανείς να διαγνώσει ένα είδος ρατσισμού στο ερώτημα τούτο, αφού ουδέποτε διατυπωνόταν για άλλους υποψήφιους.
  Το συμπέρασμα ότι έχουμε να κάνουμε με ρατσισμό επιβεβαιώνεται περαιτέρω από το γεγονός ότι αυτό το «Che vuoi», ανακύπτει με τον πλέον βίαιο τρόπο, στην καθαρότερη, ούτως ειπείν αποσταγμένη μορφή ρατσισμού, στον αντισημτισμό: στην αντισημιτική προοπτική, ο Εβραίος είναι ακριβώς κάποιος για τον οποίο ουδέποτε αποσαφηνίζεται «τι πραγματικά θέλει»- δηλαδή οι πράξεις του εγείρουν πάντοτε την υποψία ότι καθοδηγούνται από κάποια κρυφά κίνητρα (την εβραϊκή συνομωσία, την παγκόσμια κυριαρχία, την ηθική διαφθορά των εθνικών και τα συναφή).
  Η περίπτωση του αντισημιτισμού δείχνει τέλεια γιατί ο Λακάν τοποθέτησε τη φόρμουλα της φαντασίωσης στο τέλος της καμπύλης που απεικονίζει το ερώτημα “Che vuoi?”: η φαντασίωση είναι μια απάντηση σε τούτο το “Che vuoi?”, συνιστά μια προσπάθεια να συμπληρωθεί το χάσμα του ερωτήματος με μια απάντηση. Στην περίπτωση του αντισημιτισμού η απάντηση στο ερώτημα «τι θέλει ο Εβραίος», είναι μια φαντασίωση «εβραϊκής συνομωσίας», σύμφωνα με την οποία οι Εβραίοι διαθέτουν μια μυστηριώδη δύναμη να χειραγωγούν τα συμβάντα, να κινούν τα νήματα πίσω από τη σκηνή.
  Σε θεωρητικό επίπεδο, θα πρέπει να υπογραμμίσουμε το κρίσιμο σημείο ότι η φαντασίωση λειτουργεί ως κατασκευή, ως φαντασιακό σενάριο πουν συμπληρώνει το κενό, το άνοιγμα της επιθυμίας του Άλλου: δίνοντάς μας μια οριστική απάντηση στο ερώτημα: «Τι θέλει ο Άλλος;», μας καθιστά ικανούς να ξεφύγουμε από το αβάσταχτο αδιέξοδο όπου ο Άλλος θέλει κάτι από εμάς, αλλά ταυτόχρονα καταφέρνουμε να μεταφράσουμε την επιθυμία του Άλλου σε μια θετική έγκλιση, σε μια εντολή με την οποία μπορούμε να ταυτιστούμε.
  Μπορούμε τώρα να κατανοήσουμε γιατί οι Εβραίοι επιλέχθηκαν ως το κατεξοχήν αντικείμενο ρατσισμού: δεν είναι άραγε ο Θεός των Εβραίων η καθαρότερη ενσάρκωση του “Che vuoi?”, της επιθυμίας του Άλλου στην τρομακτική άβυσσό της, με την τυπική απαγόρευση «ου ποιήσεις σεαυτόν είδωλον»- να μη γεμίσεις το κενό της επιθυμίας του Άλλου με ένα θετικό φαντασιωτικό σενάριο; Ακόμη και όταν, όπως στην περίπτωση του Αβραάμ, ο Θεός προσφέρει ένα συγκεκριμένο αίτημα (διατάζοντάς τον να σφάξει τον ίδιο του το γιό), παραμένει ανοικτό το ερώτημα γιατί πραγματικά το θέλει: αν υποστηρίξουμε ότι με τούτη την τρομερή πράξη ο Αβραάμ οφείλει να πιστοποιήσει την άπειρη πίστη και αφοσίωσή του στο Θεό, τότε κάνουμε μια απαράδεκτη απλούστευση. Η βασική θέση ενός Εβραίου πιστού είναι, λοιπόν, αυτή του Ιώβ: όχι τόσο π θρήνος όσο η ακατανοησία, η αμηχανία, ακόμη και η φρίκη ενώπιον εκείνου που θέλει ο Άλλος (ο Θεός) με την αλληλουχία συμφορών που του προκαλεί.
  Αυτή η γεμάτη φρίκη αμηχανία σηματοδοτεί την εναρκτήρια, ιδρυτική σχέση του εβραίου πιστού με το Θεό, τη συμφωνία που ο Θεός σύναψε με τον εβραϊκό λαό.
  Το γεγονός ότι οι Εβραίοι αντιλαμβάνονται τον εαυτός τους ως «περιούσιο λαό» ουδεμία σχέση έχει με μια πίστη στην ανωτερότητά τους. Δεν διαθέτουν ξεχωριστές ιδιότητες. Πριν από τη συμφωνία με το Θεό, ήταν ένας λαός σαν όλους τους άλλους, ούτε περισσότερο, ούτε λιγότερο διεφθαρμένος, που ζούσε μια συνηθισμένη ζωή- όταν αίφνης σαν σε τραυματική κεραυνοβόληση, έμαθαν (μέσω του Μωϋσή) ότι ο Άλλος τους είχε επιλέξει.
  Έτσι, η επιλογή δεν έλαβε χώρα στις απαρχές, δεν καθόρισε τον «πρωταρχικό» χαρακτήρα των Εβραίων- για να χρησιμοποιήσουμε και πάλι την ορολογία του Κρίπκε, δεν σχετίζεται με τα περιγραφικά γνωρίσματά τους. Γιατί επιλέχθηκαν, γιατί βρέθηκαν ξαφνικά να καταλαμβάνουν τη θέση ενός οφειλέτη απέναντι στο Θεό; Το θέλει πραγματικά ο Θεός από αυτούς; Η απάντηση- για να επαναλάβουμε τη παράδοξη φόρμουλα της απαγόρευσης της αιμομιξίας- είναι ταυτοχρόνως αδύνατη και απαγορευμένη.
  Με άλλα λόγια, η εβραϊκή θέση θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μια θέση του Θεού πέραν –ή προ- του Αγίου, σε αντίθεση προς την παγανιστική κατάφαση του Αγίου ως πρότερου των θεών. Ο παράξενος αυτός θεός που φράζει τη διάσταση του Αγίου δεν είναι «ο θεός των φιλοσόφων», ο ορθολογικός διαχειριστής του σύμπαντος που καθιστά αδύνατη την ιερή έκσταση ως μέσο επικοινωνίας μαζί του: είναι απλούστατα το αβάστακτο σημείο της επιθυμίας του Άλλου, του χάσματος, του κενού στον Άλλον που συγκαλύπτεται από τη συναρπαστική παρουσία του Αγίου. Οι Εβραίοι εμμένουν σε τούτο το αίνιγμα της επιθυμίας του Άλλου, σε τούτο το τραυματικό σημείο του καθαρού “Che vuoi?”, το οποίο προκαλεί ανυπόφορο άγχος εφόσον δεν μπορεί να συμβολοποιηθεί, να «εξευγενιστεί», μέσω της θυσίας ή της γεμάτης αγάπη αφοσίωσης.
  Ακριβώς σ αυτό το επίπεδο μπορούμε να εντοπίσουμε τη ρήξη ανάμεσα στο χριστιανισμό και την εβραϊκή θρησκεία- στο γεγονός ότι, σε αντίθεση με την εβραϊκή θρησκεία του άγχους, ο Χριστιανισμός αποτελεί θρησκεία της αγάπης.
  Τον όρο «αγάπη» θα πρέπει να τον εννοήσουμε εδώ έτσι όπως αρθρώνεται στη λακανική θεωρία- δηλαδή με μια διάσταση θεμελιώδους απογοήτευσης: προσπαθούμε να γεμίσουμε το ανυπόφορο χάσμα του “Che vuoi?”, το άνοιγμα της επιθυμίας του Άλλου, προσφέροντάς του τον εαυτό μας, ως αντικείμενο της επιθυμίας του. Υπο την έννοια αυτή, η αγάπη είναι, όπως επισήμανε ο Λακάν, μια ερμηνεία της επιθυμίας του Άλλου: η απάντηση της αγάπης είναι «Είμαι αυτό που σου λείπει. Με την αφοσίωσή μου σ εσένα, με τη θυσία μου για σένα, θα σε γεμίσω, θα σε ολοκληρώσω». Συνεπώς, η κίνηση της αγάπης είναι διπλή: το υποκείμενο συμπληρώνει τη δική του έλλειψη, προσφέροντας τον εαυτό του στον άλλον ως αντικείμενο που γεμίζει την έλλειψη στον Άλλον- η εξαπάτηση που ενέχει η αγάπη συνίσταται στην ιδέα ότι αυτή η αλληλοεπικάλυψη δύο ελλείψεων ακυρώνει την έλλειψη ως τέτοια σε μιαν αμοιβαία πλήρωση.
  Θα πρέπει, ως εκ τούτου να συλλάβουμε το Χριστιανισμό ως μια πρoσπάθεια εξευγενισμού του εβραϊκού “Che vuoi?” μέσω της πράξης της αγάπης και της θυσίας. Η μεγαλύτερη δυνατή θυσία, η Σταύρωση, ο θάνατος του υιού του Θεού, συνιστά ακριβώς την τελική απόδειξη ότι ο Θεός- Πατέρας μας αγαπά με μιαν απέραντη αγάπη των πάντων, λυτρώνοντάς μας έτσι από το άγχος του “Che vuoi?”.
  Τα Πάθη του Χριστού, αυτή η συναρπαστική εικόνα η οποία ακυρώνει όλες τις άλλες εικόνες, αυτό το φαντασιωτικό σενάριο που συμπυκνώνει όλη τη λιμπιντική οικονομία της χριστιανικής θρησκείας, αποκτά το νόημά του μόνο στο υπόβαθρο του αβάστακτου αινίγματος της επιθυμίας του Άλλου (του Θεού).
  Διόλου βέβαια δεν υπαινισσόμαστε ότι ο Χριστιανισμός συνεπάγεται ένα είδος επιστροφής στην παγανιστική σχέση ανθρώπου και θεού: απόδειξη αυτού αποτελεί το γεγονός ότι, αντίθετα με ό,τι φαίνεται εκ πρώτης όψεως, ο Χριστιανισμός ακολουθεί την εβραϊκή θρησκεία, φράζοντας τη διάσταση του Αγίου [Holy]. Στον Χριστιανισμό απαντά κάτι διαφορετικής τάξης: η ιδέα του αγίου [Saint], που είναι το ακριβές αντίθετο του ιερέα [priest] στην υπηρεσία του Αγίου [Holy]. Ο ιερέας είναι «λειτουργός του Αγίου». Δεν υπάρχει Άγιο δίχως τους αξιωματούχους του, δίχως το γραφειοκρατικό μηχανισμό ο οποίος το στηρίζει, οργανώνοντας την τελετουργία του, από την επίσημη ανθρωποθυσία των Αζτέκων μέχρι το νεωτερικό ιερό κράτος ή τις στρατιωτικές τελετουργίες. Ο άγιος, αντιθέτως καταλαμβάνει την θέση του objet petit a, του καθαρά αντικειμένου, κάποιου που υποβάλλεται σε ριζική υποκειμενική καθαίρεση. Δεν τελεί καμιά λειτουργία, δεν εξορκίζει τίποτα, απλώς εμμένει στην αδρανή παρουσία του.
  Τώρα μπορούμε να καταλάβουμε γιατί ο Λακάν διέκρινε στην Αντιγόνη έναν πρόδρομο της θυσίας του Χριστού: στην εμμονή της η Αντιγόνη είναι μια αγία και σαφώς όχι μια ιέρεια. Γι αυτό θα πρέπει να αντιταχθούμε σε κάθε απόπειρα να την εξημερώσουμε, να τη δαμάσουμε συγκαλύπτοντας έτσι την τρομακτική ξενικότητά της, την «απανθρωπιά» της, την α-παθή μορφή της, και μετατρέποντάς τη σε μιαν ευγενική προστάτιδα της οικογένειας και του οίκου που προκαλεί τη συμπόνιά μας και προσφέρεται ως σημείο ταύτισης.
  Στην Αντιγόνη του Σοφοκλή, η μορφή με την οποία μπορούμε να ταυτιστούμε είναι η αδελφή της Ισμήνη- ευγενική, αβρή, ευαίσθητη, έτοιμη να υποχωρήσει και να συμβιβαστεί, συγκινητικά «ανθρώπινη», αντίθετα με την Αντιγόνη, η οποία φτάνει στα άκρα, δεν «υποχωρεί σε σχέση με την επιθυμία της» (Λακάν) και έτσι, εμμένοντας στην «ορμή θανάτου», στο είναι- προς- θάνατο, γίνεται τρομακτικά ανηλεής, εξαιρείται από τον κύκλο των καθημερινών συναισθημάτων και φροντίδων, των παθών και φόβων. Με άλλα λόγια, είναι η ίδια η Αντιγόνη εκείνη η οποία προκαλεί, σ εμάς τα συμπονετικά, συνηθισμένα πλάσματα, το ερώτημα «Τι θέλει πραγματικά;», ερώτημα που εμποδίζει οποιαδήποτε ταύτιση μαζί της.
  Στην ευρωπαϊκή λογοτεχνία το ζεύγος Αντιγόνη-Ισμήνη επαναλαμβάνεται στο έργο του Σάντ, με τη μορφή του ζεύγους Ιουλιέττα- Ιουστίνη: η Ιουστίνη αποτελεί επίσης ένα παθητικό θύμα, το αντίθετο της Ιουλιέττας, αυτής της α-παθούς άσωτης η οποία επίσης «δεν υποχωρεί σε σχέση με την επιθυμία της». Τέλος, γιατί να μην εντοπίσουμε μια Τρίτη εκδοχή του ζεύγους Αντιγόνης- Ισμήνης, στην ταινία της Μαργαρέττε φον Τρόττα Τα μολυβένια χρόνια στο ζεύγος της τρομοκράτισσας της RAF (Φράξια Κόκκινος Στρατός) (που βασίζεται στο μοντέλο της Γκούντρουν Ένσλιν) και της συμπονετικής αδελφής της που «προσπαθεί να την καταλάβει» και από τη σκοπιά της οποίας γίνεται η αφήγηση της ιστορίας; (Το επεισόδιο του Σλέντορφ στη σπονδυλωτή ταινία Η Γερμανία το Φθινόπωρο βασίστηκε επίσης σε έναν παραλληλισμό μεταξύ Αντιγόνης και Γκούντρουν Ένσλιν.)
  Πρόκειται για τρείς εκ πρώτης όψεως εντελώς διαφορετικές μορφές: η αξιοπρεπής Αντιγόνη που θυσιάζεται για τη μνήμη του αδελφού της. Η ασύδοτη Ιουλιέττα που παραδίδεται στην απόλαυση πέραν κάθε ορίου (δηλαδή ακριβώς πέραν του ορίου όπου η απόλαυση εξακολουθεί να προσφέρει ηδονή). Η φανατική- ασκητική Γκούντρουν η οποία, με τις τρομακτικές της πράξεις, θέλει να αφυπνίσει τον κόσμο από τις καθημερινές ηδονές του και την ρουτίνα του.
  Ο Λακάν μας δίνει τη δυνατότητα να αναγνωρίσουμε και στις τρείς την ίδια ηθική θέση, που συνίσταται στο να «μην υποχωρούμε από την επιθυμία μας». Γι αυτό, όλες προκαλούν το ίδιο “Che vuoi?”, το ίδιο «Μα τι θέλουν πραγματικά;»: η Αντιγόνη με την πείσμονα εμμονή της, η Ιουλιέττα με την α-παθή ασυδοσία της, η Γκούντρουν με τις «άνευ νοήματος» τρομοκρατικές πράξεις της. Και οι τρείς αμφισβητούν το αγαθό που ενσαρκώνεται στο κράτος και στην κοινή ηθική. "
• February 07, 2009
• 22:14

  Μπορεί η Τουρκία να αλλάξει τις ισορροπίες στην περιοχή;

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  
  Για την Τουρκία και τις νέες ισορροπίες που διαμορφώνονται στην περιοχή θα μιλήσουμε στην επόμενη εκπομπή.
  -Θα έχει και ποιές επιπτώσεις η συμπεριφορά του Ερντογάν στο Νταβός;
  -Ήταν η αγανάκτησή του για τη Γάζα εκείνο που τον οδήγησε στη γνωστή του έκρηξη ή η Τουρκία πιέζεται και το ξέσπασμα είναι αποτέλεσμα της πίεσης αυτής;
  -Απο ποιούς και γιατί πιέζεται; (Για το θέμα αυτό μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο που είναι αναρτημένο στο portal μας στη θέση Ειδήσεις).
  -Μέχρι ποίου σημείου μπορεί να βελτιωθούν οι σχέσεις της Τουρκίας με τον αραβικό κόσμο, το Ιράν και τη Συρία;
  -Τι τους ενώνει
  -Τι επιπτώσεις θα έχουν όλα αυτά στο κυπριακό και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις;
  -Τι ε[ιδιώκει η Τουρκία ανακινώντας το μειονοτικό χαρτί σε Ελλάδα και Βουλγαρία;
  -Πως διαμορφώνονται οι τουρκοαμερικανικές και ρωσοτουρκικές σχέσεις
  Να μερικές ερωτήσεις που θα είχαν ενδιαφέρον να απαντηθούν΄.
  Γράψτε και εσείς τον προβληματισμό και τις ερωτήσεις σας
• February 02, 2009
• 7:57

  Η χώρα που "τρώει" τα παιδιά της

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Μέσα στη γενική απαξίωση, υπάρχουν και φωτεινοί θύλακες. Ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός νέων ελλήνων σπουδάζει στο εξωτερικό και επιστρέφει με τις γνώσεις του για να εργασθεί. Να εργασθεί και για λόγους επιβίωσης αλλά και οραματικούς. Να προσφέρει στη χώρα του και στην επιστήμη του.
  Το τραγικό είναι ότι η Ελλάδα δεν μπορεί για πολλούς λόγους να κρατήσει αυτούς τους ανθρώπους, οι οποίοι στο τέλος είτε αναγκάζονται να φύγουν στο εξωτερικό είτε περιθωριοποιούνται σε άλλες εργασίες που δεν έχουν καμιά σχέση με το αντικείμενο που σπούδασαν. Ελάχιστοι τυχεροί ασχολούνται με το θέμα που εξειδικεύτηκαν αλλά και αυτοί συναντούν μύριες όσες δυσκολίες.
  Στο εσωτερικό της χώρας ακολουθείται η τακτική της ελλάσσονος προσπάθειας σε μια στιγμή που αντιθέτως έπρεπε να προσπαθήσουμε ως κοινωνία να ανεβάσουμε και το επίπεδο της παιδείς μας και το επίπεδο της εκπαίδευσής μας. Είναι, πλέον, όρος εθνικής επιβίωσης αυτό.
  Ο μέσος όρος των δυνατοτήτων της χώρας και της κοινωνίας μας να αφομοιώσει το νέο επιστημονικό δυναμικό που βρίσκεται διεσπαρμένο ανα τον κόσμο, υπολείπεται των δυνατοτήτων των ανθρώπων αυτών. Κάποιες άτολμες προσπάθειες με ερευνητικά κέντρα και ζώνες καινοτομίες γίνονται αλλά και αυτές έχουν εμπλακεί σε γρανάζια γραφειοκρατίας και μκροσυμφερόντων με αποτέλεσμα τα όποια βήματα να γίνονται με αργούς ρυθμούς.
  Ένα άλλο ζήτημα είναι η πολυσυζητημένη σύνδεση της εκπαίδευσης με τις παραγωγικές κατευθύνσεις προς τις οποίες θέλει να προσανατολισθεί η χώρα.
  Λέμε να κάνουμε μια εκπομπή για όλα αυτά και να δούμε τι μπορεί να γίνει. Θα υπάρξει στρατηγική κατεύθυνση; Θα ομονοήσουν κάποια στιγμή τα Ανώτατα Ιδρύματα και οι άλλοι φορείς ώστε να καταλήξουν σε κάποιον κοινό τόπο και να προχωρήσουν τα πράγματα;
  Τι λέτε; Έχει ενδιαφέρον το θέμα και ποιές άλλες διαστάσεις του νομίζετε πως πρέπει να δούμε;
• January 23, 2009
• 16:16

  Οικονομία: Με το βρόχο στο λαιμό

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  
  Νομίζω πως ήρθε η ώρα να κάνουμε την Τετάρτη μια εκπομπή που ουσιαστικά εσείς προτείνατε. Να δούμε που βρίσκεται η ελληνική οικονομία σε σχέση με την ευρωπαϊκή, να μιλήσουμε για θεσμούς όπως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και ο ρόλος της, για το Ευρώ και τη σημασία του, για το Σύμφωνο Σταθερότητας και το ρόλο του, να κάνουμε μια σύγκριση με τις ΗΠΑ και να παρουσιάσουμε κάποια από τα video που μας συστήσατε για την παραγωγή χρήματος και το ρόλο των τραπεζών.
  Η χώρα μας βρίσκεται και πάλι σε κρίσιμο σημείο. Όταν έχεις μεγάλα οικονομικά προβλήματα δεν είσαι εκτεθειμένος διεθνώς μόνον οικονομικά αλλά και πολιτικά. Όταν προσπαθείς με παρακάλια να καλύψεις οικονομικά σου κενά τι περιθώρια έχεις να ασκήσεις μια ουσιαστική διπλωματική πολιτική διεθνώς για να υποστηρίξεις θέματα όπως οι τουρκικές μονομερείς αξιώσεις στο Αιγαίο, το κυπριακό ή το σκοπιανό;
  Προχθές θα πληροφορηθήκατε πως η Επιτροπή Εξωτερικών Σχέσεων του Ευρωκοινοβουλίου ενέκρινε ψήφισμα με το οποίο ζητά από το Συμβούλιο να προχωρήσει τις διαπραγματεύσεις για ένταξη των Σκοπίων στην Ε.Ε. και καλεί την Ελλάδα να μην ασκήσει veto.
  Βεβαίως, από ότι κατάλαβα, το ψήφισμα πρέπει να περάσει και από την ολομέλεια και εκεί ίσως υπάρξουν κάποιες τροποποιήσεις αν κινηθεί ενεργά η ελληνική διπλωματία αλλά η σημασία της έγκρισής του από την επιτροπή εξωτερικών σχέσεων παραμένει αμείωτη. Όχι μόνο απουσιάζουμε από παντού, από ό,τι φαίνεται αλλά και εκεί που βρισκόμαστε οι εκπρόσωποί μας δεν έχουν την επιρροή που χρειάζεται. Και πως να την έχουν όταν στην ευρωβουλή, για παράδειγμα που είναι ένα κοινοβούλιο με αρμοδιότητες και σημασία κατά πολύ πλέον σημαντικότερες από τα εθνικά κοινοβούλια τα κόμματα στέλνουν πρόσωπα χωρίς ιδιαίτερο εκτόπισμα. Και όταν έχουν ένα τέτοιο εκτόπισμα, όπως για παράδειγμα ο Δημήτρης Τσάτσος τον οποίο συμβουλευόταν και ο Κόλ, τα αντικαθιστούν.
  Θέλει να γνωρίζεις καλά την τέχνη της διπλωματίας και της πολιτικής για να έχεις επιρροή στην Ευρώπη. Το ελληνικό στυλ της καταλυτικής επιρροής της γόβας στην πολιτική ζωή της χώρας δεν αρκεί.
  Τα πράγματα και με την οικονομία και με την πολιτική κατάσταση στη χώρα και με τα ανοικτά μας θέματα με γειτονικές χώρες είναι πλέον πολύ σοβαρά. Και αποκτούν μεγαλύτερη σοβαρότητα καθώς ο κόσμος μεταβάλλεται με ταχείς ρυθμούς τους οποίους από ό,τι αντιλαμβάνομαι δεν μπορεί να παρακολουθήσει ούτε η ελληνική ηγεσία ούτε η ελληνική κοινωνία.
  Το οικονομικό είναι ένα πολύ σημαντικό ζήτημα με τα τεράστια ελλείμματα που έχει η χώρα, την ανυποληψία της διεθνώς και την ουσιαστική εγκατάλειψη κάθε παραγωγικής δραστηριότητας. Μέσα σ αυτό το κλίμα, η Τουρκία πιέζει σε όλα τα μέτωπα και η Ελλάδα βαδίζει μάλλον προς μια εκλογική αναμέτρηση με αμφίβολο, ως προς τη μετεκλογική βιωσιμότητά του, αποτέλεσμα.
  Τι κάνουμε, λοιπόν;
• January 21, 2009
• 14:22

  Η Αμερική του Ομπάμα

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  
  Με ρητορική δεινότητα και αμερικανικό στύλ ο Μπαράκ Ομπάμα έδωσε χθές το στίγμα της πολιτικής που θα ακολουθήσει. Περιέγραψε το γενικό πλαίσιο της πολιτικής του το οποίο είναι πολύ διαφορετικό σε θέματα αρχών απο εκείνο του κ. Μπούς.
  Αυτό το νέο πλαίσιο αμερικανικής πολιτικής θα επιχειρήσουμε να αναλύσουμε σήμερα στην εκπομπή.
  Αν επιθυμείτε, γράψτε την άποψή σας και θέστε τα ερωτήματά σας.
• January 19, 2009
• 16:15

  Η Αμερική του Ομπάμα

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Για την Αμερική, όπως θα διαμορφωθεί απο μεθαύριο με την προεδρία του Μπαράκ Ομπάμα, θα μιλήσουμε στην επόμενη εκπομπή. Όλη η ανθρωπότητα έχει επενδύσει τις ελπίδες της στο νέο αμερικανό πρόεδρο. Να δούμε ποιόν θα μπορέσει να ικανοποιήσει.
  Στο χώρο αυτό μπορείτε να γράψετε την άποψή σας για το θέμα που θα συζητήσουμε και να διατυπώσετε και ερωτήσεις που θα θέλατε να τεθούν στους συνομιλητές μας.
  Επειδή παρατηρήθηκαν φαινόμενα υπέρβασης των ορίων κάθε ανοχής, απο τώρα και στο εξής θα υπάρχει παρέμβαση δική μας. Και όταν λέμε όρια δεν εννοούμε τη διατύπωση οποιονδήποτε απόψεων, κάτι απολύτως επιθυμητό.΄Άλλωστε γι αυτό δημιουργήσαμε το blog. Αλλά διάφορες βρισιές.
• January 14, 2009
• 6:48

  Τετάρτη 14/01/09: Ταβέρνα, κρασί και φιλοσοφία

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  
  Ταβέρνα, κρασί και φιλοσοφία θα είναι το θέμα της επόμενης εκπομπής.
  Δεν πρόκειται για το είδος των εκπομπών που παρακολουθούμε τις αργίες. Επιχειρούμε μια βαθύτερη προσέγγιση της διασκέδασης στην κλασική ταβέρνα και της σύγκρισής της με τα συμπόσια των αρχαίων ελλήνων και τα καπηλιά του βυζαντίου.
  Θα ακούσετε το Θόδωρο Πάγκαλο να μιλά για την ταβέρνα και τις συναντήσεις του σ αυτές, να τραγουδά και να θυμάται σημαντικά γεγονότα του παρελθόντος. Θα ακούσετε επίσης το ιστορικό στέλεχος της αριστεράς Τάκη Κουλάνδρου και εραστή της ταβέρνας να αφηγείται ιστορίες και τον ιδιοκτήτη της ιστορικής ταβέρνας της Θεσσαλονίκης «Δόμνα» κ. Νικολαϊδη να μιλά για τους πελάτες του από την εποχή της κατοχής μέχρι και πρόσφατα με αποκορύφωμα τη δικτατορία.
  Θα δείτε εικόνες από τη «Δόμνα», τον Πλάτανο, την ταβέρνα στην αετοράχης όπου μαγνητοσκοπήθηκε η εκπομπή, από το μουσείο Γεροβασιλείου καθώς και εικόνες από αμφορείς που απεικονίζουν κρασοκατανύξεις στην αρχαία εποχή.
  Κρατήσαμε και μια γωνιά για την «παρέα της Πέμπτης» τη δική μας παρέα, κάτι που εμπνεύσθηκε ο αρχισυντάκτης της εκπομπής Δημήτρης Κιώτης. Κάθε Πέμπτη οργανώνει την έξοδο της δικής μας παρέας όπου μεταξύ κρασιού και αχλαδίου, λύνουμε τα προβλήματα της Ελλάδας και της ανθρωπότητας, αναπολούμε το παρελθόν και ονειρευόμαστε το μέλλον. Ακόμη; Ναι ακόμη.
  Να γνωρίζετε ακόμη ότι το μοντάζ της εκπομπής έκανε η Κάλλη Ζάραλη και αυτό δεν το αναφέρουμε τυχαίως.
• January 06, 2009
• 17:32

  Ο πόλεμος στη Γάζα

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Ο πόλεμος στη Γάζα θα είναι το θέμα της εκπομπής "Ανιχνεύσεις" την Τετάρτη 7 Ιανουαρίου 2009. Γράψτε εδω τα σχόλιά σας.
  Με την ευκαιρία της επανόδου μας σας εύχομαι Καλή Χρονιά.
• December 19, 2008
• 17:56

  Καλή Χρονιά, Αίσιον και Ευτυχές το 2009

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  
  
  

  Η επόμενη εκπομπή θα μεταδοθεί στις 7 Ιανουαρίου 2009.

  Καλά Χριστούγεννα, Καλή Χρονιά

  
• December 09, 2008
• 8:02

  Η δολοφονία του μαθητή και τα βαθύτερα αίτια της τυφλής βίας

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  
  Η δολοφονία του 15χρονου μαθητή είναι καταδικαστέα πέρα ως πέρα. Δείχνει πολλά πράγματα. Εκείνο, όμως, που προβλημάτισε όλους ήταν και η βιαιότητα των αντιδράσεων που ακολούθησαν. Κάτι υποδηλώνουν.
  Η ζωή ενός ανθρώπου είναι πέρα από οποιαδήποτε αξιολόγηση ή υλική σύγκριση.
  Πρέπει, όμως, να μας βάλει σε σκέψεις η χωρίς όρια βία.
  Τι φταίει;
  Κατά τη γνώμη μου η περιθωριοποίηση της ελληνικής κοινωνίας.
  Τα τελευταία πολλά χρόνια η κοινωνία ωθήθηκε στο περιθώριο. Κανένα μέσο και κανένας έλληνας λόγιος, πολιτικός ή καλλιτέχνης δεν έθεσε ποτέ δημοσίως κάποιο ζήτημα που θα μπορούσε με αναλυτικό δημόσιο διάλογο να διαμορφώσει κοινωνική συνείδηση.
  Δεν συζητήθηκε ποτέ κανένα σύστημα αξιών. Ξέρετε κανένα κοινωνικό σύνολο που να κατόρθωσε να συνυπάρξει χωρίς να παράγει και να αναπαράγει ένα σύστημα αρχών που διέπει τη συμβίωσή του; Μια ιδεολογία, μια φιλοσοφία ή όπως αλλιώς θέλετε να ονομάσετε αυτό το σύστημα αρχών; Δεν υπάρχει όσο και αν το δείτε ιστορικά. Και όπου υπήρξε, το σύστημα δεν λειτούργησε.
  Η κοινωνία ωθήθηκε στο περιθώριο και αυτό διευκόλυνε τους διαχειριστές- επαγγελματίες της εξουσίας. Κατάφεραν με την απουσία της κοινωνίας να επιτελέσουν το διττό τους ρόλο αποτελεσματικά. Να ασκούν εξουσία και να νέμονται το δημόσιο πλούτο.
  Αυτόν τον ρόλο της πολιτικής, οικονομικής και πληροφορικής εξουσίας τον εισέπρατε επί χρόνια η άφωνη ελληνική κοινωνία η οποία το τελευταίο διάστημα όχι μόνο έμεινε και άνεργη ή με πενιχρό μισθό αλλά βίωνε και βιώνει και τις συνέπειες της οικονομικής αλλά και πολιτικής κρίσης. Και τούτο καταγράφηκε στο συλλογικό υποσυνείδητό της.
  Χωρίς δουλειά, λοιπόν, με διαλυμένες τις κρατικές λειτουργίες που παρείχαν κάποιο κοινωνική υπηρεσία, με μιαν αντίληψη ληστρικού καπιταλισμού (ανοίγω μια επιχείρηση και σε ένα μήνα θέλω να γίνω πλούσιος), με υποβαθμισμένη παιδεία, με διεφθαρμένο κράτος σε όλες τις βαθμίδες του, χωρίς ελπίδα για το μέλλον, χωρίς ίχνος αξιοκρατίας, με χαμηλά πολιτικά αντανακλαστικά της πολιτικής ηγεσίας, με έντονο το νεποτισμό ακόμη και αν οι γόνοι έχουν χαμηλό επίπεδο ευφυίας, με πληγωμένη υπερηφάνεια, είναι απορίας άξιον πως όσα βλέπουμε τις ημέρες αυτές δεν συνέβησαν εδώ και καιρό.
  Ο θάνατος του 15χρονου μαθητή υπήρξε η αφορμή.
  Οι κοινωνικές αιτίες και οι πολιτικές ευθύνες είναι πολλές.
  Αυτές τις κοινωνικές αιτίες θα αναζητήσουμε στην επόμενη εκπομπή. Και παράλληλα θα δούμε τα διάφορα αντιεξουσιαστικά ρεύματα που διαμορφώθηκαν ιστορικά, μεταξύ αυτών και το φαινόμενο του αναρχισμού και των τάσεών του.
  
  
• November 29, 2008
• 7:41

  Ο χώρος του "aspic"

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  
  
  Λίγο καθυστερημένα ανοίγουμε το "χώρο του aspic" αλλά τις τελευταίες ημέρες ελάχιστα βρεθήκαμε κοντά σε υπολογιστή.
  Θα τον κρατήσουμε, όμως, ως την Τετάρτη. Εδώ μπορείτε να σχολιάσετε την εκπομπή της προηγούμενης Τετάρτης για την επαναδόμηση του κράτους -έθνους αλλά και το θέμα της επόμενης εκπομπής. Πετρέλαια και οι προκλήσεις της Τουρκίας.
  Η Τουρκία επιχειρεί να γίνει περιφερειακή δύναμη. Για να πετύχει το στόχο της αυτό πρέπει να ελέγξει τις ενεργειακές πηγές της περιοχής (πετρέλαια Αιγαίου, Κύπρου, Κιρκούκ) και τις ενεργειακές οδούς. Η Ελλάδα;
  Γράψτε την άποψή σας.
• November 24, 2008
• 11:55

  Μπορεί να είναι επίκαιρες οι ιδέες του Ρήγα;

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Που τον θυμηθήκαμε; Με τα Βαλκάνια να μας ταλανίζουν, τη διεθνή οικονομική κρίση να μετατρέπεται σε συστημική κρίση και την ανθρωπότητα να περνά σταδιακά σε έναν πολυπολικό κόσμο, ας αρχίσουμε να αναζητούμε πως θα κάνουμε τον περίγυρό μας πιο ασφαλή και ειρηνικό.
  Η λογική "τι θέλεις και τα ανακατεύεις;" λογική που χαρακτηρίζει την ελληνική εξωτερική πολιτική, είναι μακρυά απο εμάς.
  Γράψτε ό,τι σχετικό θέλετε., να μας βοηθήσετε στην προσέγγιση του θέματος.
• November 20, 2008
• 18:24

  Ο χώρος του "aspic"

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Εδώ μπορείτε να γράφετε τα σχόλιά σας για την εκπομπή της Τετάρτης 19/11/08 "Η φιλοσοφία και η σημασία της για μας σήμερα".
• November 15, 2008
• 6:53

  Ο χώρος του «aspic»

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Στο χώρο αυτό μπορείτε να γράψετε τα σχόλιά σας για την εκπομπή της Τετάρτης 12 Νοεμβρίου που είχε ως θέμα το πως διαμορφώνονται οι σύγχρονες ταυτότητες.
  
  Μπορείτε επίσης να γράψετε την άποψή σας για το θέμα της επόμενης εκπομπής: «Η φιλοσοφία και η σημασία της για μας σήμερα».
  
  ΥΓ. Που κατέληξε η συζήτηση για το blog; Η πρόταση να το μεταφέρουμε ως ξεχωριστό μόνιμο χώρο στο portal δεν είναι άσχημη. Τι λέτε;
• November 06, 2008
• 13:08

  Ο χώρος του "aspic"

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Πως είδατε την εκπομπή για τις αμερικανικές εκλογές;
  
  ΥΓ. Και για τις εκλογές να μην γράψετε, γράψτε για τη διατροφή. Έχει ενδιαφέρον.
  Θυμίζει το μεθυσμένο (με το συμπάθιο) που έψαχνε το κέρμα που έχασε κάτω απο το φώς μιας κολόνας της ΔΕΗ, επειδή εκεί έβλεπε, ενω το κέρμα το έχασε στο σκοτάδι.
  Πάντως, την ερχόμενη Τετάρτη, λέμε να ασχοληθούμε με τον Ντεριντά. Αναζήτηση ταυτότητας με προβολές στο μέλλον. Δηλαδή, βλέπουμε το μέλλον και προσπαθούμε να διαμορφώσουμε ταυτότητα με βάση αυτό που πιστεύουμε πως θα είναι.
  Εδώ, τεχνητό άνθρωπο επιχειρούμε να φτιάξουμε, "μελλοντική" ταυτότητα δεν θα φτιάξουμε; Μεταπτυχιακό για το είδος της διαμόρφωσης ταυτότητας στα Σκόπια, για όποιον ενδιαφέρεται.
  Και μια και μ' 'επιασε η φλυαρία- όπως λέει και ο Μάιρα καμιά φορά, γράφω πάνω απο δύο γραμμές-η συζήτηση για την εκπομπή της Τετάρτης 29 Οκτωβρίου για το "τί είναι ο νεοέλληνας" προκάλεσε μεγάλο ενδιαφέρον. Ανεξαρτήτως της κριτικής που δεχθήκαμε. Αυτό δείχνει κάτι, με πιθανότητα σημαντικού στατιστικού λάθους, αφού οι χρήστες του internet είναι μιας κατηγορίας πολίτες και μικρός αριθμός στο σύνολο του πληθυσμού: Ότι η ταυτότητα αποτελεί αναγκαίο στοιχείο για τη ζωή του ανθρώπου. Και αν αυτό ισχύει για ανθρώπους σαν και αυτούς που έχουν πρόσβαση στο internet αντιλαμβάνεσθε την ανάγκη ταυτότητας για τον καθημερινό κόσμο που δεν έχει την πολυτέλεια να πολυσκέπτεται.
  Αυτά, για να μην με κατηγορήσει ο maira για φλυαρία και για ...κατάχρηση εξουσίας.
  
  Π.Σ.
• November 02, 2008
• 17:04

  Επόμενη εκπομπή: Αμερικανικές εκλογές (05/11/08)

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Οι αμερικανικές εκλογές θα είναι το θέμα της επόμενης εκπομπής. Και επειδή μέχρι να αρχίσουμε να μεταδιδόμαστε όλα τα κανάλια θα έχουν πει και δείξει πολλά για την επικαιρότητα, προβληματιζόμαστε τι να κάνουμε για να έχει ενδιαφέρον η εκπομπή μας.
  Μπορείτε να μας βοηθήσετε;
• October 30, 2008
• 14:05

  Ο χώρος του "aspic"

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Εδώ μπορείτε να αφήνετε τα σχόλιά σας για την εκπομπή της Τετάρτης 29 Οκτωβρίου: "Τι είναι ο νεοέλληνας".
• 0:46

  Νεοέλληνες

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Εδώ μπορείτε να αφήνετε τα ερωτήματά σας για την αποψινή εκπομπή.
• October 25, 2008
• 12:38

  Επόμενη εκπομπή (29/10/08):Τι είναι ο νεοέλληνας

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Σκεφθήκαμε να δούμε τι προσδιορίζει σήμερα τον νεοέλληνα. Τον άνθρωπο που την ίδια στιγμή που εξυμνούμε, τον πετάμε στα τάρταρα. Επικίνδυνη προσπάθεια με κίνδυνο να παρεξηγηθούμε. Λέμε, όμως, να προσπαθήσουμε. Είναι ο ίδιος άνθρωπος που ενω μπορεί να θυσιαστεί για τον άλλο, μπορεί ταυτόχρονα, να αδιαφορήσει μέχρι θανάτου για τον πλησίον του. Γιατί; Πως διαμορφώθηκε ο σημερινός χαρακτήρας του; Τι σχέση έχει με τη διαχρονική εξέλιξη του στίγματος που έδινε ο πρόγονός του; Τι σχέση έχει με αυτό που λέμε "ελληνικό πολιτισμό" και τι σχέση γενικώς με αυτό που λέμε πολιτισμό;
  Γράψτε μας πόσο νομίζετε πως μπορεί να ενδιαφέρει ένα τέτοιο θέμα και αν ναι τι πιστεύετε πως θα μπορούσαμε να θίξουμε κατά τη συζήτηση.
  
  ΥΓ. aspic, καθυστέρησα να αναρτήσω εδω το θέμα της επόμενης εβδομάδας για να δώσουμε λίγο χρόνο να γράψουν οι συνάδελφοι τις απόψεις τους στο "χώρο του aspic" για την προηγούμενη εκπομπή. Μάλλον με αδικείς με το σχόλιό σου ότι αδιαφορώ για το χώρο αυτό.
  
  Π.Σ.
• October 23, 2008
• 16:32

  Ο χώρος του "aspic"

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Εδώ μπορείτε να αφήνετε την κριτική σας για την εκπομπή της Τετάρτης 22 Οκτωβρίου: "Ο αναδυόμενος νέος κόσμος".
• 0:19

  Ο αναδυόμενος καινούριος κόσμος

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Εδώ μπορείτε να αφήνετε τις ερωτήσεις σας για την εκπομπή
• October 20, 2008
• 19:53

  Ο αναδυόμενος νέος κόσμος: Η εκπομπή της Τετάρτης

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Θα προκύψει ένας νέος κόσμος μετά την οικονομική κρίση που θα αμφισβητήσει την τάξη πραγμάτων της μετασοβιετικής εικοσαετίας;
  Ποιός θα είναι αυτός ο νέος κόσμος και τι χαρακτηριστικά θα έχει στην οικονομία, στην κοινωνία, στην παγκόσμια ισορροπία;
  Είναι η διεθνής κοινωνία έτοιμη να περάσει σε κάτι νέο ή αφού ελέγξει με ασπιρίνες την κρίση θα αρχίσει να επαναλαμβάνει την ίδια γνωστή συνταγή;
  Ακόμη και αν θέλει η διεθνής κοινότητα είναι έτοιμη να περάσει σε μια άλλη οργάνωση;
  Αυτά τα ερωτήματα αποτελούν τον βασικό κορμό του προβληματισμού μας για την εκπομπή της Τετάρτης.
  Γράψτε και εσείς την άποψή σας και τον προβληματισμό σας
• October 16, 2008
• 8:30

  Ο χώρος του "aspic"

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Εδώ μπορείτε να γράφετε τα σχόλια και τις παρατηρήσεις σας για την εκπομπή της Τετάρτης 15 Οκτωβρίου σχετικά με τα Σκόπια.
• October 15, 2008
• 22:13

  Σκόπια-Νίμιτς-Εθνότητα-Γλώσσα-Κόσοβο

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Στα θέματα που αναφέρεται και ο τίτλος θα εστιάσουμε τη συζήτηση κατά τη σημερινή εκπομπή.
  Στο χώρο αυτό μπορείτε να γράφετε τις ερωτήσεις και τα σχόλιά σας κατά τη διάρκεια της εκπομπής.
• October 13, 2008
• 11:06

  Η εκπομπή της Τετάρτης:Σκόπια και διεθνές δίκαιο

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Πάλι τα Σκόπια θα πείτε; Νομίζουμε πως βρήκαμε διαστάσεις του θέματος ,μετά την τελευταία δέσμη ιδεών του κ. Νίμιτς, που έχουν ενδιαφέρον. Να μερικές.
  -Όλα αυτά που υποστηρίζουν οι δύο πλευρές βασίζονται και που στο Διεθνές Δίκαιο;
  -Στις συνομιλίες πάντοτε θίγονται πολιτικά και νομικά ζητήματα για να επιλυθούν οι διαφορές. Το θέμα της εθνότητας είναι μάλλον κοινωνιολογικοιστορικό ζήτημα. Γιατί πρέπει να μας ταλανίζει στο σχέδιο Νίμιτς;
  -Τα Σκόπια και το Μαυροβούνιο προέβησαν, με την αναγνώριση του Κοσσυφοπεδίου, σε κίνηση σημαντικότατη για την περιοχή. Τι γεωπολιτικές ισορροπίες επαναπροσδιορίζει;
  -Και, βεβαίως, η ανάλυση των ιδεών Νίμιτς.
  Δεν έχουν ενδιαφέρον όλα αυτά;
  Γράψτε την άποψή σας.
• October 09, 2008
• 12:47

  O Χώρος του aspic

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Εδώ μπορείτε να γράφετε τα σχόλια και την κριτική σας για την εκπομπή της Τετάρτης 08/10/08 με θέμα την κρίση στην αμερικανική και την παγκόσμια οικονομία
• October 08, 2008
• 23:54

  ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Εδώ μπορείτε να αφήνετε τα ερωτήματα για την αποψινή εκπομπή
• October 04, 2008
• 12:09

  Πράγματι, το πάρτυ τελείωσε;

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Αρκετά συζητήσαμε το θέμα του Αγίου Όρους. Συνέβαλε, βεβαίως, και η απεργία της προηγούμενης Τετάρτης. Τώρα ας δούμε το θέμα της επόμενης εκπομπής.
  The party is over. Είναι έκφραση της προέδρου της αμερικανικής βουλής Νάνσι Πελόσι με αφορμή τις επίμονες συζητήσεις που γινονται για τη "διάσωση" της αμερικανικής οικονομίας.
  Υπήρχε πάρτυ που τελείωσε; Για ποιούς; Πράγματι τελείωσε ή πρόκειται για μια απο τις κυκλικές κρίσεις του καπιταλιστικού συστήματος; Τι είναι εκείνο που διαφοροποιεί αυτήν την κρίση απο παλαιότερες στις ΗΠΑ; Αναδύεται ένας νέος κόσμος ή βιώνουμε απλώς μια ακόμη φορά το φαινόμενο της "δημιουργικής καταστροφής", το παλιό πεθαίνει και αντικαθίσταται απο το νέο; Και ποιό είναι αυτό το νέο; Σε ποιόν αναδυόμενο κόσμο προβάλλεται αυτό το νέο;Τι σχέση έχει με όλα αυτά το άρθρο του Foreign Affairs περί απολικού κόσμου το οποίο φιλοξενήσαμε και στο blog της εκπομπής; (anixneuseis.blogspot.com)
  Αυτά είναι μερικά απο τα ερωτήματα τα οποία θα μας απασχολήσουν στην εκπομπή της Τετάρτης.
  πάντως, διαβάζοντας το βιβλίο του Άλαν Γκρίσπαν:"Η εποχή των αναταράξεων. Περιπέτειες σε ένα νέο κόσμο", μου δημιουργήθηκε η εντύπωση πως τουλάχιστον άλλες δύοφορές απο το 1988 ως σήμερα οι ΗΠΑ ήρθαν αντιμέτωπες με ανάλογα φαινόμενα. Εκείνο που μου "έμεινε" απο την ανάγνωση του βιβλίου είναι ότι είτε λόγω έγκαιρης παρέμβασης, είτε επειδή ακόμη δεν συνέτρεχαν όλες οι προϋποθέσεις της "δημιουργικής καταστροφής" δεν φθάσαμε στο σημείο πτώχευσης οικονομικών κολοσών.
  Προσπαθούμε να έχουμε ως συνομιλητές ανθρώπους που τεχνοκρατικά και πολιτικά γνωρίζουν καλά το αντικείμενο αλλά ακόμη οι προσπάθειες δεν ολοκληρώθηκαν.
  Πάντως, ο Πάνος Χαρίτος συνομίλησε με τον διακεκριμμένο αμερικανό οικονομολόγο και τιμημένο με Νόμπελ Τζόζεφ Στίνγκλιτς. Ο κ. Ηρακλής Πολεμαρχάκης, πρώην οικονομικός σύμβουλος του Γ. Παπανδρέου,μας είπε πως με webcab θα επικοινωνήσει μαζί μας απο το Λονδίνο. Πήραμε ήδη μια συνέντευξη απο τον Στέφανο Μάνο. Και είμαστε σε συννενόηση με σημαντικούς οικονομικούς παράγοντες για να συμπληρώσουμε το πανελ.
  Γράψτε τον προβληματισμό σας για το θέμα που θα μας απασχολήσει.
• September 25, 2008
• 13:18

  Ο χώρος του aspic

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Εδώ μπορείτε να σχολιάσετε τη χθεσινή εκπομπή για το Άγιο Όρος
• September 24, 2008
• 23:52

  Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΣΗΜΕΡΑ

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Μπορείτε να αφήνετε τα ερωτήματά σας για την αποψινή εκπομπή εδώ.
• September 22, 2008
• 20:08

  Η εκπομπή της Τετάρτης:Η αποδόμηση του Αγίου Όρους

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Από την Πέμπτη μέχρι την Κυριακή το βράδυ βρέθηκα στο Άγιο Όρος για να δω και να ακούσω από κοντά μοναχούς τους οποίους εκτιμώ και να συζητήσω μαζί τους το θέμα της μονής Βατοπαιδίου. Μάλλον αφορμή στάθηκαν τα όσα έρχονται στο φως της δημοσιότητας ως δραστηριότητες της μονής.
  Το αποτέλεσμα ήταν απογοητευτικό.
  Πηγαίνω κατά καιρούς στο Όρος από το 1975. Δεν θα μπορούσα να πως πώς γνωρίζω σε βάθος τα τεκταινόμενα- αυτό, ίσως κανείς δεν θα μπορούσε να το ισχυριστεί διότι το Όρος έχει μια ιστορία εξαιρετικά περίπλοκη- αλλά μια εικόνα διαχρονική διατηρώ.
  Με λίγα λόγια στο Όρος δεν διέκρινα, πλέον, τίποτε από την παλιά πνευματικότητα και ευσέβεια, που κατά την ταπεινή μου γνώμη διατηρούσε.
  Η αγωνία όλων, ή σχεδόν όλων για να μην αδικήσω ορισμένες εξαιρετικές περιπτώσεις πατέρων, είναι η υλική επιβίωση. Από την κορυφή ως τη βάση. Υποτίθεται πως ο λόγος για τον οποίο γίνεται κάποιος μοναχός είναι ένα άλλο πρότυπο ζωής. Λιτό, ξένοιαστο από τις υλικές δεσμεύσεις της ζωής, αφοσιωμένο στην προσευχή και τη νηστεία, σε μια διαρκή αναζήτηση του θεού σε κάθε κίνηση και κάθε προσπάθεια του μοναχού, χωρίς τις ανέσεις της κοσμικής ζωής. Αυτή η άσκηση, έλεγαν οι Πατέρες, σε φέρνει κοντύτερα στο Θεό. Άλλωστε, αυτή η λιτότητα και η στέρηση είναι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της ασκητικής ζωής μαζί με την ταπεινοφροσύνη και την υπακοή.
  Ακόμη και αν ο ηγούμενος Εφραίμ ή οποιοσδήποτε άλλος αγιορίτης έχει δίκαιο ως προς το νομικό σκέλος των κατηγοριών που του προσάπτουν, όλη η δραστηριότητά του, όπως έχει καταγραφεί το τελευταίο διάστημα, έχει κάποια σχέση με τις αναζητήσεις ενός μοναχού, όπως περιγράφηκαν παραπάνω;
  Κατά την παραμονή μου στο Όρος πραγματοποιήθηκε και η διπλή Ιερά Σύναξη, η συνάντηση δηλαδή, των ηγουμένων και των αντιπροσώπων των είκοσι μονών. Και λέω είκοσι διότι ακόμη και η Μονή Εσφιγμένου εκπροσωπήθηκε από τη διορισμένη ηγεσία της και όχι φυσικά από τους έγκλειστους εδώ και χρόνια μοναχούς της Μονής.
  Τη μονή Ιβήρων εκπροσώπησε στη σύναξη ο προηγούμενος ηγούμενός της ο πατήρ Βασίλειος Γοντικάκης, από τις εμβληματικές φυσιογνωμίες του Όρους, με διδακτορικό από τη Σορβόννη. Ο πατήρ Βασίλειος, αφού διετέλεσε ηγούμενος της μονής Σταυρονικήτα την κρίσιμη περίοδο που εμφανίσθηκε το κίνημα των νεοορθόδοξων, ανέλαβε το μεγάλο αλλά κατεστραμμένο μοναστήρι της Ιβήρων το οποίο κατάφερε να αναστηλώσει και να το καταστήσει ένα από τα μεγαλύτερα και σημαντικότερα στο Όρος.
  Ο πατήρ Βασίλειος με την έναρξη της σύναξης ζήτησε σε αυστηρό ύφος από τον ηγούμενο Εφραίμ να παραιτηθεί για να πάρει την απάντηση πως δεν παραιτούμε και να δείτε πως θα δικαιωθούμε δικαστικά. Λες και το πρόβλημα είναι νομικό και όχι αν η συμπεριφορά του πατέρα Εφραίμ συνάδει με την ιδιότητά του ως μοναχού και το αξίωμά του ως ηγουμένου.
  Εν πάσει περιπτώσει στη σύναξη υπήρξαν διαφορετικές προσεγγίσεις αλλά και ο ηγούμενος Εφραίμ είχε τους υποστηρικτές του.
  Όσοι γνωρίζουν καλά τα αγιορίτικα λένε πως οι υποστηρικτές του Εφραίμ ήσαν κυρίως όσοι ηγούμενοι ή αντιπρόσωποι μονών έχουν σε εξέλιξη ανάλογες με του Βατοπαιδίου περιπτώσεις και ανησυχούν μήπως έρθει κάποτε η σειρά τους, έστω και αν χειρίζονται τις υποθέσεις τους με μεγαλύτερη διακριτικότητα.
  Πριν τη σύναξη μόνο δύο μονές ήταν υπέρ του ηγουμένου της μονής Βατοπαιδίου. Όταν άρχισε η σύναξη ο συσχετισμός διαμορφώθηκε στο μισό μισό και στο τέλος της όλοι συμφώνησαν, ανεξαρτήτως του τι συζήτησαν, η ανακοίνωση που θα εκδώσουν να είναι ενωτική και να μη ληφθεί κανένα μέτρο κατά του Βατοπαιδίου αν και τόσο ο ηγούμενος Εφραίμ φοβόταν όσο και οι μοναχοί ανέμεναν το διορισμό μιας Ελεγκτικής Επιτροπής.
  Λίγο η παράδοση του Όρους, που θέλει μετά τις συνάξεις να βγαίνει ενωτική ανακοίνωση, λίγο η διπλωματική δραστηριότητα του Εφραίμ ο οποίος το προηγούμενο βράδυ διανυκτέρευσε στη μονή Σταυρονικήτα, μιας από τις σφοδρότερες πολέμιους του Βατοπαιδίου μονές, το αποτέλεσμα ήταν η σύναξη να ολοκληρωθεί χωρίς καμιά κίνηση ή παρατήρηση. Μάλιστα, για να αντιληφθούμε πόσο εξισορροπιστικά κινείται το Όρος σε τέτοιες περιπτώσεις αρκεί να αναφερθεί πως ακόμη και για τη σύνταξη της ανακοίνωσης που θα εκδοθεί διορίσθηκαν ως συντάκτες της δύο ηγούμενοι με διαφορετική ο καθένας στάση απέναντι στο Βατοπαίδι.
  Ο ηγούμενος της Σιμονόπετρας, ο οποίος διάκειται θετικά και ο ηγούμενος της Σταυρονικήτα, ο οποίος διάκειται αρνητικά.
  Το αποτέλεσμα, όμως, αυτής της στάσης της σύναξης μπορεί να αποβεί μοιραίο για το Άγιο Όρος. Διότι η κρίση αυτή δεν είναι όπως οι παλαιότερες που περνούσαν χωρίς να αφήσουν αρνητικό αποτύπωμα στη συνείδηση του κόσμου.
  Αγιορίτες οι οποίοι τις ημέρες που εμείς βρισκόμασταν στο Όρος είχαν βγει από τη μοναστική πολιτεία, όταν επέστρεψαν περιέγραφαν με τα μελανότερα χρώματα τον ειρωνικό τρόπο με τον οποίο τους αντιμετώπιζαν «έξω» οι πιστοί.
  Αυτήν την παράμετρο δεν την έλαβε υπόψη της η ηγεσία του Όρους.
  Η άλλη σοβαρή διαπίστωση είναι πως η απόφαση της Σύναξης έρχεται σε μεγάλη δυσαρμονία με το ίδιο το αίσθημα των απλών μοναχών.
  Νωρίτερα, είχαμε συνεννοηθεί με αρκετούς αγιορίτες να μας μιλήσουν στην κάμερα και να μας εκθέσουν την άποψή τους για τα τελευταία γεγονότα που έφεραν το Όρος στο φως της δημοσιότητας. Αρνήθηκαν να το πράξουν μετά την απόφαση της Σύναξης. «Περιμέναμε- μας έλεγαν- η απόφαση να είναι πιο αυστηρή. Εμείς θα βγάλουμε το φίδι από την τρύπα;» Βεβαίως στο θέμα της σχέση κορυφής και βάσης, το Όρος είναι περισσότερο αυταρχικό ακόμη και από αρκετές αυταρχικές δημοκρατίες. Όταν οι μοναχοί φοβούνται να ανοίξουν το στόμα τους για τέτοια θέματα, και όταν η σύναξη αποφασίζει ακόμη και να απαγορεύσει συνομιλίες μοναχών με δημοσιογράφους για ποια δημοκρατία μπορούμε να μιλάμε;
  Όλη αυτή η αντιμετώπιση του θέματος που προέκυψε, από την Ιερά Σύναξη του Αγίου Όρους μόνο καλό δεν μπορεί να του κάνει.
  Το ζήτημα πλέον είναι που βαδίζει το Άγιο Όρος; Έχει να επιτελέσει κάποιο ρόλο και ποιος μπορεί να είναι αυτός; Γιατί ένας ακόμη διαχρονικός θεσμός με σημαντική συμβολή στην αναπαραγωγή της κοινωνίας μας υφίσταται αυτήν τη φθορά και αποδόμηση; Που οδηγούνται τα πράγματα; Μπορεί να βρεί μέρος έστω της παλιάς αίγλης του ή μια τέτοια προσπάθεια είναι μάταιη; Πότε άρχισε να αποδομείται το Όρος και ποια είναι τα βαθύτερα αίτια αυτής της αποδόμησης;
  Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα στα οποία θα επιχειρήσει να απαντήσει η εκπομπή της επόμενης Τετάρτης.
  
  Π.Σαβ.
• September 18, 2008
• 14:30

  O χώρος του Aspic

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Περιμένουμε τα σχόλιά σας για τη χθεσινή εκπομπή που ασχολήθηκε με την πολιτική ηθική.
• September 17, 2008
• 22:18

  Η πολιτική ηθική και η σημασία της για μας σήμερα

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Αυτό θα είναι το θέμα της σημερινής εκπομπής.
  Προσκεκλημμένοι: Ιωάννης Μανωλεδάκης ομότιμος καθηγητής ΑΠΘ
  Αντώνης Μανιτάκης καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου ΑΠΘ
  Θεόδωρος Παπαγγελής καθηγητής Φιλοσοφικής Σχολής ΑΠΘ
  Κώστας Ζουράρις πολιτειολόγος
  Κλεάνθης Γρίβας Ψυχίατρος
  
  Μπορείτε να γράφετε στο χώρο αυτό τις ερωτήσεις και τις σύντομες τοποθετήσεις σας
• September 14, 2008
• 17:05

  Πολιτική ηθική: το θέμα της επόμενης εκπομπής

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Σε μια από τις συνεντεύξεις του ο κ. Βουλγαράκης είπε πως το νόμιμο είναι ηθικό και το ηθικό νόμιμο.
  Αυτό με προβλημάτισε διότι ενώ από όσα είπε ο πρωθυπουργός ο κ. Βουλγαράκης δεν έχει υποπέσει σε παρανομία η όλη δραστηριότητά του ενοχλούσε.
  Κατέφυγα στο βιβλίο της Ζακλίν ντε Ρομιγύ «ο νόμος στην ελληνική σκέψη» όπου διαπίστωσα πως υπάρχουν οι γραπτοί και οι άγραφοι νόμοι και πως οι δεύτεροι ενώ στην αρχή είχαν ως βάση τους το θρησκευτικό στοιχείο, στην πορεία απέκτησαν ως βάση την ηθική, τη συνείδηση των ανθρώπων.
  Αυτή, όμως, η ηθική βάση αλλοτριώνεται ή εξαλείφεται στις ημέρες μας. Και επειδή οι γραπτοί νόμοι δεν μπορούν να προβλέπουν, και μάλιστα με κυρώσεις, όλες τις περιπτώσεις, η απουσία των άγραφων νόμων που να έχουν μια εγγυητική βάση, αφήνει ένα τεράστιο κενό.
  Πως θα καλυφθεί; Μήπως αυτή είναι μια σημαντική αιτία του εκτεταμένου κύματος διαφθοράς και απαξίωσης των πάντων που αντιμετωπίζουμε στις ημέρες μας;
  Ποια άλλα κοινωνιολογικά χαρακτηριστικά οδηγούν σ αυτήν την απαξίωση το δημόσιο βίο ακόμη και θεσμούς όπως η εκκλησία;
  Μπορεί με τους γραπτούς νόμους να ελεγχθεί η κατάσταση;
  Μήπως η απόλυτη σχεδόν στροφή προς την τεχνική εκπαίδευση επιδείνωσε τα πράγματα;
  Ποιους μηχανισμούς υγιούς αναπαραγωγής διαθέτει σήμερα η κοινωνία μας;
  Έχει η κοινωνία ανάγκη προτύπων και που θα τα αναζητήσει αυτά;
  Αυτά είναι μερικά ερωτήματα τα οποία θα μπορούσαμε να συζητήσουμε στην επόμενη εκπομπή.
  Ευχαρίστως να ακούσουμε και τις προτάσεις σας.
  
  Παντελής Σαββίδης
• September 11, 2008
• 10:44

  Ο χώρος του aspic

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Θα θέλαμε να σας απευθύνουμε μια τελευταία έκκληση να μεταφέρουμε το διάλογό μας στο portal της εκπομπής στη διεύθυνση www.anixneuseis.gr Αν είσθε ανένδοτοι και δεν υποχωρείτε, μπορείτε να γράψετε την άποψή σας για όσα είδατε και ακούσατε στην εκπομπή στο χώρο αυτό.
• September 09, 2008
• 18:57

  Χρήσιμες πληροφορίες για το πείραμα στο CERN

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Την Τετάρτη 10 Σεπτεμβρίου αρχίζει για την επιστημονική κοινότητα ένα μεγάλο ταξίδι το οποίο θα κρατήσει τουλάχιστον μια εικοσαετία.
  Τετάρτη, λοιπόν, θα διοχετευθεί στον επιταχυντή του CERN η πρώτη δέσμη πρωτονίων σε μια δοκιμαστική προσπάθεια για την πραγματοποίηση μιας σειράς πειραμάτων, σπουδαιότερα των οποίων είναι τέσσερα. Τα πειράματα περιγράφονται αναλυτικά στο portal αυτό στο τμήμα επιστήμη με τίτλο «τι ακριβώς θα γίνει στο CERN».
  Οι «Ανιχνεύσεις» θα ασχοληθούν την Τετάρτη το βρλάδυ 10 Σεπτεμβρίου με αυτό το ιστορικό επιστημονικό γεγονός.
  Ποσκεκλημμένοι μας θα είναι διακεκριμένοι έλληνες επιστήμονες:
  Ο Σάββας Δημόπουλος από το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, με σημαντικότατη εργασία στην υπερσυμμετρία, ο Δημήτρης Νανόπουλος της Ακαδημίας Αθηνών, Η Χαρίκλεια Πετρίδου από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, ο Πάρις Σφήκας από το Πανεπιστήμιο Αθηνών, ο Νίκος Τράκας και ο Ευάγγελος Γαζής από το Ε.Μ.Π και ο Κώστας Φουντάς από το Imperial College του Λονδίνου.
  
  
  Επειδή τα υποατομικά σωματίδια δεν είναι ορατά ούτε με τα πιο ισχυρά όργανα, οι επιστήμονες έχουν βρει μια ωμή αλλά αποτελεσματική μέθοδο για να τα αναλύουν: τα βάζουν να συγκρούονται μεταξύ τους με τεράστιες ενέργειες. Για το σκοπό αυτό σχεδίασαν πελώριους «θραύστες ατόμων» ή επιταχυντές σωματιδίων όπως αλλιώς λέγονται, διαμέτρου αρκετών χιλιομέτρων, που η κατασκευή τους κόστισε δισεκατομμύρια δολλάρια.
  Οι επιταχυντές αυτοί παράγουν δέσμες υποατομικών σωματιδίων και τις κάνουν να συγκρούονται. Στη συνέχεια γίνεται διεξοδική ανάλυση των θραυσμάτων που παράγονται από τη σύγκρουση.
  Σκοπός αυτής της επίπονης και χρονοβόρας διαδικασίας είναι να βρούμε μια σειρά από αριθμούς, που αποτελούν το λεγόμενο πίνακα ή μίτρα σκέδασης ή μήτρα-S.
  Οι αριθμοί αυτοί είναι σημαντικοί διότι περικλείουν σε κωδικοποιημένη μορφή το σύνολο των δεδομένων της υποατομικής φυσικής- έτσι ώστε αν γνωρίζει κανείς τη μήτρα-S να μπορεί να συνάγει από αυτήν όλες τις ιδιότητες των στοιχειωδών σωματιδίων.
  Οι κοσμολόγοι από την πρώτη στιγμή που διατυπώθηκε η θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης αναρωτιούνται τι συνέβη πριν από αυτήν.
  Για να απαντήσουν στο ερώτημα αυτό θα πρέπει να βρούν μια «θεωρία του παντός», μια θεωρία που να περιλαμβάνει όλες τις φυσικές δυνάμεις που επιδρούν στο σύμπαν.
  Ο Αινστάϊν πέρασε τα τελευταία τριάντα χρόνια της ζωής του αναζητώντας αυτήν τη θεωρία, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.
  Μετά από έρευνες 2000 χρόνων (αρχής γενομένης από τους αρχαίους έλληνες), οι φυσικοί κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το σύμπαν διέπεται από τέσσερις θεμελιώδεις δυνάμεις.
  Η πρώτη δύναμη είναι η βαρύτητα, που συγκρατεί τον ήλιο ενωμένο και αν καταργούνταν η Γη θα διαλυόταν και όλοι εμείς θα εκτινασσόμασταν στο διάστημα με ταχύτητα χιλιών εξακοσίων χιλιομέτρων την ώρα.
  Η δεύτερη δύναμη είναι ο ηλεκτρομαγνητισμός που φωταγωγεί τις πόλεις μας.
  Η τρίτη δύναμη είναι η ασθενής πυρηνική, στην οποία βασίζεται το φαινόμενο της ραδιενεργού διάσπασης.. Επειδή η ασθενής δύναμη από μόνη της δεν αρκεί για να συγκρατήσει ενωμένους τους πυρήνες των ατόμων, οι πυρήνες σπάνε, ή όπως λέμε διασπώνται. Αυτή η δύναμη αξιοποιείται στις εφαρμογές της πυρηνικής ιατρικής.
  Η ασθενής δύναμη βασίζεται στην αλληλεπίδραση ηλεκτρονίων και νετρίνων (αόρατων σωματιδίων σχεδόν μηδενικής μάζας, τα οποία μπορούν να διαπεράσουν τρισεκατομμύρια χιλιόμετρα ατσαλιού χωρίς να αλληλεπιδράσουν με τίποτα).
  Τα ηλεκτρόνια και τα νετρίνα αλληλεπιδρούν ανταλλάσσοντας κάποια άλλα σωματίδια, τα λεγόμενα μποζόνια –W και μποζόνια –Z.
  Η τέταρτη δύναμη είναι η ισχυρή πυρηνική η οποία συγκρατεί ενωμένους τους πυρήνες των ατόμων. Χωρίς αυτήν, οι πυρήνες και κατά συνέπεια τα άτομα θα διαλύονταν, συνθέτοντας έναν κόσμο εντελώς διαφορετικό από αυτόν που ξέρουμε.
  Ένα από τα θεμελιώδη ερωτήματα που καλείται να απαντήσει η φυσική είναι γιατί στο σύμπαν ενεργούν τέσσερις διαφορετικές δυνάμεις και γιατί οι δυνάμεις αυτές διαφέρουν τόσο ως προς την ισχύ, τις αλληλεπιδράσεις και τους φυσικούς νόμους που τις διέπουν.
  Στις αρχές της δεκαετίας του ’60 οι φυσικοί μίλησαν για πρώτη φορά για τα κουάρκ, τα δομικά συστατικά των πρωτονίων και των νετρονίων.
  Κάθε πρωτόνιο ή νετρόνιο αποτελείται από τρία κουάρκ και κάθε μεσόνιο, (το σωματίδιο που συγκρατεί τον πυρήνα ενωμένο), αποτελείται από ένα κουάρκ και ένα αντικουάρκ.
  Το 1967 οι φυσικοί έδειξαν ότι μπορεί να επιτευχθεί η ενοποίηση της ηλεκτρομαγνητικής και της ασθενούς δύναμης.
  Σύμφωνα με τη θεωρία τους, τα ηλεκτρόνια και τα νετρίνα (γνωστά και ως λεπτόνια), αλληλεπιδρούν μεταξύ τους ανταλλάσσοντας μποζόνια –W, μποζόνια –Z και φωτόνια.
  Βάζοντας τα μποζόνια και τα λεπτόνια στην ίδια κατηγορία , δημιούργησαν μια θεωρία που ενοποιούσε τις δύο από τις τέσσερις δυνάμεις, την ηλεκτρομαγνητική με την ασθενή.
  Στη δεκαετία του 1970 αναλύθηκαν από τους ειδικούς τα δεδομένα του επιταχυντή σωματιδίων του Κέντρου Γραμμικού Επιταχυντή του Στάνφορντ ( SLAC), ο οποίος εκτόξευε πάνω σε ένα στόχο ισχυρές δέσμες ηλεκτρονίων, με σκοπό να διερευνηθεί το εσωτερικό των πρωτονίων.
  Έτσι διαπιστώθηκε ότι η ισχυρή πυρηνική δύναμη που συγκρατεί ενωμένα τα κουάρκ στο εσωτερικό των πρωτονίων εξηγείται αν εισαγάγουμε τα κβάντα της ισχυρής δύναμης, τα λεγόμενα γλοιόνια.
  Συγκεκριμένα, βρέθηκε ότι η δύναμη που εμποδίζει τη διάσπαση των πρωτονίων βασίζεται στην ανταλλαγή γλοιονίων ανάμεσα στα κουάρκ τους.
  Έτσι προέκυψε μια νέα θεωρία για την ισχυρή πυρηνική δύναμη, γνωστή και ως Κβαντική Χρωμοδυναμική.
  Στα μέσα της δεκαετίας του ΄70, οι τρείς από τις τέσσερις δυνάμεις (εκτός από τη βαρύτητα), αρμολογήθηκαν στο λεγόμενο «Καθιερωμένο Πρότυπο» (Standard Model), μια θεωρία για τα κουάρκ, τα ηλεκτρόνια και τα νετρίνα που αλληλεπιδρούν ανταλλάσσοντας γλοιόνια, μποζόνια,-
  -W και –Z και φωτόνια.
  Λείπει η δύναμη της βαρύτητας. Το Καθιερωμένο Πρότυπο δεν λέει τίποτε για τη βαρύτητα που είναι ίσως η πιο διάχυτη δύναμη στο σύμπαν. Δεν μας λέει γιατί τα σώματα έχουν μάζα.
  Ο σκωτζέζος φυσικός Higgs, υποστήριξε πως εκείνο που δίνει μάζα στα σωματίδια είναι ένα σωματίδιο το οποίο οι επιστήμονες ονόμασαν προς τιμήν του σωματίδιο Higgs. Η αναζήτηση αυτού του σωματιδίου θα είναι ένα από τα πειράματα του CERN. Είναι το πείραμα CMS στο οποίο θα αναζητηθεί το μποζόνιο Higgs.
  Επειδή παρά την εκπληκτική πειραματική του επιτυχία, το Καθιερωμένο Πρότυπο έμοιαζε αφύσικο οι φυσικοί προσπάθησαν να αναπτύξουν μια άλλη θεωρία, τη Μεγάλη Ενοποιημένη Θεωρία (Grand Unified Theory ή GUT) η οποία βάζει τα κουάρκ και τα λεπτόνια στην ίδια κατηγορία ενώ παράλληλα συγκατατάσσει σε μια κοινή ομάδα, το γλοιόνιο, το μποζόνιο –W, το μποζόνιο –Z και το φωτόνιο.
  Ούτε αυτή, όμως, μπορεί να θεωρηθεί ως «τελική θεωρία», αφού δεν περιλαμβάνει την βαρύτητα.
  
  Αυτό το πλάνο ενοποίησης εισήγαγε ένα νέο θεωρητικό κοσμολογικό παράδειγμα. Η βασική ιδέα ήταν απλή και κομψή: τη στιγμή της Μεγάλης Έκρηξης οι τέσσερις δυνάμεις ήταν ενοποιημένες σε μία ενιαία, συνεκτική και μυστηριώδη «υπερδύναμη». Όλες είχαν την ίδια ισχύ και συνέθεταν ένα ευρύτερο, συνεκτικό όλον. Το σύμπαν ξεκίνησε από κατάσταση τελειότητας. Όμως με τη διαστολή και την επακόλουθη ραγδαία ψύξη του, η αρχική υπερδύναμη άρχισε να «ραγίζει» και εμφανίσθηκαν η μια μετά την άλλη, πολλές διαφορετικές δυνάμεις.
  Οι τέσσερις μεγάλες δυνάμεις του σύμπαντος δεν μοιάζουν καθόλου μεταξύ τους.
  Το σύμπαν είναι γεμάτο από ανωμαλίες και ατέλειες. Ο κόσμος που μας περιβάλλει είναι τα θραύσματα και τα απομεινάρια της πρωταρχικής, αρχέγονης συμμετρίας που κατακερματίσθηκε με τη Μεγάλη Έκρηξη.
  Γιατί το σύμπαν αποτελείται από ύλη και όχι από αντιύλη;
  Αφού ύλη και αντιύλη είναι αντίθετες (έχουν αντίθετο φορτίο) κατά τη Μεγάλη Έκρηξη θα έπρεπε να έχει δημιουργηθεί ίση ποσότητα ύλης και αντιύλης. Όμως, αφού όταν έρχονται σε επαφή η ύλη και η αντιύλη αλληλοεξουδετερώνονται σε αναλαμπή ακτίνων γ , εμείς δεν θα έπρεπε να υπάρχουμε. Το σύμπαν θα έπρεπε να είναι μια άτακτη συλλογή ακτίνων γ, χωρίς ύλη.
  Αν η Μεγάλη Έκρηξη ήταν εντελώς συμμετρική (ή αν προήλθε από το τίποτε) τότε θα περίμενε κανείς να δημιουργηθούν ίσες ποσότητες ύλης και αντιύλης. Άρα πως εξηγείται η ύπαρξή μας;
  Η λύση που προτείνει ο ρώσος φυσικός Αντρέι Ζαχάρωφ είναι ότι η πρωταρχική Μεγάλη Έκρηξη ήταν κάθε άλλο παρά συμμετρική. Τη στιγμή της δημιουργίας επήλθε μια μικρή ρήξη της συμμετρίας μεταξύ ύλης και αντιύλης, με αποτέλεσμα η ύλη να υπερισχύσει και να δημιουργηθεί το σύμπαν όπως το γνωρίζουμε. (Η συμμετρία που έσπασε κατά τη Μεγάλη Έκρηξη λέγεται CP και είναι η συμμετρία που αντιστρέφει τα φορτία και την ομοτιμία σωματιδίων ύλης και αντιύλης).
  Αν το σύμπαν προήλθε από το τίποτε τότε το τίποτε ίσως να μην ήταν εντελώς άδειο αλλά να περιείχε ένα ελάχιστο βαθμό ρήξης της συμμετρίας, που επέτρεψε τη σημερινή επικράτηση της ύλης επι της αντιύλης. Το πώς προήλθε αυτή η ρήξη συμμετρίας παραμένει άγνωστο.
  Πάντως, οι τρόποι σπασίματος των συμμετριών GUT είναι εκατοντάδες, μπορεί και άπειροι, και ότι σε κάθε λύση θα μπορούσε να αντιστοιχεί ένα εντελώς διαφορετικό σύμπαν.
  Το σύμπαν καθώς ψυχόταν πέρασε από διάφορα εξελικτικά στάδια.
  Κάθε μετάβαση μαρτυρά το σπάσιμο μιας συμμετρίας και τη διάσπαση μιας δύναμης της φύσης.
  Ας δούμε μία προς μία τις φάσεις και τα ορόσημα.
  
  1.-πριν τα 10 εις την μείον 43 δευτερόλεπτα- η περίοδος Πλάνκ.
  
  Ελάχιστα πράγματα γνωρίζουμε για την περίοδο Πλάνκ.
  Στην ενέργεια Πλάνκ (10 εις την 19 δισεκατομμύρια ηλεκτρονιοβόλτ) η βαρυτική δύναμη ήταν εξίσου ισχυρή με τις άλλες κβαντικές δυνάμεις. Άρα, οι τέσσερις δυνάμεις του σύμπαντος πρέπει να ήταν ενοποιημένες σε μια ενιαία «υπερδύναμη». Αυτό σημαίνει ότι το σύμπαν μπορεί να πέρασε από μια τέλεια φάση του «τίποτα» ή του κενού χώρου ανώτερων διαστάσεων.
  Η μυστηριώδης συμμετρία που επιτρέπει την ανάμειξη των τεσσάρων δυνάμεων, χωρίς να αλλάζουν οι εξισώσεις πρέπει να είναι μια υπερσυμμετρία.
  Για λόγους που παραμένουν άγνωστοι, αυτή η μυστηριώδης συμμετρία που ενοποιούσε τις τέσσερις δυνάμεις έσπασε και σχηματίσθηκε μια μικροσκοπική φυσαλίδα, το εμβρυικό μας σύμπαν, πιθανόν εξαιτίας κάποιας τυχαίας κβαντικής διακύμανσης.
  Η διάμετρος αυτής της φυσαλίδας ήταν 10 εις την –33 εκατοστά, διάσταση γνωστή και ως «μήκος Πλάνκ».
  
  2.-10 εις την –43 δευτερόλεπτα- η περίοδος GUT
  
  Το σπάσιμο της συμμετρία δημιούργησε δημιούργησε μια φυσαλίδα που διαστελόταν ολοταχώς. Καθώς η φυσαλίδα διογκωνόταν, οι τέσσερις θεμελιώδεις δυνάμεις διασπάστηκαν απότομα. Η βαρύτητα ήταν η πρώτη δύναμη που αποσπάστηκε από τις άλλες τρείς, απελευθερώνοντας ένα ωστικό κύμα σε ολόκληρο το σύμπαν. Η αρχική συμμετρία της υπερδύναμης διασπάστηκε σε έμια μικρότερη συμμετρία, που ίσως περιλάμβανε τη συμμετρία GUT SU (5). Οι αλληλεπιδράσεις που απέμειναν, η ισχυρή, η ασθενής και η ηλεκτρομαγνητική, παρέμειναν ενοποιημένες σ αυτήν τη συμμετρία GUT. Στη φάση αυτή το σύμπαν διογκώθηκε πληθωριστικά κατά ένα παράγοντα της τάξης του 10 εις την 50 για λόγους που δεν έχουμε κατανοήσει ακόμη κάνοντας το χώρο να διασταλεί με ταχύτητα αστρονομικά μεγάλύτερη από αυτήν του φωτός. Η θερμοκρασία ήταν 10 ει 32 βαθμοί.
  
  3.- 10 εις την –34 δευτερόλεπτα- το τέλος του πληθωρισμού.
  
  Η θερμοκρασία έπεσε στους 10 εις την 27 βαθμούς καθώς η ισχυρή δύναμη αποσπάστηκε από τις άλλες δύο.
  Η πληθωριστική περίοδος έφτασε στο τέλος της και το σύμπαν πλησίασε την καθιερωμένη διαστολή Φρίντμαν. Το σύμπαν ήταν μια καυτή «σούπα» πλάσματος, αποτελούμενη από ελεύθερα κουάρκ, γλοιόνια και λεπτόνια.
  Τα ελεύθερα κουάρκ συμπυκνώθηκαν σχηματίζοντας τα σημερινά πρωτόνια και νετρόνια. Το σύμπαν μας ήταν ακόμη αρκετά μικρό, περίπου όσο είναι σήμερα το ηλιακό μας σύστημα. Η ύλη και η αντιύλη εξαϋλώθηκαν αμοιβαία, αλλά το μικρό πλεόνασμα της ύλας έναντι της αντιϋλης (κατά ένα δισεκατομμυριοστό), είχε ως αποτέλεσμα να παραμείνει η ύλη που μας περιβάλλει σήμερα. Στον Μεγάλο Συγκρουστή Αδρονίων, τον Επιταχυντή LHC στον οποίο θα γίνουν τα πειράματα στο CERN αναμένεται να παραχθούν τέτοιες υψηλές ποσότητες ενέργειεας.
  
  4.- 3 λεπτά-σχηματισμός πυρήνων
  
  Οι θερμοκρασία πέφτει αρκετά ώστε οι πυρήνες που σχηματίζονται να μην καταστρέφονται λόγω της έντονης θερμλοτητας. Σαυτήν τη φάση παύει να υπάρχει η αρχέγονη διάπυρη σφαίρα.
  
  5.- 379.000 χρόνια-γέννηση ατόμων
  
  Η θερμοκρασία πέφτει στους 3.000 βαθμούς Κέλβιν. Τα ηλεκτρόνια δεν αποσπώνται πλέον λόγω της υπερβολικής θερμοκρασίας και στοιχίζονται γύρω από τους πυρήνες, σχηματίζοντας τα πρώτα άτομα. Τώρα τα φωτόνια μπορούν να ταξιδεύουν ελεύθερα χωρίς να απορροφώνται. Το άλλοτε αδιαφανές και γεμάτο πλάσμα σύμπαν, γίνεται τώρα διάφανο.
  
  6.- 1 δισεκατομμύριο χρόνια-συμπύκνωση άστρων
  
  Η θερμοκρασία πέφτει στους 18 βαθμούς. Στο εσωτερικό των άστρων αρχίζουν να «μαγειρεύονται» τα ελαφρά στοιχεία όπως ο άνθρακας, το οξυγόνο και το άζωτο.
  Άστρα που εκρύγνυνται εκτοξεύουν στο διάστημα στοιχεία βαρύτερα από ό,τι ο σίδηρος. Αυτή είναι η πιο μακρυνη εποχή που μπορεί να αναλύσει το διαστημικό τηλεσκόπιο Χάμπλ.
  
  7.- 6,5 δις χρόνια-διαστολή ντε Σίτερ
  
  Η διαστολή Φρίντμαν φθάνει στο τέλος της και το σύμπαν μπαίνει σε μια φάση επιτάχυνσης, γνωστή και ως διαστολή ντε Σίτερ, ωθούμενο από μια μυστηριώδη αντιβαρυτική δύναμη που ως σήμερα παραμένει ανεξήγητη.
  
  8.- 13,7 δις χρόνια-σήμερα
  
  Το παρόν. Η θερμοκρασία έχει πέσει στους 2,7 βαθμούς. Βλέπουμε το σημερινό σύμπαν των γαλαξιών, των άστρων και των πλανητών. Η διαστολή τυο σύμπαντος συνεχίζεται επιταχυνόμενη.
• September 08, 2008
• 19:59

  Η εκπομπή της Τετάρτης: Τα πειράματα του CERN

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Το μεγαλύτερο πείραμα που έγινε ποτέ στη φυσική, ο Μεγάλος Επιταχυντής Αδρονίων (LHC) θα προσoμοιώσει τις συνθήκες που επικράτεισαν λίγο μετά το Big Bag σε μια προσπάθεια να δοθούν απαντήσεις σε θεμελιώδη ερωτήματα της επιστήμης.Η προετοιμασία του πειράματος διαρκεί εδώ και χρόνια. Η πρώτη δοκιμαστική δέσμη πρωτονίων θα διοχετευθεί την Τετάρτη. Ο επιταχυντής θα τίθεται σταδιακά σε λειτουργία. Πλήρης λειτουργία του θα επιτευχθεί το 2011, ενώ τα πειράματα θα κρατήσουν περί τα είκοσι χρόνια.
  Τα κύρια πειράματα είναι τέσσερα: Η επιβεβαίωση ή μη της ύπαρξης του σωματιδίου Higgs, του σωματιδίου που δίνει μάζα στα άλλα σωματίδια, την ύπαρξη του οποίου εντόπισε θεωρητικά ο σκωτσέζος φυσικός Higgs, η διαμόρφωση συνθηκών παρόμοιων με ελάχιστο χρόνο μετά το Big Bag, η αναζήτηση σκοτεινής ύλης και η αναζήτηση αντιύλης.
  Τα παραπάνω θα αναζητηθούν με τη βοήθεια ανιχνευτών εγκατεστημένων σε τέσσερα σημεία του κυκλικού επιταχυντή μήκους 27 χιλιομέτρων.
  Αναλυτικότερα τα πειράματα και οι ανιχνευτές που θα χρησιμοποιηθούν στο LHC είναι:
  
  Ο ανιχνευτής CMS- Compact Muon Solenoid
  
  O CMS και ο Atlas είναι οι κύριοι ανιχνευτές του LHC που θα αναζητήσουν το μποζόνιο Higgs. Το σωματίδιο αυτό, μέσω του μηχανισμού Higgs αλληλεπιδρά με τα υπόλοιπα σωματίδια που γνωρίζουμε στο Καθιερωμένο Μοντέλοl και είναι υπεύθυνο για τη μάζα του.
  Θα διερευνήσει την πρωταρχική φύση της ύλης και τις βασικές δυνάμεις που διαμορφώνουν το σύμπαν μας. Παρόλο που έχει τους ίδιους επιστημονικούς στόχους με τον ανιχνευτή Atlas, ο CMS θα χρησιμοποιήσει διαφορετικές τεχνικές λύσεις και ενα διαφορετικό σχεδιασμό στην παραγωγή του μαγνητικού του πεδίου. Ο ανιχνευτής CMS είναι κατασκευασμένος γύρω από έναν τεράστιο σωληνοειδή μαγνήτη. Πρόκειται για μια κυλινδρική σπείρα από υπεραγώγιμο καλώδιο, που παράγει ισχυρό μαγνητικό πεδίο, περίπου 100 χιλιάδες φορές ισχυρότερο από το μαγνητικό πεδίο της γης. Αυτό το μαγνητικό πεδίο περιβάλλεται από ένα είδος σιδερένιου ζυγού, ο οποίος στους 12.500 τόνους, αποτελεί τον κύριο όγκο του βάρους του CMS.
  Σε αντίθεση με τους άλλους ανιχνευτές του LHC, οι οποίοι έχουν κατασκευαστεί υπόγεια, ο CMS κατασκευάστηκε στην επιφάνεια του εδάφους και έπειτα μεταφέρθηκε υπογείως σε 15 κομμάτια και επανασυναρμολογήθηκε. Βρίσκεται στο Cessy στη Γαλλία και για την υλοποίηση του project εργάστηκαν περισσότεροι από 2.000 επιστήμονες από περίπου 40 χώρες.
  Απαραίτητη προυπόθεση για τη λειτουργία του CMS ήταν:
  -ένα σύστημα υψηλής απόδοσης για να ανιχνεύσει μυόνια.
  -μια μέθοδο υψηλής ανάλυσης για να ανιχνεύσει και να μετρήσει ηλεκτρόνια και φωτόνια (ηλεκτρομαγνητικό καλορίμετρο).
  -μια μέθοδο ακριβούς μέτρησης της ορμής των σωματιδίων (TRACKING SYSTEM)
  - ¨ενα πλήρως στεγανοποιημένο αδρονικό καλορίμετρο προκειμένου να αποκλείσει τις αλληλεπιδράσεις με σωματίδια του περιβάλλοντος.
  
  Στοιχεία για τον CMS
  Μέγεθος: 21 m. Μήκος, 15 m ύψος, 15 m πλάτος
  Βάρος: 12.500 τόνοι
  Κόστος υλικών: 458 εκ. δολάρια
  
  
  Ο Atlas και η αναζήτηση της σκοτεινής ύλης
  
  
  Είναι ένα από τα τέσσερα βασικά πειράματα του LHC. Ο Atlas θα αναζητήσει νέα φυσική στις συγκρούσεις πρωτονίων, τα οποία επιταχύνονται σε φανταστικές ενέργειες.
  Ο ανιχνευτής Atlas έχει μήκος περίπου 45 μέτρα, ύψος μεγαλύτερο από 25 μ., και βάρος περίπου 7 χιλιάδες τόνους. Έχει περίπου το μισό μέγεθος από την Παναγία των Παρισίων και ζυγίζει σχεδόν όσο και ο Πύργος του Άιφελ. Βρίσκεται στο Meyrin της Ελβετίας και θα αναζητήσει επίσης τις επιπλέον διαστάσεις του διαστήματος, μικροσκοπικές μαύρες τρύπες, καθώς και αποδείξεις για την σκοτεινή ύλη.
  Αν όλα τα στοιχεία που θα δώσει ο Atlas καταγράφονταν, για ένα μόλις δευτερόλεπτο θα χρειάζονταν στοίβες από CD, καθεμιά εκ των οποίων θα έφτανε τα 137 μέτρα!
  Το βασικό στοιχείο του ανιχνευτή Atlas είναι το τεράτιο, σε σχήμα ντόνατ, μαγνητικό του σύστημα. Αποτελείται από οκτώ υπεραγωγίμες μαγνητικές σπείρες, μήκους 25 μέτρων, οι οποίες είναι τοποθετημένες σε έναν κύλινδρο ο οποιός περιβάλλειι τον επιταχυντή στο σημείο όπου θα συγκρουονται τα σωματίδια.
  
  Περισσότεροι από 1700 επιστήμονες, από 159 ινστιτούτα σε 37 χώρες εργάστηκαν για το πείραμα. Οι ερωτήσεις που ελπίζουν να απαντήσουν αφορούν την ύπαρξη επιπλέον διαστάσεων, η εύρεση του σωματιδίου Higgs και η ανακάλυψη σωματιδίων υποψήφια για τη σκοτεινή ύλη.
  
  
  
  Στοιχεία για τον ATLAS
  
  Μέγεθος: 46m μήκος, 15m ύψος, 15m πλάτος
  Βάρος: 12,500 τόνοι
  Κόστος υλικών: 457 εκατομμύρια δολάρια
  
  
  
  ALICE (Α Large Ion Collider Experiment): οι στιγμές μετά το Big Bang
  
  Ενώ οι υπόλοιποι ανιχνευτές του LHC θα βασιστούν στη σύγκρουση δεσμών πρωτόνιων, o Alice βασίζεται στη σύγκρουση ηλεκτρικά φορτισμένων πυρήνων μολύβδου .Οι επιστήμονες ελπίζουν ότι θα επαναδημιουργήσουν την κατάσταση της ύλης που ονομάζεται quark-gluon πλάσμα, μια τέταρτη κατάσταση της ύλης η οποία επικράτησε αμέσως μετά το Big Bang.
  Η ύλη ήταν σε αυτή την «υγρή» μορφή, επειδή το πρώιμο σύμπαν ήταν ακόμη εξαιρετικά θερμό. Ο ανιχνευτής Alice θα χρησιμοποιηθεί για να μελετήσει το quark-gluon πλάσμα στις φάσεις της διαστολής και της ψύξης. Με αυτό τον τρόπο θα παρατηρήσουν πώς προοδευτικά γεννιούνται τα σωματίδια, τα οποία αποτελούν τη βάση της ύλης του σύμπαντος σήμερα.
  Κάθε άτομο περιέχει ένα πυρήνα, το οποίο αποτελείται από πρωτόνια και νετρόνια. Τα πρωτόνια και τα νετρόνια με τη σειρά τους αποτελούνται από quarks, τα οποία συνδέονται μεταξύ τους μέσω άλλων στοιχείων, τα οποία ονομάζονται γλουόνια.
  Οι συγκρούσεις των ιόντων μολύβδου στον LHC θα προκαλέσει θερμοκρασίες υψηλότερες κατά 100 χιλιάδες φορές από αυτές που επικρατούν στο κέντρο του ήλιου. Κάτω από αυτές τις συνθήκες οι επιστήμονες ελπίζουν ότι τα πρωτόνια και τα νετρόνια θα «λιώσουν», αποδεσμεύοντας τα quark από τα γλουόνια και θα δημιουργήσουν την επιθυμητή κατάσταση του πλάσματος.
  Τα ερωτήματα που οι επιστήμονες ελπίζουν να απαντήσουν είναι¨
  
  - Τι συμβαίνει στην ύλη όταν θερμανθεί σε θερμοκρασία υψηλότερη κατά 100.000 φορές από αυτή στο κέντρο του ήλιου,
  
  - Γιατί τα πρωτόνια και τα νετρόνια σιγήζουν 100 φορές περισσότερο σε σχέση με τα quark από τα οποία αποτελούνται.
  
  -Μπορούν τα quark να υπάρξουν ελεύθερα στο εσωτερικό των πρωτονίων και των νετρονίων.
  Ο μήκους 26 μέτρων και βάρους 10 χιλιάδων τόνων ανιχνευτής βρίσκεται στο St Gennis- Pouilly στη Γαλλία.
  Στοιχεία για τον ALICE
  
  Μέγεθος: 26m μέτρα, 16m ύψος, 16m πλάτος
  Βάρος: 10,000 τόνοι
  Κόστος υλικών: 104 εκ. δολάρια
  LHCb, η αναζήτηση της αντιύλης
  
  
  Ο ανιχνευτής LHC Beauty σχεδιάστηκε για να απαντήσει σε ένα συγκεκριμένο ερώτημα: πού πήγε όλη η αντι-ύλη;
  Ίσες ποσότητες ύλης και της αντίστροφης αντι-ύλης δημιουργήθηκαν από το Big Bang, αλλά σήμερα δεν έχουμε καμία απόδειξη για γαλαξίες αντι-ύλης, για παράδειγμα, ή αστέρια.
  Για να το πετύχει αυτό ο LHCb θα διερευνήσει τις μικρές διαφορές ανάμεσα στην ύλη και την αντι-ύλη, μελετώντας τον τύπο ενός σωματιδίου που ονομάζεται “beauty quark”.
  Αντί να περιβάλει το σύνολο του σημείου σύγκρουσης με έναν ενσωματωμένο ανιχνευτή, όπως ο Atlas και ο CMS, το πείραμα LHCb χρησιμποιεί μια σειρά από υπο-ανιχνευτές. Ο πρώτος από αυτούς βρίσκεται κοντά στο σημείο σύγκρουσης, ενώ οι υπόλοιποι είναι κολλημένοι ο ένας, πίσω από τον άλλον σε απόσταση 20 μέτρων.
  Ο επιταχυντής θα παραγάγει διαφορετικούς τύπους quark όταν τα σωματίδια συγκρουστούν. Για να «πιάσει» τα beauty quarks ο LHCb έχει αναπτύξει περίπλοκους κινούμενους ανιχνευτές κοντά στο σημείο που θα κινούνται οι δέσμες σωματιδίων μέσα στον επιταχυντή.
  Στοιχεία για τον LHCb
  
  Μέγεθος: 440m μήκος, 5m ύψος, 5m πλάτος
  Βάρος: 20 τόνοι
  Κόστος υλικών: 6 εκατομμύρια δολάρια
  
  
  Το τούνελ
  
  Η βασική δομή του LHC είναι ένας δακτύλιος περιφέρειας 27 μέτων από υπεραγώγιμους μαγνήτες.
  Βασική του δουλειά είναι να πολλαπλασιάσει την ενέργεια των σωματιδίων, τα οποία θα συγκρουστούν στους διάφορους ανιχνευτές που βρίσκονται γύρω από τον δακτύλιο. Μέσα στο τούνελ υπάρχουν δύο χωριστοί κενοί σωλήνες, οι οποίοι καναλιζάρουν τα σωματίδια σε ταχύτητα που σχεδόν φτάνει την ταχύτητα του φωτός. Αυτές οι δέσμες σωματιδίων ταξιδεύουν σε αντίθετες κατευθύνσεις.
  Τα σωματίδια οδηγούνται γύρω από τον δακτύλιο από ένα ισχυρό μαγνητικό πεδίο. Χιλιάδες μαγνήτες διαφορετικού μεγέθους και τύπου χρησιμοποιούνται για να κατευθύνουν τις δέσμες γύρω από τον επιταχυντή. Σε αυτούς περιλαμβάνονται περισσότεροι από 1200 διπολικοί μαγνήτες, καθένας εκ των οποίων είναι μήκους 15 μέτρων και χρησιμοποιούνται για για να δίνουν στις δέσμες την
  απαραίτητη καμπυλότητα. Περίπου 400 τετραπολικοί μαγνήτες, καθένας μήκους 5 και 7 μέτρων, χρησιμοποιούνται για να συγκεντρωθούν τα σωματίδια.
  Ένας τρίτος τύπος μαγνήτη χρησιμοποιείται για να πιεστούν τα σωματίδια πιο κοντά μεταξύ τους και να αυξηθούν οι πιθανότητες σύγκρουσης. Πολλοί από αυτούς τους μαγνήτες είναι κατασκευασμένοι από σπείρες υπεραγώγιμου ηλεκτρικού καλωδίου, το οποίο διοχετεύει ηλεκτρισμό με μικρή αντίσταση και επομένως με μικρή απώλεια ενέργειας.
  Για να επιτευχθεί αυτό το αποτέλεσμα τα καλώδια ψύχονται πολύ κοντά στο απόλυτο μηδέν (-273 C), με τη χρήση υγρού ηλίου. Αυτό διοχετεύεται μέσα σε ένα σφραγισμένο δίκτυο μέσα στον επιταχυντή σε έξι “cryoplants”, τα οποία βρίσκονται γύρω από τον δακτύλιο. Όλα αυτά καταγράφονται και διευθύνονται από ένα κέντρο ελέγχου. Εδώ, οι επιστήμονες θα ανακατέψουν τις δέσμες σωματιδίων προκειμένου να διασφαλίσουν ότι θα προκύψουν συγκρούσeυς στους ανιχνευτές που βρίσκονται γύρω από το κύκλωμα.
  
  
  Το Grid
  Το LHC θα παραγάγει τεράστια ποσότητα δεδομένων με περίπου 150 εκατομμύρια αισθητήρες να συλλέγουν την πληροφορία από τα εκατομμύρια των συγκρούσεων των σωματιδίων κάθε δευτερόλεπτο στο κέντρο του καθενός από τους τέσσερις βασικούς ανιχνευτές.
  Για παράδειγμα μόνο κατά τις μετρήσεις του πείραματος ALICE –οι οποίες δε θα γίνονται σε καθημερινή βάση- θα παράγεται 1 gigabyte δεδομένων κάθε δευτερόλεπτο, ή περίπου 15 petabytes κάθε χρόνο, ικανό να γεμίζει έναν κοινό σκληρό δίσκο των 100 GB κάθε τέσσερα λεπτά. Για να αντιμετωπιστεί αυτό, δημιουργήθηκε ένα εξειδικευμένο πληροφοριακό σύστημα, το Grid (LCG)
  Η επεξεργασία των αριθμών ξεκινά από τον ανιχνευτή. Καθένα απο τα τέσσερα βασικά πειράματα έχει ενσωματωμένο έναν «υπολογιστικό χώρο», που χρησιμοποιείται για να ταξινομήσει τα ακατέργαστα δεδομένα και να αποθηκεύσει ό,τι ενδιαφέρει.
  Παρτίδες δεδομένων στέλνονται έπειτα στο υπολογιστικό κέντρο του CERN όπου δημιουργείται backup σε κασέτα. Ένας επεξεργαστής «φάρμας» αρχίζει το τεράστιο έργο της επεξεργασίας των δεδομένων για τη δημιουργία μιας περίληψης γεγονότων (event summary), της οποίας επίσης γίνεται backup σε κασέτα.
  Από την Ελβετία τα δεδομένα διοχετεύονται στο δίκτυο σε 11 αποκαλούμενα «tier one» κέντρα, όπως αυτό του Rutherford Appleton Laboratory στη Βρετανία, καθένα εκ των οποίων συνδέεται με το CERN μέσω ειδικής καλωδίωσης. Κάθε κέντρο επανεπεξεργάζεται τα ωμά δεδομένα, δημιουργεί ένα ακόμη backup και έπειτα τα διοχετεύει στα 150 «tier two» κέντρα, κυρίως πανεπιστήμια σε διάφορα σημεία του πλανήτη. Από εκεί, η πληροφορία θα είναι διαθέσιμη σε περίπου 7000 φυσικούς, οι οποίοι θα πραγματοποιήσουν τις τελικές εξομοιώσεις και την εμπεριστατωμένη ανάλυση.
  Άλλα πειράματα
  
  Στο LHC είναι προγραμματισμένο να τρέξουν συνολικά έξι πειράματα. Τα τέσσερα τα έχουμε, ήδη περιγράψει παραπάνω ενώ τα δύο μικρότερα είναι το Totem και το LHCf.
  Αυτά τα εξειδικευμένα μηχανήματα έχουν σχεδιαστεί για να επικεντρωθούν στα ονομαζόμενα «forward particles». Αυτά τα πρωτόνια και βαρέα ιόντα θα έρθουν σε στενή επαφή μέσα στο μηχάνημα, αλλά δεν θα συγκρουστούν μετωπικά, όπως στα κύρια πειράματα.
  Το LHCf βρίσκεται κοντά στον ανιχνευτή Atlas και θα χρησιμοποιηθεί για να εξομοιώσει τις κοσμικές ακτίνες. Αυτές είναι φυσικά προκύπτοντα φορτισμένα σωματίδια εκτός διαστήματος, τα οποία βομβαρδίζουν την ανώτερη ατμόσφαιρα της γης.
  Όταν συγκρούονται με άλλα μόρια στην ανώτερη ατμόσφαιρα, κυρίως με οξυγόνο ή άζωτο, μπορούν να προκαλέσουν έναν κατακλυσμό σωματιδίων (particle shower).
  Οι επιστήμονες ενδιαφέρονται για τις κοσμικές ακτίνες καθώς αυτές μπορούν να επηεράσουν την ηλεκτρονική και μπορούν επίσης να παίξουν ένα ρόλο στην κλιματική αλλαγή και τις ηλεκτρικές καταιγίδες. Ελπίζεται ότι με τη μελέτη τους μέσα στον LHC οι επιστήμονες θα μπορέσουν να καλιμπράρουν τους επίγειους ανιχνευτές και να ερμηνεύσουν καλύτερα τα αποτελέσματα που παίρνουν από αυτούς.
  Παρόλο που το LHCf αποτελεί ένα χωριστό πείραμα θα είναι ευθυγραμμισμένο με τον Atlas, εξού και η θέση του.
  Ομοίως και ο Totem ( Total Cross Section, Elastic Scattering and Diffraction Dissociation) είναι ευθυγραμμισμένος με τον ανιχνευτή CMS και θα μετρήσει το μέγεθος των πρωτονίων και το πώς θα σκορπιστούν, μεταξύ άλλων πραγμάτων. Για να γίνει αυτό θα μετρήσει τα σωματίδια που παράγονται πολύ κοντά στις βασικές δέσμες σωματιδίων, χρησιμοποιώντας ειδικά σχεδιασμένους ανιχνευτές που στεγάζονται σε κενούς χώρους, γνωστούς ως roman pots. Οκτώ από αυτούς θα τοποθετηθούν σε ζεύγη κοντά στο σημείο της σύγκρουσης στο πείραμα του CMS.
• September 06, 2008
• 20:36

  Πως είδατε το portal μας;

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Στη διεύθυνση: www.anixneuseis.gr βρίσκεται το portal των "Ανιχνεύσεων".
  Ρίξτε του μια ματιά και αν έχετε την καλοσύνη σχολιάστε το.
  Το κείμενο του κ. Μανιτάκη που αναρτήσαμε είναι εκπληκτικό. Νομίζω πως θα ήταν καλό να το διαβάσετε.
  Αν μπορείτε απαντήστε και σε μια απορία μου. Γιατί δεν προτιμά ο κόσμος το portal για συζήτηση;
  
  Π.Σαβ.
• 7:38

  Το πείραμα του CERN

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Υπάρχει η γενική εκτίμηση πως οι χρήστες των σύγχρονων τεχνολογιών δεν είναι συντηρητικοί και αναζητούν αενάως κάτι καινούριο.
  Έτσι, δημιουργήσαμε και μεις ένα portal στη διεύθυνση www. anixneuseis.gr.
  Εκεί αναρτούμε και το θέμα της επόμενης εκπομπής αλλά και άλλα θέματα που νομίζουμε πως το υποστηρίζουν ή παρουσιάζουν το δικό τους ενδιαφέρον.
  Αν, όμως, κάποιοι συνάδελφοι bloggers δεν θέλουν να αποχωρισθούν τον αγαπημένο τους τρόπο επικοινωνίας, θα έχουμε παράλληλα και εδω αναρτημένο το θέμα για συζήτηση.
  Τα πειράματα που θα γίνουν στο CERN αρχής γενομένης με τη δοκιμαστική δέσμη που θα αποσταλεί την Τετάρτη, θα είναι το θέμα της επόμενης εκπομπής.
  Περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε στο portal μας στη διεύθυνση που προανέφερα.
  
  Π.Σαβ.
• September 03, 2008
• 19:00

  NEO PORTAL ΤΩΝ ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΩΝ

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  www.anixneuseis.gr
  
  Στην προσπάθεια να βελτιώσουμε περισσότερο την αλληλεπίδραση μαζί σας δημιουργήσαμε ένα portal, όπου εν καιρώ θα φιλοξενηθούν και οι εκπομπές, όπως και ενδιαφέροντα άρθρα που σχετίζονται με τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται η εκπομπή.
  
  Απόψε λοιπόν εγκαινιάζουμε την επικοινωνία μέσα από το νέο μας portal, στη διεύθυνση www.anixneuseis.gr στο οποίο μπορείτε επίσης να αποστέλλετε τα σχόλια και τις ερωτήσεις σας.
• August 30, 2008
• 22:22

  Θεσσαλονικη, μητρόπολη των Βαλκανίων ή....;

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Η πρώτη εκπομπή της νέας τηλεοπτικής σεζόν θα είναι αφιερωμένη στη Θεσσαλονίκη.Θα προσπαθήσουμε να προσδιορίσουμε το ρόλο που μπορεί να παίξει η πόλη όχι μόνο στο πλαίσιο της ελληνικής περιφέρειας, αλλά και στα Βαλκάνια και την Ευρώπη.
  
  Ακούμε εδώ και χρόνια μεγαλοστομίες για τη Θεσσαλονίκη Μητρόπολη των Βαλκανίων. Πήγαμε και σε άλλες βαλκανικές πρωτεύουσες. Ακούσαμε τι θέλουν και τι οραματίζονται κι εκεί φορείς και κόσμος για τις πόλεις τους. Ποιος ο ρόλος που μπορεί να παίξει μια βαλκανική μητρόπολη στην περιοχή, αλλά και την Ευρώπη; Έχει αλήθεια νόημα να μιλάμε για βαλκανικές μητροπόλεις, όταν όλοι μιλούν για Ευρώπη και ευρωπαϊκή προοπτική;
  
  Από την άλλη μας έχουν κουράσει και οι κοινοτοπίες για τη Θεσσαλονίκη...νύφη του Θερμαϊκού, ερωτική πόλη κλπ κλπ. Αντικατοπτρίζουν αλήθεια την πραγματικότητα; Ή μήπως κάποιοι άλλοι χαρακτηρισμοί που προσάπτονται στην πόλη και τους κατοίκους της, προσφάτως ακόμη περισσότερο, περί συντηρητισμού, λαϊκότητας κλπ κλπ έχουν μεγαλύτερη βάση;
  
  Ποια είναι η σύγχρονη πόλη του 21ου αιώνα και ποιες ανάγκες του πολίτη και της κοινωνίας μπορεί και πρέπει να καλύπτει; Πώς θέλουμε την Θεσσαλονίκη του 21ου αιώνα;
  
  Τέλος θέτουμε ένα ακόμη ζήτημα. Διεθνής Έκθεση της Θεσσαλονίκης, κι αυτή σε πορεία φθίνουσα. Μεγάλη η συζήτηση και για τη μετεγκατάστασή της έξω από τον αστικό ιστό. Διαβάζουμε ενδιαφέροντα επιχειρήματα στο λινκ:
  
  http://ttallou.wordpress.com/2007/05/11/shit_in_de8/
  
  Γράψτε μας τις απόψεις σας, θα προσπαθήσουμε να παρουσιάσουμε όσο το δυνατό περισσότερες κατά τη διάρκεια της εκπομπής.
• August 19, 2008
• 20:07

  Τραπεζούντα-Παναγία Σουμελά

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Τραπεζούντα-Παναγία Σουμελά
• August 14, 2008
• 9:54

  Οσετία-Γεωργία-Ρωσία

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Έχει δίκαιο ο anetos. Ξεχάσαμε χθες να ανοίξουμε τόπο για την εκπομπή με τον πόλεμο στον Καύκασο.
  Η εκπομπή μεταδόθηκε εκτάκτως και όπως επισήμανε ο anetos ίσως πράγματι είμασταν υπο την χαλαρωτική επήρεια των διακοπών.
  Υπάρχει μια πληθώρα σημαντικών διεθνών αναλύσεων σχετικά με το θέμα αλλά στο βασικό ερώτημα γιατί οι αμερικανοί ενεθάρυναν το γεωργιανό πρόεδρο να αρχίσει επιχειρήσεις και μετά τον εγκατέλειψαν, οι απαντήσεις βασίζονται σε υποθέσεις.
  Αναρτούμε στο σημείο αυτό μια ενδιαφέρουσα ανάλυση του statfor. Αξίζει τον κόπο να τη διαβάσετε και γράψτε την άποψή σας.
  
  
  The Russian invasion of Georgia has not changed the balance of power in Eurasia. It simply announced that the balance of power had already shifted. The United States has been absorbed in its wars in Iraq and Afghanistan, as well as potential conflict with Iran and a destabilizing situation in Pakistan. It has no strategic ground forces in reserve and is in no position to intervene on the Russian periphery. This, as we have argued, has opened a window of opportunity for the Russians to reassert their influence in the former Soviet sphere . Moscow did not have to concern itself with the potential response of the United States or Europe; hence, the invasion did not shift the balance of power. The balance of power had already shifted, and it was up to the Russians when to make this public. They did that Aug. 8.
  Let’s begin simply by reviewing the last few days.
  On the night of Thursday, Aug. 7, forces of the Republic of Georgia drove across the border of South Ossetia, a secessionist region of Georgia that has functioned as an independent entity since the fall of the Soviet Union. The forces drove on to the capital, Tskhinvali, which is close to the border. Georgian forces got bogged down while trying to take the city. In spite of heavy fighting, they never fully secured the city, nor the rest of South Ossetia.
  On the morning of Aug. 8, Russian forces entered South Ossetia, using armored and motorized infantry forces along with air power. South Ossetia was informally aligned with Russia, and Russia acted to prevent the region’s absorption by Georgia. Given the speed with which the Russians responded — within hours of the Georgian attack — the Russians were expecting the Georgian attack and were themselves at their jumping-off points. The counterattack was carefully planned and competently executed, and over the next 48 hours, the Russians succeeded in defeating the main Georgian force and forcing a retreat. By Sunday, Aug. 10, the Russians had consolidated their position in South Ossetia.
  
  (click image to enlarge)
  
  On Monday, the Russians extended their offensive into Georgia proper, attacking on two axes. One was south from South Ossetia to the Georgian city of Gori. The other drive was from Abkhazia, another secessionist region of Georgia aligned with the Russians. This drive was designed to cut the road between the Georgian capital of Tbilisi and its ports. By this point, the Russians had bombed the military airfields at Marneuli and Vaziani and appeared to have disabled radars at the international airport in Tbilisi. These moves brought Russian forces to within 40 miles of the Georgian capital, while making outside reinforcement and resupply of Georgian forces extremely difficult should anyone wish to undertake it.
  The Mystery Behind the Georgian Invasion
  In this simple chronicle, there is something quite mysterious: Why did the Georgians choose to invade South Ossetia on Thursday night? There had been a great deal of shelling by the South Ossetians of Georgian villages for the previous three nights, but while possibly more intense than usual, artillery exchanges were routine. The Georgians might not have fought well, but they committed fairly substantial forces that must have taken at the very least several days to deploy and supply. Georgia’s move was deliberate.
  The United States is Georgia’s closest ally. It maintained about 130 military advisers in Georgia, along with civilian advisers, contractors involved in all aspects of the Georgian government and people doing business in Georgia. It is inconceivable that the Americans were unaware of Georgia’s mobilization and intentions. It is also inconceivable that the Americans were unaware that the Russians had deployed substantial forces on the South Ossetian frontier. U.S. technical intelligence, from satellite imagery and signals intelligence to unmanned aerial vehicles, could not miss the fact that thousands of Russian troops were moving to forward positions. The Russians clearly knew the Georgians were ready to move. How could the United States not be aware of the Russians? Indeed, given the posture of Russian troops, how could intelligence analysts have missed the possibility that t he Russians had laid a trap, hoping for a Georgian invasion to justify its own counterattack?
  It is very difficult to imagine that the Georgians launched their attack against U.S. wishes. The Georgians rely on the United States, and they were in no position to defy it. This leaves two possibilities. The first is a massive breakdown in intelligence, in which the United States either was unaware of the existence of Russian forces, or knew of the Russian forces but — along with the Georgians — miscalculated Russia’s intentions. The United States, along with other countries, has viewed Russia through the prism of the 1990s, when the Russian military was in shambles and the Russian government was paralyzed. The United States has not seen Russia make a decisive military move beyond its borders since the Afghan war of the 1970s-1980s. The Russians had systematically avoided such moves for years. The United States had assumed that the Russians would not risk the consequences of an invasion.
  If this was the case, then it points to the central reality of this situation: The Russians had changed dramatically, along with the balance of power in the region. They welcomed the opportunity to drive home the new reality, which was that they could invade Georgia and the United States and Europe could not respond. As for risk, they did not view the invasion as risky. Militarily, there was no counter. Economically, Russia is an energy exporter doing quite well — indeed, the Europeans need Russian energy even more than the Russians need to sell it to them. Politically, as we shall see, the Americans needed the Russians more than the Russians needed the Americans. Moscow’s calculus was that this was the moment to strike. The Russians had been building up to it for months, as we have discussed, and they struck.
  The Western Encirclement of Russia
  To understand Russian thinking, we need to look at two events. The first is the Orange Revolution in Ukraine. From the U.S. and European point of view, the Orange Revolution represented a triumph of democracy and Western influence. From the Russian point of view, as Moscow made clear, the Orange Revolution was a CIA-funded intrusion into the internal affairs of Ukraine, designed to draw Ukraine into NATO and add to the encirclement of Russia. U.S. Presidents George H.W. Bush and Bill Clinton had promised the Russians that NATO would not expand into the former Soviet Union empire.
  That promise had already been broken in 1998 by NATO’s expansion to Poland, Hungary and the Czech Republic — and again in the 2004 expansion, which absorbed not only the rest of the former Soviet satellites in what is now Central Europe, but also the three Baltic states, which had been components of the Soviet Union.
  The Russians had tolerated all that, but the discussion of including Ukraine in NATO represented a fundamental threat to Russia’s national security. It would have rendered Russia indefensible and threatened to destabilize the Russian Federation itself. When the United States went so far as to suggest that Georgia be included as well, bringing NATO deeper into the Caucasus, the Russian conclusion — publicly stated — was that the United States in particular intended to encircle and break Russia.
  The second and lesser event was the decision by Europe and the United States to back Kosovo’s separation from Serbia. The Russians were friendly with Serbia, but the deeper issue for Russia was this: The principle of Europe since World War II was that, to prevent conflict, national borders would not be changed. If that principle were violated in Kosovo, other border shifts — including demands by various regions for independence from Russia — might follow. The Russians publicly and privately asked that Kosovo not be given formal independence, but instead continue its informal autonomy, which was the same thing in practical terms. Russia’s requests were ignored.
  From the Ukrainian experience, the Russians became convinced that the United States was engaged in a plan of strategic encirclement and strangulation of Russia. From the Kosovo experience, they concluded that the United States and Europe were not prepared to consider Russian wishes even in fairly minor affairs. That was the breaking point. If Russian desires could not be accommodated even in a minor matter like this, then clearly Russia and the West were in conflict. For the Russians, as we said, the question was how to respond. Having declined to respond in Kosovo, the Russians decided to respond where they had all the cards: in South Ossetia.
  Moscow had two motives, the lesser of which was as a tit-for-tat over Kosovo. If Kosovo could be declared independent under Western sponsorship, then South Ossetia and Abkhazia, the two breakaway regions of Georgia, could be declared independent under Russian sponsorship. Any objections from the United States and Europe would simply confirm their hypocrisy. This was important for internal Russian political reasons, but the second motive was far more important.
  Russian Prime Minister Vladimir Putin once said that the fall of the Soviet Union was a geopolitical disaster. This didn’t mean that he wanted to retain the Soviet state; rather, it meant that the disintegration of the Soviet Union had created a situation in which Russian national security was threatened by Western interests. As an example, consider that during the Cold War, St. Petersburg was about 1,200 miles away from a NATO country. Today it is about 60 miles away from Estonia, a NATO member. The disintegration of the Soviet Union had left Russia surrounded by a group of countries hostile to Russian interests in various degrees and heavily influenced by the United States, Europe and, in some cases, China.
  Resurrecting the Russian Sphere
  Putin did not want to re-establish the Soviet Union, but he did want to re-establish the Russian sphere of influence in the former Soviet Union region. To accomplish that, he had to do two things. First, he had to re-establish the credibility of the Russian army as a fighting force, at least in the context of its region. Second, he had to establish that Western guarantees, including NATO membership, meant nothing in the face of Russian power. He did not want to confront NATO directly, but he did want to confront and defeat a power that was closely aligned with the United States, had U.S. support, aid and advisers and was widely seen as being under American protection. Georgia was the perfect choice.
  By invading Georgia as Russia did (competently if not brilliantly), Putin re-established the credibility of the Russian army. But far more importantly, by doing this Putin revealed an open secret: While the United States is tied down in the Middle East, American guarantees have no value. This lesson is not for American consumption. It is something that, from the Russian point of view, the Ukrainians, the Balts and the Central Asians need to digest. Indeed, it is a lesson Putin wants to transmit to Poland and the Czech Republic as well. The United States wants to place ballistic missile defense installations in those countries, and the Russians want them to understand that allowing this to happen increases their risk, not their security.
  The Russians knew the United States would denounce their attack. This actually plays into Russian hands. The more vocal senior leaders are, the greater the contrast with their inaction, and the Russians wanted to drive home the idea that American guarantees are empty talk.
  The Russians also know something else that is of vital importance: For the United States, the Middle East is far more important than the Caucasus, and Iran is particularly important. The United States wants the Russians to participate in sanctions against Iran. Even more importantly, they do not want the Russians to sell weapons to Iran, particularly the highly effective S-300 air defense system. Georgia is a marginal issue to the United States; Iran is a central issue. The Russians are in a position to pose serious problems for the United States not only in Iran, but also with weapons sales to other countries, like Syria.
  Therefore, the United States has a problem — it either must reorient its strategy away from the Middle East and toward the Caucasus, or it has to seriously limit its response to Georgia to avoid a Russian counter in Iran. Even if the United States had an appetite for another war in Georgia at this time, it would have to calculate the Russian response in Iran — and possibly in Afghanistan (even though Moscow’s interests there are currently aligned with those of Washington).
  In other words, the Russians have backed the Americans into a corner. The Europeans, who for the most part lack expeditionary militaries and are dependent upon Russian energy exports, have even fewer options. If nothing else happens, the Russians will have demonstrated that they have resumed their role as a regional power. Russia is not a global power by any means, but a significant regional power with lots of nuclear weapons and an economy that isn’t all too shabby at the moment. It has also compelled every state on the Russian periphery to re-evaluate its position relative to Moscow. As for Georgia, the Russians appear ready to demand the resignation of President Mikhail Saakashvili. Militarily, that is their option. That is all they wanted to demonstrate, and they have demonstrated it.
  The war in Georgia, therefore, is Russia’s public return to great power status. This is not something that just happened — it has been unfolding ever since Putin took power, and with growing intensity in the past five years. Part of it has to do with the increase of Russian power, but a great deal of it has to do with the fact that the Middle Eastern wars have left the United States off-balance and short on resources. As we have written, this conflict created a window of opportunity. The Russian goal is to use that window to assert a new reality throughout the region while the Americans are tied down elsewhere and dependent on the Russians. The war was far from a surprise; it has been building for months. But the geopolitical foundations of the war have been building since 1992. Russia has been an empire for centuries. The last 15 years or so were not the new reality, but simply an aberration that would be rectified. And now it is being rectified.
  
• July 31, 2008
• 16:18

  Θα είμαστε εδώ;

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Μια διευκρίνηση στον Άνετο. Το ότι η χθεσινή, τελευταία εκπομπή, θα ήταν για το "Μηχανισμό των Αντικυθήρων" το είχα αναφερει εδώ και ένα μήνα.
  Δεν το επανέλαβα διότι η ομάδα των ερευνητών είχε εμπάργκο στην ανακοίνωση οποιουδήποτε στοιχείου απο το περιοδικό "Nature", μέχρι της 6ης απογευματινής της 30ης Ιουλίου. Η εκπομπή ήταν μαγνητοσκοπημένη απο τις 24 Ιουλίου κα μου ζήτησαν οι συνομιλητές μου να μην αναφέρω τίποτε διότι θα τους δημιουργούσα πρόβλημα.
  Κάτι το οποίο τήρησα, φυσικά.
  Το κείμενο του Ανδριώτη το ανήρτησα μετά την επιστολή του Υπουγού Εξωτερικών της FYROM προς τον επίτροπο για την πολυγλωσσία.
  
  Ο διάλογος, βλέπω έχει αραιώσει, πιστεύω λόγω καλοκαιριού.
  Εμείς, πάντως, θα συνεχίσουμε όταν έχουμε κάτι ενδιαφέρον. Να περνάτε καλά και όταν βαριέστε στις διακοπές σας θυμηθείτε μας. Ανοίξτε και εσείς μια συζήτηση.
  
  Και κάτι ακόμη. Τα πρωϊνά παρακολουθώ το CNN και είδα κάτι που μου κίνησε το ενδιαφέρον.
  Σε κάποιο μέρος των μεταδόσεών του παρουσιάζει μικρά βίντεο απο τηλεθεατές του που τα γυρνούν μόνοι τους και συνήθως είναι κάποια ομαδική προσπάθεια οικολογικού ή άλλου συλλογικού ενδιαφέροντος.
  Πως θα το βλέπατε να το εφαρμόζαμε και μείς;
• July 28, 2008
• 21:44

  Η γλώσσα των Σκοπίων

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Όπως θα γνωρίζετε, ο υπουργός Εξωτερικών των Σκοπίων έστειλε επιστολή προς τον Επίτροπο για την πολυγλωσία και του ζητά να προστατεύσει τη "μακεδονική" γλώσσα που μιλούν οι "μακεδόνες" της "μακεδονικής μειονότητας" στην Ελλάδα.
  Εν πάσει περιπτώσει ο καθένας μπορεί να λέει ό,τι θέλει και τα Σκόπια με την παρούσα κυβέρνηση μπορούν να θεωρηθούν "καθένας".
  Εάν κάποιος θελήσει να εντρυφήσει στο θέμα του γλωσσικού ιδιώματος των Σκοπίων μπορεί να διαβάσει το ανεπανάληπτο βιβλίο του Νίκου Ανδριώτη: "Το Ομόσπονδο κράτος των Σκοπίων και η γλώσσα του" απο το οποίο ελάχιστα χαρακτηριστικά αποσπάσματα παραθέτουμε.
  
  ΥΓ. Η εκπομπή που θα παρουσιαστεί την Τετάρτη είναι η τελευταία της τηλεοπτικής περιόδου που διανύσαμε και την έχουμε ήδη μαγνητοσκοπήσει. Δεν θα είναι δηλαδή "ζωντανή", συνεπώς δεν θα έχουμε τη δυνατότητα επικοινωνίας.
  
  Τα αποσπάσματα απο το βιβλίο του Ανδριώτη:
  
  Ως τον 7ο αιώνα μ.Χ. τα σύνορα της ομιλούμενης ελληνικής γλώσσας στη βαλκανική άρχιζαν από τις εκβολές του Γενυσού ποταμού στην Αδριατική, περνούσαν νοτίως των Σκοπίων, από τη Σερδική (Σόφια), κατά μήκος της οροσειράς του Αίμου και κατέληγαν στον Εύξεινο.
  Η επικρατούσα γλώσσα στη βόρεια Μακεδονία κατά το μεσαίωνα εξακολουθούσε να είναι η ελληνική, γιατί ο αστικός πληθυσμός της χώρας παρέμεινε ελληνικός.
  Η μεγαλύτερη πύκνωση του σλαβικού στοιχείου έγινε στα χρόνια της τουρκοκρατίας, οπότε οι τούρκοι αγάδες συνέχισαν τη συνήθεια των βυζαντινών γαιοκτημόνων να φέρνουν σλάβους κολίγες για να καλλιεργούν τα τσιφλίκια τους.
  Ο βαθμιαίος όμως αυτός εκσλαβισμός, τόσο στη βυζαντινή όσο και στην τουρκική εποχή, περιορίστηκε στη βόρεια Μακεδονία και δεν προχώρησε στη νότια αυτήν που σήμερα περιλαμβάνεται στην ελληνική επικράτεια.
  Εδώ η δύναμη του ελληνικού στοιχείου με κέντρο την πάντα απάτητη από Σλάβους Θεσσαλονίκη, ήταν και στο μεσαίωνα και στην εποχή της τουρκοκρατίας τόσο μεγάλη ώστε οι λίγοι Σλάβοι που εισέδυσαν κατά καιρούς δεν μπορούσαν να ξεφύγουν από την αφομοίωση.
  
  Η γλώσσα που μιλούν κατά πλειονότητα οι κάτοικοι του κράτους των Σκοπίων και που εντελώς αυθαίρετα την ονόμασαν Μακεδονική είναι ένα σλαβικό ιδίωμα με τόσο στενούς δεσμούς προς τη βουλγαρική και τη σερβική ώστε σύμφωνα με τις αρχές της γλωσσικής επιστήμης δεν μπορεί να ονομαστεί γλώσσα αυτοτελής, όπως οι δύο προηγούμενες.
  
  Τα μόνα σαφή σύνορα του σλαβικού αυτού ιδιώματος είναι τα προς την ελληνική γλώσσα και συμπίπτουν περίπου με τα γεωγραφικά σύνορα των Σκοπίων προς την Ελλάδα, εκτός από μια μικρή σφήνα που σχηματίζει το ιδίωμα αυτό επάνω στο ελληνικό έδαφος, στην ορεινή περιοχή βορείως της Καστοριάς. (Αλλά, όπως είπαμε, διγλωσσία δεν σημαίνει και μη ελληνική συνείδηση).
  Επίσης προς τα δυτικά το σλαβικό αυτό ιδίωμα συνορεύει με την αλβανική γλώσσα.
  
  Το ιδίωμα αυτό είναι ένας μεταβατικός σταθμός ανάμεσα στη σερβική και τη βουλγαρική.
  Οι σέρβοι γλωσσολόγοι δίνουν μεγαλύτερη βαρύτητα στα κοινά του γνωρίσματα με τη σερβική και οι βούλγαροι στα κοινά με τη βουλγαρική.
  
  Που ανήκει, λοιπόν;
  Φυσικά όχι στη σερβική αλλά ούτε με τη βουλγαρική μπορεί να ταυτιστεί εντελώς.
  
  Κατάγεται κατευθείαν από ένα σλαβικό ιδίωμα που ομιλείτο κατά τον 9ο-10ο αιώνα μ.Χ. στη βόρεια Μακεδονία και στο οποίο μετάφρασαν την Αγία Γραφή ο Κύριλλος και ο Μεθόδιος,
  
  Η αρχαία Μακεδονία είτε το θέλουμε είτε όχι, είχε συγχωνευθεί μέσα στο μέγα πανελλήνιο, και στο μεσαίωνα ακόμη περισσότερο με τη διείσδυση των Σλάβων στη βαλκανική διαιρέθηκε οριστικά σε δύο ζώνες, στην ελληνική και τη σλαβική και είναι σήμερα απλός γεωγραφικός όρος.
  Εθνολογικός και γλωσσικός όρος δεν είναι πια.
  Το βόρειο τμήμα της κατοικείται από παλαιούς ή νέους σλάβους, μιλεί σλαβική γλώσσα και ανήκει σε κράτη σλαβικά.
  Το νότιο τμήμα της κατοικείται από έλληνες, μιλεί ελληνική γλώσσα και ανήκει προ πολλού με διεθνείς συμβάσεις στο ελληνικό κράτος.
  Η «Μακεδονική», λοιπόν, γλώσσα, τίνων Μακεδόνων γλώσσα είναι; Των Ελλήνων της νότιας Μακεδονίας, ή των Σλάβων της βόρειας;
  
  Τα ονόματα «Μακεδονία», «Μακεδόνες» και «Μακεδονική γλώσσα» είναι προκειμένου για σλάβους ιστορικά και εθνολογικά αστήρικτα και αυθαίρετα.
  Το πλησιέστερο προς την αλήθεια όνομα για τη γλώσσα του γειτονικού κράτους είναι το «Σλαβικό ιδίωμα του κράτους των Σκοπίων».
• July 24, 2008
• 16:50

  Ο χώρος του "aspic"

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Ας διαβάσουμε την κριτική προσέγγισή σας στη χθεσινή εκπομπή. Φυσικά, "πέραν του καλού και του κακού", όπως θα έλεγε ο Νίτσε. Όλα με κριτικό πνεύμα.
• July 23, 2008
• 23:07

  Μειονότητες, Κάρατζιτς, Κύπρος

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Στο χώρο αυτό μπορείτε να διατυπώσετε τις ερωτήσεις σας για το θέμα της σημερινής εκπομπής.
• July 19, 2008
• 12:11

  Μην το χάσετε

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Την προηγούμενη εβδομάδα έγινε μια πολύ καλή συζήτηση στη στήλη αυτή.
  Όλες οι τοποθετήσεις είχαν ενδιαφέρον. Διέκρινα, όμως, κάποια ιδιαιτερότητα στο κείμενο αυτό του irona.
  Παρακαλώ, διαβάστε το και αν είναι δυνατόν γράψτε την άποψή σας.
  
  
  ironas είπε...
  Γιατί εδώ και καμιά εικοσαριά χρόνια εμφανίσθηκαν στα ελληνικά γράμματα και ακολούθως στην πολιτική σκηνή, δειλά στην αρχή, αλλά με όλο και πιο πολλή αυτοπεποίθηση στη συνέχεια, ορισμένοι γραμματιζούμενοι ισχυριζόμενοι καινοφανή τινά περί ασυνέχειας της ελληνικής γλώσσας κατ’ αρχήν και ασυνέχειας του έθνους των Eλλήνων στη συνέχεια;Ποιοι είναι και για ποιον λόγο εισάγουν τέτοια κενά δαιμόνια στον δημόσιο βίο;Aγράμματοι που επαναλαμβάνουν τα φληναφήματα του Φαλμεράυερ δεν είναι. Aντιθέτως, εμφανίζονται να τεκμηριώνουν τις δικές τους θεωρίες όχι σε φυλετικορατσιστικά κλισέ, αλλά σε πολιτικότερες προσεγγίσεις - δεν λέω έρευνες, διότι αυτές τις αποφεύγουν.Tο παράδοξο δε είναι ακριβώς αυτό. Ότι αυτοί οι αναθεωρητές της Iστορίας βασίζουν τις εισηγήσεις τους περισσότερο στην επαγωγική σκέψη παρά στην έρευνα. Ξεκινώντας από αξιώματα, που δεν μπαίνουν στον κόπο να αποδείξουν, καταλήγουν σε συμπεράσματα εξ ίσου αξιωματικά. Aπό πλευράς επιστημονικής μεθοδολογίας, δηλαδή, καθαιρούν την Iστορία σε άποψη.Tίποτε πιο μεταμοντερνικό.H «αλήθεια» του καθενός μπορεί να γίνεται αλήθεια άνευ αποδείξεως μεν, αληθινή δε.Παιδαριώδες;Όχι. Σατανικό.O μεταμοντερνισμός ταλανίζει τη δυτική σκέψη διά της επαναλήψεως της βλακείας του, ατάραχος. Tο λέγε-λέγε-λέγε-θα-μείνει αυτό που λες έχει υποκαταστήσει τη βάσανο της έρευνας και την ανάγκη της απόδειξης.Tο ακόμα πιο παράδοξο είναι ότι οι αναθεωρητές της Iστορίας έχουν κυριαρχήσει στα AEI, όπου μάλιστα ασκούν ιδεολογική τρομοκρατία κατά των αντιπάλων τους. Έχουν προσβάσεις, ισχυρές, στα MME, που τους εξασφαλίζουν προνομιακή προβολή, σχεδόν έναν διαρκή μονόλογο που, με τη σειρά του, έχει καθηλώσει, ακυρώσει κι εκμηδενίσει κάθε αντίλογο, ενώ ταυτοχρόνως έχουν την κάλυψη των πολιτικών κομμάτων -πλην μέρους της Aριστεράς- με τρόπον που να τους εξασφαλίζει ασυλία, προνόμια, ευμάρεια.Tους βρίσκει κανείς παντού.Eκσυγχρονιστές και, όταν λάχει, φιλελεύθεροι. Kαι με τον Σημίτη και με τη Γιαννάκου. Kαι με την αριστερά του καναπέ και στα κινήματα. Kαι με τις Mη Kυβερνητικές Oργανώσεις και με το Yπουργείο Yγείας.Kαι συγγραφείς βιβλίων και λογοκριτές θεατρικών παραστάσεων. Kαι με την αμφισβήτηση και με την εξουσία. Όχι, δεν είναι χαμαιλέοντες. Aπλώς, κάθε φορά διαλέγουν τα σταθμά που είναι πιο προσοδοφόρα.Aγράμματοι δεν είναι. Γνωρίζουν ότι η ελληνική ουδέποτε έπαψε να ομιλείται ή να γράφεται, σε λόγια ή δημώδη μορφή, είτε από Έλληνες είτε από ξένους, ουδέ επί στιγμήν, ημέρα, εβδομάδα, μήναν, έτος, δεκαετίαν, αιώναν!Kι όμως ομιλούν για ασυνέχεια της γλώσσας.Γνωρίζουν ότι μια λέξη που πέρασε την έννοια της σε μιαν άλλη τον 16ο αιώνα, φέρ’ ειπείν, το έκανε σχεδόν ταυτοχρόνως και στην Kρήτη και στην Oδυσσό, αλλά μιλούν για ασυνέχεια της γλώσσας. Για το αντίστροφο φαινόμενο, δηλαδή μια έννοια να μένει μέσα στην ίδια λέξη στον Πόντο ή την Aθήνα επί δύο χιλιάδες χρόνια, ενώ έχει αλλάξει αλλού ήδη δέκα λέξεις, επίσης γνωρίζουν! Aλλά πάλι ομιλούν για ασυνέχεια της γλώσσας.Γνωρίζουν την εθνική γραμματεία απ’ το 1000 μ.X. έως το 1821 μ.X., έστω μέσα απ’ την «Iστορία της Nεοελληνικής Λογοτεχνίας και Zωής» του Mιχαήλ Περάνθη, για να αναφέρω μόνον ένα έργο, μόνον ένα Kώδικα Έργων και Συγγραφέων μιας Xιλιετίας, κι όμως ομιλούν για ασυνέχεια της γλώσσας. Aνερυθρίαστοι. Γιατί;Γιατί ποτέ δεν απαντούν στις αιτιάσεις εναντίον τους και τα επιχειρήματα που τις στηρίζουν παρά μεαφορισμούςκλισέρετσινιέςκαι συκοφαντίες;Γιατί χαρακτηρίζουν τους αντιλέγοντες «εθνικιστές»; Ήταν εθνικιστές ο Kορδάτος, ο Παπανούτσος, ο Σβορώνος; Για να μην πω ο Kαβάφης, ο Eλύτης, ο Pίτσος, ο Kόντογλου και ο Σεφέρης;Γιατί αυτοί που χρησιμοποιούν τόσον εύκολα τη ρετσινιά του εθνικιστή εναντίον όσων δεν πείθονται στις αναπόδεικτες μπαρούφες που εισηγούνται κατηγορούν το ίδιο εύκολα για αντισημιτισμό ή αντιαμερικανισμό όσους κάνουν κριτική στην πολιτική του Iσραήλ και των HΠA;Eίναι σύμπτωση ότι αυτή η ελίτ που δεν μπαίνει στον κόπο της απόδειξης, αλλά διαρκώς μεγαληγορεί με κλισέ κι αφορισμούς είναι η ίδια που υποστήριξε (ή πάντως δεν αντέκρουσε) τους βομβαρδισμούς της Σερβίας, την επέμβαση στο Aφγανιστάν, ακόμα -μερικοί- και την εισβολή στο Iράκ;Eίναι τυχαίο ότι όχι μόνον δεν απαντούν στα αντεπιχειρήματα, αλλά «απαντούν» σαν να μην τα άκουσαν ποτέ, με μια αφόρητη επιμονή στα κλισέ και τους αφορισμούς τους. Ένα λέγε-λέγε-λέγε κάτι θα μείνει. Ένας διαρκώς επαναλαμβανόμενος συνειρμικός καταιγισμός χαρακτηρισμών που παραπέμπουν ο ένας στον άλλον: εθνικιστής (κι ας είναι κάποιος ακόμα και κομμουνιστής) - αντισημίτης - αντιαμερικανός - κολλημένος - συντηρητικός.Tο μαύρο άσπρο.Aλλά λέγε-λέγε-λέγε στο τέλος κι ο Γκαίμπελς βρίσκει το... «δίκιο του»!Όμως γιατί τέτοια πρεμούρα και κόψιμο για την ασυνέχεια των Eλλήνων (εκτός απ’ την ασυνέχεια της γλώσσας τους);Όταν διατυπώνουν την πρόχειρη θεωρία ή, μάλλον, το ιδεολόγημα περί κατασκευής των νέων εθνικών ταυτοτήτων απ’ τα νέα εθνικά κράτη, θέλουν να πιστέψουμε ότι αγνοούν τη βυζαντινή βιβλιογραφία που πραγματεύεται την έννοια του έθνους στη διαχρονία του με βάση τους πολιτικούς του προσδιορισμούς;Eίναι αγράμματοι;Δεν μπορούν να ξεχωρίσουν την καταγωγικότητα απ’ τον πολιτικό αυτοπροσδιορισμό; Όταν, μάλιστα, συμπίπτει με τους ετεροπροσδιορισμούς των άλλων;Όταν έλεγε ο Γεμιστός «έλληνες εσμέν το γένος καθώς η πάτρια παιδεία μαρτυρά και η γλώσσα», συμπίπτοντας απολύτως με τους Φράγκους της εποχής του, που επίσης Έλληνα (κι ούτε καν πια Ρωμαίο) τον αποκαλούσαν, περιέγραφε κάποια ασυνέχεια του ελληνισμού;Και χρειάστηκε να... «επιλέξουν» οι Έλληνες (;) διαφωτιστές τούς αρχαίους Έλληνες ως... προγόνους τους, στην προσπάθεια του νέου ελληνικού κράτους (το οποίον δημιούργησε ποιος;) να αποκτήσουν εθνική ταυτότητα και συνείδηση οι υπήκοοί του;Δηλαδή αγνοούσε ο Κοραής τον Γεμιστό;Κι αγνοούσε ο Γεμιστός τον Προκόπιο;Κι αγνοούσε ο Προκόπιος τον Θουκυδίδη;Κι αγνοούσε ο Θουκυδίδης τον Όμηρο;Και δεν σχολίασε έξοχα τον Όμηρο ο Ευστάθιος Θεσσαλονίκης ούτε τον έπαιζε στα δάχτυλα η Άννα Κομνηνή;Και χρειάστηκε να... επιλέξουν οι Έλληνες διαφωτιστές τούς... προγόνους τους; Oι οποίοι... Έλληνες διαφωτιστές πώς επέλεξαν να είναι... Έλληνες; Ώστε στη συνέχεια να επιλέξουν και... προγόνους.Αν αυτές οι λογικές ανακολουθίες είναι αυταπόδεικτες ιστορικές μπαρουφολογίες, γιατί οι αναθεωρητές της Ιστορίας επιμένουν;Μάλιστα, με τον ίδιον τρόπο που επιμένουν οι λιγούρηδες της Ιστορίας (όπως οι Σκοπιανοί) που προσπαθούν, οι φουκαράδες, να αποκτήσουν κι αυτοί ένα ιστορικό λίμπρο ντ’ όρο για τας Ευρώπας!Αλλά, αν για τους λιγούρηδες της Iστορίας το πτωχοπροδρομικό σύνδρομο δεν μπορεί να κρύψει τις πολιτικές σκοπιμότητες, άλλο τόσο για τους αναθεωρητές της Ιστορίας είναι φανερή η πολιτική τους χειραγώγηση σε αλλότριες προτεραιότητες.Η Ιστορική επιστήμη αναθεωρείται διαρκώς με βάση τις έρευνες και τις αποδείξεις. Με τα αξιώματα καθαιρείται σε προπαγάνδα.Η Ιστορία παράγει ιδεολογίες, αλλά οι ιδεολογίες δεν παράγουν Ιστορία. Παράγουν δημαγωγία για λαϊκή χειραγώγηση, μεταμοντερνική μπουρδολογία και μαύρη προπαγάνδα. Των πραγματικών εθνικιστών. Των επικυριάρχων. Των ιμπεριαλιστών.Υπάρχουν πολλά έθνη, αρχαία όπως οι Κινέζοι, οι Εβραίοι, οι Έλληνες, οι Άραβες, νεώτερα όπως τα περισσότερα ευρωπαϊκά και νέα όπως οι Αμερικανοί ή οι Αυστραλοί.Η διεθνής βιβλιογραφία για το ελληνικό έθνος, είτε υπό τις κρατικές του εκάστοτε υποστάσεις, είτε ως υπόδουλου, είτε ως εν διασπορά διατελούντος, για την πολιτισμική του εξέλιξη, τη γλώσσα και την ύπαρξη, είναι απ’ τις ογκωδέστερες στα παγκόσμια γράμματα.Πώς αίφνης μια δράκα κενολόγων έχει επιβάλει το κράτος της στα ακαδημαϊκά, λογοτεχνικά και πολιτικά πράγματα των σύγχρονων Ελλήνων είναι ένα ερώτημα εξαιρετικής πολιτικής βαρύτητας.Ποιους βολεύει η σύγχυση, η αμφιβολία, η αναίρεση του αυτοσεβασμού;Ποιοι επωφελούνται απ’ την ταύτιση του πατριωτισμού (αγάπη για το κοινό καλό της πατρίδας) με τον εθνικισμό (μίσος για τους Άλλους); «Ποιοι ωφελούνται;» όπως ρωτούσαν οι Λατίνοι απ’ τον εκφυλισμό του οικουμενισμού και του διεθνισμού σε κοσμοπολιτισμό και ομογενοποίηση (στο πλαίσιο μιας άκρως ταξικής παγκοσμιότητας, όπου νόμος των πατρίδων γίνεται το «δίκαιο» των Εταιρειών);Ποιους βολεύει ο «πολυπολιτισμικός» χυλός και ο «πόλεμος των πολιτισμών» που επικαλύπτουν την άγρια εκμετάλλευση των οικονομικών μεταναστών ο πρώτος και τους διαρκείς πολέμους κατά των «κατώτερων θεών» ο δεύτερος; Γιατί, αντί της όσμωσης και της ενσωμάτωσης η γκετοποίηση;Γιατί αυτή η επιστροφή στην πολιτική των κανονιοφόρων πριν 100 χρόνια με όχημα θεωρίες, σημειολογία και ρητορικές που έχουν μόλις 20 χρόνια ζωής;Ποιοι θέλουν τους Έλληνες ασυνεχείς, τους Σκοπιανούς λιγούρηδες, τους Σέρβους διαλυμένους, τους Κροάτες δέσμιους, τους Τούρκους έντρομους, τους Βούλγαρους ανδράποδα, τους Κύπριους κομμένους στα δύο, τους Παλαιστίνιους στα τέσσερα και τους Ιρακινούς στα δεκατέσσερα;Είναι ασυνεχείς οι Έλληνες και είναι συνεχείς οι Κοσοβίτες; Είναι είδος προς εξαφάνισιν οι Ρωμαίοι της Πόλης και είναι Τούρκοι οι Πομάκοι ή οι Μουσουλμάνοι της Θράκης;Κι είναι ισχυρότερος ο αυτοπροσδιορισμός του Ανθρώπου Που Γελά να δηλώνει Κινέζος Πρίγκηπας από την εθνική κυριαρχία του κράτους του, την ευνομία, τις διεθνείς συνθήκες, την ίδια του την πολιτική ελευθερία;Κι από πότε είναι οι Έλληνες (σφαγμένοι σε πολέμους, σε εμφύλιες συρράξεις, μετανάστες και ταλαιπωρημένοι) τόσον κομπλεξικοί που να μην παραδέχονται την ασυνέχειά τους;Να τελειώνουμε με τους θρασείς μπουρδολόγους.Ή αγράμματοι είναι ή επωφελείς και χρήσιμοι σε άλλους.Οι Έλληνες στα 200 χρόνια της νεώτερης κρατικής τους υπόστασης προχώρησαν πολύ, κάλυψαν μια μαύρη τρύπα 400 ετών, έφεραν τη χώρα, πότε πέφτοντας στο Μπιζάνι και πότε πλένοντας πιάτα στο Σικάγο, ανάμεσα στις 25 πιο αναπτυγμένες χώρες του κόσμου. Δεν είναι λίγο. Μας λείπουν πολλά. Εμείς οι ίδιοι οικτίρουμε πρώτα απ’ όλα τους εαυτούς μας για όσα δεν έχουμε πετύχει ακόμα. Εμείς φταίμε αν μας εκμεταλλεύονται οι πονηροί, αν δουλεύουμε περισσότερο από όλους τους Ευρωπαίους και απολαμβάνουμε τα λιγότερα, από Παιδείας έως Ασφαλιστικού Συστήματος. Αλλά αυτά είναι πολιτικά προβλήματα που οι ίδιοι πρέπει να λύσουμε. Δεν θα τα λύσουν οι γκλαμουριαραίοι, ούτε οι νεόπλουτοι, ούτε οι αμόρφωτοι, ούτε οι συγκαμένοι, που λέει ο Κώστας Καββαθάς. Θα τα λύσουν οι φιλότιμοι, οι εργατικοί, οι επιστήμονες, οι ιδεολόγοι.Οι «ασυνεχείς» δηλαδή, όπως θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε οι μπαγάσηδες, αυτά τα λαμόγια που δεν εννοούν ότι η λέξη μαλάκας, προς δόξαν της συνέχειας της γλώσσας, σημαίνει και σήμερα ό,τι σήμαινε και στα χρόνια του Περικλή.«Πρωί» έλεγε ο Όμηρος, «πρωί» λέει και η θεία μου η Φωτούλα. Αυτό δεν σημαίνει ότι μιλάμε τη γλώσσα του Θουκυδίδη, αλλά ότι μας μιλάει εκείνη όπως μιλάει (σε) όποιον μαθαίνει να σκέφτεται, Έλληνα ή Άγγλο, απ’ τον Κεκαυμένο έως τον Πούσκιν και τον Έντγκαρ Άλαν Πόε (και τις αλληγορίες του με τον Γεώργιο τον Τραπεζούντιο μόνον και μόνον για να γράψει ένα εύθυμο διήγημα). Τον Ουγκώ, τον Γκαίτε και τον Έρασμο ως το Νόμπελ του Σεφέρη.Να τελειώνουμε με όσους κατάλαβαν απ’ τα ανθρωπιστικά γράμματα ό,τι κατάλαβε και ο Γκαίμπελς. «Λέγε-λέγε-λέγε» δεν θα είναι ό,τι λέμε συκοφαντημένο. Λάθος μπορεί να ’ναι. Αλάνθαστος ο Πάπας και οι νεκροί, αλλά συκοφαντημένο όχι. Όχι πια.Δεν είμαστε αντιαμερικανοί όταν εναντιωνόμαστε στον ιμπεριαλισμό, τον πόλεμο, τα Γκουαντάναμο και την περιστολή και των δικών τους, βεβαίως, πολιτικών ελευθεριών.Δεν είμαστε αντισημίτες όταν καταγγέλλουμε ότι το Ισραήλ χρησιμοποιεί το ολοκαύτωμα ως άλλοθι εγκλημάτων πολέμου και ειρήνης.Δεν είμαστε εθνικιστές, όταν κοπτόμεθα υπέρ πατρίδας, αντί να ’κονομάμε χλευάζοντάς την. Ούτε είμαστε γλωσσαμύντορες όταν «πάρεξ ελευθερίας και γλώσσας» γουστάρουμε ακτήμονες. Κολλημένοι, δηλαδή, υπέρ του φτωχού και κατά των 650 Eυρώ που παίρνει. Υπέρ Παιδείας κι όχι εξαρτημένης απ’ τις Eταιρείες εξειδίκευσης μόνον.Αντιδρούμε στον κατευνασμό, διότι μας πάει στον πόλεμο και πραγματικοί πολεμοκάπηλοι είναι οι ραγιάδες που συνιστούν «νηφαλιότητα» - λες και δεν είναι «νηφαλιότητα» η άμυνα, η πρόνοια και η ισχύς.Για να ψαχτούμε λιγάκι.Ποιες Τράπεζες επιχορηγούν τους μπουρδολόγους; Ποια ξένα εκπαιδευτικά ιδρύματα; Πόσο μη κυβερνητικές είναι οι οργανώσεις με κυβερνητικές χρηματοδοτήσεις; Πόσο σοφή είναι η διαφήμιση; Πόσο μας χειραγωγούν οι μετρήσεις της AGB; Πόσο ποδηγετούν τις προθέσεις μας τα γκάλοπ και οι ομιλούσες γραβάτες των ΜΜΕ; Γιατί είναι ρετιρέ ο καθηγητής των 1.100 Eυρώ με 30 χρόνια υπηρεσίας και δεν είναι αληταράς ο δημοσιογράφος που του κανοναρχεί το «κάτσε καλά» από οθόνης ή εφημερίδας; Γιατί τα λεφτά απ’ τους φόρους μας να πηγαίνουν στους μιζαδόρους, τους κουμπάρους και τους νταβατζήδες και όχι υπέρ Παιδείας, Υγείας κι Έρευνας;Γιατί τριάντα χρόνια λέμε τα ίδια πράγματα; Γιατί μαραζώνουν οι γεωργοί στα χωράφια κι ανθίζουν οι αεριτζήδες; Γιατί, πότε ΠΑΣΟΚ πότε ΝΔ, στον ίδιο παρονομαστή ο πολίτης; Και γιατί, αποστρεφόμενος τάχα την πολιτική, αντί να μαυρίσει τα κόμματα που την ατιμάζουν, να ιδιωτεύει; Γιατί;***Aν υπάρχει ένα εγκώμιο στην... ασυνέχεια των Eλλήνων και της γλώσσας τους, στην «ασυνέχεια» των ανθρώπων και του πολιτισμού, είναι η λέξη ιδιώτης, που μετανάστευσε σε πολλές άλλες γλώσσες για να σημαίνει σε όλες ακριβώς το ίδιο: πολιτικώς ηλίθιος.Kι αν υπάρχει μια αξία στην α-λήθεια είναι ακριβώς ότι τη λήθη διαδίδουν οι ηλίθιοι.ΣΤΑΘΗΣ Σ.
• July 17, 2008
• 22:06

  Κατηγορητήριο κενό περιεχομένου για την υπόθεση ΕΡΓΚΕΝΕΚΟΝ

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  του Γκιουνάι Ασλάν
  
  (Μετάφραση: Σάββας Καλεντερίδης)
  
  Μετά από περίοδο ενός χρόνου και αφού έχουν ειπωθεί και έχουν γραφεί πολλά για την υπόθεση ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ, ανακοινώθηκε επιτέλους το κατηγορητήριο του αρχιεισαγγελέα. Για την ακρίβεια στις 2500 σελίδες του αρχιεισαγγελέα αναφέρθηκαν τα αδικήματα που διαπράχθηκαν από τα μέλη της οργάνωσης, χωρίς να απαγγελθούν συγκεκριμένες κατηγορίες εναντίον των κατηγορουμένων. Με βάση αυτά που ανέφερε ο ίδιος ο αρχιεισαγγελέας και γράφηκαν στον τύπο, το βασικό αδίκημα για το οποίο θα δικαστούν είναι "σύσταση ένοπλης οργάνωσης για ανατροπή της κυβέρνησης και χρήση βίας'! Δηλαδή, αυτό που ακούγαμε τόσους μήνες για αδυσώπητο πόλεμο της κυβέρνησης με τις συμμορίες και για εκδημοκρατισμό, περιορίζεται στην εξουδετέρωση μια μικρής ομάδας του βαθέος κράτους που στράφηκε εναντίον του κόμματος ΑΚΡ.Τελικά αυτό που φαίνεται πιο πιθανό είναι ο συμβιβασμός της κυβέρνησης με το βαθύ κράτος για μια περιορισμένη εκκαθάριση, χωρίς να τεθεί ζήτημα εκδημοκρατιμσού και αποδιάρθρωσης των αντιδημοκρατικών μηχανισμών του βαθέος κράτους. Η παρασιώπιση των εγκλημάτων που έγιναν από τους μηχανισμούς αυτούς εναντίον απλών λαϊκών ανθρώπων, μας δείχνει ότι η κυβέρνηση και ο στρατός συμφώνησαν να προστατέψουν και πάλι τις συμμορίες του κράτους. Ενώ υπάρχουν στο τραπέζι των ανακριτών φάκελοι για 10.000 ανεξιχνίαστα εγκλήματα που διέπραξαν οι συμμορίες αυτές. Η ανατίναξη των γραφείων της κουρδικής εφημερίδας Ozgur Ulke, του κτιρίου που στέγαζε τα κεντρικά γραφεία του κόμματος DEP, των γραφείων της Οργάνωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (IHD)... Οι δολοφονίες των Musa Anter, Mehmet Sincar, Vedat Aydin, Medet Sethat, καθώς και δεκάδες άλλα πολιτικά εγκλήματα και μαζικές δολοφονίες απλών ανθρώπων.Στο κέντρο όλων αυτών των εγκλημάτων βρίσκεται ο προφυλακισμένος στρατηγός Βελί Κιουτσούκ (Veli Kucuk). όμως στο κατηγορητήριο δεν υπάρχει ούτε μια λέξη για όλα αυτά. Το κατηγορητήριο στην ουσία κουκουλώνει τα εγκλήματα του Βελί Κιουτσούκ, που είχαν αποκαλυφθεί από το σκάνδαλο Σουσουρλούκ. Ο άνθρωπος αυτός κατηγορείται μόνο για απόπειρα ανατροπής της κυβέρνησης. Τα εγκλήματα που διέπραξε εναντίον των Κούρδων δεν υπάρχουν μέσα. Δεν υπάρχει λέξει για τις συμμορίες που δρουν μέσα στο στρατό, όπως αυτή του Σεμντίλνι, που στήριξε ο ίδιος ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ Γιασάρ Μπουγιούκανιτ, σ.τ.μ.).Και ενώ οι εξελίξεις κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση, κάποιοι μας αραδιάζουν παραμύθια για εκδημοκρατισμό. Πρόκειται για παρωδία. Στην ουσία, με το κατηγορητήριο ο αρχιεισαγγελέας επιτίθεται στη συνείδηση των ανθρώπων, μας κοροϊδεύει. Η κυβέρνηση και το ΓΕΕΘΑ, με τη δίκη αυτή, φαλκιδεύουν τον εκδημοκρατισμό. Στην ουσία παίζεται ένα παιχνίδι και στήνονται νέες παγίδες εναντίον των λαών μας. Και απότι φαίνεται, δεν είναι λίγοι εκείνοι που έπεσαν στην παγίδα του ΑΚΡ και του στρατού. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που, με αφορμή τη δίκη, κάνουν λόγο "για κράτος δικαίου και για πορεία προς τον εκδημοκρατισμό". Αυτό γράφεται κατά κόρον.Η δίκη της ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ θα κάνει το σκοτάδι ακόμα πιο πυκνό, θα περιπλέξει ακόμη περισσότερο τα προβλήματα, θα ενδυναμώσει καόμα περισσότερο τη νοοτροπία της συμμοριακής δράσης του κράτους. Ίσως καταδικαστούν μερικοί εκτελεστές, όμως εκείνοι που έβαψαν τα χέρια τους με το αίμα του λαού μας, με τη δίκη αυτή θα ξεπλυθούν και θα αποδοθούν καθαροί στην κοινωνία. Το μιλιταριστικό σύστημα θα μείνει ανέγγιχτο. Η κοινή γνώμη θα απασχοληθεί για ένα διάστημα με τη δίκη και θα γίνονται όνειρα για τον εκδημοκρατισμό. Έτσι θα αναβληθούν για άλλη μια φορά οι προσπάθειες για λύση (του Κουρδικού, σ.τ.μ.) και τα πραγματικά προβλήματα θα απωθηθούν στο μέλλον...
  
  Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα [www.rojaciwan.com]
• 8:36

  Ο χώρος του "aspic" (16/07/08)

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Ο "Χώρος του aspic" , καθιερώθηκε ως ο χώρος όπου την επομένη της παρουσίασης μιας εκπομπής "Ανιχνεύσεων", οι φίλοι bloggers κάνουν την κριτική τους σε διάφορες παραμέτρους της εκπομπής.
  Περιμένουμε να σας διαβάσουμε, λοιπόν.
• July 16, 2008
• 19:52

  Ταξίδια στο διάστημα, Άρης, ζωή σε άλλους πλανήτες

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Εδώ μπορείτε να διατυπώνετε τις ερωτήσεις σας στο θέμα της σημερινής εκπομπής (Τετάρτη 16 Ιουλίου 2008) που είναι: Ταξίδια στο διάστημα, Άρης, ζωή σε άλλους πλανήτες.
• July 10, 2008
• 3:26

  Ο χώρος του aspic

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Ο χώρος του aspic, είναι ο χώρος όπου την επομένη μιας εκπομπής γίνεται κριτική στο περιεχόμενο και την παρουσίασή της.
  Περιμένουμε να σας διαβάσουμε, λοιπόν, αν και στην αυτοκριτική που κάνουμε δεν μείναμε ικανοποιημένοι.
  Ένα τεχνικό πρόβλημα, η σύνδεση με τη Σέριφο μας εξενεύρισε- κακώς για τα χρόνια που κάνουμε αυτή τη δουλειά.
  Το ενδιαφέρον, όμως, εν προκειμένω είναι να ακούσουμε εσάς.
• July 09, 2008
• 20:45

  Ερωτήσεις για την εκπομπή

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Εδω μπορείτε να διατυπώνετε τις ερωτήσεις σας για τη σημερινή εκπομπή που έχει θέμα την κρατική ονομασία και την εθνική ταυτότητα των Σκοπίων.
• July 07, 2008
• 12:20

  Η εκπομπή της Τετάρτης 9 Ιουλίου 2008

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Έχουν κυκλοφορήσει δύο βιβλία σχετικά με τα Σκόπια που παρουσιάζουν ενδιαφέρον και σκεπτόμαστε να βασισθούμε στον προβληματισμό που αναπτύσσουν για την εκπομπή της Τετάρτης.
  Αντιπαρέρχομαι, βεβαίως, το εκπληκτικό βιβλίο του Βασίλη Γούναρη "Τα βαλκάνια των Ελλήνων", διότι θέλω να ασχοληθώ αναλυτικά μια άλλη φορά. Πρόκειται για εκπληκτική δουλειά.
  Το πρώτο επιγράφεται "μακεδονικές ταυτότητες στο χρόνο" και αποτελεί διεπιστημονική προσέγγιση του θέματος και το δεύτερο είναι ένα βιβλίο του δημοσιογράφου Σταύρου Λυγερού που ανατρέχει στο σκοπιανό απο το 1990 ως σήμερα.
  Όπως επανειλημμένως γράψαμε στο blog και έχουμε αναφέρει και απο την τηλεόραση, το πρόβλημα σήμερα με τα Σκόπια δεν είναι η εξεύρεση κοινά αποδεκτής κρατικής ονομασίας.
  Είναι ο προσδιορισμός της εθνικής ταυτότητας των πολιτών της γειτονικής χώρας.
  Ονομασία θα βρεθεί. Είτε "Γκόρνα Μακεντόνια", είτε "Νοβαμακεντόνια". Το θέμα είναι τι θα αποδεχθούμε απο τα άλλα. Ποιά γλώσσα ομιλούν και ποιάς εθνικότητας είναι οι κάτοικοι της γειτονικής χώρας.
  Μακεδονικό έθνος δύσκολα μπορεί να αποδεχθεί η Ελλάδα. Αν όχι για ιστορικούς λόγους, τουλάχιστον διότι αν αποδεχθεί κανείς "μακεδονικό έθνος", τότε θα αποδεχθεί και "μακεδονικές μειονότητες".
  Ήδη, τα Σκόπια με όσα λέγονται επισήμως ή ανεπισήμως, αποκαλύπτουν τις μύχιες διαθέσεις τους. Να βάλουν θέμα περιουσιών των παιδιών των προσφύγων. Στη συνέχεια θέμα μειονότητας και μετά ακόμη και εδαφικό.
  Όλα αυτά κάνουν ακόμη και τον πιο καλόπιστο να δεχθεί μια συμβιβαστική ονομασία, να είναι επιφυλακτικός.
  Απο την άλλη, υπάρχει ρεαλιστική βάση να ανατρέψεις με διαπραγματεύσεις την ονομασία ενός λαού, όχι την κρατική αλλά αυτό που αντιλαμβάνεται ως εδαφική του παρουσία, η οποία του προσέδωσε και πολιτισμικά χαρακτηριστικά;
  Μπορεί, δηλαδή, να αποδεχθούν να ονομάζονται κάτι άλλο, όχι ως κράτος αλλά ως λαός;.
  Το βλέπω πολύ δύσκολο αν όχι αδύνατο. Θεωρώ, δηλαδή αδύνατον οι γείτονές μας να αποδεχθούν κάτι άλλο απο μακεδόνες, ως λαός. Μακεδόνες, όμως, είναι και οι έλληνες που ζούν στη Μακεδονία. άρα, πως θα γίνεται η εθνική διάκριση;
  Εδώ βρίσκεται το πρόβλημα.
  Υπάρχουν λύσεις που μπορεί να προταθούν; Αυτό θα αναζητήσει η εκπομπή.
  Και σ αυτόν τον προβληματισμό θα μπορούσατε να συμβάλετε.
  Π.Σαβ.
• July 06, 2008
• 18:31

  Εξωτερική πολιτική, διεθνείς σχέσεις και επιχειρήσεις επιρροής της κοινής γνώμης

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Αθήνα, 4 Ιουλίου 2008
  
  του Σάββα Καλεντερίδη
  
  Τις μέρες αυτές, που συζητείται, έστω και περιορισμένα, το θέμα του "Ενδοξου Σπαρτιάτη", της κοινής ελληνοϊσραηλινής αεροπορικής άσκησης, όπου, σύμφωνα με αξιωματούχους του ίδιου του Ισραήλ, έγινε δοκιμή της επαπειλούμενης αεροπορικής επίθεσης του Ισραήλ εναντίον του Ιράν, και για την οποία άσκηση, όπως μας πληροφόρησε ο ανταποκριτής της ΕΡΤ στο Ισραήλ, Πάνος Χαρίτος, η Ελλάδα δεν πλήρωσε ούτε ένα ευρώ, αφού όλα τα έξοδα που έκανε η ελληνική πολεμική αεροπορία τα πλήρωσε το κράτος του Ισραήλ, παρατηρούμε το εξής φαινόμενο.Σε τηλεοπτικές εκπομπές και στα διάφορα φόρουμ και ιστολόγια που ασχολήθηκαν με το θέμα, από κάποιους ειδήμονες και μη παρουσιάστηκαν διάφορες απόψεις για το θέμα της εμπλοκής της Ελλάδος σε ένα ζήτημα, που αν εξελιχθεί με βάση τις προβλέψεις που θεωρούν πιθανή την επίθεση του Ισραήλ εναντίον του Ιράν, υπάρχει κίνδυνος να θέσει σε κίνδυνο την ασφάλεια σε μια ευρύτατη περιοχή, στην οποία φυσικά συμπεριλαμβάνεται και η χώρα μας.Ανάμεσα σε αυτούς που εξέφρασαν δημόσια άποψη για το θέμα είναι και μια αρκετά μεγάλη μερίδα που υποστήριξε ξεκάθαρα μια θέση, η οποία υποστηρίζει ότι η Ελλάδα θα πρέπει να εγκαταλείψει τις "τριτοκοσμικές" της επιλογές (παραδοσιακά καλές σχέσεις με τον αραβικό και τον ισλαμικό κόσμο) και να ταυτιστεί με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, που -αν μη τι άλλο- είναι οι ισχυροί και μια συμμαχία με τους ισχυρούς μπορεί να αποφέρει προφανή κέρδη στη χώρα μας. Επίσης αναφέρθηκε ακροθιγώς και η φημολογούμενη πολιτική των ΗΠΑ-Ισραήλ για τη δημιουργία κουρδικού κράτους στο Ιρακινό (Νότιο) Κουρδιστάν, εξέλιξη που θα οδηγήσει νομοτελειακά στην κατάρρευση της κεμαλικής νοοτροπίας στην Τουρκία και στη συνέχεια, ίσως, και στο διαμελισμό της γείτονος χώρας. Με βάση λοιπόν την υπόθεση αυτή, που ασφαλώς έχει δόση αληθείας, σύμφωνα με την άποψη των πολλών που εκφράστηκαν δημόσια για το θέμα, η Ελλάδα θα πρέπει να συμπαραταχτεί με τις ΗΠΑ-Ισραήλ, για να δώσει ώθηση στη συγκεκριμένη πολιτική, που επαγωγικά θα ωφελήσει τα μέγιστα τη χώρα μας.Είναι αλήθεια ότι οι ΗΠΑ-Ισραήλ έχουν τις δικές τους πολιτικές για την περιοχή, όπως επίσης είναι αλήθεια ότι οι σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας δοκιμάζονται σοβαρά τα τελευταία χρόνια ακριβώς λόγω της πολιτικής της Ουάσιγκτον στο Κουρδικό. Όμως η πολιτική της Ελλάδας δεν είναι δυνατόν να είναι ακολούθημα της πολιτικής καμμιάς χώρας στο Κουρδικό, στο Ιρανικό, το Αραβικό και το Ισλαμικό. Η πολιτική της Ουάσιγκτον, όπως και αυτή του Ισραήλ, σε καμία περίπτωση δεν είναι μονοδιάστατη και χαράσσεται έτσι που να μπορεί να μεταβάλλεται και να προσαρμόζεται ανάλογα με την γεωπολιτική συγκυρία και ανάλογα με το τί εξυπηρετεί κάθε φορά και κάθε στιγμή τα ζωτικά τους συμφέροντα. Η ταύτιση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στους παραπάνω τομείς με την πολιτική των ΗΠΑ-Ισραήλ, εκτός του ότι διαταρράσει τις παραδοσιακές πολιτικές και σχέσεις της Ελλάδος με τους Πέρσες, τους Άραβες και τον Ισλαμικό κόσμο, στην ουσία περιορίζει και τη δυνατότητα άσκησης εξωτερικής πολιτικής απέναντι στην ίδια την Τουρκία, αφού οι συγκεκριμένες χώρες -παρά τα επί μέρους προβλήματα- διατηρούν ισχυρότατους δεσμούς με την Άγκυρα, ενώ εμείς αναγκαστικά δεσμευόμαστε από πολιτικές που αποφασίζονται αλλού και ερήμην της Αθήνας.Το πάθος με το οποίο υποστηρίζουν ορισμένοι στην ουσία την ταύτιση της Ελλάδος με ΗΠΑ-Ισραήλ και η πυκνότητα έκφρασης τέτοιων ταυτόσημων απόψεων μας επιτρέπει να αναρωτηθούμε αν πρόκειται για φαινόμενο που μπορεί να εξηγηθεί στη λογική του πλουραλισμού ιδεών και απόψεων που πρέπει να υπάρχουν σε μια ελεύθερη και δημοκρατική κοινωνία ή αν πρόκειται για επιχείρηση επιρροής της ελληνικής κοινής γνώμης για να παρασυρθούμε σε επικίνδυνες ατραπούς στην εξωτερική μας πολιτική και τα εθνικά μας συμφέροντα και να ξεχάσουμε εκείνους που με μεθοδεύσεις που ενορχήστρωνε ο Χένρυ Κίσσινγκερ έδωσαν τη μισή Κύπρο στους Τούρκους, εκείνους που έκλεισαν τα μάτια -αν δεν είναι οι ίδιοι οι ιθύνοντες νόες- στην εθνοκάθαρση των Ελλήνων της Πόλης της Ίμβρου και της Τενέδου, εκείνους που στην ουσία ενθαρρύνουν τους Τούρκους στην έμπρακτη αμφισβήτηση της εθνικής μας κυριαρχίας στο Αιγαίο.Κάτι έχουμε ακούσει για τους λεγόμενους "πράκτορες επιρροής" οι οποίοι δεν συλλέγουν πληροφορίες για τη χώρα που τους στρατολόγησε, αλλά ασκούν επιρροή σε πολιτικό και επικοινωνιακό επίπεδο με βάση τα συμφέροντα της ισχυρής χώρας που τους εξασφαλίζει στήριξη.Μήπως στη συγκεκριμένη περίπτωση βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα τέτοιο φαινόμενο;Μήπως κάποιοι αφελείς ή επιτήδιοι επηρέασαν τα κέντρα λήψης αποφάσεων στη χώρα μας και η κυβέρνηση προχώρησε σε αυτή την απότομη στροφή στην παραδοσιακή εξωτερική πολιτική της Ελλάδος;Και όλα αυτά γιατί; Με τί αντάλλαγμα; Ας ελπίσουμε ότι το αντάλλαγμα δεν είναι η πληρωμή από πλευράς του Ισραήλ των καυσίμων και των άλλων εξόδων που έκανε η ελληνική πολεμική αεροπορία στην άσκηση, πληρωμή, που, -αν έγινε- ταπεινώνει βαρύτατα το καταταλαιπωρημένο τα τελευταία χρόνια κύρος της χώρας μας. Αναρωτιώμαστε πάντως αν υπάρχει άλλη χώρα στον κόσμο που θα δεχόταν να πληρώσει άλλη χώρα τα έξοδα που έκαναν οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις σε μια άσκηση που έγινε στη δική της επικράτεια!Να θυμίσουμε πάντως σε όλους τους ενδιαφερομένους, επηράζοντες, επηρεασθέντες και επηρεαζομένους, ότι το 1974 κάτι τέτοιοι τύποι με έδρα μια κλινική και μια πρεσβεία επηρέασαν τον δικτάτορα Ιωαννίδη να κάνει το προδοτικό πραξικόπημα στην Κύπρο, για να ...πετύχουμε την Ένωση με την Ελλάδα. Και αντί για πολλαπλασιασμό είχαμε ...διαίρεση, μια διαίρεση που διαρκεί μέχρι σήμερα.Αν μη τι άλλο, οφείλουμε, μέρες πούναι, να θυμόμαστε!
• July 03, 2008
• 20:01

  Σχέδιο ανατροπής Ερντογάν

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  3 Ιουλίου 2008
  
  του Σάββα Καλεντερίδη
  
  Με βάση πληροφορίες που προέρχονται από παρακολουθήσεις, τηλεφωνικές υποκλοπές, αλλά και έγγραφα και ντοκουμέντα που έπεσαν στα χέρια της τουρκικής αστυνομίας, οι κεμαλιστές και η οργάνωση ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ ήταν έτοιμοι να εφαρμόσουν ένα σχέδιο ανατροπής της κυβέρνησης Ερντογάν, σε τέσσερις φάσεις.Τα ντοκουμέντα που βρέθηκαν στο μυστικό γραφείο που διατηρούσε ο πρώην αρχηγός της Γενικής Διοίκησης Στρατοχωροφυλακής, Σενέρ Έρουιγκουρ, στη λέσχη αξιωματικών του Φενέρ-μπαχτσέ, θα συνταράξουν ολόκληρη την Τουρκία.Με βάση πληροφορίες, ανάμεσα στα έγγραφα της οργάνωσης ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ που βρέθηκαν στο γραφείο του Έρουιγκουρ, υπάρχει σχέδιο ανατροπής της κυβέρνησης Ερνοτγάν, του οποίου η υλοποίηση θα άρχιζε στις 7 Ιουλίου.Με βάση άρθρο του Ferit Zengin, που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Sabah, το σχέδιο ανατροπής της κυβέρνησης Ερντογάν περιλάμβανε τις εξής τέσσερις φάσεις:-Το πρωί της Δευτέρας, 7 Ιουλίου, σε 40 πόλεις ταυτόχρονα θα γινόταν παράνομες διαδηλώσεις από μέλη και συμπαθούντες την οργάνωση. Ο στόχος ήταν η δημιουργία κλίματος έντασης.-30 εκτελεστές θα δολοφονούσαν σημαντικές προσωπικότητες, με στόχο τη δημιουργία χάους, ενώ θα συνεχίζονταν οι διαδηλώσεις για την "κακή οικονομική κατάσταση". Όλα αυτά θα οδηγούσαν στην ανατροπή της κυβέρνησης Ερντογάν.Η αστυνομία τοποθέτησε πράκτορες στο Σύλλογο Κεμαλιστικής ΣκέψηςΜετά τη σύλληψη του απόστρατου στρατηγού Βελί Κιουτσούκ, που ήταν ο επικεφαλής του επιχειρησιακού τμήματος της ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ, οι τουρκικές αρχές πληροφορήθηκαν ότι η οργάνωση προετοίμαζε ένα καινούργιο σχέδιο πραξικοπήματος. Με βάση τις πληροφορίες αυτές η τουρκική αστυνομία τοποθέτησε έναν πράκτορες στα γραφεία του Συλλόγου Κεμαλιστικής Σκέψης, πρόεδρος του οποίου είναι ο συλληφθείς στρατηγός Έρουιγκουρ.Οι πράκτορες μετέφεραν στην αστυνομία με όλες τις λεπτομέρειες το σχέδιο πραξικοπήματος. Το σχέδιο προέβλεπε τα εξής:1- Παράνομες διαδηλώσεις σε 40 νομούς ταυτόχροναΔιαδηλώσεις την 7η Ιουλίου σε 40 νομούς ταυτόχρονα, υπό την οργανωτική ευθύνη των κατά τόπους γραφείων του Συλλόγου Κεμαλικής Σκέψης. Οι διαδηλωτές θα είχαν ως κεντρικό σύνθημα το "στηρίξτε τη διακαιοσύνη", προφανώς για να ασκήσουν πίεση στους δικαστές του Συνταγματικού Δικαστηρίου που θα κρίνουν την τύχη του κόμματος ΑΚΡ και του ίδιου του Ερντογάν. Οι διαδηλώσεις θα είχαν επιθετικό χαρακτήρα και θα έφερναν το λαό αντιμέτωπο με τις αστυνομικές αρχές. Έτσι θα δημιουργούνταν εκκρηκτικό κλίμα και με τη χρήση όπλων η κατάσταση θα ξέφευγε από κάθε έλεγχο. Τα γεγονότα θα οδηγούσαν σε λαϊκή επανάσταση.2- Η ομάδα των 30 εκτελεστών θα πυλοβολήσει εναντίον των διαδηλωτώνΜετά τη σύλληψη του στρατηγού Κιουτσούκ, ο στρατηγός Έρουιγκουρ τέθηκε υπό παρακολούθηση από την αστυνομία. Ο Έρουιγκουρ συνομιλώντας με έναν εν ενεργεία στρατηγό του είπε: "Ή θα αποδεχθούμε την ήττα ή θα αποφασίσουμε ότι θα κάνουμε αυτό που πρέπει και θα πάμε ως το τέλος".Όταν η παρακολούθηση εντάθηκε και επεκτάθηκε και σε άλλα άτομα, οι αρχές διαπίστωσαν ότι το σχέδιο δημιουργίας χάους και ανατροπής της κυβέρνησης ήταν πρό των θυρών. Η οργάνωση έδωσε εντολή στον Οσμάν Γκουρμπούζ, καταζητούμενο δολοφόνο και αρχηγό μιας ομάδας εκτελεστών που δρούσε υπό την καθοδήγηση και προστασία της υπηρεσίας πληροφοριών της Στρατοχωροφυλακής (JITEM). Η ένοπλη ομάδα, στις 7 Ιουλίου, θα άνοιγε πυρ εναντίον των διαδηλωτών για δημιουργία εκρηκτικού κλίματος και στη συνέχεια εκτελούσε προσωπικότητες, με σκοπό την πρόκληση χάους στην τουρκική κοινωνία.3- Δημοσκοπήσεις για "κακή πορεία και κατάρρευση της οικονομίας"Με βάση τα σχέδια που βρέθηκα στην λέσχη αξιωματικών Φενέρ-μπαχτσέ, ο γενικός διευθυντής της εφημερίδας Τercuman, Ουφούκ Μπουγιούκτσελεμπι (Ufuk Buyukcelebi) και ο υπεύθυνος της εφημερίδας Cumhuriyet στην Άγκυρα Μουσταφά Μπαλμπάι (Mustafa Balbay), θα δημοσίευαν δημοσκοπήσεις και άρθρα για την κακή πορεία και την κατάρρευση της τουρκικής οικονομίας, δημιουργώντας κλίμα ανασφάλειας και πανικού στην τουρκική κοινή γνώμη.Ο καταζητούμενος σκηνοθέτης Χαλίς Γιαβούζ Ισικλάρ (Ηalis Yavuz Isiklar) θα σκηνοθετούσε φιλμς, διαφημιστικά κλιπς και σήριαλ με βάση την πολιτική και τις επιδιώξεις της οργάνωσης ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ, τα οποία θα προβάλονταν από διάφορους τηλεοπτικούς σταθμούς.Ένα άλλο σκέλος του σχεδίου αφορούσε τη δράση του προέδρου του εμπορικού επιμελητηρίου της Άγκυρας (ΑΤΟ), Σινάν Αϊγκιούν. Ο Αϊγκιουν θα έκανε δηλώσεις για την κακή πορέια της οικονομίας και στη συνέχεια θα έκανε ενέργειες για τη δημιουργία νέου πολιτικού κόμματος.4- Αναβολή των κρίσεων στις Ένοπλες ΔυνάμειςΈνα σκέλος του σχεδίου πρόκλησης αιματηρών επισοδείων και της δημιουργίας χάους στην Τουρκία αφορούσε και τις ένοπλες δυνάμεις.Η ομάδα των ενεργεία στρατιωιτκών Εργκιούν (Ergun) που δρα στα πλαίσια της ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ, σχεδίαζε την αναβολή των κρίσεων στιε Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις, έχοντας ως στόχο την αποστρατεία των φιλονατοϊκών στρατηγών και την προώθηση των στελεχών της οργάνωσης στα ανώτατα κλιμάκια των ΤΕΔ.Για όλους τους παραπάνω λόγους ο Ερντογάν έλαβε την απόφαση για την επιχείρηση μαζικών συλλήψεων στις 30 Ιουνίου του 2008.Θα μπορούσαμε να πούμε ότι στην Τουρκία παίζεται ένα παιχνλίδι μεταξύ Ερντογάν και κεμαλιστών με τίτλο: "Ο θάνατός σου η ζωή μου".
• 8:11

  Ο χώρος του "aspic"

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Χώρος του "aspic" είναι ο χώρος όπου μπορείτε να κάνετε την κριτική σας για την εκπομπή της προηγούμενης ημέρας. Περιμένουμε, λοιπόν.
  Γράψτε ελεύθερα την άποψή σας. (Αν και αυτό θεωρείται δεδομένο και δεν χρειάζεται να σας παροτρύνουμε εμείς). Δεν μας ενοχλεί και η πιο ακραία κριτική. Απλώς, όταν νοιώθουμε πως τα πράγματα είναι διαφορετικά, απαντούμε.
  Υπάρχουν και συνάδελφοι bloggers που παρεμβαίνουν με θετικά τους σχόλια. Τους ευχαριστούμε.
  Φαντάζομαι δεν επηρεάζουν ανασταλτικά τη διατύπωση αντίθετης, αρνητικής άποψης.
  Καλόν είναι, γενικώς, να γίνεται ένας διάλογος για όλους και για όλα.
  
  Π.Σαβ.
• July 02, 2008
• 23:33

  Για την αποψινή εκπομπή

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Εδώ μπορείτε να αφήνετε σχόλια και ερωτήσεις σας για την αποψινή εκπομπή
• 22:54

  ΚΑΓΚΑΝ- Με πολέμους συντηρείς την ειρήνη...

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3

  Τα κράτη που έχουν τα μεγαλύτερα συμφέροντα στο να

  διατηρήσουν την ειρήνη –και μη νομίζετε ότι δεν

  υπάρχουν πάντα χώρες που θέλουν τον πόλεμο– πρέπει

  να έχουν την ισχύ να το κάνουν και να είναι

  διατεθειμένα να πληρώσουν το αντίτιμο της ειρήνης

  το οποίο είναι η ισχυρή στρατιωτική δύναμη και η

  βούληση να τη χρησιμοποιήσουν αν κριθεί αναγκαίο.

  Το να μην αντιδράς όταν πρέπει

  είναι εγκληματικό. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η

  ανθρωπότητα ανέχθηκε και άλλες βαρβαρότητες που

  έγιναν από τους ηγέτες κρατών εναντίον των λαών

  τους, στη Σοβιετική Ενωση ή στην Κίνα του Μάο ή σε

  διάφορα αφρικανικά κράτη. Δεν θα έπρεπε ως

  ανθρώπινο γένος να τα έχουμε ανεχθεί αυτά. Οποιος

  έχει την ευθύνη για τη διατήρηση του πολιτισμού

  στη γη θα πρέπει να κάνει σαφές στους υπόλοιπους

  πως «αν χρησιμοποιήσεις βία δεν θα σεβαστούμε την

  εθνική σου κυριαρχία».

  — Ο πολιτιστικός ιμπεριαλισμός δεν σε βοηθάει να

  διατηρήσεις την ειρήνη. Μπορεί οι πολίτες ενός

  συγκεκριμένου κράτους να βλέπουν ταινίες του

  Χόλιγουντ, αλλά αν ενοχλήσεις την κυβέρνησή τους,

  θα σου επιτεθεί.

  Πάντως αν νομίζετε πως με ικανοποιεί το ότι η

  αμερικανική κουλτούρα έχει πλημμυρίσει τον κόσμο

  κάνετε λάθος. Τις τελευταίες δεκαετίες υπάρχει μια

  παρακμή στον παγκόσμιο πολιτισμό εξαιτίας των

  Αμερικανών.

  — Ο αντιαμερικανισμός δεν είναι νέο φαινόμενο. Και

  σε παλαιότερες δεκαετίες υπήρχε εχθρότητα απέναντί

  μας. Ενιωθαν φόβο εξαιτίας κάποιων επεμβάσεων τις

  οποίες αν δεν είχαμε κάνει, σήμερα θα μιλούσαμε

  όλοι ρωσικά.

  Προέχει να

  αντιμετωπίσουμε τους φανατικούς μουσουλμάνους που

  απειλούν τον κόσμο με τρομοκρατικές ενέργειες. Η

  Κίνα επίσης είναι ένα πρόβλημα, αλλά υπάρχει λύση

  αν κάνουμε ό,τι και στον Ψυχρό Πόλεμο. Η Σοβιετική

  Ενωση γνώριζε ότι έχουμε την ισχύ και αν χρειαστεί

  θα τη χρησιμοποιήσουμε, γι’ αυτό και δεν ρίσκαρε

  να μπει σε περιπέτειες μαζί μας. Αυτό πρέπει να

  καταλάβουν και οι Κινέζοι.

  O μεγαλύτερος κίνδυνος είναι να αποχωρήσουμε από το

  Ιράκ χωρίς να έχουμε ολοκληρώσει τη δουλειά μας.

  — Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος ένα δυνατό κράτος να

  ολισθήσει στην αλαζονεία. Αν, όμως, αξιολογήσετε

  την παρουσία της Αμερικής από τότε που έγινε

  υπερδύναμη, θα δείτε ότι είναι πολύ μετριοπαθής.

  Δεν συμπεριφέρθηκε ούτε όπως η Γερμανία αλλά ακόμη

  ούτε όπως η Μεγάλη Βρετανία. Κι αυτό γιατί δεν

  χρειάστηκε ποτέ να ακολουθήσουμε μια ύπουλη

  πολιτική για να γίνουμε υπερδύναμη, επειδή δεν

  νιώσαμε απειλή αλλά και γιατί το έθνος μας

  στηρίζεται στις βασικές αρχές της ελευθερίας και

  των ίσων δικαιωμάτων.

  Ξεχάστε την Αμερική και βάλτε οποιαδήποτε άλλη

  χώρα στη θέση της. Είναι καλύτερα να ζείτε σε πόλη

  της Αγριας Δύσης χωρίς σερίφη; Και τελικά, ποιος

  θέλετε να έχει το πάνω χέρι; Αυτός που γνωρίζει

  καλύτερο σημάδι ή ένας σερίφης με ελαττώματα ο

  οποίος, όμως, θα διαφυλάξει την ειρήνη;

  Πάντοτε θα υπάρχει κίνδυνος πολέμων. Οπότε

  χρειάζεσαι δύναμη και για να τους αντιμετωπίσεις

  αλλά και για να μπορείς να κάνεις καλό στον κόσμο.

  Αν δεν έχεις δύναμη, κανείς δεν νοιάζεται για το

  τι πιστεύεις. Οπως έγινε με τους Μηλίους στον

  Πελοποννησιακό Πόλεμο.

  — Αν εξαιρέσω την Αθήνα, η οποία έχει γίνει μια

  σύγχρονη μητρόπολη, θεωρώ ότι η ελληνική ύπαιθρος

  επηρεάζει τους ανθρώπους με τον ίδιο τρόπο που

  τους επηρέαζε και στην αρχαιότητα.

  Στην Αρχαία Αθήνα υπήρχε μια αίσθηση ατομικότητας

  που διατηρείται ακόμα και σήμερα. Αυτό εξηγεί και

  πολλά στην ιστορία σας. Οπως οι πρόγονοί

  σας στην αρχαιότητα που πίστευαν ότι το να είσαι

  ανθρώπινο ον σημαίνει ότι είσαι Ελληνας. Μπορεί να

  ακούγεται λίγο αλαζονικό, αλλά έτσι σκέφτονταν

  τότε.

  Δεν πρέπει να ζητάς από τον άνθρωπο να

  είναι τέλειος –έτσι κι αλλιώς δεν μπορεί– αλλά να

  είσαι ευτυχής αν βρεις μια πτυχή του η οποία να

  είναι πραγματικά αξιομνημόνευτη. Η σύλληψη της

  πολιτικής ελευθερίας είναι το προαπαιτούμενο για

  μια αξιοπρεπή ζωή. Αν ο άνθρωπος δεν είναι όργανο

  κάποιου, αλλά λογοδοτεί μόνο στον εαυτό του, τότε

  μόνο ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα ζώα.

• 22:53

  Τα σχόλιά σας για το ΦΑΛΟΥΝ ΝΤΑΦΑ

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3

  Ο/Η ΕΡΜΑΡΙΟΝ είπε...

  Αναπτύσσονται πολλά θέματα εδώ, όχι μόνο του Φάλουν Γκονγκ.
  
  Εστιάζοντας σε αυτό συγκεκριμένα, δε μπόρεσα να βρω για ποιον λόγο το θεωρούν παράνομο.
  
  Ακόμη και στις μεγαλύτερες αδικίες υπάρχει ένα κίνητρο από μέρους του θύτη. Μια εξήγηση που ίσως να είναι και ανόητη, αλλά δίνεται. (Συχνά η επίσημη εξήγηση είναι ψευδής και ανόητη, ενώ οι ανεπίσημες, ή οι προφανείς είναι οι αληθινές)
  
  Εδώ λοιπόν ποια είναι η εξήγηση;
  
  Εδώ λοιπόν τι αναφέρεται; Στα βίντεο δε βλέπουμε την παραμικρή διαφωνία των ασκούντων το Φάλουν Γκονγκ με τις θέσεις της κυβέρνησης.
  Θρησκεία δε μοιάζει να είναι, αφού ο δικηγόρος εκείνος και χριστιανός ήταν, και Φάλουν Γκονγκ έκανε.
  Άρα, για ποιον λόγο η κυβέρνηση να επιτίθεται με τόση μανία σε μερικούς καλοκάγαθους ανθρώπους;
  
  Τα βίντεο έχουν το στυλ της αμερικάνικης προπαγάνδας. Ο γεννημένος κακός (Σαντάμ, Μπιν Λάντεν, Μιλόσεβιτς, Αραφάτ κλπ) και οι γεννημένοι καλοί (Κουβεϊτιανοί, Αμερικάνοι, Εβραίοι, Κοσοβάροι κλπ).
  Δε σας φαίνεται ότι πρόκειται για μια ιστορία τέτοιου τύπου;
  
  
  Σημείωση: Δεν αμφιβάλλω ότι στην Κίνα γίνονται βασανιστήρια, σίγουρα γίνονται. Αυτά τα καθεστώτα μόνον έτσι λειτουργούν, για να κρατάνε "σούζα" τα δισεκατομμύρια των πολιτών τους. Ωστόσο, στη συγκεκριμένη περίπτωση θέλω να ξέρω για ποιον λόγο γίνονται αυτά τα βασανιστήρια.

  1 Ιούλιος 2008 12:44 πμ

  Ο/Η kostas.tsolis είπε...

  Φίλε/η ερμάριον, ο πιο προφανής λόγος είναι ότι από το 1992, που το Φάλουν Γκονγκ πρωτοεμφανίστηκε στο κοινό, μέχρι το 1999, αυτοί που το ασκούσαν έφταναν τα 100 εκατομμύρια! Κι αυτό με υπολογισμούς του καθεστώτος. Αυτό είναι τεράστιο νούμερο ακόμα και για την Κίνα. Σκέψου, 10 Ελλάδες! Το 1/3 από τα μέλη το ΚΚΚ δηλ. τα 20 από τα 60 εκατομμύρια ήταν ασκούμενοι! Αυτοί οι άνθρωποι δεν ελέγχονταν πλέον. Άσχετα με το ότι ήταν φιλήσυχοι, πράοι και αυτό που έκαναν δεν είχε καμία σχέση με πολιτική, εν τούτοις είχαν πάψει να ακολουθούν το ΚΚΚ. Πίστευαν σε άλλες αρχές. Το Φάλουν Γκονγκ διδάσκει αλήθεια, καλοσύνη και ανεκτικότητα. Επίσης το ΦΓ –αν και όπως ορθώς λες δεν είναι θρησκεία– είναι εν τούτοις ένας πνευματικός δρόμος που μιλάει για τη θεϊκότητα και τη φώτιση του ανθρώπου. Όλα αυτά είναι τελείως ξένα με την άθεη μαρξιστική θεωρία. Οτιδήποτε πνευματικό διώκεται στην Κίνα. Ακόμα και ο Χριστιανισμός εκεί θεωρείται «επικίνδυνος» και ελέγχεται. Έτσι λοιπόν νομίζω πως αργά ή γρήγορα θα γινόταν το «μπαμ». Την εποχή που εμφανίστηκε το ΦΓ ο κινέζικος λαός αμφισβητούσε έντονα το καθεστώς μετά τα γεγονότα του 89. Επικρατούσε δυσπιστία, απογοήτευση και σε μεγάλο βαθμό διαφθορά. Έτσι μέσα σε αυτό το κλίμα το ΦΓ ήταν μια όαση στην έρημο. Επιπλέον ήταν κάτι παραδοσιακό κι όχι ξενόφερτο όπως ο μαρξισμός. Με την εξάσκηση αυτή οι ζωές των ανθρώπων άλλαζαν προς το καλύτερο σε όλα τα επίπεδα. Έτσι άρχισαν πάλι να πιστεύουν και να ελπίζουν, αλλά όχι πλέον στο κόμμα. Άρα λοιπόν πώς θα μπορούσε αυτό να γίνει ανεκτό; Και μέχρι πότε; Ήταν ζήτημα χρόνου να «σκάσουν» –οι έτσι κι αλλιώς ελάχιστες αν(τ)οχές του κομμουνιστικού καθεστώτος– και να εξαπολυθεί η δίωξη.

  Ο/Η kostas.tsolis είπε...

  Σε σχέση με τη «διαμάχη» ΗΠΑ – Κίνας προσωπικά είμαι σίγουρος ότι είναι καθαρά στα λόγια. Θα πρέπει να φαίνεται στην επιφάνεια μια αντιπαλότητα για να γίνεται η δουλειά ανενόχλητα. Τα πράγματα μού φαίνονται ολοκάθαρα. Οι μεγάλες αμερικάνικες εταιρίες επενδύουν τεράστια ποσά στην Κίνα. Το κινέζικο καθεστώς κάνει ότι μπορεί για να τις «ικανοποιήσει» διαθέτοντας ένα μεγάλο μέρος από τα κέρδη της «φιλοξενίας» για την πάταξη οποιωνδήποτε εσωτερικών αντιδράσεων, τη διατήρηση του τρόμου, τη διατήρηση του καθεστώτος σκλαβιάς των κινέζων εργατών και επομένως τη διατήρηση των υψηλών κερδών τους. Από την άλλη οι αμερικάνοι κάνουν ότι μπορούν για να απομακρύνουν τα βλέμματα της κοινής γνώμης στη χώρα τους και αλλού από την Κίνα για να μην έχουν προβλήματα σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα στα οποία είναι ακόμα ευαίσθητες οι δυτικές κοινωνίες. Που και που της κάνουν και κάποια σύσταση να προσέξει λίγο το ζήτημα αυτό. Στην ουσία είναι δύο εταίροι με τον ίδιο σκοπό, τη διατήρηση της εξουσίας από τη μία και των κερδών από την άλλη ενώ η διαφορά είναι μόνο στο παζάρι μεταξύ τους, στη μοιρασιά. Ποιος θα κερδίσει περισσότερα από τη συνεργασία. Ερώτηση: Πότε οι αμερικάνοι μπλόκαραν σε κάποιο οργανισμό κίνηση των κινέζων; Ρωτώ πραγματικά γιατί μπορεί να μου διαφεύγει. Όμως δεν θυμάμαι κάτι τέτοιο ποτέ, τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια. Οι συνομιλίες πάλι που γίνονται μεταξύ ΕΕ και Κίνας πραγματοποιούνται κεκλισμένων των θυρών με άγνωστα συμπεράσματα. Απλά λέγονται για να ακούγονται για τον κατευνασμό της κοινής γνώμης. Ξέρει κανείς συγκεκριμένα κάποια δεσμευτική απόφαση ή κάποια συμφωνία; Άρα λοιπόν αναρωτιέμαι που μπορεί να δει κάποιος την αντιπαλότητα στην ουσία; Υπάρχει τέτοιο πράγμα; Εγώ ειλικρινά βλέπω δύο συνεταίρους (Δύση, δηλ. δυτικό κεφάλαιο και Κίνα δηλ. κινέζικο καθεστώς) να κάνουν οτιδήποτε περνάει από το χέρι τους για τη συνέχιση της κατάστασης. Και βέβαια μία από τις κορυφαίες στιγμές της συνεργασίας ήταν η ανάθεση των Ολυμπιακών Αγώνων μέσα από τους οποίους –ωσάν μια άλλη κολυμπήθρα του Σιλωάμ– και οι δύο πλευρές ελπίζουν την αναβάπτιση και τον καθαρμό του φασιστικού κινέζικου καθεστώτος στα μάτια του κόσμου. Οι προβολείς θα λάμπουν στο στάδιο «φωλιά» ενώ λίγα χιλιόμετρα παραπέρα σε κάποιο υπόγειο νοσοκομείου θα βασανίζουν ανθρώπους ή θα τους ανοίγουν για να τους πάρουν τα όργανα. Και η Δύση, αμερικάνοι, ευρωπαίοι και λοιποί «εχθροί» θα έχουν κάνει «τα πάντα» για να τους «αποτρέψουν».
  Να είστε καλά
  Κώστας

• 22:52

  Από τα σχόλιά σας ξεχωρίσαμε...

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3

  Ο aspic είπε...
  

  
  

  Άν ο κόσμος γίνεται απολικός, τότε μεταξύ ποίων πόλων-δυνάμεων θα πρέπει να αναζητήσουμε τις ισορροπίες.
  Καλά κάνεις και καταπιάνεσαι με θέματα παγκοσμίου ενδιαφέροντος και μας βγάζεις από την μονοτονία των ζητημάτων του τόπου μας, όμως δε μπορώ να καταλάβω όταν ο κόσμος βρίσκεται σε οριακό σημείο, όταν οι πόροι εξαντλούνται, οι πάγοι λειώνουν, η θερμοκρασία ανεβαίνει, σεισμοί λιμοί και καταποντισμοί μας προειδοποιούν για την κρίσιμη φάση που μπαίνει ο πλανήτης, όταν στα λέει και ο Γρίβας ότι πρέπει επιτέλους η ανάπτυξη να φρενάρει γιατί δεν έχουμε πολλά χρονικά περιθώρια μπροστά μας, εσύ σχεδόν με σνομπισμό να αδιαφορείς. Δηλαδή σε έναν κόσμο ο οποίος καταρρέει, ποια η σημασία να αναζητήσουμε τις νέες ισορροπίες δυνάμεων (που θα τον κάνουν να καταρρεύσει μια ώρα γρηγορότερα μάλιστα) ;
  
  
  

  Για το Φάλουν από τον aspic

  Δε λέω βέβαια ότι είναι προϊόντα όλα αυτά της αμερικανικής προπαγάνδας όπως λέει το ερμάριον, αλλά από την άλλη δε μπορώ να καταλάβω και εγώ, γιατί τους κυνηγάνε και πρός τι όλος αυτός ο σαματάς τελικά.
  Υποθέτω ότι άλλος πολιτισμός ο κινέζικος, άλλα ήθη και έθιμα θα έχει και η εξουσία τους.
  Και νομίζω ότι σωστό είναι να τους αφήσουμε να τα βρούνε μόνοι τους και εμάς δε μας πέφτει καμιά δουλειά.
  Δε μπορούμε να προσφέρουμε τίποτα, όταν μάλιστα εκφράζονται οι διωκόμενοι, σφαγμένοι και βασανισμένοι, με τόσο καλά και αγαπησιάρικα λόγια (όπως οι φαλούν, όπως και ο Δαλάι Λάμα) για την εξουσία που τους κάνει αυτά τα πράγματα.
  Αλλά το βασικό που μου δημιούργησε αρνητικό συναίσθημα για τους φαλούν, είναι η σβάστικα που είδα στα σύμβολά τους και φαντάζομαι πώς θα την έχει και η ομάδα της Θεσσαλονίκης.
  Δε με νοιάζει ποια είναι η ιστορία της στην Κίνα και άν την λέγαν έτσι ή αλλοιώς, αυτό που ξέρω είναι ότι η σβάστικα είναι ένα συγκεκριμένο σύμβολο στην Ελλάδα (όπως και σε όλη την Ευρώπη βέβαια),φορτωμένο με την δική της αρνητική ιστορία, και ώς εκ τούτου, οποιαδήποτε αναφορά και χρησιμοποίησή της απο οποιαδήποτε ομάδα είναι ΕΚ ΤΟΥ ΠΟΝΗΡΟΥ.
  

  ΕΡΜΑΡΙΟΝ είπε...

  Το καλύτερο κατά τη γνώμη μου θα ήταν να παραμερίσετε την απολικότητα και να εστιάσετε στο πόσο απάνθρωπος είναι ο σημερινός κόσμος, σε δημοκρατικές και μη δημοκρατικές χώρες.
  Στην Κίνα, αυτά, στις ΗΠΑ το Γκουαντανάμο. Στη Ρωσία ποιος ξέρει τι, στην Αγγλία όλο και κάτι θα έχουν, στην Αφρική όσοι δεν πεθαίνουν από την πείνα αλληλοσφάζονται κλπ.
  Μια ενδιαφέρουσα εκπομπή θα εστιάζει στην υποκρισία ανά τον κόσμο, ο οποίος ενώ έχει ψυχολόγο για το κατοικίδιο ζωάκι του, αδιαφορεί, ή επικροτεί, ή μπορεί και να προκαλεί, απερίγραπτα δεινά σε συνανθρώπους του.
  Στην προσπάθειά σας να προσεγγίσετε υπό ένα ανθρωπιστικό πρίσμα τα βασανιστήρια, μπορεί να ακουστούν μελό απόψεις, που είναι χειρότερες και από την αδιαφορία.
  
  

  Για το Φάλουν από Ερμάριον
  Άσπικ, δεν είπα ότι πρόκειται για αμερικάνικη προπαγάνδα, αλλά ότι ακολουθεί την τακτική της αμερικάνικης προπαγάνδας.
  

  /Η ATHENA είπε...

  ΑΣΠΙΚ ΕΛΕΟΣ ΜΕ ΤΗ ΣΒΑΣΤΙΚΑ
  ΕΙΧΑΝ ΕΝΑ ΣΥΜΒΟΛΟ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟ ΠΗΡΕ ΚΑΠΟΙΟΣ ΨΥΧΟΠΑΘΗΣ ΓΙΑ ΜΙΑ 20ΕΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΙ ΘΑ ΑΝΑΓΚΑΣΤΟΥΝ ΝΑ ΑΡΝΗΘΟΥΝ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΟΥΝ ΦΑΣΙΣΤΕΣ?
  ΕΚΤΟΣ ΑΝ ΔΙΑΒΑΣΕΣ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΕΓΩ ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΕΧΩ ΔΕΙ ;-)

  Ο/Η aspic είπε...

  Αθηνά, η σβάστικα είναι η συγκεκριμένη σβάστικα για εμάς, και το ότι είναι ένα σύμβολο που χρησιμοποιήθηκε χιλιάδες χρόνια πριν από τους κινέζους που λές, δέν σημαίνει ότι αλλάζει σε τίποτα την συγκεκριμένη σβάστικα των δυτικών και αυτό που συμβολίζει εδώ.
  Που εδώ;
  Στην δύση.
  Ένα σύμβολο σηματοδοτεί τα πράγματα όχι μόνο βάσει του εαυτού του αλλά και βάσει του χώρου που βρίσκεται.
  
  

  ΒΓ Ερμάριον,δηλαδή λές ότι οι φαλούνς, σχεδίασαν μιά προπαγάνδα εναντίον των κινέζων;
  Πιστεύεις ότι αυτά τα βασανιστήρια δέν γίνονται;
  Πάντως και εμένα αρχίζει να με προβληματίζει, γιατί η κίνα να θέλει να βγάλει ένα τέτοιο πρόσωπο στην διεθνή κοινότητα και κατά πόσο την συμφέρει;
  Μήπως έχει αρχίσει ένας ψυχρός πόλεμος μεταξύ αμερικανών και κίνας,για αυτό και η ψηλή τιμή του πετρελαίου για να πιεστεί η οικονομία της κίνας και λοιπά και λοιπά;
  

  Ο/Η satel444 είπε...

  Θα έλεγα ότι το θέμα της εκπομπή σας έχει άμεση σχέση με το κλίμα και τις ανθρώπινες καταχρήσεις μιας και τόσο η εσωτερική όσο και η εξωτερική πολιτική των Η.Π.Α είναι κατά τη γνώμη αυτή που κρίνει όλες τις κινήσεις. Είναι η χώρα που έχει τη δυνατότητα μέσα από τα ερευνητικά της ιδρύματα να αλλάξει και το ενεργειακό ζήτημα. Είναι επίσης η χώρα που ο εγωισμός της στην εξωτερική πολιτική είναι ικανός καταστρέψει όλες τις προσπάθειες των άλλων χωρών για έναν πιο πράσινο κόσμο. Επομένως, μια απορία μου είναι πως μπορεί αυτή η αλαζονική στάση των Η.Π.Α να αλλάξει; Από την αλλαγή της κυβέρνησης(που δε νομίζω να φτάνει μόνο αυτό) ή από την αλλαγή της στάσης των υπόλοιπων χωρών;(ίσως μέσα από μια ισχυρή ενωμένη Ευρώπη;)

• July 01, 2008
• 14:38

  Η εκπομπή της Τετάρτης 2 Ιουλίου 2008

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Αναρτήσαμε διάφορα κείμενα που τα χρησιμοποιούμε παραλλήλως και ως υλικό προβληματισμού για την αυριανή εκπομπή αλλά θα αναρωτηθήκατε ποιό τελικά θα είναι το θέμα της εκπομπής.
  Κατ αρχάς θα εξετάσουμε τη συμπεριφορά της Αμερικής στην εξωτερική της πολιτική. Υπάρχουν ενδείξεις ότι κάτι αλλάζει, ότι η αλαζονεία της υπερδύναμης περιορίζεται;
  Ο αμερικανός γεωπολιτικός Ζπίγκνιου Μπρεζίνσκι έχει γράψει και έχει εκδόσει ένα βιβλίο το οποίο επιγράφεται "η δεύτερη ευκαιρία".
  Αφού περιγράφει τη θητεία τριών προέδρων, του πατρός Μπούς, του Μπίλ Κλίντον και του Μπούς του νεότερου, καταλήγει πως η Αμερική έχασε την πρώτη ευκαιρία που της δόθηκε μετά την κατάρρευση του σοβιετικού μπλόκ να διευθετήσει διεθνή προβλήματα και να ηγηθεί της παγκόσμιας κοινότητας κατά τρόπο αποδεκτό και πως της παρέχεται ακόμη μια ευκαιρία να το πράξει. Τρίτη ευκαιρία μάλλον δεν θα υπάρξει. Θα αναφερθούμε επίσης στο άρθρο του Ρίτσαρντ Χάας στο Foreign Affairs για την αντικατάσταση του μονοπολικού κόσμου απο έναν απολικό και όχι πολιπολικό κόσμο.
  Θα δούμε στη συνέχεια το θέμα του Ιράν και πόσο πιθανή είναι μια στρατιωτική επιχείρηση εναντίον του. Θα δούμε επίσης τι επιπτώσεις θα έχει η επιχείρηση αυτή αν πραγματοποιηθεί και στο πλαίσιο αυτό θα εξετάσουμε και το θέμα της κοινής άσκησης Ελλάδας-Ισραήλ που προκάλεσε πολλά σχόλια.
  Μια τρίτη ενότητα που θα μας απασχολήσει είναι η Κίνα, λίγο πριν τους Ολυμπιακούς αγώνες. Την προσέγγιση που θα κάνουμε για την Κίνα μπορείτε να την αντιληφθείτε απο τις επισημάνσεις που έχουμε παρακάτω στο blog.
  Περιληπτικά, λοιπόν, Αμερική, Ιράν, Ελληνοισραηλινή άσκηση, Κίνα, ίσως και λίγ0ο απο την κρίση στην Ευρώπη, μετά την απόρριψη της Ευρωπαϊκής συνθήκξης θα είναι η θεματολογία μας.
  
  Γράψτε εδώ τις ερωτήσεις σας για να τις κωδικοποιήσουμε και να τις παρουσιάσουμε αύριο σαν μικρά κειμενάκια. Να κάνουμε ένα αισθητικό και τεχνολογικό βήμα προς τα μπρός.
  Τον πρώτο λόγο σ αυτά έχει η Κάλη αλλά θα της προτείνω κάτι ανάλογο με αυτό που κάνει το CNN, όταν βάζει απόψεις τηλεθεατών του.
  
  Π.Σαβ
• June 30, 2008
• 20:02

  ΜΑΗΣ '68-ΜΑΗΣ '08

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Η εκπομπή της 25ης Ιουνίου. Μας ξέφυγαν περίπου 4 λεπτάκια. Ελπίζω να μας το συγχωρήσετε...
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
• 16:10

  Σχετικά με το Ιράν

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  έχει ενδιαφέρον και ένα πρόσφατο άρθρο του New Yorker. Το link είναι το ακόλουθο:
  
  http://www.newyorker.com/reporting/2008/07/07/080707fa_fact_hersh
• 16:09

  Παραπομπές για τη Δίωξη του Φάλουν Γκονγκ (Φάλουν Ντάφα) στην Κίνα

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  (Μια γενοκτονία που ξεκίνησε τον Ιούλιο του 1999 και συνεχίζεται ως τις μέρες μας)

  (*) με αστερίσκο σημειώνουμε τις πλέον απαραίτητες παραπομπές:

  [www.faluninfo.nl] (*)

  (Μια πολύ καλή εισαγωγή για το τι είναι το Φάλουν Γκονγκ)

  Death list:

  [www.clearwisdom.net]

  (Ο κατάλογος με τους μέχρι τώρα αποδεδειγμένα νεκρούς. Στην πραγματικότητα είναι πολλαπλάσιοι.)

  [www.faluninfo.nl]

  [www.faluninfo.nl] (*)

  [www.faluninfo.nl] (*)

  [www.faluninfo.nl] (*)

  [www.faluninfo.nl]

  (δείτε οπωσδήποτε αυτά τα Βίντεο!)

  Είναι πράγματα που δυστυχώς η συντριπτική πλειοψηφία των καναλιών δεν προβάλλει.

  Παρόλα τα –πέρα από κάθε φαντασία– βασανιστήρια και τις κτηνωδίες που υφίστανται αυτοί οι άνθρωποι, είναι απίστευτο το πόσο ευσπλαχνικοί παραμένουν. Δεν δείχνουν να έχουν το παραμικρό ίχνος θυμού ή μίσους. Μαζί με τα ανελέητα βασανιστήρια, εκτυλίσσονται μεγαλειώδεις ιστορίες ηρωισμού και θυσίας από καθημερινούς ανθρώπους που αρνούνται να προδώσουν τις αρχές που πίστεψαν.

  [photo.minghui.org]

  (Μέθοδοι βασανιστηρίων. Εκτός από τα απάνθρωπα σωματικά βασανιστήρια οι ασκούμενοι υπόκεινται σε ψυχολογικά βασανιστήρια και πλύση εγκεφάλου)

  [www.faluninfo.net] (*)

  (Video(s) και Audio(s) για την συγκομιδή οργάνων – Περιλαμβάνεται η αποκάλυψη της συζύγου ενός γιατρού που ο ίδιος πήρε μέρος σε αφαιρέσεις οργάνων ασκουμένων. Ήταν η αρχή για την σχετική αποκάλυψη και τις έρευνες που ακολούθησαν – Chinese Surgeon's Wife Speaks)

  [organharvestinvestigation.net] (*)

  (Η έκθεση Kilgour και Matas που αποδεικνύει την αφαίρεση και εμπόριο οργάνων από ζωντανούς ασκούμενους του ΦΓ στην Κίνα.)

  [www.faluninfo.nl] (*)

  (Η σκηνοθετημένη από το καθεστώς απόπειρα αυτοκτονίας 5 υποτιθέμενων ασκούμενων του Φάλουν Γκονγκ στην πλατεία Τιενανμέν στο Πεκίνο - 23/1/2001)

  [chinasupport.net] (*)

  (Αφιερωμένο στον αγώνα για μια δημοκρατική και ελεύθερη Κίνα)

  Beyond the Red Wall (*)

  (Αυτό είναι ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ του Καναδού σκηνοθέτη Peter Rowe που πήρε 3 χρόνια να ολοκληρωθεί. Μπορούμε να έχουμε αυτό το ντοκιμαντέρ και σε DVD)

  [video.yahoo.com]= (Σύντομο διαφημιστικό σποτ για το ντοκιμαντέρ)

  [kempton.wordpress.com] (Το καναδικό κανάλι CBC κόβει το ντοκιμαντέρ λίγες ώρες πριν την την προβολή του!)

  [david-kilgour.com] (Σχόλια για το προηγούμενο στο site του

  David Kilgour, συν-συγγραφέα της έρευνας για την συγκομιδή οργάνων στην Κίνα)

  [www.mazalien.com] (Το ντοκιμαντέρ online - χαμηλή ανάλυση)

  [photo.minghui.org]

  (Φωτογραφικό υλικό για τη δίωξη)

  [chinaview.wordpress.com]

  (σελίδα με πολύ σημαντικές παραπομπές (links))

  Plum Blossom In Snow

  (ένα πολύ αξιόλογο και συγκινητικό ντοκιμαντέρ από την ελληνίδα σκηνοθέτιδα που ζει μόνιμα στη Σουηδία – μπορούμε να το έχουμε και αυτό σε DVD. Ο τίτλος είναι εμπνευσμένος από ένα ποίημα που έγραψε ένας ασκούμενος του ΦΓ στη φυλακή)

  [www.plumblossominsnow.com]

  [www.plumblossominsnow.com]

  [www.faluninfo.nl]

  (Για το περιστατικό στις 21/4/2006 όπου κατά την επίσημη επίσκεψη του κινέζου πρωθυπουργού Hu Jintao στο Λευκό Οίκο, μία κινέζα δημοσιογράφος τον ξεφώνησε μπροστά σε όλους για την αφαίρεση και το εμπόριο οργάνων από ζωντανούς ανθρώπους που συμβαίνει στην Κίνα)

  Gao Zhisheng

  (Gao Zhisheng - Ο Gao Zhisheng είναι αυτή τη στιγμή ο πιο φημισμένος δικηγόρος στην Κίνα.

  Είναι χριστιανός στο θρήσκευμα και αυτή τη στιγμή η πιο δυνατή φωνή αντίστασης που ακούγεται –όσο αυτό είναι δυνατό– μέσα από την Κίνα. Στα χρόνια της δικηγορίας του έχει επανειλημμένα υπερασπιστεί σε δίκες φτωχούς ανθρώπους χωρίς να πάρει χρήματα, αδικημένους και κατατρεγμένους από το καθεστώς καθώς και ασκούμενους του Φάλουν Γκονγκ. Το τελευταίο ήταν αυτό που κυρίως τον έκανε στόχο για το καθεστώς. Έκτοτε έχει περάσει απίστευτες ταλαιπωρίες. Έχει δεχτεί αμέτρητες απειλές για τη ζωή του αυτός και η οικογένειά του και τα τελευταία 3 χρόνια είναι σε κατ’ οίκον περιορισμό χωρίς ουσιαστική επικοινωνία με τον έξω κόσμο. Του έχει απαγορευθεί το δικαίωμα του λόγου. Τον Δεκέμβριο του 2006 καταδικάστηκε σε 3 χρόνια φυλακή για «συνομωσία ανατροπής της κυβέρνησης» και σε 5 χρόνια «προσωρινής κράτησης». Έχει δημοσιεύσει 3 ανοιχτά γράμματα προς τους κινέζους ηγέτες εκθέτοντας την πραγματική κατάσταση που επικρατεί, εκφράζοντας τη διαμαρτυρία του και ζητώντας αλλαγές στην Κίνα.)

  [en.epochtimes.com] (Παραπομπές για τον Gao Zhisheng)

  [en.epochtimes.com] (The Courage to Stand Up)

  [en.epochtimes.com] (1ο ανοιχτό γράμμα του Gao, προς τους κινέζους ηγέτες – 31/12/2004)

  [en.epochtimes.com] (2ο ανοιχτό γράμμα του Gao, για τη δίωξη του Φάλουν Γκονγκ – 18/10/2005)

  [en.epochtimes.com] (3ο ανοιχτό γράμμα του Gao, προς τους Hu Jintao και Wen Jiabao – 12/12/2005)

  [en.epochtimes.com] (ανοιχτό γράμμα του Gao, προς το κονγκρέσο των Ηνωμ. Πολιτειών – 12/7/2007)

  [www.amazon.com]

  (China More Just – Gao Zhisheng, βιβλίο)

  [www.faluninfo.net]

  [www.infowars.com]

  «Regarding Mao's statement, Dr. Wang Wenyi said: "Under pressure from international societies, the regime admitted to harvesting organs from executed prisoners in order to shift attention away from the harvesting of organs from Falun Gong practitioners. The regime continues to cover up the truth, because Mao's admission to harvesting organs from executed prisoners does not explain the widespread and unusual expediency of organ matching for transplants in Mainland hospitals."»

  [www.ireland.com]

  [www.answers.com]

  [chinaview.wordpress.com]

  http://www.amnesty.org.nz/web/pages/home.nsf/dd5cab6801f1723585256474005327c8/83fba691f912206bcc2571d3001824ed!OpenDocument

  Και 2 ελληνικές παραπομπές:

  [www.falundafa.gr] (Το ελληνικό site του Φάλουν Γκονγκ)

  [www.falunhr.org]

  Και κάτι ακόμα πολύ καλό (στα ελληνικά):

  [falunhr.org] (Φάλουν Γκονγκ, το τελευταίο στήριγμα της Ανθρωπότητας)

  Φυσικά υπάρχουν πολλές ακόμη παραπομπές για το ζήτημα της δίωξης του Φάλουν Γκονγκ στην Κίνα και τις προεκτάσεις του. Μέσα από τα παραπάνω έχω την εντύπωση ότι κάποιος μπορεί πάρει μια αρκετά ολοκληρωμένη εικόνα για την πραγματική κατάσταση.

• 16:09

  Παραπομπές για τη Δίωξη του Φάλουν Γκονγκ (Φάλουν Ντάφα) στην Κίνα

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  (Μια γενοκτονία που ξεκίνησε τον Ιούλιο του 1999 και συνεχίζεται ως τις μέρες μας)

  (*) με αστερίσκο σημειώνουμε τις πλέον απαραίτητες παραπομπές:

  [www.faluninfo.nl] (*)

  (Μια πολύ καλή εισαγωγή για το τι είναι το Φάλουν Γκονγκ)

  Death list:

  [www.clearwisdom.net]

  (Ο κατάλογος με τους μέχρι τώρα αποδεδειγμένα νεκρούς. Στην πραγματικότητα είναι πολλαπλάσιοι.)

  [www.faluninfo.nl]

  [www.faluninfo.nl] (*)

  [www.faluninfo.nl] (*)

  [www.faluninfo.nl] (*)

  [www.faluninfo.nl]

  (δείτε οπωσδήποτε αυτά τα Βίντεο!)

  Είναι πράγματα που δυστυχώς η συντριπτική πλειοψηφία των καναλιών δεν προβάλλει.

  Παρόλα τα –πέρα από κάθε φαντασία– βασανιστήρια και τις κτηνωδίες που υφίστανται αυτοί οι άνθρωποι, είναι απίστευτο το πόσο ευσπλαχνικοί παραμένουν. Δεν δείχνουν να έχουν το παραμικρό ίχνος θυμού ή μίσους. Μαζί με τα ανελέητα βασανιστήρια, εκτυλίσσονται μεγαλειώδεις ιστορίες ηρωισμού και θυσίας από καθημερινούς ανθρώπους που αρνούνται να προδώσουν τις αρχές που πίστεψαν.

  [photo.minghui.org]

  (Μέθοδοι βασανιστηρίων. Εκτός από τα απάνθρωπα σωματικά βασανιστήρια οι ασκούμενοι υπόκεινται σε ψυχολογικά βασανιστήρια και πλύση εγκεφάλου)

  [www.faluninfo.net] (*)

  (Video(s) και Audio(s) για την συγκομιδή οργάνων – Περιλαμβάνεται η αποκάλυψη της συζύγου ενός γιατρού που ο ίδιος πήρε μέρος σε αφαιρέσεις οργάνων ασκουμένων. Ήταν η αρχή για την σχετική αποκάλυψη και τις έρευνες που ακολούθησαν – Chinese Surgeon's Wife Speaks)

  [organharvestinvestigation.net] (*)

  (Η έκθεση Kilgour και Matas που αποδεικνύει την αφαίρεση και εμπόριο οργάνων από ζωντανούς ασκούμενους του ΦΓ στην Κίνα.)

  [www.faluninfo.nl] (*)

  (Η σκηνοθετημένη από το καθεστώς απόπειρα αυτοκτονίας 5 υποτιθέμενων ασκούμενων του Φάλουν Γκονγκ στην πλατεία Τιενανμέν στο Πεκίνο - 23/1/2001)

  [chinasupport.net] (*)

  (Αφιερωμένο στον αγώνα για μια δημοκρατική και ελεύθερη Κίνα)

  Beyond the Red Wall (*)

  (Αυτό είναι ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ του Καναδού σκηνοθέτη Peter Rowe που πήρε 3 χρόνια να ολοκληρωθεί. Μπορούμε να έχουμε αυτό το ντοκιμαντέρ και σε DVD)

  [video.yahoo.com]= (Σύντομο διαφημιστικό σποτ για το ντοκιμαντέρ)

  [kempton.wordpress.com] (Το καναδικό κανάλι CBC κόβει το ντοκιμαντέρ λίγες ώρες πριν την την προβολή του!)

  [david-kilgour.com] (Σχόλια για το προηγούμενο στο site του

  David Kilgour, συν-συγγραφέα της έρευνας για την συγκομιδή οργάνων στην Κίνα)

  [www.mazalien.com] (Το ντοκιμαντέρ online - χαμηλή ανάλυση)

  [photo.minghui.org]

  (Φωτογραφικό υλικό για τη δίωξη)

  [chinaview.wordpress.com]

  (σελίδα με πολύ σημαντικές παραπομπές (links))

  Plum Blossom In Snow

  (ένα πολύ αξιόλογο και συγκινητικό ντοκιμαντέρ από την ελληνίδα σκηνοθέτιδα που ζει μόνιμα στη Σουηδία – μπορούμε να το έχουμε και αυτό σε DVD. Ο τίτλος είναι εμπνευσμένος από ένα ποίημα που έγραψε ένας ασκούμενος του ΦΓ στη φυλακή)

  [www.plumblossominsnow.com]

  [www.plumblossominsnow.com]

  [www.faluninfo.nl]

  (Για το περιστατικό στις 21/4/2006 όπου κατά την επίσημη επίσκεψη του κινέζου πρωθυπουργού Hu Jintao στο Λευκό Οίκο, μία κινέζα δημοσιογράφος τον ξεφώνησε μπροστά σε όλους για την αφαίρεση και το εμπόριο οργάνων από ζωντανούς ανθρώπους που συμβαίνει στην Κίνα)

  Gao Zhisheng

  (Gao Zhisheng - Ο Gao Zhisheng είναι αυτή τη στιγμή ο πιο φημισμένος δικηγόρος στην Κίνα.

  Είναι χριστιανός στο θρήσκευμα και αυτή τη στιγμή η πιο δυνατή φωνή αντίστασης που ακούγεται –όσο αυτό είναι δυνατό– μέσα από την Κίνα. Στα χρόνια της δικηγορίας του έχει επανειλημμένα υπερασπιστεί σε δίκες φτωχούς ανθρώπους χωρίς να πάρει χρήματα, αδικημένους και κατατρεγμένους από το καθεστώς καθώς και ασκούμενους του Φάλουν Γκονγκ. Το τελευταίο ήταν αυτό που κυρίως τον έκανε στόχο για το καθεστώς. Έκτοτε έχει περάσει απίστευτες ταλαιπωρίες. Έχει δεχτεί αμέτρητες απειλές για τη ζωή του αυτός και η οικογένειά του και τα τελευταία 3 χρόνια είναι σε κατ’ οίκον περιορισμό χωρίς ουσιαστική επικοινωνία με τον έξω κόσμο. Του έχει απαγορευθεί το δικαίωμα του λόγου. Τον Δεκέμβριο του 2006 καταδικάστηκε σε 3 χρόνια φυλακή για «συνομωσία ανατροπής της κυβέρνησης» και σε 5 χρόνια «προσωρινής κράτησης». Έχει δημοσιεύσει 3 ανοιχτά γράμματα προς τους κινέζους ηγέτες εκθέτοντας την πραγματική κατάσταση που επικρατεί, εκφράζοντας τη διαμαρτυρία του και ζητώντας αλλαγές στην Κίνα.)

  [en.epochtimes.com] (Παραπομπές για τον Gao Zhisheng)

  [en.epochtimes.com] (The Courage to Stand Up)

  [en.epochtimes.com] (1ο ανοιχτό γράμμα του Gao, προς τους κινέζους ηγέτες – 31/12/2004)

  [en.epochtimes.com] (2ο ανοιχτό γράμμα του Gao, για τη δίωξη του Φάλουν Γκονγκ – 18/10/2005)

  [en.epochtimes.com] (3ο ανοιχτό γράμμα του Gao, προς τους Hu Jintao και Wen Jiabao – 12/12/2005)

  [en.epochtimes.com] (ανοιχτό γράμμα του Gao, προς το κονγκρέσο των Ηνωμ. Πολιτειών – 12/7/2007)

  [www.amazon.com]

  (China More Just – Gao Zhisheng, βιβλίο)

  [www.faluninfo.net]

  [www.infowars.com]

  «Regarding Mao's statement, Dr. Wang Wenyi said: "Under pressure from international societies, the regime admitted to harvesting organs from executed prisoners in order to shift attention away from the harvesting of organs from Falun Gong practitioners. The regime continues to cover up the truth, because Mao's admission to harvesting organs from executed prisoners does not explain the widespread and unusual expediency of organ matching for transplants in Mainland hospitals."»

  [www.ireland.com]

  [www.answers.com]

  [chinaview.wordpress.com]

  http://www.amnesty.org.nz/web/pages/home.nsf/dd5cab6801f1723585256474005327c8/83fba691f912206bcc2571d3001824ed!OpenDocument

  Και 2 ελληνικές παραπομπές:

  [www.falundafa.gr] (Το ελληνικό site του Φάλουν Γκονγκ)

  [www.falunhr.org]

  Και κάτι ακόμα πολύ καλό (στα ελληνικά):

  [falunhr.org] (Φάλουν Γκονγκ, το τελευταίο στήριγμα της Ανθρωπότητας)

  Φυσικά υπάρχουν πολλές ακόμη παραπομπές για το ζήτημα της δίωξης του Φάλουν Γκονγκ στην Κίνα και τις προεκτάσεις του. Μέσα από τα παραπάνω έχω την εντύπωση ότι κάποιος μπορεί πάρει μια αρκετά ολοκληρωμένη εικόνα για την πραγματική κατάσταση.

• 15:49

  Η εποχή της απολικότητας και η νέα ισορροπία δυνάμεων

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Στην εκπομπή της Τετάρτης θα ασχοληθούμε με το πώς διαμορφώνεται το νέο παγκόσμιο σύστημα και οι ισορροπίες των δυνάμεων
  
  - μήπως περνάμε σε ένα σύστημα απολιτικότητας και όχι μονοπολικότητας, όπως περιγράφει και ο R. Haas στο τελευταίο τεύχος του Foreign Affairs?
  - Ποια η θέση των ΗΠΑ (σε περίπτωση μάλιστα που εκλεγεί ο Ομπάμα), της Ρωσίας (με το νέο δίδυμο Πούτιν-Μεντβέντεφ στην εξουσία), της Κίνας (με το απίστευτο οικονομικό θαύμα, που πολλοί όμως αμφισβητούν) αλλά και της ΕΕ (που μετά την απόρριψη της ευρωπαϊκής μεταρρυθμιστικής συνθήκης από την Ιρλανδία βρίσκεται ενώπιον μιας νέας κρίσης ταυτότητας;)
  -Ειδικά ως προς την Κίνα παρατηρούμε ένα έντονο ενδιαφέρον και των διεθνών ΜΜΕ. Είναι χαρακτηριστικό ότι εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου BBC, CNN, αλλά και άλλα δίκτυα παρουσίασαν εκτενή αφιερώματα στη σύγχρονη Κίνα τα οποία εστίαζαν ιδιαίτερα και στο θέμα της παραβίασης των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Το είδαμε εξάλλου έντονα και στις εικόνες που διαδραματίζονταν σε πολλές πόλεις τους προηγούμενους μήνες κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της ολυμπιακής φλόγας με τους ακτιβιστές για το Θιβέτ.
  Στην εκπομπή θα προσπαθήσουμε να θίξουμε και αυτή τη διάσταση με αφορμή μια ομάδα της Θεσσαλονίκης που ασχολείται με το Φαλούν Γκονγκ, την οποία και θα παρουσιάσουμε.
  - Τέλος θα ασχοληθούμε και με το θέμα του Ιράν το οποίο θεωρείται από πολλά think tanks το top θέμα που επηρεάζει τις διεθνείς εξελίξεις αυτή τη στιγμή
• 15:49

  Η εποχή της απολικότητας και η νέα ισορροπία δυνάμεων

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Στην εκπομπή της Τετάρτης θα ασχοληθούμε με το πώς διαμορφώνεται το νέο παγκόσμιο σύστημα και οι ισορροπίες των δυνάμεων
  
  - μήπως περνάμε σε ένα σύστημα απολιτικότητας και όχι μονοπολικότητας, όπως περιγράφει και ο R. Haas στο τελευταίο τεύχος του Foreign Affairs?
  - Ποια η θέση των ΗΠΑ (σε περίπτωση μάλιστα που εκλεγεί ο Ομπάμα), της Ρωσίας (με το νέο δίδυμο Πούτιν-Μεντβέντεφ στην εξουσία), της Κίνας (με το απίστευτο οικονομικό θαύμα, που πολλοί όμως αμφισβητούν) αλλά και της ΕΕ (που μετά την απόρριψη της ευρωπαϊκής μεταρρυθμιστικής συνθήκης από την Ιρλανδία βρίσκεται ενώπιον μιας νέας κρίσης ταυτότητας;)
  -Ειδικά ως προς την Κίνα παρατηρούμε ένα έντονο ενδιαφέρον και των διεθνών ΜΜΕ. Είναι χαρακτηριστικό ότι εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου BBC, CNN, αλλά και άλλα δίκτυα παρουσίασαν εκτενή αφιερώματα στη σύγχρονη Κίνα τα οποία εστίαζαν ιδιαίτερα και στο θέμα της παραβίασης των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Το είδαμε εξάλλου έντονα και στις εικόνες που διαδραματίζονταν σε πολλές πόλεις τους προηγούμενους μήνες κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της ολυμπιακής φλόγας με τους ακτιβιστές για το Θιβέτ.
  Στην εκπομπή θα προσπαθήσουμε να θίξουμε και αυτή τη διάσταση με αφορμή μια ομάδα της Θεσσαλονίκης που ασχολείται με το Φαλούν Γκονγκ, την οποία και θα παρουσιάσουμε.
  - Τέλος θα ασχοληθούμε και με το θέμα του Ιράν το οποίο θεωρείται από πολλά think tanks το top θέμα που επηρεάζει τις διεθνείς εξελίξεις αυτή τη στιγμή
• June 29, 2008
• 14:28

  Η εποχή της α-πολικότητας

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Αναφέρθηκε και στην προηγούμενη εκπομπή το νέο διεθνές πολιτικό σύστημα που αναδύεται, το οποίο, σύμφωνα με τον R. Haas, πρόεδρο του αμερικανικού συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων, είναι α-πολικό.
  
  Η μονοπολικότητα των ΗΠΑ έχει τελειώσει. Οι διεθνείς σχέσεις στον 21ο αιώνα θα ορίζονται από την α-πολικότητα. Η δύναμη θα διαχέεται παρά θα συγκεντρώνεται και η επιρροή των εθνικών κρατών θα περιορίζεται, την ώρα που θα αυξάνεται αυτή των μη κρατικών παικτών, ισχυρίζεται ο Haas. Παραθέτουμε τα κυριότερα σημεία του άρθρου του που δημοσιεύτηκε στο προηγούμενο τεύχος του περιοδικού Foreign Affairs. Μπορείτε να το βρείτε στην ηλεκτρονική διεύθυνση:
  [www.foreignaffairs.org]
  
  
  Ο κόσμος δεν θα κυριαρχείται από ένα ή δύο ή περισσότερα κράτη, αλλά μάλλον από δεκάδες παίκτες που θα έχουν και θα εξασκούν εξουσία ποικίλων ειδών. Αυτό αποτελεί μια «τεκτονική» αλλαγή σε σχέση με το παρελθόν.
  
  Τα τελευταία 50 χρόνια, μετά τους δύο πολέμους και άλλες μικρότερες συρράξεις, προέκυψε ένα διπολικό σύστημα, έπειτα, με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης η διπολικότητα έδωσε τη θέση της στη μονοπολικότητα- ένα διεθνές σύστημα που κυριαρχείται από μία δύναμη, εν προκειμένω τις ΗΠΑ. Αλλά σήμερα με τη διάχυση της εξουσίας και την ανάδυση της απολικότητας εγείρονται πολυάριθμα σημαντικά ερωτήματα.
  
  Πώς διαφοροποιείται η απολικότητα από τις υπόλοιπες μορφές διεθνούς τάξης; Πώς και γιατί υλοποιήθηκε; Ποιες είναι οι πιθανές της συνέπειες; Και πώς θα μπορούσαν να ανταποκριθούν οι ΗΠΑ;
  
  
  Νεότερη διεθνής τάξη
  Σε αντίθεση με την πολυπολικότητα- που περιλαμβάνει αρκετούς διακριτούς πόλους ή συγκεντρωμένες εξουσίες- ένα απολικό διεθνές σύστημα χαρακτηρίζεται από πολυάριθμα κέντρα με αξιόλογη εξουσία.
  
  Σε ένα πολυπολικό σύστημα καμία δύναμη δεν κυριαρχεί. Διαφορετικά το σύστημα μετατρέπεται σε μονοπολικό. Ούτε η συγκέντρωση εξουσίας περιστρέφεται γύρω από δύο πόλους, διαφορετικά το σύστημα καθίσταται διπολικό. Τα πολυπολικά συστήματα μπορούν να είναι συνεταιριστικά, να έχουν δηλαδή τη μορφή μιας ομάδας δυνάμεων, στην οποία οι μεγάλες δυνάμεις συνεργάζονται για τη θέσπιση των κανόνων του παιχνιδιού και επιβάλλουν την πειθαρχία σε όσους τους παραβιάζουν. Μπορούν επίσης να είναι πιο ανταγωνιστικά, περιστρεφόμενα γύρω από μια ισορροπία δυνάμεων ή αντιμαχόμενα όταν η ισορροπία διαταράσσεται.
  
  Εκ πρώτης όψεως ο κόσμος σήμερα μπορεί να φαίνεται πολυπολικός. Οι μεγάλες δυνάμεις, Κίνα, ΕΕ, Ινδία, Ιαπωνία, Ρωσία και ΗΠΑ κατοικούνται από το μεγαλύτερο από το μισό του πληθυσμού της γης, παράγουν το 75% του παγκόσμιου ΑΕΠ και οι δαπάνες τους αντιστοιχούν στο 80% των παγκόσμιων δαπανών για την άμυνα. Τα φαινόμενα ωστόσο απατούν. Ο κόσμος σήμερα διαφέρει σε ένα βασικό στοιχείο από τον κλασικό ορισμό της πολυπολικότητας. Υπάρχουν πολύ περισσότεροι πόλοι εξουσίας και κάποιοι από αυτούς τους πόλους δεν είναι εθνικά κράτη. Πραγματικά, ένα από τα κυρίαρχα στοιχεία του σύγχρονου διεθνούς συστήματος είναι ότι τα εθνικά κράτη έχουν χάσει το μονοπώλιό τους στην εξυουσία και σε κάποια πεδία την εξέχουσα θέση τους. Τα κράτη δέχονται προκλήσεις άνωθεν, από περιφερειακούς και διεθνείς οργανισμούς. Κι από κάτω, από ένοπλες ομάδες. Και παράπλευρα, από ποικίλες ΜΚΟ και επιχειρήσεις. Η δύναμη βρίσκεται πλέον σε πολλά χέρια και σε πολλά μέρη.
  
  Κοντά στις έξι μεγάλες παγκόσμιες δυνάμεις, υπάρχουν και πολλές περιφερειακές: Βραζιλία, Αργεντινή, Χιλή, Μεξικό και Βενεζουέλα στη Λατινική Αμερική. Νιγηρία, Ν. Αφρική στην Αφρική. Αίγυπτος, Ιράν, Ισραήλ και Σαουδική Αραβία στη Μέση Ανατολή. Πακιστάν στη Νότια Ασία. Αυστραλία, Ινδονησία και Ν. Κορέα στην ανατολική Ασία και Ωκεανία. Αρκετοί οργανισμοί θα μπορούσαν να βρίσκονται στη λίστα των κέντρων εξουσίας, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνονται διεθνείς (ΔΝΤ, ΟΗΕ, Παγκόσμια Τράπεζα) και περιφερειακοί (Αφρικανική Ένωση, Αραβικός Σύνδεσμος, Ένωση των Κρατών ΝΑ Ασίας, ΕΕ, Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών, Ένωση για την Περιφερειακή Συνεργασία Κρατών ΝΑ Ασίας), αλλά και οι λειτουργικοί (Διεθνής Υπρεσία Ατομικής Ενέργειας, ΟΠΕΚ, Οργανισμός Συνεργασίας Σαγκάης, Π.Ο.Υ.). Με τον ίδιο τρόπο θα μπορούσαν να λειτουργήσουν και κράτη εντός εθνικών κρατών, όπως η Καλιφόρνια και το Uttar Pradesh στην Ινδία, αλλά και πόλεις, όπως η Νέα Υόρκη, το Σάο Πάολο και η Σαγκάη. Έπειτα υπάρχουν οι μεγάλες διεθνείς εταιρίες, μεταξύ των οποίων και αυτές που κυριαρχούν στους χώρους της ενέργειας, της οικονομίας και των κατασκευών. Άλλες οντότητες που δικαιωματικά πρέπει να συμπεριληφθούν θα μπορούσαν να είναι τα διεθνή ΜΜΕ (αλ Τζαζίρα, BBC, CNN), οι ένοπλες οργανώσεις (Χαμάς, Χεζμπολάχ, Στρατός Μαχντί, Ταλιμπάν), τα πολιτικά κόμματα, οι θρησκευτικοί οργανισμοί, τα κινήματα, οι τρομοκρατικές οργανώσεις (αλ Κάιντα), τα καρτέλ των ναρκωτικών, οι ΜΚΟ (Το ίδρυμα Μπιλ και Μελίντα Γκέιτς, οι Γιατροί χωρίς Σύνορα, η Greenpeace). Ο σύγχρονος κόσμος χαρακτηρίζεται από μια δύναμη που αυξητικά διαχέεται, δεν συγκεντρώνεται.
  
  Σε αυτό τον κόσμο οι ΗΠΑ είναι και θα παραμείνουν για καιρό ο μεγαλύτερος συσσωρευτής εξουσίας. Δαπανούν περισσότερα από 500 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως στον στρατό τους και περισσότερα από 700 δισ. δολάρια στις επιχειρήσεις τους στο Αφγανιστάν και το Ιράκ και επαίρονται ότι οι χερσαίες, εναέριες και θαλάσσιες δυνάμεις τους είναι οι πιο ικανές στον κόσμο. Η οικονομία τους με ΑΕΠ που φτάνει τα 14 τρισ. δολάρια είναι η μεγαλύτερη. Οι ΗΠΑ είναι επίσης η μεγαλύτερη πηγή πολιτισμού (μέσω του κινηματογράφου και της τηλεόρασης), πληροφορίας και καινοτομίας. Αλλά η πραγματικότητα της αμερικανικής δύναμης δεν θα πρέπει να καλύπτει τη σχετική πτώση που σημειώνουν οι ΗΠΑ σε επιρροή και ανεξαρτησία.
  Το αμερικανικό μερίδιο στις παγκόσμιες εισαγωγές είναι ήδη κάτω από 15%. Παρόλο που το αμερικανικό ΑΕΠ αντιστοιχεί στο 25% του συνολικού παγκόσμιου ΑΕΠ, αυτό το ποσοστό είναι σίγουρο ότι θα μειωθεί με την πάροδο του χρόνου, δεδομένου του πραγματικού και προγραμματιζόμενου διαφορικού μεταξύ του ρυθμού ανάπτυξης των ΗΠΑ και αυτού των ασιατικών γιγάντων και πολλών άλλων χωρών, μεγάλος αριθμός των οποίων αναπτύσσονται με ρυθμό δυο και τρεις φορές μεγαλύτερο από αυτόν των ΗΠΑ. (...)
  
  Η άνοδος των κυρίαρχων κεφαλαίων πλούτου σε χώρες όπως η Κίνα, το Κουβέιτ, η Ρωσία, η Σαουδική Αραβία, και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα είναι άλλος ένας παράγοντας. Αυτές οι κυβερνητικά ελεγχόμενες πηγές πλούτου, συνήθως αποτέλεσμα εξαγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου, φτάνουν σήμερα συνολικά τα 3 τρισ. δολάρια. Αυξάνονται σε ρυθμό του ενός τρισ. ετησίως και αποτελούν μια αυξανόμενα σημαντική πηγή ρευστότητας για τις αμερικανικές εταιρίες. Οι υψηλές τιμές του πετρελαίου, που τροφοδοτούνται και από την αυξημένη ζήτηση σε Κίνα και Ινδία ήρθαν για να μείνουν για κάποιο χρονικό διάστημα, γεγονός που σημαίνεί ότι το μέγεθος και η σημασία αυτών των κεφαλαίων θα συνεχίσουν να αυξάνονται.
  
  (...)
  
  Η αμερικανική πρωτοκαθεδρία απειλείται και σε άλλους τομείς, όπως η στρατιωτική αποτελεσματικότητα και η διπλωματία. Τα μέτρα για τις στρατιωτικές δαπάνες δεν είναι τα ίδια με τα μέτρα στρατιωτικής αποτελεσματικότητας. Οι επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου απέδειξαν πώς μια μικρή επένδυση εκ μέρους των τρομοκρατών μπορεί να προκαλέσει άνθρώπινη και φυσική καταστροφή ανυπολόγιστου μεγέθους. Πολλά από τα πιο ακριβά κομμάτια του σύγχρονου στρατιωτικού εξοπλισμού δεν είναι ιδιαίτερα χρήσιμα στις σύγχρονες συγκρούσεις, στις οποίες τα παραδοσιακά πεδία μαχών αντικαθίστανται από αστικές ζώνες ένοπλης δράσης. Σε τέτοια περιβάλλοντα, πολυάριθμοι ελαφρα οπλισμένοι στρατιώτες μπορούν να αποδειχτούν πολύ πιο αποτελεσματικοί από λίγους υψηλά εκπαιδευμένους και καλύτερα οπλισμένους αμερικανούς στρατιώτες.
  
  Η δύναμη και η επιρροή τείνουν να συνδέονται ολοένα και λιγότερο στην εποχή της απολικότητας. Οι αμερικανικές προτροπές προς τρίτους για μεταρρυθμίσεις θα τείνουν ολοένα και περισσότερο να μην εισακούονται, τα αμερικανικά προγράμματα βοήθειας θα πουλάνε λιγότερο και οι εξ Αμερικής επιβαλλόμενες κυρώσεις θα έχουν ολοένα και μικρότερο αποτέλεσμα. Εξάλου, η Κίνα αποδείχτηκε ότι είναι η χώρα που μπορεί να επηρεάσει καλύτερα από όλους τη Β. Κορέα στο θέμα του πυρηνικού της προγράμματος. Η δυνατότητα πίεσης της Ουάσιγκτον στην Τεχεράνη ενισχύθηκε από τη συμμετοχή αρκετών δυτικών ευρωπαϊκών κρατών και αποδυναμώθηκε από την απροθυμία της Κίνας και της Ρωσίας να επιβληθούν κυρώσεις στο Ιράν. Τόσο το Πεκίνο όσο και η Μόσχα διέλυσαν τις διεθνείς προσπάθειες για άσκηση πιέσεων στην κυβέρνηση του Σουδάν προκειμένου να λήξει ο πόλεμος στο Νταρφούρ. Το Πακιστάν από την άλλη έχει επανειλημμένα δείξει τη δυνατότητά του να αντιστέκεται στις αμερικανικές προσκλήσεις, όπως και το Ιράν, η Β. Κορέα, η Βενεζουέλα και η Ζιμπάμπουε.
  
  (...)
  
  ΑΝΤΙΟ ΣΤΗ ΜΟΝΟΠΟΛΙΚΟΤΗΤΑ
  
  (...)
  
  Αν και ο αντι-αμερικανισμός είναι διαδεδομένος, καμία μεγάλη δύναμη ή ομάδα δυνάμεων δεν έχουν εμφανιστεί ως αντίπαλο δέος στις ΗΠΑ. Εν μέρει, αυτό αποδίδεται στη διαφορά μεταξύ της δύναμης των ΗΠΑ και αυτής των δυνάμει ανταγωνιστών της, που είναι ιδιαίτερα μεγάλη. Συν τω χρόνω, χώρες όπως η Κίνα μπορεί να διαθέτουν εθνικό ΑΕΠ συγκρίσιμο με αυτό των ΗΠΑ. Αλλά στην περίπτωση της Κίνας, μεγάλο μέρος του πλούτου θα απορροφάται απαραιτήτως για την τροφοδότηση του τεράστιου πληθυσμού της (μεγάλο μέρος του οποίου παραμένει φτωχό) και δεν θα διατίθεται για τη χρηματοδότηση στρατιωτικής ανάπτυξης και την ανάληψη εξωτερικών δράσεων. Η διατήρηση της πολιτικής σταθερότητας σε περιόδους τέτοιας δυναμικής, αλλά άνισης ανάπτυξης, δεν θα είναι εύκολη. Η Ινδία αντιμετωπίζει πολλές τέτοιου είδους δημογραφικές προκλήσεις και παρεμποδίζεται επιπλέον από την τεράστια γραφειοκρατία της και τις ελάχιστες υποδομές της. Το ΑΕΠ της ΕΕ είναι τώρα μεγαλύτερο από αυτό των ΗΠΑ, αλλά η ΕΕ δεν λειτουργεί ως ένα ενιαίο εθνικό κράτος, ούτε είναι σε θέση ούτε και δείχνει ότι θα είναι σε θέση να δρα με τη δυναμική των ιστορικά μεγάλων δυνάμεων. Η Ιαπωνία από την πλευρά της έχει μειούμενο και γηράσκοντα πληθυσμό και της λείπει η πολιτική κουλτούρα προκειμένου να παίξει το ρόλο μιας μεγάλης δύναμης. Η Ρωσία μπορεί να προσιδιάζει περισσότερο, αλλά εξακολουθεί να έχει μια σε μεγάλο βαθμό cash crop οικονομία (οικονομία εισαγωγής νέων σπόρων) και δυσκολεύεται περισσότερο από τον μειούμενο πληθυσμό της και τις εσωτερικές προκλήσεις στη συνοχή της.
  
  Το γεγονός ότι η κλασική μεγάλη δύναμη ως αντίπαλος δεν έχει εμφανιστεί ακόμη και είναι αμφίβολο αν θα εμφανιστεί σύντομα είναι αποτέλεσμα εν μέρει και της συμπεριφοράς των ΗΠΑ, που δεν έχει προκαλέσει μια τέτοια ανταπάντηση. Με αυτό δεν θέλουμε να πούμε ότι οι ΗΠΑ υπό την ηγεσία του Τζ. Μπους δεν αποξένωσε άλλα κράτη. Σίγουρα το έκανε. Αλλά δεν λειτούργησε στο μεγαλύτερο μέρος με έναν τρόπο που θα οδηγούσε άλλα κράτη να συμπεράνουν ότι οι ΗΠΑ αποτελούν απειλή για τα ζωτικά εθνικά τους συμφέροντα. Υπάρχουν αμφιβολίες για τη σοφία και τη νομιμότητα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, αλλά οδήγησαν περισσότερο σε καταγγελία (και απουσία συνεργασίας), παρά σε αντίσταση.
  
  Ένα επιπλέον εμπόδιο στην ανάδυση αντίπαλων μεγάλων δυνάμεων είναι ότι πολλές από τις υπόλοιπες μεγάλες δυνάμεις εξαρτώνται από το διεθνές σύστημα για την οικονομική τους ανάπτυξη και την πολιτική σταθερότητα. Δεν θέλουν λοιπόν να ανατρέψουν μια τάξη πραγμάτων που εξυπηρετεί τα εθνικά τους συμφέροντα. Αυτά τα συμφέροντα σχετίζονται με τη διασυνοριακή ροή αγαθών, υπηρεσιών, ατόμων, ενέργειας, επενδύσεων και τεχνολογίας- ροή στην οποία οι ΗΠΑ παίζουν κεντρικό ρόλο. Η αφομοίωση στο σύγχρονο κόσμο ρίχνει τον ανταγωνισμό και τη διαμάχη των μεγάλων δυνάμεων.
  
  Παρόλο όμως που δεν εμφανίστηκαν μεγάλες δυνάμεις αντίπαλοι, η μονοπολικότητα τελείωσε. Τρεις εξηγήσεις υπάρχουν γι'αυτό. Η πρώτη είναι ιστορική. Τα κράτη αναπτύσσονται. Βελτιώνονται στην ανάπτυξη ανθρώπινων, οικονομικών και τεχνολογικών πόρων που οδηγούν στην παραγωγικότητα και την ευημερία. Το ίδιο και οι φορείς και οι υπόλοιποι οργανισμοί. Η άνοδος αυτών των νέων δυνάμεων δεν μπορεί να σταματήσει. Αποτέλεσμα ένας ακόμη μεγαλύτερος αριθμός παικτών που είναι σε θέση να ασκήσουν επιρροή περιφερειακά ή διεθνώς.
  
  Μια δεύτερη εξήγηση είναι η αμερικανική πολιτική. Τόσο με αυτά που έκαναν όσο και με αυτά που δεν κατάφεραν να κάνουν οι ΗΠΑ επιτάχυναν την ανάδυση εναλλακτικών κέντρων εξουσίας στον κόσμο και αποδυνάμωσαν την ίδια τους τη θέση ως προς αυτά. Η αμερικανική ενεργειακή πολιτική (ή η απουσία της) αποτελεί τον κινητήριο μοχλό πίσω από το τέλος της μονοπολικότητας. Από την εποχή των πρώτων πετρελαϊκών κρίσεων στη δεκαετία του '70, η αμερικανική κατανάλωση πετρελαίου αυξήθηκε κατά περίπου 20% και, το ακόμη πιο σημαντικό, τα αμερικανικά πετρελαϊκά προϊόντα διπλασιάστηκαν σε αριθμό και σχεδόν διπλασιάστηκε και το ποσοστό κατανάλωσής τους. Αυτή η αύξηση στη ζήτηση για ξένο πετρέλαιο βοήθησε στην αύξηση της παγκόσμιας τιμής του πετρελαίου από σχεδόν 20 δολάρια το βαρέλι στα 100 δολάρια μέσα σε λιγότερο από μια δεκαετία. Αποτέλεσμα αυτού είναι η τεράστια μεταφορά πλούτου και επιρροής σε αυτά τα κράτη που διαθέτουν αποθέματα ενέργειας. Με λίγα λόγια, η αμερικανική ενεργειακή πολιτική βοήθησε στο να αναδειχτούν οι παραγωγοί πετρελαίου και αερίου σε μεγάλα κέντρα εξουσίας.
  
  Και η αμερικανική οικονομική πολιτική έπαιξε επίσης ένα ρόλο. Ο πρόεδρος Τζόνσον επικρίθηκε για τον πόλεμο στο Βιετνάμ και την παράλληλη αύξηση των εσωτερικών δαπανών. Ο πρόεδρος Μπους διεξήγε δαπανηρούς πολέμους στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, επέτρεψε την αύξηση των δαπανών ετήσιο ρυθμό αύξηση 8% και έκοψε τους φόρους. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα η οικονομική κατάσταση των ΗΠΑ να σημειώσει πτώση από ένα πλεόνασμα που ξεπερνούσε τα 100 δισ. δολάρια το 2001 σε ενα έλλειμμα που έφτασε το 2007 τα 250 δισ. δολάρια. (....)
  
  Ο πόλεμος στο Ιράκ συνέβαλε επίσης στην ανατροπή της θέσης των ΗΠΑ στον κόσμο. Αποδείχτηκε ότι ήταν μια δαπανηρή επιλογή πολέμου, στρατιωτικά, οικονομικά, διπλωματικά, όπως και ανθρωπιστικά. Πριν χρόνια ο ιστορικός Paul Kennedy υπογράμμιζε τη θέση του περί της "ηγεμονικής υπερέκτασης" (imperial overstretch), που θεωρούσε ως δεδομένο το ότι οι ΗΠΑ τελικά θα έχαναν την υπερκυριαρχία τους, όπως οι υπόλοιπες μεγάλες δυνάμεις στο παρελθόν. Η θεωρία του Κένεντι βρήκε σχεδόν αμέσως εφαρμογή στην περίπτωση της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά και οι ΗΠΑ, παρά τους διορθωτικούς μηχανισμούς και το δυναμισμό τους, δεν έχουν αποδειχτεί άτρωτες. Δεν είναι μόνο το ότι θα χρειαστεί μια δεκαετία για να συνέλθει ο αμερικανικός στρατός από το Ιράκ. Είναι ότι οι ΗΠΑ στερούνται ικανών στρατιωτικών πόρων για να συνεχίσουν να κάνουν αυτό που κάνουν στο Ιράκ, πολύ περισσότερο δε να μπουν και σε άλλους νέους μπελάδες οπουδήποτε αλλού.
  
  Τέλος, ο σημερινός απολικός κόσμος δεν αποτελεί αποτέλεσμα μόνο της ανόδου άλλων κρατών και οργανισμών ούτε των αποτυχιών και των απερισκεψιών της αμερικανικής πολιτικής. Είναι επίσης μια αναπόφευκτη συνέπεια της παγκοσμιοποίησης. Η παγκοσμιοποίηση αύξησε το μέγεθος, την ταχύτητα και σημασία της διασυνοριακής ορής σχεδόν του οτιδήποτε, από ναρκωτικά, email και προϊόντα μέχρ ανθρώπους, τηλεόραση, ραδιοφωνικά σήματα, ιούς (εικονικούς και πραγματικούς) κα όπλα.
  
  Η παγκοσμιοποίηση επιβάλλει την απολικότητα με δύο κύριους τρόπους. Πρώτα απ' όλα, πολλές διασυνοριακές διακινήσεις γίνεται εκτός του ελέγχου των κυβερνήσεων και χωρίς αυτές να τις γνωρίζουν. Αποτέλεσμα, η παγκοσμιοποίηση διασπά την επιρροή των μεγάλων δυνάμεων. Κατά δεύτερο λόγο, αυτές οι ίδιες διακινήσεις συχνά ενισχύσουν τις δυνατότητες των μη κρατικών παικτών όπως τους εξαγωγείς ενέργειας (που βιώνουν μια δραματική αύξηση στον πλούτο, ο οποίος μεταφέρεται από τους ειαγωγείς), των τρομοκρατικών πόρων και του παγκόσμιου συστήματος διακίνησης ανθρώπων, των διεφθαρμένων κρατών (που μπορούν να εκμεταλλεύονται τη μαύρη και γκρίζα αγορά), την περιουσία 500 εταιριών (που γρήγορα μετακινούν προσωπικό και επενδύσεις). Γίνεται ολοένα και πιο φανερό ότι το να είσαι το ισχυρότερο κράτος δε σημαίνει πλέον ότι έχεις ένα σχεδόν μονοπώλιο στην εξουσία. Είναι πιο εύκολο από ποτέ για τα άτομα και τις ομάδες να συγκεντρώσουν και να εξασκήσουν ουσιαστική δύναμη.
  
  ΑΠΟΛΙΚΗ ΑΤΑΞΙΑ
  
  Στο σημείο αυτό ο Haas αναλύει τις συνέπειες της απολικότητας. Παραθέτουμε συνοπτικά τις κυριότερες.
  
  (.....)
  
  - Ο απολικός κόσμος θα έχει κυρίως αρνητικές συνέπειες γαι τις ΗΠΑ και για το μεγαλύτερο μέρος του υπόλοιπου κόσμου. Θα κάνει ακόμη πιο δύσκολο για την Ουάσιγκτον το να ηγείται σε περιπτώσεις που επιζητεί να προαγάγει συλλογικές αντιδράσεις σε περιφερειακές και παγκόσμιες προκλήσεις.
  
  - Θα αυξήσει επίσης τον αριθμό των απειλών και τις αδυναμίες που αντιμετωπίζουν χώρες όπως οι ΗΠΑ. Αυτές οι απειλές θα προέρχονται από διεφθαρμένα κράταη, τρομοκρατικές ομάδες, παραγωγούς ενέργειας που επιλέγουν να μειώσουν την παραγωγή τους ή κεντρικές τράπεζες των οποίων οι ενέργειες ή η απουσία ενεργειών μπορεί να δημιουργήσει συνθήκες που επηρεάζουν το ρόλο και τη δύναμη του αμερικανικού δολαρίου.
  Για παράδειγμα το Ιράν. Η προσπάθειά του να γίνει πυρηνική δύναμη είναι αποτέλεσμα της απολικότητας. Χάρη στην αύξηση των τιμών του πετρελαίου έχει μετατραπεί σε έναν ακόμη σημαντικό φορέα συγκέντρωσης εξουσίας, που μπορεί να σκήσει επιρροή στο Ιράκ, το Λίβανο, τη Συρία, τα παλαιστινιακά εδάφη και στους κόλπους του ΟΠΕΚ. Διαθέτει πολλές τεχνολογικές και οικονομικές υποδομές και πολυάριθμες αγορές εξαιτίας των ενεργειακών εξαγωγών του. Και εξαιτίας της απολικότητας οι ΗΠΑ δεν μπορούν μόνες τους να διαχειριστούν το Ιράν. Περισσότερο θα λέγαμε, η Ουάσιγκτον εξαρτάται από το αν οι άλλοι στηρίζουν τις πολιτικές και οικονομικές κυρώσεις ή μπλοκάρουν την πρόσβαση της Τεχεράνης σε πυρηνική τεχνολογία και υλικά. H απολικότητα γεννά την απολικότητα.
  
  - οι ΗΠΑ μπορούν και πρέπει να αναλάβουν δράση προκειμένου να περιορίσουν τις πιθανότητες να γίνει ο απολικός κόσμος εστία αποσταθεροποίησης. Αυτό δεν αποτελεί πρόσκληση για μονομερή δράση. Αποτελεί πρόσκληση προς τις ΗΠΑ να βάλουν σε τάξη το ίδιο τους το σπίτι. Η μονοπολικότητα αποτελεί στοιχείο του παρελθόντος, αλλά οι ΗΠΑ εξακολουθούν να διατηρούν περισσότερο από οποιονδήποτε παίκτη την ικανότητα να βελτιώνουν την ποιότητα του διεθνούς συστήματος. Το ερώτημα είναι αν θα συνεχίσουν να δ
  ιατηρούν αυτή την ικανότητα.
  
  - Η ενέργεια είναι το βασικότερο θέμα. Τα τωρινά επίπεδα της αμερικανικής κατανάλωσης και εισαγωγών προκαλούν την απολικότητα με το να τροφοδοτούν με μεγάλα οικονομικά κέρδη τους παραγωγούς πετρελαίου και αερίου. Η μείωση της κατανάλωσης θα μπορούσε να μειώσει την πίεση στις διεθνείς τιμές, να μειώσει την αμερικανική αδυναμία μπροστά στην εκμετάλλευση της αγοράς από τους παροχείς πετρελαίου και να μειώσει τηο ρυθμό της κλιματικής αλλαγής. Τα καλά νέα είναι ότι αυτό θα μπορούσε να γίνει χωρίς να πληγεί η αμερικανική οικονομία.
  
  - Η ενίσχυση της εσωτερικής ασφάλειας είναι επίσης ζωτική. Η τρομοκρατία, όπως η ασθένεια, δεν μπορεί να εκριζωθεί. Πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να αφομοιωθούν από τις κοινωνίες και που υιοθετούν στόχους που δεν μπορούν να υλοποιηθούν μέσα από την παραδοσιακή πολιτική. (...) Αυτό που χρειάζεται λοιπόν είναι βήματα προς μια κοινωνία πιο ελαστική, κάτι που απαιτεί επαρκή χρηματοδότηση και εκπαίδευση των αποκριτών έκτακτης ανάγκης και περισσότερο ευέλικτη και σταθερή υποδομή.
  
  - Η καταπολέμηση της τρομοκρατίας αποτελεί επίσης ζωτικό παράγοντα αν η απολική εποχή δεν μετατραπεί σε Μεσαίωνα. (....) Οι κυβερνήσεις πρέπει να βρουν τρόπους αφομοίωσης των αποξενωμένων νεαρών ανδρών και γυναικών στις κοινωνίες, κάτι που δεν μπορεί να επιτευχθεί αν απουσιάζουν οι οικονομικές και πολιτικές ευκαιρίες.
  Το εμπόριο μπορεί να αποτελέσει ένα ισχυρό όργανο αφομοίωσης.
  
  - Τέλος οι ΗΠΑ πρέπει να διευρύνουν την ικανότητά τους να εμποδίζουν την κρατική αποτυχία και να αντιμετωπίζουν τις συνέπειές της. Αυτό θα απαιτήσει τη δημιουργία και διατήρηση ενός μεγαλύτερου στρατού, με μεγαλύτερη δεινότητα στην αντιμετώπιση απειλών τύπου Αφγανιστάν και Ιράκ.
  
  Η ΟΧΙ-ΤΟΣΟ-ΜΟΝΗ ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗ
  
  Η πολυπολικότητα θα είναι ζωτική για την αντιμετώπιση του απολικού κόσμου. Για να επιτευχθεί όμως πρέπει να αναδομηθεί και να συμπεριλάβει περισσότερο άλλους παίκτες, παρά τις μεγάλες δυνάμεις. Συμβούλιο Ασφαλείας και G8 πρέπει να αναδομηθούν με τρόπο που να ανταποκρίνονται στον κόσμο του σήμερα και όχι στη μετά το Β ΠΠ εποχή.
  Η πολυπολικότητα θα πρέπει να είναι λιγότερο επίσημη και εκτενής, τουλάχιστον στα πρώτα της στάδια. Τα δίκτυα θα είναι απαραίτητα παράλληλα με τους οργανισμούς. Το να κάνεις τους πάντες να συμφωνούν με τα πάντα θα είναι ιδιαίτερα δύσκολο. Αντιθέτως οι ΗΠΑ θα πρέπει να λάβουν υπόψη τους την υπογραφή συμφωνιών με μικρότερες ομάδες και για πιο βραχυπρόθεσμους στόχους.
  
  - Η απολικότητα κάνει τη διπλωματία πιο περίπλοκη. Ένας απολικός κόσμος όχι μόνο εμπλέκει περισσότερους παίκτες, αλλά στερείται επίσης των περισσότερο προβλέψιμων σταθερών δομών και σχέσεων που τείνουν να προσδιορίζουν τους κόσμους της μονοπολικότητας, της διπολικότητας και πολυπολικότητας. Οι συμμαχίες ιδιαίτερα θα χάσουν μεγάλο μέρος της σημασίας τους, μόο και μόνο επειδή οι συμμαχίες απαιτούν πιο προβλέψιμες απειλές, στόχους, υποχρεώσεις, κάτι που σε έναν απολικό κόσμο δεν θα υπάρχει σε αφθονία. Οι σχέσεις θα γίνουν πιο επιλεκτικές και περιστασιακές. Θα είναι πιο δύσκολο να κατατάσσεις τις υπόλοιπες χώρες σε εχθρούς και φίλους. Θα συνεργάζονται σε ορισμένους τομείς και θα αντιστέκονται σε άλλους. (...) Οι ΗΠΑ δεν θα έχουν πλέον την πολυτέλεια του "Ή είστε μαζί μας ή εναντίον μας" στην εξωτερική τους πολιτική.
  
  Η απολικότητα θα είναι δύσκολη και επικίνδυνη. Αλλά η ενθάρρυνση ενός μεγαλύτερου βαθμού παγκόσμιας αφομοίωσης θα βοηθήσει στην προαγωγή της σταθερότητας. Η εγκαθίδρυση μιας ομάδας κυβερνήσεων και άλλων που δεσμεύονται για μια συνεργατική πολυπολικότητα θα μπορούσε να αποτέλεσει ένα σημαντικό βήμα προς τα εμπρός. Ονομάστε το "ενορχηστρωμένη απολικότητα". Δεν θα εξαλείψει την απολικότητα, αλλά θα μπορούσε να συμβάλει στη διαχείρισή της και να αυξήσει τις πιθανότητες το διεθνές σύστημα να μην χειροτερέψει και να μη συντριβεί.
  
• 14:28

  Η εποχή της α-πολικότητας

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Αναφέρθηκε και στην προηγούμενη εκπομπή το νέο διεθνές πολιτικό σύστημα που αναδύεται, το οποίο, σύμφωνα με τον R. Haas, πρόεδρο του αμερικανικού συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων, είναι α-πολικό.
  
  Η μονοπολικότητα των ΗΠΑ έχει τελειώσει. Οι διεθνείς σχέσεις στον 21ο αιώνα θα ορίζονται από την α-πολικότητα. Η δύναμη θα διαχέεται παρά θα συγκεντρώνεται και η επιρροή των εθνικών κρατών θα περιορίζεται, την ώρα που θα αυξάνεται αυτή των μη κρατικών παικτών, ισχυρίζεται ο Haas. Παραθέτουμε τα κυριότερα σημεία του άρθρου του που δημοσιεύτηκε στο προηγούμενο τεύχος του περιοδικού Foreign Affairs. Μπορείτε να το βρείτε στην ηλεκτρονική διεύθυνση:
  [www.foreignaffairs.org]
  
  
  Ο κόσμος δεν θα κυριαρχείται από ένα ή δύο ή περισσότερα κράτη, αλλά μάλλον από δεκάδες παίκτες που θα έχουν και θα εξασκούν εξουσία ποικίλων ειδών. Αυτό αποτελεί μια «τεκτονική» αλλαγή σε σχέση με το παρελθόν.
  
  Τα τελευταία 50 χρόνια, μετά τους δύο πολέμους και άλλες μικρότερες συρράξεις, προέκυψε ένα διπολικό σύστημα, έπειτα, με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης η διπολικότητα έδωσε τη θέση της στη μονοπολικότητα- ένα διεθνές σύστημα που κυριαρχείται από μία δύναμη, εν προκειμένω τις ΗΠΑ. Αλλά σήμερα με τη διάχυση της εξουσίας και την ανάδυση της απολικότητας εγείρονται πολυάριθμα σημαντικά ερωτήματα.
  
  Πώς διαφοροποιείται η απολικότητα από τις υπόλοιπες μορφές διεθνούς τάξης; Πώς και γιατί υλοποιήθηκε; Ποιες είναι οι πιθανές της συνέπειες; Και πώς θα μπορούσαν να ανταποκριθούν οι ΗΠΑ;
  
  
  Νεότερη διεθνής τάξη
  Σε αντίθεση με την πολυπολικότητα- που περιλαμβάνει αρκετούς διακριτούς πόλους ή συγκεντρωμένες εξουσίες- ένα απολικό διεθνές σύστημα χαρακτηρίζεται από πολυάριθμα κέντρα με αξιόλογη εξουσία.
  
  Σε ένα πολυπολικό σύστημα καμία δύναμη δεν κυριαρχεί. Διαφορετικά το σύστημα μετατρέπεται σε μονοπολικό. Ούτε η συγκέντρωση εξουσίας περιστρέφεται γύρω από δύο πόλους, διαφορετικά το σύστημα καθίσταται διπολικό. Τα πολυπολικά συστήματα μπορούν να είναι συνεταιριστικά, να έχουν δηλαδή τη μορφή μιας ομάδας δυνάμεων, στην οποία οι μεγάλες δυνάμεις συνεργάζονται για τη θέσπιση των κανόνων του παιχνιδιού και επιβάλλουν την πειθαρχία σε όσους τους παραβιάζουν. Μπορούν επίσης να είναι πιο ανταγωνιστικά, περιστρεφόμενα γύρω από μια ισορροπία δυνάμεων ή αντιμαχόμενα όταν η ισορροπία διαταράσσεται.
  
  Εκ πρώτης όψεως ο κόσμος σήμερα μπορεί να φαίνεται πολυπολικός. Οι μεγάλες δυνάμεις, Κίνα, ΕΕ, Ινδία, Ιαπωνία, Ρωσία και ΗΠΑ κατοικούνται από το μεγαλύτερο από το μισό του πληθυσμού της γης, παράγουν το 75% του παγκόσμιου ΑΕΠ και οι δαπάνες τους αντιστοιχούν στο 80% των παγκόσμιων δαπανών για την άμυνα. Τα φαινόμενα ωστόσο απατούν. Ο κόσμος σήμερα διαφέρει σε ένα βασικό στοιχείο από τον κλασικό ορισμό της πολυπολικότητας. Υπάρχουν πολύ περισσότεροι πόλοι εξουσίας και κάποιοι από αυτούς τους πόλους δεν είναι εθνικά κράτη. Πραγματικά, ένα από τα κυρίαρχα στοιχεία του σύγχρονου διεθνούς συστήματος είναι ότι τα εθνικά κράτη έχουν χάσει το μονοπώλιό τους στην εξυουσία και σε κάποια πεδία την εξέχουσα θέση τους. Τα κράτη δέχονται προκλήσεις άνωθεν, από περιφερειακούς και διεθνείς οργανισμούς. Κι από κάτω, από ένοπλες ομάδες. Και παράπλευρα, από ποικίλες ΜΚΟ και επιχειρήσεις. Η δύναμη βρίσκεται πλέον σε πολλά χέρια και σε πολλά μέρη.
  
  Κοντά στις έξι μεγάλες παγκόσμιες δυνάμεις, υπάρχουν και πολλές περιφερειακές: Βραζιλία, Αργεντινή, Χιλή, Μεξικό και Βενεζουέλα στη Λατινική Αμερική. Νιγηρία, Ν. Αφρική στην Αφρική. Αίγυπτος, Ιράν, Ισραήλ και Σαουδική Αραβία στη Μέση Ανατολή. Πακιστάν στη Νότια Ασία. Αυστραλία, Ινδονησία και Ν. Κορέα στην ανατολική Ασία και Ωκεανία. Αρκετοί οργανισμοί θα μπορούσαν να βρίσκονται στη λίστα των κέντρων εξουσίας, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνονται διεθνείς (ΔΝΤ, ΟΗΕ, Παγκόσμια Τράπεζα) και περιφερειακοί (Αφρικανική Ένωση, Αραβικός Σύνδεσμος, Ένωση των Κρατών ΝΑ Ασίας, ΕΕ, Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών, Ένωση για την Περιφερειακή Συνεργασία Κρατών ΝΑ Ασίας), αλλά και οι λειτουργικοί (Διεθνής Υπρεσία Ατομικής Ενέργειας, ΟΠΕΚ, Οργανισμός Συνεργασίας Σαγκάης, Π.Ο.Υ.). Με τον ίδιο τρόπο θα μπορούσαν να λειτουργήσουν και κράτη εντός εθνικών κρατών, όπως η Καλιφόρνια και το Uttar Pradesh στην Ινδία, αλλά και πόλεις, όπως η Νέα Υόρκη, το Σάο Πάολο και η Σαγκάη. Έπειτα υπάρχουν οι μεγάλες διεθνείς εταιρίες, μεταξύ των οποίων και αυτές που κυριαρχούν στους χώρους της ενέργειας, της οικονομίας και των κατασκευών. Άλλες οντότητες που δικαιωματικά πρέπει να συμπεριληφθούν θα μπορούσαν να είναι τα διεθνή ΜΜΕ (αλ Τζαζίρα, BBC, CNN), οι ένοπλες οργανώσεις (Χαμάς, Χεζμπολάχ, Στρατός Μαχντί, Ταλιμπάν), τα πολιτικά κόμματα, οι θρησκευτικοί οργανισμοί, τα κινήματα, οι τρομοκρατικές οργανώσεις (αλ Κάιντα), τα καρτέλ των ναρκωτικών, οι ΜΚΟ (Το ίδρυμα Μπιλ και Μελίντα Γκέιτς, οι Γιατροί χωρίς Σύνορα, η Greenpeace). Ο σύγχρονος κόσμος χαρακτηρίζεται από μια δύναμη που αυξητικά διαχέεται, δεν συγκεντρώνεται.
  
  Σε αυτό τον κόσμο οι ΗΠΑ είναι και θα παραμείνουν για καιρό ο μεγαλύτερος συσσωρευτής εξουσίας. Δαπανούν περισσότερα από 500 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως στον στρατό τους και περισσότερα από 700 δισ. δολάρια στις επιχειρήσεις τους στο Αφγανιστάν και το Ιράκ και επαίρονται ότι οι χερσαίες, εναέριες και θαλάσσιες δυνάμεις τους είναι οι πιο ικανές στον κόσμο. Η οικονομία τους με ΑΕΠ που φτάνει τα 14 τρισ. δολάρια είναι η μεγαλύτερη. Οι ΗΠΑ είναι επίσης η μεγαλύτερη πηγή πολιτισμού (μέσω του κινηματογράφου και της τηλεόρασης), πληροφορίας και καινοτομίας. Αλλά η πραγματικότητα της αμερικανικής δύναμης δεν θα πρέπει να καλύπτει τη σχετική πτώση που σημειώνουν οι ΗΠΑ σε επιρροή και ανεξαρτησία.
  Το αμερικανικό μερίδιο στις παγκόσμιες εισαγωγές είναι ήδη κάτω από 15%. Παρόλο που το αμερικανικό ΑΕΠ αντιστοιχεί στο 25% του συνολικού παγκόσμιου ΑΕΠ, αυτό το ποσοστό είναι σίγουρο ότι θα μειωθεί με την πάροδο του χρόνου, δεδομένου του πραγματικού και προγραμματιζόμενου διαφορικού μεταξύ του ρυθμού ανάπτυξης των ΗΠΑ και αυτού των ασιατικών γιγάντων και πολλών άλλων χωρών, μεγάλος αριθμός των οποίων αναπτύσσονται με ρυθμό δυο και τρεις φορές μεγαλύτερο από αυτόν των ΗΠΑ. (...)
  
  Η άνοδος των κυρίαρχων κεφαλαίων πλούτου σε χώρες όπως η Κίνα, το Κουβέιτ, η Ρωσία, η Σαουδική Αραβία, και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα είναι άλλος ένας παράγοντας. Αυτές οι κυβερνητικά ελεγχόμενες πηγές πλούτου, συνήθως αποτέλεσμα εξαγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου, φτάνουν σήμερα συνολικά τα 3 τρισ. δολάρια. Αυξάνονται σε ρυθμό του ενός τρισ. ετησίως και αποτελούν μια αυξανόμενα σημαντική πηγή ρευστότητας για τις αμερικανικές εταιρίες. Οι υψηλές τιμές του πετρελαίου, που τροφοδοτούνται και από την αυξημένη ζήτηση σε Κίνα και Ινδία ήρθαν για να μείνουν για κάποιο χρονικό διάστημα, γεγονός που σημαίνεί ότι το μέγεθος και η σημασία αυτών των κεφαλαίων θα συνεχίσουν να αυξάνονται.
  
  (...)
  
  Η αμερικανική πρωτοκαθεδρία απειλείται και σε άλλους τομείς, όπως η στρατιωτική αποτελεσματικότητα και η διπλωματία. Τα μέτρα για τις στρατιωτικές δαπάνες δεν είναι τα ίδια με τα μέτρα στρατιωτικής αποτελεσματικότητας. Οι επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου απέδειξαν πώς μια μικρή επένδυση εκ μέρους των τρομοκρατών μπορεί να προκαλέσει άνθρώπινη και φυσική καταστροφή ανυπολόγιστου μεγέθους. Πολλά από τα πιο ακριβά κομμάτια του σύγχρονου στρατιωτικού εξοπλισμού δεν είναι ιδιαίτερα χρήσιμα στις σύγχρονες συγκρούσεις, στις οποίες τα παραδοσιακά πεδία μαχών αντικαθίστανται από αστικές ζώνες ένοπλης δράσης. Σε τέτοια περιβάλλοντα, πολυάριθμοι ελαφρα οπλισμένοι στρατιώτες μπορούν να αποδειχτούν πολύ πιο αποτελεσματικοί από λίγους υψηλά εκπαιδευμένους και καλύτερα οπλισμένους αμερικανούς στρατιώτες.
  
  Η δύναμη και η επιρροή τείνουν να συνδέονται ολοένα και λιγότερο στην εποχή της απολικότητας. Οι αμερικανικές προτροπές προς τρίτους για μεταρρυθμίσεις θα τείνουν ολοένα και περισσότερο να μην εισακούονται, τα αμερικανικά προγράμματα βοήθειας θα πουλάνε λιγότερο και οι εξ Αμερικής επιβαλλόμενες κυρώσεις θα έχουν ολοένα και μικρότερο αποτέλεσμα. Εξάλου, η Κίνα αποδείχτηκε ότι είναι η χώρα που μπορεί να επηρεάσει καλύτερα από όλους τη Β. Κορέα στο θέμα του πυρηνικού της προγράμματος. Η δυνατότητα πίεσης της Ουάσιγκτον στην Τεχεράνη ενισχύθηκε από τη συμμετοχή αρκετών δυτικών ευρωπαϊκών κρατών και αποδυναμώθηκε από την απροθυμία της Κίνας και της Ρωσίας να επιβληθούν κυρώσεις στο Ιράν. Τόσο το Πεκίνο όσο και η Μόσχα διέλυσαν τις διεθνείς προσπάθειες για άσκηση πιέσεων στην κυβέρνηση του Σουδάν προκειμένου να λήξει ο πόλεμος στο Νταρφούρ. Το Πακιστάν από την άλλη έχει επανειλημμένα δείξει τη δυνατότητά του να αντιστέκεται στις αμερικανικές προσκλήσεις, όπως και το Ιράν, η Β. Κορέα, η Βενεζουέλα και η Ζιμπάμπουε.
  
  (...)
  
  ΑΝΤΙΟ ΣΤΗ ΜΟΝΟΠΟΛΙΚΟΤΗΤΑ
  
  (...)
  
  Αν και ο αντι-αμερικανισμός είναι διαδεδομένος, καμία μεγάλη δύναμη ή ομάδα δυνάμεων δεν έχουν εμφανιστεί ως αντίπαλο δέος στις ΗΠΑ. Εν μέρει, αυτό αποδίδεται στη διαφορά μεταξύ της δύναμης των ΗΠΑ και αυτής των δυνάμει ανταγωνιστών της, που είναι ιδιαίτερα μεγάλη. Συν τω χρόνω, χώρες όπως η Κίνα μπορεί να διαθέτουν εθνικό ΑΕΠ συγκρίσιμο με αυτό των ΗΠΑ. Αλλά στην περίπτωση της Κίνας, μεγάλο μέρος του πλούτου θα απορροφάται απαραιτήτως για την τροφοδότηση του τεράστιου πληθυσμού της (μεγάλο μέρος του οποίου παραμένει φτωχό) και δεν θα διατίθεται για τη χρηματοδότηση στρατιωτικής ανάπτυξης και την ανάληψη εξωτερικών δράσεων. Η διατήρηση της πολιτικής σταθερότητας σε περιόδους τέτοιας δυναμικής, αλλά άνισης ανάπτυξης, δεν θα είναι εύκολη. Η Ινδία αντιμετωπίζει πολλές τέτοιου είδους δημογραφικές προκλήσεις και παρεμποδίζεται επιπλέον από την τεράστια γραφειοκρατία της και τις ελάχιστες υποδομές της. Το ΑΕΠ της ΕΕ είναι τώρα μεγαλύτερο από αυτό των ΗΠΑ, αλλά η ΕΕ δεν λειτουργεί ως ένα ενιαίο εθνικό κράτος, ούτε είναι σε θέση ούτε και δείχνει ότι θα είναι σε θέση να δρα με τη δυναμική των ιστορικά μεγάλων δυνάμεων. Η Ιαπωνία από την πλευρά της έχει μειούμενο και γηράσκοντα πληθυσμό και της λείπει η πολιτική κουλτούρα προκειμένου να παίξει το ρόλο μιας μεγάλης δύναμης. Η Ρωσία μπορεί να προσιδιάζει περισσότερο, αλλά εξακολουθεί να έχει μια σε μεγάλο βαθμό cash crop οικονομία (οικονομία εισαγωγής νέων σπόρων) και δυσκολεύεται περισσότερο από τον μειούμενο πληθυσμό της και τις εσωτερικές προκλήσεις στη συνοχή της.
  
  Το γεγονός ότι η κλασική μεγάλη δύναμη ως αντίπαλος δεν έχει εμφανιστεί ακόμη και είναι αμφίβολο αν θα εμφανιστεί σύντομα είναι αποτέλεσμα εν μέρει και της συμπεριφοράς των ΗΠΑ, που δεν έχει προκαλέσει μια τέτοια ανταπάντηση. Με αυτό δεν θέλουμε να πούμε ότι οι ΗΠΑ υπό την ηγεσία του Τζ. Μπους δεν αποξένωσε άλλα κράτη. Σίγουρα το έκανε. Αλλά δεν λειτούργησε στο μεγαλύτερο μέρος με έναν τρόπο που θα οδηγούσε άλλα κράτη να συμπεράνουν ότι οι ΗΠΑ αποτελούν απειλή για τα ζωτικά εθνικά τους συμφέροντα. Υπάρχουν αμφιβολίες για τη σοφία και τη νομιμότητα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, αλλά οδήγησαν περισσότερο σε καταγγελία (και απουσία συνεργασίας), παρά σε αντίσταση.
  
  Ένα επιπλέον εμπόδιο στην ανάδυση αντίπαλων μεγάλων δυνάμεων είναι ότι πολλές από τις υπόλοιπες μεγάλες δυνάμεις εξαρτώνται από το διεθνές σύστημα για την οικονομική τους ανάπτυξη και την πολιτική σταθερότητα. Δεν θέλουν λοιπόν να ανατρέψουν μια τάξη πραγμάτων που εξυπηρετεί τα εθνικά τους συμφέροντα. Αυτά τα συμφέροντα σχετίζονται με τη διασυνοριακή ροή αγαθών, υπηρεσιών, ατόμων, ενέργειας, επενδύσεων και τεχνολογίας- ροή στην οποία οι ΗΠΑ παίζουν κεντρικό ρόλο. Η αφομοίωση στο σύγχρονο κόσμο ρίχνει τον ανταγωνισμό και τη διαμάχη των μεγάλων δυνάμεων.
  
  Παρόλο όμως που δεν εμφανίστηκαν μεγάλες δυνάμεις αντίπαλοι, η μονοπολικότητα τελείωσε. Τρεις εξηγήσεις υπάρχουν γι'αυτό. Η πρώτη είναι ιστορική. Τα κράτη αναπτύσσονται. Βελτιώνονται στην ανάπτυξη ανθρώπινων, οικονομικών και τεχνολογικών πόρων που οδηγούν στην παραγωγικότητα και την ευημερία. Το ίδιο και οι φορείς και οι υπόλοιποι οργανισμοί. Η άνοδος αυτών των νέων δυνάμεων δεν μπορεί να σταματήσει. Αποτέλεσμα ένας ακόμη μεγαλύτερος αριθμός παικτών που είναι σε θέση να ασκήσουν επιρροή περιφερειακά ή διεθνώς.
  
  Μια δεύτερη εξήγηση είναι η αμερικανική πολιτική. Τόσο με αυτά που έκαναν όσο και με αυτά που δεν κατάφεραν να κάνουν οι ΗΠΑ επιτάχυναν την ανάδυση εναλλακτικών κέντρων εξουσίας στον κόσμο και αποδυνάμωσαν την ίδια τους τη θέση ως προς αυτά. Η αμερικανική ενεργειακή πολιτική (ή η απουσία της) αποτελεί τον κινητήριο μοχλό πίσω από το τέλος της μονοπολικότητας. Από την εποχή των πρώτων πετρελαϊκών κρίσεων στη δεκαετία του '70, η αμερικανική κατανάλωση πετρελαίου αυξήθηκε κατά περίπου 20% και, το ακόμη πιο σημαντικό, τα αμερικανικά πετρελαϊκά προϊόντα διπλασιάστηκαν σε αριθμό και σχεδόν διπλασιάστηκε και το ποσοστό κατανάλωσής τους. Αυτή η αύξηση στη ζήτηση για ξένο πετρέλαιο βοήθησε στην αύξηση της παγκόσμιας τιμής του πετρελαίου από σχεδόν 20 δολάρια το βαρέλι στα 100 δολάρια μέσα σε λιγότερο από μια δεκαετία. Αποτέλεσμα αυτού είναι η τεράστια μεταφορά πλούτου και επιρροής σε αυτά τα κράτη που διαθέτουν αποθέματα ενέργειας. Με λίγα λόγια, η αμερικανική ενεργειακή πολιτική βοήθησε στο να αναδειχτούν οι παραγωγοί πετρελαίου και αερίου σε μεγάλα κέντρα εξουσίας.
  
  Και η αμερικανική οικονομική πολιτική έπαιξε επίσης ένα ρόλο. Ο πρόεδρος Τζόνσον επικρίθηκε για τον πόλεμο στο Βιετνάμ και την παράλληλη αύξηση των εσωτερικών δαπανών. Ο πρόεδρος Μπους διεξήγε δαπανηρούς πολέμους στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, επέτρεψε την αύξηση των δαπανών ετήσιο ρυθμό αύξηση 8% και έκοψε τους φόρους. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα η οικονομική κατάσταση των ΗΠΑ να σημειώσει πτώση από ένα πλεόνασμα που ξεπερνούσε τα 100 δισ. δολάρια το 2001 σε ενα έλλειμμα που έφτασε το 2007 τα 250 δισ. δολάρια. (....)
  
  Ο πόλεμος στο Ιράκ συνέβαλε επίσης στην ανατροπή της θέσης των ΗΠΑ στον κόσμο. Αποδείχτηκε ότι ήταν μια δαπανηρή επιλογή πολέμου, στρατιωτικά, οικονομικά, διπλωματικά, όπως και ανθρωπιστικά. Πριν χρόνια ο ιστορικός Paul Kennedy υπογράμμιζε τη θέση του περί της "ηγεμονικής υπερέκτασης" (imperial overstretch), που θεωρούσε ως δεδομένο το ότι οι ΗΠΑ τελικά θα έχαναν την υπερκυριαρχία τους, όπως οι υπόλοιπες μεγάλες δυνάμεις στο παρελθόν. Η θεωρία του Κένεντι βρήκε σχεδόν αμέσως εφαρμογή στην περίπτωση της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά και οι ΗΠΑ, παρά τους διορθωτικούς μηχανισμούς και το δυναμισμό τους, δεν έχουν αποδειχτεί άτρωτες. Δεν είναι μόνο το ότι θα χρειαστεί μια δεκαετία για να συνέλθει ο αμερικανικός στρατός από το Ιράκ. Είναι ότι οι ΗΠΑ στερούνται ικανών στρατιωτικών πόρων για να συνεχίσουν να κάνουν αυτό που κάνουν στο Ιράκ, πολύ περισσότερο δε να μπουν και σε άλλους νέους μπελάδες οπουδήποτε αλλού.
  
  Τέλος, ο σημερινός απολικός κόσμος δεν αποτελεί αποτέλεσμα μόνο της ανόδου άλλων κρατών και οργανισμών ούτε των αποτυχιών και των απερισκεψιών της αμερικανικής πολιτικής. Είναι επίσης μια αναπόφευκτη συνέπεια της παγκοσμιοποίησης. Η παγκοσμιοποίηση αύξησε το μέγεθος, την ταχύτητα και σημασία της διασυνοριακής ορής σχεδόν του οτιδήποτε, από ναρκωτικά, email και προϊόντα μέχρ ανθρώπους, τηλεόραση, ραδιοφωνικά σήματα, ιούς (εικονικούς και πραγματικούς) κα όπλα.
  
  Η παγκοσμιοποίηση επιβάλλει την απολικότητα με δύο κύριους τρόπους. Πρώτα απ' όλα, πολλές διασυνοριακές διακινήσεις γίνεται εκτός του ελέγχου των κυβερνήσεων και χωρίς αυτές να τις γνωρίζουν. Αποτέλεσμα, η παγκοσμιοποίηση διασπά την επιρροή των μεγάλων δυνάμεων. Κατά δεύτερο λόγο, αυτές οι ίδιες διακινήσεις συχνά ενισχύσουν τις δυνατότητες των μη κρατικών παικτών όπως τους εξαγωγείς ενέργειας (που βιώνουν μια δραματική αύξηση στον πλούτο, ο οποίος μεταφέρεται από τους ειαγωγείς), των τρομοκρατικών πόρων και του παγκόσμιου συστήματος διακίνησης ανθρώπων, των διεφθαρμένων κρατών (που μπορούν να εκμεταλλεύονται τη μαύρη και γκρίζα αγορά), την περιουσία 500 εταιριών (που γρήγορα μετακινούν προσωπικό και επενδύσεις). Γίνεται ολοένα και πιο φανερό ότι το να είσαι το ισχυρότερο κράτος δε σημαίνει πλέον ότι έχεις ένα σχεδόν μονοπώλιο στην εξουσία. Είναι πιο εύκολο από ποτέ για τα άτομα και τις ομάδες να συγκεντρώσουν και να εξασκήσουν ουσιαστική δύναμη.
  
  ΑΠΟΛΙΚΗ ΑΤΑΞΙΑ
  
  Στο σημείο αυτό ο Haas αναλύει τις συνέπειες της απολικότητας. Παραθέτουμε συνοπτικά τις κυριότερες.
  
  (.....)
  
  - Ο απολικός κόσμος θα έχει κυρίως αρνητικές συνέπειες γαι τις ΗΠΑ και για το μεγαλύτερο μέρος του υπόλοιπου κόσμου. Θα κάνει ακόμη πιο δύσκολο για την Ουάσιγκτον το να ηγείται σε περιπτώσεις που επιζητεί να προαγάγει συλλογικές αντιδράσεις σε περιφερειακές και παγκόσμιες προκλήσεις.
  
  - Θα αυξήσει επίσης τον αριθμό των απειλών και τις αδυναμίες που αντιμετωπίζουν χώρες όπως οι ΗΠΑ. Αυτές οι απειλές θα προέρχονται από διεφθαρμένα κράταη, τρομοκρατικές ομάδες, παραγωγούς ενέργειας που επιλέγουν να μειώσουν την παραγωγή τους ή κεντρικές τράπεζες των οποίων οι ενέργειες ή η απουσία ενεργειών μπορεί να δημιουργήσει συνθήκες που επηρεάζουν το ρόλο και τη δύναμη του αμερικανικού δολαρίου.
  Για παράδειγμα το Ιράν. Η προσπάθειά του να γίνει πυρηνική δύναμη είναι αποτέλεσμα της απολικότητας. Χάρη στην αύξηση των τιμών του πετρελαίου έχει μετατραπεί σε έναν ακόμη σημαντικό φορέα συγκέντρωσης εξουσίας, που μπορεί να σκήσει επιρροή στο Ιράκ, το Λίβανο, τη Συρία, τα παλαιστινιακά εδάφη και στους κόλπους του ΟΠΕΚ. Διαθέτει πολλές τεχνολογικές και οικονομικές υποδομές και πολυάριθμες αγορές εξαιτίας των ενεργειακών εξαγωγών του. Και εξαιτίας της απολικότητας οι ΗΠΑ δεν μπορούν μόνες τους να διαχειριστούν το Ιράν. Περισσότερο θα λέγαμε, η Ουάσιγκτον εξαρτάται από το αν οι άλλοι στηρίζουν τις πολιτικές και οικονομικές κυρώσεις ή μπλοκάρουν την πρόσβαση της Τεχεράνης σε πυρηνική τεχνολογία και υλικά. H απολικότητα γεννά την απολικότητα.
  
  - οι ΗΠΑ μπορούν και πρέπει να αναλάβουν δράση προκειμένου να περιορίσουν τις πιθανότητες να γίνει ο απολικός κόσμος εστία αποσταθεροποίησης. Αυτό δεν αποτελεί πρόσκληση για μονομερή δράση. Αποτελεί πρόσκληση προς τις ΗΠΑ να βάλουν σε τάξη το ίδιο τους το σπίτι. Η μονοπολικότητα αποτελεί στοιχείο του παρελθόντος, αλλά οι ΗΠΑ εξακολουθούν να διατηρούν περισσότερο από οποιονδήποτε παίκτη την ικανότητα να βελτιώνουν την ποιότητα του διεθνούς συστήματος. Το ερώτημα είναι αν θα συνεχίσουν να δ
  ιατηρούν αυτή την ικανότητα.
  
  - Η ενέργεια είναι το βασικότερο θέμα. Τα τωρινά επίπεδα της αμερικανικής κατανάλωσης και εισαγωγών προκαλούν την απολικότητα με το να τροφοδοτούν με μεγάλα οικονομικά κέρδη τους παραγωγούς πετρελαίου και αερίου. Η μείωση της κατανάλωσης θα μπορούσε να μειώσει την πίεση στις διεθνείς τιμές, να μειώσει την αμερικανική αδυναμία μπροστά στην εκμετάλλευση της αγοράς από τους παροχείς πετρελαίου και να μειώσει τηο ρυθμό της κλιματικής αλλαγής. Τα καλά νέα είναι ότι αυτό θα μπορούσε να γίνει χωρίς να πληγεί η αμερικανική οικονομία.
  
  - Η ενίσχυση της εσωτερικής ασφάλειας είναι επίσης ζωτική. Η τρομοκρατία, όπως η ασθένεια, δεν μπορεί να εκριζωθεί. Πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να αφομοιωθούν από τις κοινωνίες και που υιοθετούν στόχους που δεν μπορούν να υλοποιηθούν μέσα από την παραδοσιακή πολιτική. (...) Αυτό που χρειάζεται λοιπόν είναι βήματα προς μια κοινωνία πιο ελαστική, κάτι που απαιτεί επαρκή χρηματοδότηση και εκπαίδευση των αποκριτών έκτακτης ανάγκης και περισσότερο ευέλικτη και σταθερή υποδομή.
  
  - Η καταπολέμηση της τρομοκρατίας αποτελεί επίσης ζωτικό παράγοντα αν η απολική εποχή δεν μετατραπεί σε Μεσαίωνα. (....) Οι κυβερνήσεις πρέπει να βρουν τρόπους αφομοίωσης των αποξενωμένων νεαρών ανδρών και γυναικών στις κοινωνίες, κάτι που δεν μπορεί να επιτευχθεί αν απουσιάζουν οι οικονομικές και πολιτικές ευκαιρίες.
  Το εμπόριο μπορεί να αποτελέσει ένα ισχυρό όργανο αφομοίωσης.
  
  - Τέλος οι ΗΠΑ πρέπει να διευρύνουν την ικανότητά τους να εμποδίζουν την κρατική αποτυχία και να αντιμετωπίζουν τις συνέπειές της. Αυτό θα απαιτήσει τη δημιουργία και διατήρηση ενός μεγαλύτερου στρατού, με μεγαλύτερη δεινότητα στην αντιμετώπιση απειλών τύπου Αφγανιστάν και Ιράκ.
  
  Η ΟΧΙ-ΤΟΣΟ-ΜΟΝΗ ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗ
  
  Η πολυπολικότητα θα είναι ζωτική για την αντιμετώπιση του απολικού κόσμου. Για να επιτευχθεί όμως πρέπει να αναδομηθεί και να συμπεριλάβει περισσότερο άλλους παίκτες, παρά τις μεγάλες δυνάμεις. Συμβούλιο Ασφαλείας και G8 πρέπει να αναδομηθούν με τρόπο που να ανταποκρίνονται στον κόσμο του σήμερα και όχι στη μετά το Β ΠΠ εποχή.
  Η πολυπολικότητα θα πρέπει να είναι λιγότερο επίσημη και εκτενής, τουλάχιστον στα πρώτα της στάδια. Τα δίκτυα θα είναι απαραίτητα παράλληλα με τους οργανισμούς. Το να κάνεις τους πάντες να συμφωνούν με τα πάντα θα είναι ιδιαίτερα δύσκολο. Αντιθέτως οι ΗΠΑ θα πρέπει να λάβουν υπόψη τους την υπογραφή συμφωνιών με μικρότερες ομάδες και για πιο βραχυπρόθεσμους στόχους.
  
  - Η απολικότητα κάνει τη διπλωματία πιο περίπλοκη. Ένας απολικός κόσμος όχι μόνο εμπλέκει περισσότερους παίκτες, αλλά στερείται επίσης των περισσότερο προβλέψιμων σταθερών δομών και σχέσεων που τείνουν να προσδιορίζουν τους κόσμους της μονοπολικότητας, της διπολικότητας και πολυπολικότητας. Οι συμμαχίες ιδιαίτερα θα χάσουν μεγάλο μέρος της σημασίας τους, μόο και μόνο επειδή οι συμμαχίες απαιτούν πιο προβλέψιμες απειλές, στόχους, υποχρεώσεις, κάτι που σε έναν απολικό κόσμο δεν θα υπάρχει σε αφθονία. Οι σχέσεις θα γίνουν πιο επιλεκτικές και περιστασιακές. Θα είναι πιο δύσκολο να κατατάσσεις τις υπόλοιπες χώρες σε εχθρούς και φίλους. Θα συνεργάζονται σε ορισμένους τομείς και θα αντιστέκονται σε άλλους. (...) Οι ΗΠΑ δεν θα έχουν πλέον την πολυτέλεια του "Ή είστε μαζί μας ή εναντίον μας" στην εξωτερική τους πολιτική.
  
  Η απολικότητα θα είναι δύσκολη και επικίνδυνη. Αλλά η ενθάρρυνση ενός μεγαλύτερου βαθμού παγκόσμιας αφομοίωσης θα βοηθήσει στην προαγωγή της σταθερότητας. Η εγκαθίδρυση μιας ομάδας κυβερνήσεων και άλλων που δεσμεύονται για μια συνεργατική πολυπολικότητα θα μπορούσε να αποτέλεσει ένα σημαντικό βήμα προς τα εμπρός. Ονομάστε το "ενορχηστρωμένη απολικότητα". Δεν θα εξαλείψει την απολικότητα, αλλά θα μπορούσε να συμβάλει στη διαχείρισή της και να αυξήσει τις πιθανότητες το διεθνές σύστημα να μην χειροτερέψει και να μη συντριβεί.
  
• June 26, 2008
• 7:53

  Ο χώρος του aspic

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Ο "χώρος του aspic" καθιερώθηκε να αναρτάται την επομένη μιας εκπομπής για να διατυπώνετε την κριτική σας για τον τρόπο που προσεγγίσαμε το θέμα και το περιεχόμενο της συζήτησης.
• June 25, 2008
• 22:37

  Ερωτήσεις για την εκπομπή Ο Μάης του 68 και τα σημερινά προτάγματα

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Εδώ μπορείτε να διατυπώνετε τις ερωτήσεις σας για τη σημερινή εκπομπή.
• June 23, 2008
• 18:34

  Μπορεί να έχει ενδιαφέρον η εκπομπή της Τετάρτης

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Βρέθηκα για μια εβδομάδα στην Τουρκία για επαγγελματικούς λόγους και αυτός ήταν ο λόγος της απουσίας μου απο το blog. Έκανε, όμως, καλύτερη απο εμένα δουλειά η Κάλη με όσα ανήρτησε.
  
  Για το θέμα, τώρα, της επόμενης εκπομπής, μια και για την Τουρκία θα μας δοθεί η δυνατότητα να τα πούμε αναλυτικά άλλη φορά.
  
  Στην εκπομπή δεν θα εστιάσουμε στο τι έγινε το 1968. Μια δεκάλεπτη αναφορά με βίντεο θα κάνουμε και θα συζητήσουμε κυρίως για το σήμερα.
  
  Έχουν γραφεί πολύ ενδιαφέροντα άρθρα για το θέμα και σήμερα παραθέτουμε ένα απο αυτά που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Βιβλιοθήκη" της "Ελευθεροτυπίας".
  
  Νομίζω πως έχει πολύ ενδιαφέρον για τον προβληματισμό που θα αναπτύξουμε στην εκπομπή.
  
  Διαβάστε το, οσοι δεν το είδατε στην εφημερίδα, πριν κωδικοποιήσουμε τα ζητήματα που θέτει αυτό και άλλα άρθρα και επιχειρήσουμε να τα συζητήσουμε με τους συνομιλητές μας.
  Αξίζει τον κόπο.
  Βεβαίως, θα λάβουμε υπόψη μας και τον προβληματισμό που αναπτύξατε τις προηγούμενες ημέρες απο το blog.
  
  Π.Σαβ.
  
  Ο δικός τους και ο δικός μας Μάης του '68
  
  ΤΟΥ ΣΛΑΒΟΪ ΖΙΖΕΚ*
  
  Το 1968, μία από τις πιο γνωστές φράσεις που εμφανίστηκαν στους τοίχους του Παρισιού ήταν: «Οι δομές δεν βαδίζουν στον δρόμο», έκφραση που δεν δικαιολογεί τις μεγάλες διαδηλώσεις φοιτητών και εργατών του '68 με όρους δομισμού (πράγμα που εξηγεί το γιατί ορισμένοι ιστορικοί φτάνουν ώς το σημείο να θεωρούν το '68 τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον δομισμό και τον μεταδομισμό, ο οποίος υπήρξε -όπως λέγεται- πολύ πιο δυναμικός και είχε την τάση να παρεμβαίνει ενεργά στην πολιτική).Η απάντηση του Ζακ Λακάν ήταν ότι το 1968 συνέβη στην πραγματικότητα ακριβώς αυτό: «Οι δομές κατέβηκαν αληθινά στον δρόμο». Τα φανερά εκρηκτικά γεγονότα ήταν στην πραγματικότητα η έκβαση μιας δομικής ανισορροπίας. Για να το πούμε με τα λόγια του Λακάν, ήταν η έκβαση της μετάβασης από τον λόγο του Κυρίου στον λόγο του Πανεπιστημίου.Σε τι έγκειται ακριβώς αυτή η μετάβαση; Οι Μπολτανσκί και Σιαπελό, στο βιβλίο τους «Το νέο πνεύμα του καπιταλισμού», εξετάζουν το θέμα αυτό λεπτομερειακά, συγκεντρώνοντας ιδιαίτερα την προσοχή τους στη Γαλλία. Υιοθετώντας τη βεμπεριανή μέθοδο, το βιβλίο διακρίνει τρία διαδοχικά «πνεύματα» του καπιταλισμού. Το πρώτο πνεύμα του καπιταλισμού, επιχειρηματικό, διήρκεσε ώς τη μεγάλη ύφεση της δεκαετίας του 1930. Το δεύτερο πνεύμα του καπιταλισμού υιοθέτησε ως ιδεώδες του όχι τον επιχειρηματία, αλλά τον έμμισθο διευθυντή μιας μεγάλης επιχείρησης. Από τη δεκαετία του 1970 κι έπειτα αναδύθηκε όμως μια νέα μορφή του «πνεύματος του καπιταλισμού». Ο καπιταλισμός εγκατέλειψε τη φορντιστικού τύπου ιεραρχική δομή της παραγωγικής διαδικασίας και ανέπτυξε μια μορφή οργάνωσης βασιζόμενη σε μια δομή με δίκτυα, που στηριζόταν στην πρωτοβουλία και την αυτονομία του εργαζομένου. Αντί για μια συγκεντρωτική και ιεραρχική αλυσίδα διοίκησης, διαδόθηκαν δομές με δίκτυα αποτελούμενα από πολλούς συμμετέχοντες, οι οποίοι οργανώνουν την εργασία τους με τη μορφή ομάδων ή σχεδίων αποβλέποντας στην ικανοποίηση της πελατείας, και υπήρξε μια γενική κινητοποίηση των εργαζομένων χάρη στο όραμα των ηγετών τους. Με αυτόν τον τρόπο ο καπιταλισμός μετασχηματίστηκε και νομιμοποιήθηκε ως ένα εξισωτικό σχέδιο. Διά μέσου μιας αυξανόμενης αυτενεργούμενης αλληλόδρασης και μιας αυθόρμητης αυτοοργάνωσης, έφτασε ακόμα και να ιδιοποιηθεί τη γλώσσα της άκρας Αριστεράς για την αυτοδιαχείριση των εργαζομένων και από αντικαπιταλιστικό σύνθημα τη μετέτρεψε σε καπιταλιστικό σύνθημα.Θα δημιουργηθεί έτσι μια ολόκληρη ακολουθία ιστορικών - ιδεολογικών γεγονότων, με βάση την οποία ο σοσιαλισμός εμφανίζεται συντηρητικός, ιεραρχικός, διοικητικός, σε σημείο που το μάθημα του '68 είναι «Good-bye, Mr Sosialism», «Αντίο στον σοσιαλισμό!» και η αληθινή επανάσταση είναι εκείνη του ψηφιακού καπιταλισμού. Αυτός ο καπιταλισμός είναι η λογική συνέπεια, η «αλήθεια» της επανάστασης του 1968.Οι αντικαπιταλιστικές διαμαρτυρίες της δεκαετίας του '60 θα συμπληρώσουν τη συνήθη κριτική της κοινωνικο-οικονομικής εκμετάλλευσης με επιχειρήματα πολιτιστικής κριτικής: την αλλοτρίωση της καθημερινής ζωής, την εμπορευματοποίηση των καταναλωτικών αγαθών, την έλλειψη αυθεντικότητας σε μια μαζική κοινωνία, στην οποία οι άνθρωποι «φορούν μάσκες» και υφίστανται καταπιέσεις, σεξουαλικές και άλλου είδους.Το νέο πνεύμα του καπιταλισμού, με τρόπο θριαμβευτικό, θα επαναλάβει την εξισωτική και αντι-ιεραρχική ρητορική του '68, εμφανιζόμενο ως μια πετυχημένη ελευθεριακή εξέγερση ενάντια στις καταπιεστικές κοινωνικές οργανώσεις του καπιταλισμού των μεγάλων εταιρειών, αλλά κι ενάντια στον «υπαρκτό σοσιαλισμό». Αυτό το νέο ελευθεριακό πνεύμα ενσαρκώνεται από «άνετους» καπιταλιστές, όπως ο Μπιλ Γκέιτς και άλλοι.Το στοίχημα του Μάικλ Χαρντ και του Τόνι Νέγκρι είναι ότι αυτό το νέο πνεύμα είναι ήδη από μόνο του κομμουνιστικό. Οπως ο Μαρξ, οι Χαρντ και Νέγκρι εξυμνούν το επαναστατικό δυναμικό του καπιταλισμού. Οπως ο Μαρξ, εντοπίζουν την αντίφαση στο εσωτερικό του καπιταλισμού, στο υπάρχον χάσμα ανάμεσα σε αυτό το επαναστατικό δυναμικό και στη μορφή του κεφαλαίου (την οικειοποίηση της υπεραξίας από την ατομική ιδιοκτησία). Με δυο λόγια, επαναπροτείνουν την παλιά μαρξιστική έννοια της έντασης μεταξύ παραγωγικών δυνάμεων και παραγωγικών σχέσεων. Ο καπιταλισμός γεννάει ήδη «τα σπέρματα της μελλοντικής μορφής νέας ζωής», παράγει αδιάκοπα το νέο «κοινό πεδίο», έτσι ώστε σε μιαν επαναστατική έκρηξη αυτό το Νέο θα έπρεπε να αποδεσμευτεί από την παλιά κοινωνική μορφή.Δεν προξενεί έκπληξη το γεγονός ότι ο Νέγκρι, πρόσφατα, εκτιμά όλο και περισσότερο τον «μεταμοντέρνο» ψηφιακό καπιταλισμό, υποστηρίζοντας ότι αυτός είναι ήδη κομμουνιστικός και ότι θα χρειαστεί λίγο μόνο, μια μικρή ώθηση, μια καθαρά τυπική κίνηση, ώστε να γίνει ανοιχτά κομμουνιστικός. Η βασική στρατηγική του σημερινού καπιταλισμού έγκειται στο να συγκαλύπτει τον περιττό του χαρακτήρα, βρίσκοντας ένα νέο τρόπο για να υποτάσσει και πάλι το ελεύθερο παραγωγικό πλήθος.Η ειρωνεία είναι ότι ο Νέγκρι αναφέρεται εδώ στη διαδικασία που οι ίδιοι οι ιδεολόγοι του τωρινού «μεταμοντέρνου» καπιταλισμού εξυμνούν ως μετάβαση από την υλική παραγωγή στην παραγωγή συμβόλων, από τη συγκεντρωτική - ιεραρχική λογική στη λογική της αυτενέργειας και της αυτοοργάνωσης, της πολυκεντρικής συνεργασίας κ.ο.κ. Ο Νέγκρι εδώ είναι πράγματι πιστός στον Μαρξ. Αυτό που προσπαθεί να αποδείξει είναι ότι ο Μαρξ είχε δίκιο, ότι η άνοδος της «γενικής νοημοσύνης» είναι μακροπρόθεσμα ασυμβίβαστη με τον καπιταλισμό. Οι ιδεολόγοι του μεταμοντέρνου καπιταλισμού κάνουν μια δήλωση διαμετρικά αντίθετη: είναι η ίδια η μαρξιστική θεωρία (και η μαρξιστική πρακτική) αυτή που παραμένει στο πλαίσιο των περιορισμών της ιεραρχικής συγκεντρωτικής λογικής του κρατικού ελέγχου και γι' αυτό δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τις κοινωνικές επιπτώσεις της νέας πληροφορικής επανάστασης.Υπάρχουν ισχυροί εμπειρικοί λόγοι που επιβεβαιώνουν αυτή τη δήλωση. Γι' άλλη μια φορά, το ιστορικό παράδοξο είναι το ότι η διάλυση του κομμουνισμού είναι το πιο πειστικό παράδειγμα της εγκυρότητας της παραδοσιακής μαρξιστικής διαλεκτικής μεταξύ παραγωγικών δυνάμεων και παραγωγικών σχέσεων, την οποία εμπιστεύτηκε ο μαρξισμός στην προσπάθειά του να ανατρέψει τον καπιταλισμό. Αυτό που έβλαψε καθοριστικά τα κομμουνιστικά καθεστώτα ήταν η ίδια η ανικανότητά τους να προσαρμοστούν στη νέα λογική που υποστηριζόταν από την «πληροφορική επανάσταση».Προσπάθησαν να καθοδηγήσουν αυτή την επανάσταση όπως ένα οποιοδήποτε σχέδιο συγκεντροποιημένης κρατικής σχεδιοποίησης σε μεγάλη κλίμακα. Το παράδοξο ωστόσο είναι ότι αυτό που ο Νέγκρι εγκωμιάζει ως μια ανεπανάληπτη ευκαιρία για να ανατρέψουμε τον καπιταλισμό, οι ιδεολόγοι της «πληροφορικής επανάστασης» το εγκωμιάζουν ως την άνοδο του νέου καπιταλισμού του «απαλλαγμένου από συγκρούσεις».Η μετάβαση σε ένα άλλο πνεύμα του καπιταλισμού υπήρξε όμως αληθινά όλο αυτό που συνέβηκε στα γεγονότα του '68, έτσι όπως και όλος ο γεμάτος ευφορία ενθουσιασμός για την ελευθερία, στην πραγματικότητα, δεν υπήρξε τίποτε άλλο από ένα μέσο για να αντικατασταθεί μια μορφή κυριαρχίας από μιαν άλλη; Ας θυμηθούμε τα προκλητικά λόγια που είπε ο Λακάν στους φοιτητές: «Ως επαναστάτες, αυτό στο οποίο προσβλέπετε είναι ένας αφέντης. Και θα τον έχετε». Παρ' όλο που είχε δίκιο, το '68 υπήρξε ένα μοναδικό γεγονός ή υπήρξε μια τομή, και μάλιστα αμφίσημη, στην πορεία της οποίας διάφορες πολιτικές τάσεις θα παλέψουν μεταξύ τους για την ηγεμονία; Αυτό θα εξηγούσε το γεγονός ότι, ενώ η ηγεμονική ιδεολογία οικειοποιήθηκε θαυμάσια το '68 σαν μια έκρηξη της σεξουαλικής ελευθερίας και της αντι-ιεραρχικης δημιουργικότητας, ο Νικολά Σαρκοζί είπε στην προεκλογική του εκστρατεία του 2007 ότι καθήκον του είναι να κάνει επιτέλους τη Γαλλία να ξεπεράσει το '68. Γι' αυτό υπάρχει ένας «δικός τους Μάης του '68» και ένας «δικός μας Μάης του '68» στη δική μας τωρινή ιδεολογική ανάμνηση, τη «δική μας» βασική ιδέα για τις διαδηλώσεις εκείνου του Μάη, ενώ η σύνδεση ανάμεσα στις φοιτητικές διαμαρτυρίες και στις απεργίες των εργαζομένων έχει λησμονηθεί.Από τη σεξουαλική απελευθέρωση της δεκαετίας του '60 έχει επιβιώσει ο ανεκτικός ηδονισμός, που εύκολα ενσωματώνεται στην ηγεμονική μας ιδεολογία.Η προσταγή του υπερεγώ για ψυχαγωγία, ωστόσο, εκπληρώνει την ακριβώς αντίθετη λειτουργία από την προσταγή του Καντ: «Μπορείς, επομένως οφείλεις» και γίνεται ένα «Οφείλεις επειδή μπορείς». Αυτό σημαίνει ότι η πλευρά του υπερεγώ στον τωρινό «μη καταπιεστικό» ηδονισμό (οι αδιάκοπες προκλήσεις στις οποίες είμαστε εκτεθειμένοι, που μας επιβάλλουν να προχωρήσουμε ώς το βάθος και να εξερευνήσουμε όλους τους δυνατούς τρόπους απόλαυσης) έγκειται στον τρόπο με τον οποίο η απόλαυση υποχρεωτικά μετατρέπεται σε υποχρεωτική απόλαυση.Αυτή η ώθηση προς την καθαρά αυτιστική απόλαυση (μέσω ναρκωτικών ουσιών ή άλλων μεθόδων που οδηγούν σε μια κατάσταση έκστασης) επικράτησε σε μια καθορισμένη πολιτική στιγμή: τότε που η απελευθερωτική ώθηση του '68 εξάντλησε τη δυναμική της. Σε εκείνη την κριτική περίοδο (στα μέσα της δεκαετίας του '70) η μοναδική επιλογή που απέμεινε ήταν η μετάβαση στην άμεση δράση, στην άγρια δράση, μια ώθηση προς την πραγματικότητα που πήρε τρεις κύριες μορφές: την αναζήτηση ακραίων μορφών σεξουαλικής απόλαυσης· την αριστερή πολιτική τρομοκρατία (με τη «RAF» στη Γερμανία, τις «Ερυθρές Ταξιαρχίες» στην Ιταλία κ.ο.κ., το στοίχημα της οποίας ήταν ότι, σε μιαν εποχή που οι μάζες είχαν ολικά βυθιστεί στον καπιταλιστικό ιδεολογικό ύπνο, η συνήθης κριτική της ιδεολογίας δεν ήταν πλέον αποτελεσματική, έτσι ώστε μόνον η προσφυγή στην ωμή πραγματικότητα της άμεσης βίας -η άμεση δράση- μπορούσε να αφυπνίσει τις μάζες)· και, τέλος, η στροφή προς την πραγματικότητα μιας εσωτερικής εμπειρίας (ο ανατολικός μυστικισμός).Και οι τρεις αυτές μορφές είχαν κοινό τους γνώρισμα μιαν ίδια απομάκρυνση από τη συγκεκριμένη κοινωνικο-πολιτική στράτευση σε άμεση επαφή με την πραγματικότητα. Αυτή η μεταβολή, από την πολιτική στράτευση στη μεταπολιτική πραγματικότητα, προβάλλεται ίσως καλύτερα με το παράδειγμα των ταινιών του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, ενός παθιασμένου εξεγερμένου, και ιδιαίτερα από την εξέλιξη των έργων του από τα πρώτα του αριστουργήματα, όπως το «Πριν από την επανάσταση», μέχρι τις πιο πρόσφατες αισθητικοπνευματιστικές του οπισθοδρομήσεις, όπως το φριχτό «Ο μικρός Βούδας».Τέλος, το μεγάλο ερωτηματικό: Αν, όπως υποστηρίζει ο Αλεν Μπαντιού, ο Μάης του '68 υπήρξε το τέλος μιας εποχής που σηματοδότησε (μαζί με την κινεζική πολιτιστική επανάσταση) την οριστική εξάντληση μιας μεγάλης σειράς πολιτικών επαναστάσεων, που άρχισαν με την Οκτωβριανή Επανάσταση, σήμερα πού βρισκόμαστε; Είμαστε μεταξύ εκείνων που ακόμα αποβλέπουν σε έναν ηγεμονικό δημοκρατικό κοινοβουλευτικό καπιταλισμό, υποχρεωμένοι να αποξενωθούμε και να δρούμε από διάφορους «τόπους αντίστασης», ή μπορούμε ακόμα να συλλάβουμε μια πιο ριζοσπαστική πολιτική παρέμβαση; Αυτή είναι η αληθινή κληρονομιά του '68. Στην καρδιά του '68 υπήρχε η άρνηση του φιλελεύθερου καπιταλιστικού συστήματος, ένα μεγάλο όχι στην ολότητά του, που αποσαφηνίζεται καλύτερα με το περίφημο σύνθημα: «Ας προσπαθήσουμε να είμαστε ρεαλιστές, ας ζητάμε το αδύνατο». Η αληθινή ουτοπία είναι να πιστεύεις ότι το υπάρχον παγκόσμιο σύστημα μπορεί να αναπαράγεται επ' άπειρον. Ο μοναδικός τρόπος να είμαστε αληθινά «ρεαλιστές» είναι να σκεφτόμαστε πράγματα που, στο πλαίσιο των συντεταγμένων αυτού του συστήματος, δεν μπορούν πάντα να μας φαίνονται αδύνατα.* Το κείμενο αυτό είναι η παρέμβαση του Σλοβένου φιλοσόφου Σλάβοϊ Ζίζεκ στο Φεστιβάλ Φιλοσοφίας, που έγινε από τις 20 έως τις 24 Απριλίου 2008 στη Ρώμη, με θέμα τον Μάη του '68. Προδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «La Repubblica» στις 17-4-08.
  ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ - 16/05/2008
• June 18, 2008
• 1:25

  Ενδιαφέρουσα εκδήλωση

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Αύριο βράδυ στη Φιλοσοφική Σχολή αναγορεύεται επίτιμος διδάκτωρ ένας σημαντικός διανοούμενος, ελληνικής καταγωγής, ο John Anton, με σημαντικό ερευνητικό και βιβλιογραφικό έργο για την αρχαία ελληνική φιλοσοφία και κυρίως τον Αριστοτέλη. Φαίνεται ότι θα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Παραθέτουμε τη σχετική πρόσκληση που λάβαμε.
  
• June 17, 2008
• 18:40

  ΟΛΑ ΕΧΟΥΝ ΗΔΗ ΚΕΡΔΗΘΕΙ!

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  
  
  Παραλείψαμε να αναφέρουμε στη δημοσίευση για το θέμα της επόμενης εκπομπής τον τίτλο της εκδήλωσης που παρακολουθήσαμε για το Μάη του 68 στην Αθήνα. Ήταν το "Ολα έχουν ήδη κερδηθεί". Διφορούμενο και ολίγον ειρωνικό θα λέγαμε και αυτή ήταν μάλλον και η διάσταση που ήθελαν να δώσουν και οι διοργανωτές (εκδ.ΕΥΡΑΣΙΑ) όπως τουλάχιστον μας είπαν. Εντάσσεται μάλλον στο γενικότερο κλίμα της εποχής (να την χαρακτηρίσουμε πάλι μετανεοτερική ή κινδυνεύουμε να τ'ακούσουμε-πάλι- απ'τον aspic?) και στα όσα λέγονται περί έλλειψης οραμάτων, στόχων, κινημάτων κλπ κλπ κλπ
  Οι δικές σας παρατηρήσεις επ αυτού?
  
  
• June 16, 2008
• 18:23

  Ταινίες για το Μάη

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Συγκεντρώσαμε εδώ και τους τίτλους με τις πιο γνωστές ταινίες μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ που σχετίζονται με τα γεγονότα του 1968 ανά τον κόσμο, όπως και με αυτά λίγο πριν και λίγο μετά. Ούτε αυτή η λίστα είναι εξαντλητική, περιέχει όμως τους πιο γνωστούς-κατά τη γνώμη μας- τίτλους. Αν γνωρίζετε κάτι παραπάνω παρακαλώ συμπληρώστε...
  
  
  One + One (Sympathy for the Devil) του J.L. Godard (1968)
  
  

  Συνήθεις εραστές (Les amants réguliers) του Philippe Garrel, 2005.
  

  Le fond de l' air est rouge (Το βάθος του ουρανού είναι κόκκινο) του Chris Marker, 1977.

  Berkeley in the Sixties του Μark Kitchell (1990) Ντοκιμαντέρ
  
  Μπέρκλεϋ το απόγευμα, Δέσποινα Καρβέλα (1976) Ντοκιμαντέρ
  
  Putney Swope του Robert Downey Sr. (1969) σάτιρα
  
  Grands soirs et petits matins, William Klein (1978) ντοκιμαντέρ
  
  The Strawberry Statement του Stuart Hangman (1970)
  
  
  
  Zabriskie Point του M. Antonioni, (1970):
  

  Weather Underground, Sam Green/Bill Siegel (2000)

  Alice’s Restaurant του Arthur Penn (1969)
  
  Milou en Mai, Louis Malle (1990)
  
  Τα περισσότερα υπάρχουν και στο ίντερνετ με ελεύθερα torrents παντού...
• 15:51

  40 Μάηδες μετά...

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  
  Αυτή την Τετάρτη δεν θα είμαστε μαζί σας, θα παίξει επανάληψη. Την ερχόμενη εβδομάδα όμως ετοιμάζουμε μια συζήτηση γύρω από το Μάη του '68 και θέλουμε τη συμβολή σας. Θα πείτε πολλοί, για το Μάη, μα είμαστε πλέον στον Ιούνιο και θα έχετε δίκιο.
  
  Ο Μάης όμως θα είναι μόνο η αφορμή... Εξάλλου όλα αυτά τα αφιερώματα και τα επετειακά κάθε είδους που κυκλοφόρησαν κατά κόρον τον προηγούμενο μήνα(εκπομπές, εκδόσεις...μέχρι και καρφίτσες!) δεν μας βρήκαν σύμφωνους σε αρκετά σημεία...Περισσότερο μάλλον μας προβλημάτισαν. Μας προβλημάτισαν πρώτα απ' όλα γιατί αυτό το κλίμα της αμφισβήτησης και της επανάστασης που ταυτίζεται με τα γεγονότα στη Γαλλία δεν χαρακτήρισε μόνο το Μάη. Σηκώθηκε νωρίτερα, διαπέρασε ολόκληρη τη χρονιά του 1968 και δεν περιορίστηκε μόνο στη Γαλλία. Γιατί λοιπόν να μιλάμε μόνο για τη Γαλλία και όχι για την Ιαπωνία, το Μεξικό, τη Γερμανία, το Μπέρκελεϊ στις ΗΠΑ;
  Από την άλλη πολλά από τα αφιερώματα ήταν ιστορικού περιεχομένου, γεγονός θετικό μεν από τη μια αφού πολλοί δεν γνωρίζουν (έτυχε μάλιστα να κάνουμε τη γνωστή "ενοχλητική" ερώτηση των "μεγάλων" σε αρκετά 20χρονα παιδιά "τι ήταν ο Μάης του 68" και ελάχιστα γνώριζαν να μας απαντήσουν, οι δε υπόλοιπες απαντήσεις ήταν απολαυστικές μέσα στην ασάφεια και τη γενικότητά τους), που όμως προβληματίζει ως προς την αποτελεσματικότητά τους...
  Μιλήσαμε με αρκετό κόσμο, ακούσαμε πολλές απόψεις, έτυχε μάλιστα να παρακολουθήσουμε και μια πολύ ενδιαφέρουσα εκδήλωση των εκδόσεων ΕΥΡΑΣΙΑ στην Αθήνα στον πολυχώρο Boose, την οποία και θα σας παρουσιάσουμε στην εκπομπή. Κάποιοι νοσταλγικά θυμούνταν, άλλοι έκαναν "μνημοσυνα" για τις εποχές της επανάστασης που δεν είναι να ξανάρθουν, άλλοι αποδομούσαν το...μύθο μιλώντας για το σήμερα, στο οποίο οι μύθοι μοιάζουν να εκλείπουν και στο οποίο πολλά από τα παιδιά του Μάη έχουν στρογγυλοκαθίσει στις καρέκλες του συστήματος...
  
  Προς τι λοιπόν η αναφορά στο Μάη του 68;
  Σκεφτόμαστε να ξεκινήσουμε από αυτόν πρώτα το μύθο...είναι στ'αλήθεια μύθος το 68 και τι μπορεί να λέει σήμερα στην εποχή της μετανεοτερικότητας; Έχουμε στ' αλήθεια ανάγκη από τέτοιους μύθους ή μήπως έχουν γίνει κι αυτοί καλό εμπορικό προϊόν που μοσχοπουλάει στις μεγάλες επετείους (στα 10, 20, 40 χρόνια μετά...).
  
  Υπάρχει πια χώρος για την Ουτοπία?
  
  
  Δεν θέλουμε να το δούμε σκοτεινά και απαισιόδοξα το θέμα...μπορεί να λέγεται ότι η εποχή μας έχει βουλιάξει στον...καναπέ με ένα τηλεκοντρόλ στο χέρι ή χάνεται ώρες ατελείωτες στους δρόμους του διαδικτύου (καλή ώρα!) χωρίς σκοπό ωστόσο και αναζητήσεις υπάρχουν σήμερα και προβληματισμοί και κινήματα....εξάλλου και λίγο πριν τα γεγονότα στη Σορβόνη το 68 μια γαλλική εφημερίδα έγραφε πως...η Γαλλία βαριέται!
  
  σκεφτόμαστε λοιπόν να το εξετάσουμε σε σύγκριση και αναφορά με το σήμερα...μερικοί συσχετισμοί που μας έρχονται στο μυαλό είναι οι ακόλουθοι:
  

  • τα γεγονότα στους δρόμους του Παρισιού το Μάη του 68 διαμόρφωσαν μια νέα νέα δημόσια σφαίρα...σήμερα μιλάμε για τη δημόσια σφαίρα στο Διαδίκτυο...
    
  • τότε κυρίαρχο ήταν το αίτημα για τη σεξουαλική απελευθέρωση και τα δικαιώματα των γυναικών, σήμερα το ερώτημα για το αν πρέπει να νομιμοποιηθούν οι γάμοι των ομοφυλοφίλων
  • τότε ο αδιέξοδος πόλεμος στο Βιετνάμ, σήμερα η εμπλοκή δίχως τέλος στο Ιράκ
  • τότε ένα δημόσιο πανεπιστήμιο για όλους, σήμερα η ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημίων, η εξειδίκευση και το μέλλον της έρευνας
  • τότε αντίπαλο δέος ο κομμουνισμός, σήμερα οι "δυνάμεις του κακού", ο πολιτισμικός άλλος, η "τρομοκρατία" και το Ισλάμ
  • τότε η φτώχια και η ανισότητα, σήμερα η άνοδος των τιμών εξαιτίας του πετρελαίου, το περιβάλλον και το μέλλον του πλανήτη
  • τότε ο ακτιβισμός στους δρόμους, σήμερα στο διαδίκτυο
  • τότε η μαριχουάνα σήμερα η κοκαίνη

  Φυσικά τέτοιες λίστες δεν μπορεί να τα συμπεριλάβουν όλα και πολλές φορές είναι και δεσμευτικές. Πείτε μας όμως πώς σας φαίνεται μια τέτοια προσέγγιση; Σε σας τι λέει αλήθεια ο Μάης του 68, που σαραντάρισε πια;
  Κ.Ζ
  
• June 12, 2008
• 14:55

  Ο χώρος του aspic

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  "Ο χώρος του aspic" είναι ο χώρος όπου γίνονται κριτική και σχόλια για την εκπομπή της Τετάρτης. Υπενθυμίζουμε πως το θέμα της ήταν η Ενέργεια.
• June 11, 2008
• 21:52

  Ένέργεια:Δίκτυα, αγωγοί, πετρέλαιο, φυσικό αέριο, ΑΕΠ

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Εδώ μπορείτε να διατυπώνετε τις ερωτήσεις σας για το θέμα της εκπομπής.
• June 06, 2008
• 13:41

  Ενέργεια:Παρόν και μέλλον.

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Έπρεπε να φθάσει το πετρέλαιο τα 136 $ το βαρέλι για να αρχίσουμε να ανησυχούμε για το θέμα της ενέργειας.
  Προσφάτως έγινε στη Θεσσαλονίκη ένα πολύ ενδιαφέρον συνέδριο για την ενέργεια το οποίο παρακολουθήσαμε, όχι όσο θα έπρεπε, αλλά εξασφαλίσαμε κάποιες ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις.
  Διευθυντής του Ινστιτούτου που οργάνωσε το συνέδριο είναι ο κ. Κώστας Σταμπόλης, ένας απο τους καλύτερους γνώστες ενεργειακών θεμάτων στην Ελλάδα.
  Ο κ. Σταμπόλης θα είναι ένας απο τους προσκεκλημμένους στην εκπομπή της Τετάρτης της οποίας το θέμα θα είναι η ενέργεια και τα ενεργειακά δίκτυα.
  Όταν λέμε ενέργεια εννοούμε κάθε μορφής ενέργεια.
  Δεν είμαι υπέρ της πυρηνικής ενέργειας με όσα γνωρίζω γύρω απο αυτήν. Αλλά, δυστυχώς, στη χώρα μας υπάρχει κάποιας μορφής ιδεολογική τρομοκρατία όταν επιχειρείς να θίξεις κάποια θέματα τα οποία μια ομάδα συμπολιτών μας τα θεωρεί ταμπού.
  Μιλάς για πυρηνική ενέργεια, για παράδειγμα, είσαι κατά της ειρήνης, υπέρ του θανάτου, είσαι υπηρέτης του καπιταλισμού, υπέρ των σκοτεινών δυνάμεων του κόσμου.
  Και όλα αυτά απο αυτόκλητους υερασπιστές των δικαιωμάτων του λαού και εν ονόματι του λαού.
  Αυτό δεν σημαίνει πως η κοινωνία δεν μπορεί και δεν πρέπει να οργανώνεται. Αντιθέτως, πρέπει να το κάνει και καθυστέρησε.
  Και οι κοινωνικές οργανώσεις, όμως, στηρίζουν τις θέσεις και τις απόψεις τους στον ορθό λόγο και το επιχείρημα. ’Οχι στον αφορισμό και τον εύκολο χαρακτηρισμό.
  Και μια που το έφερε ο λόγος, που βρίσκονταν όλες αυτές οι οργανώσεις, όταν ο υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών, προκειμένου να σταματήσει η απεργία των ιδιοκτητών βυτιοφόρων αποδέχθηκε το αίτημά τους να κυκλοφορούν τα σαββατοκύριακα περισσότερες ώρες στους δρόμους;
  Εν πάσει περιπτώσει, γράψτε, παρακαλώ, τις απόψεις σας για το θέμα που θα συζητήσουμε την Τετάρτη.
  
  Ευχαριστώ εκ των προτέρων..
  
  ΥΓ. Για τον φίλο μου τον aspic.
  Τελικά θα μείνεις μόνος να γράφεις στο χώρο του aspic. Ένα σχόλιο είχαμε, μόνο, και αυτό ήταν δικό σου.
  
  Π. Σαβ.
• June 05, 2008
• 8:48

  Ο χώρος του aspic

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Τι είναι ο χώρος του aspic;
  Ο χώρος όπου απο την επομένη μιας εκπομπής θα γίνεται κριτική για το περιεχόμενο, τις τεχνικές αδυναμίες της και θα κατατίθενται προτάσεις για τη βελτίωσή της.
  Όπως είπε ο θεωρητικός και νονός της ιδέας aspic, τίποτε απο όσα γράφονται στο blog δεν πάει χαμένο.
  Λειτουργεί στο υποσυνείδητο του υπογραφομένου, έστω και αν δεν προβάλλεται, πάντοτε, αυτούσιο στην τηλεόραση.
  
  Π.Σαβ
• June 04, 2008
• 22:20

  ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΚΟΠΙΑ ΒΕΛΙΓΡΑΔΙ

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Εδώ μπορείτε να αφήνετε τις ερωτήσεις σας για την αποψινή εκπομπή. Παρακαλούμε να είναι σύντομες, ώστε να έχουμε τη δυνατότητα να τις απαντήσουμε στον αέρα.
• June 02, 2008
• 23:21

  Σκόπια-Βελιγράδι

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Οι εκλογές στα Σκόπια και στη Σερβία θα αποτελέσουν το θέμα της επόμενης εκπομπής, Τετάρτη 4 Ιουνίου.
  
  Οι εξελίξεις και οι εκκρεμότητες στη γειτονιά μας είναι πολλές, ενδιαφέρουσες και κρίσιμες.
  
  Παρακολούθησα και τις δύο εκλογικές διαδικασίες με επι τόπου μετάβαση.
  
  Νομίζω πως τα βίντεο που θα προβληθούν έχουν ενδιαφέρον να τα παρακολουθήσετε.
  
  Για τη συζήτηση δεν επισημαίνω ακόμη τίποτε, δεδομένου ότι την ώρα που γράφω τις γραμμές αυτές μόλις έχω επιστρέψει απο τα Σκόπια και δεν έχω "κλείσει' κανένα συνομιλητή.
  
  
  
  Για το φίλο μου τον aspic τώρα: Η έρευνα είναι ένα τεράστιο θέμα για τη χώρα μας και εμείς στην τελευταία εκπομπή θίξαμε το πιο άχαρο μέρος.
  
  Άχαρο, με την έννοια ότι δεν επιλέξαμε τα highlights του θέματος αλλά τα ανιαρά και περιττά.
  
  Μπορεί να μην πετύχαμε, ή να πετύχαμε μερικώς στην προσπάθειά μας αλλά το πως εκτιμά καθένας μια εκπομπή έχει υψηλό βαθμό υποκειμενισμού.
  
  Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί το να πιεσθεί η πολιτεία να διαθέσει χρήματα για την έρευνα είναι περιθωριακό ή περιφρονητέο ζήτημα.
  
  Στα υπόλοιπα συμφωνώ με τον Aspic, ιδιαιτέρως στις παρατηρήσεις του σχετικά με τα τεχνικά ζητήματα της εκπομπής.
  
  Αναζητούμε, πάντως τρόπο που θα κάνει πιο ενδιαφέρουσα και πιο ζωντανή την εκπομπή με τη συμμετοχή και των bloggers, αλλά ακόμη δεν τον έχουμε βρει.
  
  Θα εξετάσουμε και θα υλοποιήσουμε την ιδέα οι ερωτήσεις που κατατίθενται να περνούν με κρόουλ την ώρα της εκπομπής.
  
  Οι ερωτήσεις, όμως, όχι οι αναλύσεις.
  
  Αναλύσεις μπορεί να κάνουμε μέχρι την ώρα που θα αρχίσει η εκπομπή.
  
  Μετά θα πρέπει να είμαστε λιτοί στο λόγο για να είναι δυνατή η τηλεοπτική προβολή της ερώτησης.
  
  
  
  Έχει δίκαιο ο aspic που ζητά την επομένη της εκπομπής χώρο για την κριτική της.
  Δεν το έκανα μέχρι τώρα για να μην κατηγορηθώ πως όλα τα περιστρέφω γύρω απο την εκπομπή αν και το blog δημιουργήθηκε ως στοιχείο της τηλεοπτικής μας προσπάθειας.
  Αλλά αφού το ζητάει ο aspic θα το κάνουμε.
  
  Είμαστε ακόμη στην αρχή και δεν μπορέσαμε να διαχειριστούμε στην εκπομπή τις ενδιαφέρουσες ερωτήσεις που μας απευθύνατε.
  Ζητώ συγγνώμη και παρακαλώ να μην απογοητευθείτε. Η συνέχεια θα είναι καλύτερη με την προϋπόθεση ότι θα βρούμε ένα σύστημα καλύτερης διαχείρησης του θέματος.
  

  Αν έχετε χρόνο και διάθεση στείλτε σας παρακαλώ τα σχόλια και τις παρατηρήσεις σας στο θέμα της Τετάρτης.

  Π.Σαβ.

  
  

• May 28, 2008
• 22:07

  Εκπομπή:Παιδεία, έρευνα, τεχνολογία

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Προσκεκλημμένοι της εκπομπής είναι:
  Ο Γενικός Γραμματέας Έρευνας και Τεχνολογίας Γιάννης Τσουκαλάς
  Ο Πρόεδρος του Αστεροσκοπείου Αθηνών Χρήστος Ζερεφός
  Ο καθητής του Πανεπιστημίου Κρήτης και ερευνητής του ΙΤΕ κ Χαράλαμπος Σαβάκης
  Ο πρόεδρος του ΕΚΕΤΑ κ. Κων Κυπαρρισίδης
  Επρόκειτο να συμμετάσχει και ο πρύτανης του ΑΠΘ κ. Αν Μάνθος αλλά, όπως γνωρίζετε βρίσκεται στο νοσοκομείο μετά τα θλιβερά επεισόδια σήμερα στο Πανεπιστήμιο.
  
  Θα συνομιλήσουμε επίσης τηλεφωνικά με τους:
  Ιωάννη Γεροθανάση πρύτανη Πανεπιστημίου Ιωαννίνων
  Ιωάννη Παλλίκαρη, πρύτανη πανεπιστημίου Κρήτης
  Σταύρο Κουμπιά, πρύτανη πανεπιστημίου Πατρών
  
  Εδώ μπορείτε να στέλνετε τις ερωτήσεις σας.
• 22:07

  Εκπομπή:Παιδεία, έρευνα, τεχνολογία

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Εκπομπή:Παιδεία, έρευνα, τεχνολογία
• May 26, 2008
• 22:16

  Έρευνα, τεχνολογία και παιδεία

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Την Τετάρτη έχουμε και καλό πάνελ και καλό θέμα συζήτησης στην εκπομπή.
  Θα μιλήσουμε για την έρευνα, την τεχνολογία και την παιδεία και προσκεκλημμένοι θα είναι άνθρωποι που ασχολούνται και γνωρίζουν χρόνια το θέμα της συζήτησης.
  Αναπτύξτε σας παρακαλώ τον προβληματισμό σας και διατυπώστε τα ερωτήματά σας.
  Ευχαριστώ.
  
  Π.Σαβ
• May 23, 2008
• 15:26

  Τελείωσε η αμερικανική εποχή;

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Ο τίτλος του άρθρου αποτελεί τον κεντρικό άξονα του αφιερώματος του τελευταίου τεύχους του έγκυρου αμερικανικού περιοδικού "Foreign Affairs" το οποίο αξίζει να διαβάσουμε.
  Εκτός και αν πιστεύουμε πως ό,τι γράφεται και λέγεται απο αμερικανούς είναι κακό. (Η ταπεινότης μου πέρασε μια τέτοια πολιτική περίοδο).
  Παρακολούθησα για λίγο ένα πολύ ενδιαφέρον συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη για την ενέργεια, γενικά, αλλά κυρίως για τη γεωπολιτική των αγωγών του πετρελαίου και του φυσικού αερίου.
  Διαπίστωσα, και απο συζητήσεις που είχα πως για πρώτη φορά, η Αμερική βρίσκεται σε μειονεκτική θέση στη διαμόρφωση των γεωπολιτικών ισορροπιών και τούτο διότι ούτε η ίδια ούτε οι δυνάμεις που επιθυμεί να ενισχύσει διαθέτουν μεγάλα αποθέματα φυσικού αερίου.
  Αντιθέτως, πρώτη δύναμη σε αυτού του είδους τα αποθέματα, είναι η Ρωσία.
  Απο μια άποψη το γεγονός αυτό βοήθησε τη Ρωσία να ανακάμψει και σιγά σιγά να επανέλθη στο διεθνή στίβο ως μεγάλη δύναμη, κάτι που το σύστημα ισορροοπίας το χρειαζόταν.
  Απο την άλλη αυτή η ισορροπία πρέπει να διαμορφωθεί προσεκτικά για να μην πέσουμε απο την αλλαζονία της μιας υπερδύναμης στην αλλαζονία μιας άλλης δύναμης.
  Σήμερα το βράδυ 7.30 μμ (Παρασκευή 23 Μαίου), στον "Ιανό",παρουσιάζουμε (ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ο πρύτανης του πανεπιστημίου Μακεδονίας Ηλίας Κουσκουβέλης και η ταπεινότης μου) το βιβλίο του Δημήτρη Καιρίδη, επίκουρου καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας: "Η Αμερικανική εξωτερική πολιτική και η συντηρητική αντεπανάσταση".
  Το έχω διαβάσει το βιβλίο. Κάναμε, μάλιστα, και εκπομπή με το θεμα αυτό. Καλύπτει ένα κενό στη βιβλιογραφία και είναι πολύ αξιόλογο.
  Περιγράφει πότε άρχισε να διαμορφώνεται ως τάση, ως αντίληψη στην αμερικανική κοινωνία αυτό που επι κυβερνήσεως Μπούς ονομάσαμε neocon, νεοσυντηρητικοί δηλαδή και οδήγησε στις περιπέτειες στις οποίες έχει μπει η Αμερική και όχι μόνο.
  Αυτά τα τρία, λοιπόν, το αφιέρωμα του Foreign Affairs, το συνέδριο του Ινστιτούτου Νοτιοανατολικής Ευρώπης για την Ενέργεια και βασικά στοιχεία του βιβλίου του Καιρίδη θα αποτελέσουν τις επόμενες μέρες το θέμα που θα αναρτήσουμε για συζήτηση. Ελπίζω να σας ενδιαφέρει.
  
  Π.Σαβ.
• May 21, 2008
• 21:47

  Τουρκία και μειονότητες (3)

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΣΤΕΛΝΕΤΕ ΤΙΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΣΑΣ
• 11:29

  Τουρκία και μειονότητες (2)

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Κατ αρχάς δηλώνω έκπληκτος απο το βάθος του προβληματισμού που αναπτύσσουν οι bloggers συνομιλητές στα θέματα που συζητούμε.
  Ο φίλος μου ο aspic μίλησε για τον εικονικό κόσμο του internet αλλά πολύ φοβάμαι πως εικονικός είναι ο κόσμος που έχουμε στο κεφάλι μας οι δημοσιογράφοι και πως ο κόσμος του internet είναι ο πραγματικός.
  Απο τις 11 Μαίου που, καλώς εχόντων των πραγμάτων θα αρχίσουμε τις φιλοσοφικές εκπομπές θα έχουμε τη δυνατότητα να συζητήσουμε για τον πραγματικό και το φανταστικό κόσμο εκτεταμένως.
  
  Τώρα, για την καλύτερη προετοιμασία της εκπομπής, αναρτώ στο blog τα ακόλουθα.
  1ον Μεταφρασμένη την ομιλία του Βαγγέλη Κουφουδάκη στο American Hellenic Institute.
  2ον Ένα κείμενο του Σάββα Καλεντερίδη για την Εργκενεκον, την οργάνωση του τουρκικού βαθέος κράτους που πήγε να αποκαλύψει ο Ερντογάν και μάλλον αναδιπλώθηκε μετά την επίθεση που του έγινε απο τον Γενικό Εισαγγελέα
  3ον Στα γαλλικά, δυστυχώς, την απόφαση του Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για την προσφυγή της "Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης".
  4ον Μια συνέντευξη με τον τούρκο καθηγητή του Πανεπιστημίου Μπιλγκί Σολί Οζέλ.
  50ν Την έκθεση του State Department για την Ελλάδα που αναφέρεται για πρώτη φορά στην πομακική και τη ρομ συνιστώσα της μειονότητας.
  
  
  Διεθνές Δίκαιο και προστασία των μειονοτήτων
  
  Van Koufoudakis
  
  Η ιστορία μας αρχίζει στην τελευταία φάση του «ανατολικού ζητήματος», που χρονολογούνταν από τους βαλκανικούς πολέμους και έληξε με τη συνθήκη της Λοζάνης τον Ιούλιο του 1923.
  
  Τα γεγονότα που διαδραματίζονται αυτή την περίοδο σχετίζονται με τον ανταγωνισμό των μεγάλων δυνάμεων: ξένη ανάμιξη στην πολιτική των μικρότερων στρατηγικά κρατών, όπως της Ελλάδας. Εσωτερικές πολιτικές διαμάχες και εξωτερική εξάρτηση.
  
  Με το ξέσπασμα των βαλκανικών πολέμων τον Οκτώβριο του 1912 το ελληνικό ναυτικό κατέλαβε τα περισσότερα από τα νησιά του Αιγαίου, συμπεριλαμβανομένων της Λήμνου, της Θάσου, της Σαμοθράκης, της Ίμβρου και της Τενέδου. Όλα τους κατοικούνταν από Έλληνες, ήδη από την αρχαιότητα.
  
  Η συνθήκη των Σεβρών (20 Αυγούστου 1920) επιβλήθηκε μετά την ήττα της Τουρκίας, δεν επικυρώθηκε όμως ποτέ. Παραχωρούσε την Ίμβρο και την Τένεδο, στην είσοδο των Δαρδανελίων, στην Ελλάδα.
  Τον Ιούλιο του 1923 η συνθήκη της Λοζάνης αντικατέστησε και αναθεώρησε τη συνθήκη των Σεβρών και απέδωσε (για στρατηγικούς λόγους) την Ίμβρο και την Τένεδο στην Τουρκία.
  Η συνθήκη της Λοζάνης, ιστορική συμφωνία, κατέστη η βάση για την ειρήνη στην περιοχή μετά μια δεκαετία πολέμου. Σηματοδότησε επίσης το θάνατο της «Μεγάλης Ιδέας» και ρύθμισε εδαφικά ζητήματα. Η Τουρκία εγκατέλειψε τις εδαφικές της διεκδικήσεις στην Κύπρο. Με τη συμφωνία Ελλάδα και Τουρκία αποκτούσαν εθνική συνοχή, ως αποτέλεσμα μαζικής ανταλλαγής πληθυσμών, ενώ αναγνωρίζονταν σημαντικά δικαιώματα στις μη μουσουλμανικές θρησκευτικές μειονότητες που ζούσαν στην Τουρκία. Αναγνωρίζονταν επίσης συγκεκριμένα δικαιώματα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης, καθώς και νομικά και πολιτικά δικαιώματα των Ελλήνων της Ίμβρου και της Τενέδου, που είχαν εξαιρεθεί από την ανταλλαγή πληθυσμών που προέβλεπε η συνθήκη.
  
  Αυτό που ακολούθησε την υπογραφή της συνθήκης της Λοζάνης ήταν μια κλασική περίπτωση απαξίωσης και παραβίασης των διεθνών νομικών υποχρεώσεων από την πλευρά της Τουρκίας, που κεφαλαιοποιήθηκε εξαιτίας της αποτυχίας της διεθνούς κοινότητας να εφαρμόσει το διεθνές δίκαιο, αλλά και της δειλίας της Ελλάδας.
  Είναι εμφανείς οι παραλληλισμοί μεταξύ της μοίρας των ελλήνων της Ίμβρου και της Τενέδου και των κατεχόμενων στην Κύπρο.
  
  Την εποχή που υπογράφηκε η συνθήκη της Λοζάνης η Ίμβρος δεν είχε τουρκικό πληθυσμό. Κατοικούνταν από 6762 Έλληνες, 1385 εκ των οποίων ήταν νεαροί που φοιτούσαν στα 10 σχολεία του νησιού. Στην Τένεδο ζούσε ένας μικρός αριθμός Τούρκων, ενώ ο ελληνικός πληθυσμός αριθμούσε 1631 άτομα, 450 μαθητές που φοιτούσαν στα δύο ελληνικά σχολεία που υπήρχαν.
  Σήμερα στην Τένεδο δεν υπάρχουν πλέον Έλληνες, λιγότεροι από 200 είναι οι Έλληνες στην Ίμβρο, ενώ τα σχολεία έχουν κλείσει, παρά τις υποχρεώσεις για τις οποίες έχει δεσμευτεί η Τουρκία βάσει των άρθρων 37-44 άρθρων της συνθήκης της Λοζάνης για τις μη μουσουλμανικές μειονότητες.
  
  Σύμφωνα με το άρθρο 14 της συνθήκης της Λοζάνης, ενώ τα νησιά βρίσκονται υπό τουρκική κυριαρχία, ειδικές ρυθμίσεις προβλέπουν για τον ελληνικό πληθυσμό ένα ειδικό διοικητικό οργανισμό για την εκλογή τοπικής κυβέρνησης που θα αποτελείται από ντόπιους, πλήρεις εγγυήσεις για τα πολιτικά και θρησκευτικά δικαιώματα, προστασία των ατόμων και των περιουσιών τους, καθώς και αστυνομική δύναμη αποτελούμενη απ’ τον τοπικό πληθυσμό που θα βρίσκεται υπό τον έλεγχο της τοπικής διοίκησης, πλήρης έλεγχος και διοίκηση των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.
  
  Η εθνική εκκαθάριση στην Ίμβρο και την Τένεδο έγινε με τους παρακάτω τρόπους:
  Εκφοβισμοί, διώξεις, κατασχέσεις περιουσιών και απαλλοτριώσεις, παραβίαση των εκπαιδευτικών και θρησκευτικών δικαιωμάτων, εποικισμό και καταστροφή της πολιτιστικής κληρονομιάς (θρησκευτικά και ιστορικά μνημεία)
  
  Παραδείγματα παραβίασης του άρθρου 14 της συνθήκης της Λοζάνης:
  Το Σεπτέμβριο του 1923 τα τοπικά εκλεγμένα συμβούλια και οι διοικητές απομακρύνονται και αντικαθίστανται από τούρκους γραφειοκράτες που ήρθαν από την Τουρκία.
  
  64 άτομα και οι οικογένειές τους από την Ίμβρο και την Τένεδο χαρακτηρίζονται ανεπιθύμητα και εκδιώκονται, επειδή δεν θεωρούνταν «πιστά» στην Τουρκία.
  Ανάλογη τύχη έχουν και πολλοί άλλοι από την Ίμβρο που αναζητούν καταφύγιο στη Λήμνο και τη Θεσσαλονίκη. Τους απαγορεύεται η επιστροφή στο νησί και οι περιουσίες τους κατάσχονται, ως «εγκαταλελειμμένες».
  
  1925 Αρχίζει ο εποικισμός από τούρκους εποίκους, οι περισσότεροι εκ των οποίων προέρχονταν από την Κρήτη και την Ήπειρο.
  Το 1926 βάσει νέου νόμου όλοι οι έλληνες άρρενες στρατολογούνται από τον τουρκικό στρατό και στέλνονται στην Ανατολική Ανατολία για σκληρή εργασία σε τεχνικά έργα.
  
  1927 Ο νομάρχης των Δαρδανελίων επισκέπτεται την Ίμβρο για να ερευνήσει γιατί οι Ίμβριοι από το Γλυκό αναζητούν τους συγγενείς τους που ζουν στις ΗΠΑ για να υποστηρίξουν οικονομικά τα σχολεία τους.
  Άνθρωποι της τοπικής ηγεσίας συνελήφθησαν και φυλακίσθηκαν για «προσβολή του τουρκισμού».
  
  1927 και Εκτελεστικός νόμος 1151.
  Οι σαρωτικές προβλέψεις του μειώνουν το status της τοπικής διοίκησης, κλείνουν τα τοπικά δικαστήρια, διορίζουν τούρκους επιτρόπους, παραβιάζοντας τις εκλογικές προβλέψεις της συμφωνίας της Λωζάνης, όλη η αστυνομία προέρχεται από την τουρκική ενδοχώρα, η ελληνική αδυναμία ευχερούς χρήσης της τουρκικής γλώσσας δεν τους επιτρέπει να εργασθούν σε διοικητικές απασχολήσεις, η διδασκαλία στα τουρκικά σχολεία των ελληνικών και των θρησκευτικών περιορίσθηκε σε μια ώρα την ημέρα, εκτός της κανονικής διδακτέας ύλης, οι δάσκαλοι πρέπει να δώσουν τα διαπιστευτήριά τους στην Άγκυρα και να κριθούν ικανοί να διδάξουν τον τουρκισμό και τον κεμαλισμό.
  
  Με αυτές τις προβλέψεις οι γονείς που θα μπορούσαν να στείλουν τα παιδιά τους στην Ελλάδα, το έκαναν με όλα τα επακόλουθα.
  
  Με τη βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων στις αρχές της δεκαετίας του 50 οι συνθήκες βελτιώνονται και στα δυο νησιά.
  Το καθεστώς της τοπικής διοίκησης αναβαθμίζεται και οι κάτοικοι δεν χρειάζεται να ταξιδεύουν στην Τουρκία για τα μικρο-διοικητικά και τα νομικά τους θέματα.
  Τα σχολεία αποκτούν το ίδιο καθεστώς με τα μειονοτικά σχολεία στη Κωνσταντινούπολη, ενώ για να διδάξουν σε αυτά έρχονται έλληνες δάσκαλοι από την Κωνσταντινούπολη.
  Ο πρόεδρος Σελάλ Μπαγιάρ επισκέπτεται το 1951 την Ίμβρο και υπόσχεται ότι θα επιβλέπει προσωπικά τις ανάγκες του τοπικού πληθυσμού
  Οι τοπικές κοινότητες αποκτούν το δικαίωμα να δέχονται βοήθεια οργανισμών από την Ελλάδα, ενώ χορηγείται δημόσια βοήθεια για την κατασκευή νοσοκομείου και τη διεύρυνση της αλιείας. Ενθαρρύνεται επίσης ο τουρισμός.
  
  Η ανάδυση του κυπριακού ζητήματος έχει άμεσο αντίκτυπο στους Έλληνες της Ίμβρου και της Τενέδου, όπως ακριβώς και στους εναπομείναντες Κωνσταντινουπολίτες.
  
  Τα νέα μέτρα εξακολουθούν να παραβιάζουν τη συνθήκη της Λοζάνης.
  
  Το 1965 ένα τουρκικό σχολείο ανοίγει στην Παναγιά, την πρωτεύουσα της Ίμβρου με 800 μαθητές δασκάλους
  Ανοίγει επίσης αστυνομική ακαδημία, ενώ στη Γλυκή τοποθετείται τακτική στρατιωτική μονάδα.
  3000 τούρκοι από τη Βουλγαρία και την περιοχή Λαζ της Μαύρης θάλασσας μεταφέρονται ως έποικοι και τους παραχωρείται γη για να κατοικήσουν.
  Ο εκπαιδευτικός νόμος το 1951 αναστέλλεται και τα σχολεία υπόκεινται στους κανονισμούς που ίσχυαν το 1927, που παραβίαζαν τη συνθήκη της Λοζάνης.
  Κλείνουν όλα τα ελληνικά σχολεία, ενώ στην Ίμβρο το γυμνάσιο μετατρέπεται σε ….για τούρκους μαθητές που έρχονται από την Τουρκία.
  Τα μειονοτικά σχολεία στην Τένεδο κλείνουν το 1964
  Δεκάδες στρέμματα γης απαλλοτριώνονται για να δημιουργηθεί μια ανοιχτή αγροτική φυλακή, όπου μεταφέρονται εγκληματίες που εκτίουν ποινές για σοβαρότατα εγκλήματα. Τους επιτρέπεται μάλιστα να τριγυρίζουν στην περιοχή, στο χωριό Σχοινούδια και να τρομοκρατούν με τη βίαιη συμπεριφορά τους τούς Ιμβρίους. Πολλοί αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, αναζητώντας την ασφάλειάς τους.
  Το 1966 απαλλοτριώνεται μεγάλο μέρος αγροτικής γης σε εξευτελιστικές τιμές, χωρίς καμία ρύθμιση για οικονομικές αποζημιώσεις. Περισσότερα από 8.000 στρέμματα διατίθενται για την κατασκευή φράγματος, ενώ 11 χιλιάδες στρέμματα αποκλείονται από τη χρήση τους ως βοσκοτόπια, με τη δικαιολογία ότι θα αναδασώνονταν. Οι βοσκοί αναγκάζονται να πουλήσουν τα κοπάδια τους (περίπου 50 χιλιάδες πρόβατα και κατσίκια)σε Τούρκους σε πολύ χαμηλές τιμές. Με την απώλεια των περιουσιών τους οι Ίμβριοι αναγκάζονται να μεταναστεύσουν. Επιφανείς ντόπιοι φυλακίζονται, επειδή διαμαρτυρήθηκαν στον έλληνα πρέσβη που πήρε την άδεια να επισκεφτεί το νησί. Θεωρήθηκε ότι η πράξη τους συνιστούσε προσβολή κατά της Τουρκίας.
  
  Στα τέλη της δεκαετίας του 80 στην Ίμβρο κατοικούσαν πλέον 8.000 Τούρκοι, εκτός από τις αστυνομικές και τις στρατιωτικές δυνάμεις στο νησί. Σήμερα παραμένουν εκεί μόλις 200 Έλληνες, όλοι υπερήλικες. Στην Τένεδο δεν υπάρχουν Έλληνες ενώ το νησί εποικίστηκε από περίπου 2000 τούρκους.
  
  Τι έκανε και τι δεν έκανε η Ελλάδα:
  
  Δε ζήτησε ποτέ να ανοίξει ένα προξενικό γραφείο στα νησιά. Αντιθέτως η Τουρκία διατηρεί προξενείο στη Ρόδο, παρόλο που εκπροσωπεί ένα πολύ μικρό τουρκικό πληθυσμό που ζει στη Ρόδο και την Κω.
  Το ελληνικό υπουργείο εξωτερικών προχώρησε σε διαβήματα το 1924, 25 και το 1964 για την παραβίαση της συνθήκης της Λοζάνης. Τα διαβήματα αυτά όμως δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα. Έφερε το θέμα και στη Βρετανία, μια από τις χώρες που συνυπέγραψαν τη συνθήκη της Λοζάνης Στα μέσα της δεκαετίας του 20 η Βρετανία απάντησε ότι «παρακολουθεί» την κατάσταση. Καμία ενέργεια δεν έγινε από το συμβούλιο της Κοινωνίας των Εθνών, εξαιτίας του ανταγωνισμού και της αντιπαλότητας μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων.
  Η προσφυγή στην Ουνέσκο το 1964 οδηγεί σε πρόσκληση Ελλάδας και Τουρκίας να «λάβουν όλα τα μέτρα για την παροχή εκπαίδευσης στις μειονότητες»
  Την ίδια χρονιά οι Έλληνες διαμαρτύρονται κι στο γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ. Υπό την αμερικανική πίεση η Ελλάδα ακυρώνει τα σχέδιο για προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο και στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τα ανθρώπινα δικαιώματα
  
  Τι μπορεί να γίνει τώρα
  
  Η Τουρκία στο πλαίσιο των συνομιλιών για την είσοδό της στην ΕΕ οφείλει να καλύψει όλα όσα προβλέπει το ευρωπαϊκό δίκαιο για τα ανθρώπινα δικαιώματα
  Οι νομικές δυνατότητες που προσφέρονται είναι:
  
  - διακρατική καταγγελία βάσει της ευρωπαϊκής συνθήκης
  - ατομικές προσφυγές στο ευρωπαϊκό δικαστήριο για τα ανθρώπινα δικαιώματα για τη στέρηση των περιουσιακών τους δικαιωμάτων και για διακρίσεις λόγω εθνικής καταγωγής, γλώσσας και θρησκείας
  - προσφυγή στο διεθνές δικαστήριο
  
  Γιατί η Ελλάδα δείχνει έλλειψη αποφασιστικότητας;
  
  Φοβάται ότι οι κρατικές ή ατομικές προσφυγές μπορεί να διαταράξουν τις συνεχιζόμενες ελληνοτουρκικές συνομιλίες
  Ότι η διεθνής απάθεια ή/και απροθυμία για ενασχόληση με ένα «παλιό»πρόβλημα μπορεί να περιπλέξει τα τωρινά στρατηγικά συμφέροντα
  Υπάρχει ανησυχία ότι η Τουρκία μπορεί να εγείρει παράλληλα ζητήματα, συμπεριλαμβανομένης της αποστρατικοποίησης των νησιών του Αιγαίου, όπως και ζητήματα για την τουρκική μειονότητα στη Ρόδο, τους μουσουλμάνους στη Θράκη κλπ
  
  Η απάντηση σε αυτούς του φόβους είναι:
  
  Η συνθήκη της Λοζάνης και τα όσα προβλέπει για τις μειονότητες στην Κωνσταντινούπολη, την Ίμβρο, την Τένεδο και για το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν έχουν καμία σχέση με την αποστρατικοποίηση των νησιών του Αιγαίου.
  Αν η Ελλάδα για πολιτικούς λόγους αποφασίσει να μην ακολουθήσει το νομικό δρόμο, δεν θα πρέπει να αποθαρρύνει και τους πολίτες να προσφεύγουν ατομικά στο ευρωπαϊκό δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Έχουμε ήδη περιπτώσεις που προκύπτουν για τα περιουσιακά ζητήματα των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης.
  
  Εν κατακλείδι
  Η ελληνική δειλία και η διεθνής απάθεια επέτρεψαν στην Τουρκία να εκριζώσει και να καταστρέψει μια ακόμη ιστορική ελληνική κοινότητα. Σε εποχές που επιδεικνύεται ευαισθησία για τα ανθρώπινα δικαιώματα και προσφέρονται τρόποι για την προστασία και την αποκατάστασή τους από την Ευρώπη, η Τουρκία πρέπει να τεθεί προ των ευθυνών της για τις αποδεδειγμένες παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου και των υποχρεώσεών της που προκύπτουν από τις διεθνείς συνθήκες.
  
  
  
  Η Τουρκία ανάμεσα στη δημοκρατία και τον κεμαλικό φασισμό
  
  Του Σάββα Καλεντερίδη
  
  
  
  Εισαγωγή
  Το λεγόμενο «βαθύ κράτος» αποτελεί ίσως το πιο πολυσυζητημένο πράγμα στην πολιτική ιστορία της σύγχρονης Τουρκίας. Έχουν ειπωθεί πολλά και έχουν γραφτεί αρκετές αναλύσεις και μελέτες για το θέμα, οι οποίες τις περισσότερες φορές καταλήγουν σε συμπεράσματα που μπορούν να χαρακτηριστούν και αυθαίρετα, αφού στηρίζονται σε εκτιμήσεις γύρω από γεγονότα. Δηλαδή, δεν υπήρχαν μέχρι σήμερα αποδείξεις για ύπαρξη «θεσμοθετημένων» παρακρατικών και παραστρατιωτικών μηχανισμών, με συγκεκριμένη ιεραρχική δομή η οποία διασυνδέεται οργανικά με το στρατό και άλλους φορείς διαχείρισης της κρατικής εξουσίας, οι οποίοι αυτοί μηχανισμοί είναι σε θέση να ελέγχουν τις εκλεγμένες κυβερνήσεις και να παρεμβαίνουν καθοριστικά, ακόμη και με χρήση ένοπλης βίας, όταν οι κυβερνήσεις δεν συμμορφώνονται με τις υποδείξεις του βαθέως κράτους. Δηλαδή, μέχρι σήμερα, βλέπαμε το αποτέλεσμα, υποπτευόμασταν ότι πίσω από αυτό είναι το βαθύ κράτος, πλην όμως δεν υπήρχαν οι αποδείξεις, ούτε άλλες πληροφορίες που θα καθιστούσαν έστω και κάπως ορατό το περιβόητο «βαθύ κράτος» της Τουρκίας. Αυτά μέχρι πέρυσι, που άρχισε να αναπτύσσεται η φιλολογία περί της κεμαλικής-φασιστικής οργάνωσης«ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ», φιλολογία που σταδιακά εξελίχθηκε σε χειροπιαστή πραγματικότητα, μετά την επιχείρηση σύλληψης δεκάδων μελών της, τον Ιανουάριο του 2008. Ας δούμε παρακάτω το ιστορικό της υπόθεσης, η εξέλιξη της οποίας αναμένεται να επηρεάσει καθοριστικά το πολιτικό σκηνικό στην Τουρκία και μαζί με αυτό μια σειρά από άλλα κρίσιμα ζητήματα, με κυρίαρχο -για μας τους Έλληνες- την πορεία των ελληνοτουρκικών σχέσεων.
  Οι πρώτες αποδείξεις για την κεμαλική-φασιστική οργάνωση «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ»
  Στις 2 Μαρτίου του έτους 2001, μια ομάδα του Τμήματος Λαθρεμπορίου και Οργανωμένου Εγκλήματος της Διεύθυνσης Ασφάλειας Κωνσταντινούπολης, με επικεφαλής τον αστυνομικό διευθυντή Αντίλ Σερντάρ Σατσάν (Adil Serdar SaçanΤσατσάν), μετά από καταγγελία για εκβίαση, εισέβαλε στο διαμέρισμα που στεγαζόταν το γραφείο του δημοσιογράφου Τουντζάι Γκιουνέι (Tuncay Güney). Κατά τη διάρκεια του τυπικού ελέγχου στο γραφείο, οι άνδρες της ασφάλειας έπιασαν «λαβράκι». Ανακάλυψαν και κατάσχεσαν φακέλους με ντοκουμέντα από μια μυστική φασιστική-παρακρατική-παραστρατιωτική οργάνωση, την «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ», για την οποία, μέχρι τότε, όλοι μιλούσαν, αλλά κανείς δεν είχε στοιχεία, για τους σκοπούς, τη δομή, την επάνδρωση και τη σχέση της με το τουρκικό κράτος και τις δομές εξουσίας γενικότερα.
  Σύμφωνα με τα στοιχεία που βρέθηκαν στο γραφείο του Γκιουνέι, η οργάνωση είχε σχέσεις με το στρατό και συγκεκριμένα με την στρατοχωροφυλακή, που -εκ του νόμου- έχει εκτεταμένο δίκτυο μονάδων, σταθμών και φυλακίων σε όλη την τουρκική επικράτεια. Η πάλη ανάμεσα στο στρατό, τη ΜΙΤ και την αστυνομία για τον έλεγχο τέτοιων μηχανισμών που, σημειωτέον, ελέγχουν-διαχειρίζονται και τεράστια κεφάλαια προερχόμενα από την ελεγχόμενη και προστατευόμενη από τις αρχές παράνομη δράση ομάδων και συμμοριών, είναι διαχρονική και γνωστή σε όσους παρατηρούν εκ του σύνεγγυς την ιστορική εξέλιξη της σύγχρονης Τουρκίας. Ο αστυνομικός διευθυντής Σατσάν, εκπροσωπώντας τα συντεχνιακά συμφέροντα της αστυνομίας, άρπαξε την ευκαιρία από τα μαλλιά, για να στριμώξει και να ξεσκεπάσει τους μηχανισμούς της στρατοχωροφυλακής. Έβαλε τον συλληφθέντα Γκιουνέι να καταθέσει επί τρίωρο ό,τι γνώριζε για την ιστορία της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ».
  Ο Γκιουνέι, για να εξασφαλίσει τα ευεργετήματα του μάρτυρα που παρέχει πολύτιμες πληροφορίες για τέτοιου είδους υποθέσεις, …τα είπε όλα. Σε εκείνη την τρίωρη κατάθεση ο συλληφθείς δημοσιογράφος έδωσε διευθύνσεις και ονόματα για άτομα που επάνδρωναν τα διάφορα τμήματα της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ» και για τους προστάτες τους στις τάξεις των ανωτάτων αξιωματικών, εν ενεργεία ή αποστράτων. Ο αστυνομικός διευθυντής Τσατσάν, κράτησε μια κόπια από τα ντοκουμέντα και από την βιντεοκασέτα της κατάθεσης του Γκιουνέι και παρέπεμψε την υπόθεση αρμοδίως. Φυσικά, η τότε κυβέρνηση του Μπουλέντ Ετζεβίτ (Bülent Ecevit), «προϊόν και αποτέλεσμα» η ίδια της δράσης της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ», αφού βρισκόταν στην εξουσία μετά από το μεταμοντέρνο πραξικόπημα που έκαναν οι Τούρκοι στρατηγοί, στις 28 Φεβρουαρίου 1997, που οδήγησε στην ανατροπή του Νετζμετίν Ερμπακάν (Necmetin Erbakan), κουκούλωσε το θέμα, όπως κουκούλωσε το περίφημο «Σκάνδαλο ΣΟΥΣΟΥΡΛΟΥΚ» η κυβέρνηση Ερμπακάν-Τσιλέρ, το 1996, κάτω από την αφόρητη πίεση της Τσιλέρ, το κόμμα της οποίας (Κόμμα του Ορθού Δρόμου), ήταν βαθειά χωμένο στο βαθύ κράτος και την «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ».
  Πάντως από τα ντοκουμέντα που βρέθηκαν στο γραφείο του Γκιουνέι, προέκυπτε ότι το βαθύ κράτος προχωρούσε στην αναδιάρθρωση και τον εκσυγχρονισμό των δομών και των μηχανισμών ελέγχου και χειραγώγησης του συστήματος εξουσίας στην Τουρκία, κάτω από το βάρος των αλλαγών που είχαν προκύψει στη διεθνή πολιτική σκηνή, στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό, όπου το πολιτικό ισλάμ και το Κουρδικό Ζήτημα απειλούσαν τις δομές του κεμαλικού και του βαθέως κράτους και την ενότητα του τουρκικού έθνους και κράτους. Ένας άλλος παράγοντας που επέβαλε τον «εκσυγχρονισμό» του βαθέως κράτους ήταν και οι εξελίξεις στον τομέα της τεχνολογίας, που άνοιγαν νέους και επικίνδυνους -κατά την άποψη των ηγετικών στελεχών του βαθέως κράτους- δρόμους στην ενημέρωση της τουρκικής κοινής γνώμης.
  Το πρώτο πραξικόπημα της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ»
  Ενώ η κυβέρνηση και το κράτος δεν προχώρησαν σε βαθύτερες έρευνες, που θα οδηγούσαν ίσως στην αποκάλυψη της μυστικής οργάνωσης και στην άσκηση διώξεων, η οργάνωση προβαίνει στην πρώτη απόπειρα κεκαλυμμένου πραξικοπήματος, όταν, το Φθινόπωρο του 2001, μεθόδευσε την αντικατάσταση του ασθενούντος τότε πρωθυπουργού Μπουλέντ Ετζεβίτ από τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Χουσαμετίν Οζκάν (Hüsamettin Özkan). Με βάση το σκεπτικό της οργάνωσης, ο Ετζεβίτ ήταν ασθενής και αδυνατούσε να διαχειριστεί τις τύχες της χώρας, εν όψει μάλιστα κρίσιμων εξελίξεων που κυοφορούνταν στο Βόρειο Ιράκ (Νότιο Κουρδιστάν), όπου οι ΗΠΑ προετοίμαζαν ένα κουρδικό κράτος, που θεωρούνταν νάρκη στην ενότητα όχι μόνον του Ιράκ, αλλά και της ίδιας της Τουρκίας. Η άρνηση του Ετζεβίτ να παραδώσει την πρωθυπουργική καρέκλα, οδήγησε σε μια μίνι πολιτική αποσταθεροποίηση με την αποχώρηση του Οζκάν από την κυβέρνηση και το κόμμα. Σημειώνεται ότι ο Οζκάν φεύγοντας «πήρε» μαζί του και 90 βουλευτές του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (DSP) του Ετζεβίτ, πιθανότατα άτομα που διατηρούσαν ισχυρούς δεσμούς με το βαθύ κράτος.
  Στη συνέχεια η οργάνωση προσπαθεί, ανεπιτυχώς, να αποτρέψει την τοποθέτηση του μετριοπαθούς στρατηγού Οζκιόκ στη θέση του σκληρού κεμαλιστή και φερόμενου ως ηγετικού στελέχους της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ» αρχηγού ΓΕΕΘΑ Χουσεΐν Κιβρίκογλου (Kıvrıkoğlu), ο οποίος αποχωρούσε λόγω ορίου ηλικίας. Ο Κιβρίκογλου, πριν αποχωρήσεις από τη θέση του, ανέτρεψε τον προγραμματισμό, που τηρείται με ευλάβεια στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις και για να εξασφαλίσει την άμεση πρόσβαση της οργάνωσης στη διαχείριση της εξουσίας, τοποθέτησε σε κρίσιμες και ανώτατες θέσεις δυο σκληροπυρηνικά μέλη της οργάνωσης: τον στρατηγό Αϊτάτς Γιαλμάν (Aytaç Yalman) στη θέση του αρχηγού του στρατού ξηράς και το στρατηγό Σενέρ Έρουιγκουρ (Şener Eruygur) στη θέση του αρχηγού της στρατοχωροφυλακής, η οποία σημειωτέον διαθέτει μια πολυμελή και αρκετά αποτελεσματική υπηρεσίας πληροφοριών εσωτερικού. Ο πρωθυπουργός Ετζεβίτ και ο πρόεδρος της δημοκρατίας Σεζέρ αρνούνται μέχρι τελευταίας στιγμής, αλλά τελικά, κάτω από πιέσεις, υποχρεούνται να υπογράψουν το διάταγμα της τοποθέτησης των στελεχών της οργάνωσης «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ» στις κρίσιμες αυτές θέσεις. Τα δυο αυτά άτομα θα παίξουν καθοριστικό ρόλο τα επόμενα χρόνια.
  Το δεύτερο πραξικόπημα και το βαθύ ρήγμα στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις
  Μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου του 2002 έχουμε την αλλαγή του πολιτικού σκηνικού στην Τουρκία, με το Κόμμα Ανάπτυξης και Δικαιοσύνης (ΑΚΡ) του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν (Recep Tayyip Erdoğan) να παίρνει το 34% των ψήφων και να σχηματίζει αυτοδύναμη κυβέρνηση πρώτα υπό τον Αμπντουλλάχ Γκιούλ (Abdullah Gül) και στη συνέχεια υπό τον ίδιο τον Ερντογάν. Η νεοφώτιστη κυβέρνηση του Κόμματος Ανάπτυξης και Δικαιοσύνης, το Χειμώνα του 2003 καλείται να διαχειριστεί τον επερχόμενο πόλεμο στο Ιράκ, για τη διεξαγωγή του οποίου οι ΗΠΑ ζητούν πολύ συγκεκριμένες διευκολύνσεις από την Τουρκία: μια σειρά από αεροπορικές βάσεις και λιμάνια και έναν διάδρομο ξηράς, για τη διακίνηση μονάδων, οπλικών συστημάτων και εφοδίων από τα λιμάνια της Μερσίνας και της Αλεξανδρέττας στο Βόρειο Ιράκ (Νότιο Κουρδιστάν), όπου ήταν σχεδιασμένο να ανοίξει το λεγόμενο «Βόρειο Μέτωπο» για την ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν. Οι ΗΠΑ, που θεωρούσαν δεδομένη την αποδοχή των αιτημάτων τους από την Τουρκία, είχαν μεταφέρει ήδη τα στρατεύματα του «Βορείου Μετώπου» με πλοία, τα οποία είχαν αγκυροβολήσει από τον Ιανουάριο στα ανοικτά της Κύπρου και της Μερσίνας. Η τουρκική κυβέρνηση, που φέρεται να είχε δώσει πολιτικές διαβεβαιώσεις για την αποδοχή των αμερικανικών αιτημάτων, αντιμετώπισε την ψυχρότητα και την αντίθεση των εθνικιστών-κεμαλιστών και των στρατηγών, του βαθέως κράτους δηλαδή, στην ικανοποίηση των αιτημάτων αυτών. Μετά από διεργασίες που κράτησαν 60 ολόκληρες ημέρες και με τα αμερικανικά στρατεύματα να βρίσκονται ήδη μέσα στα αγκυροβολημένα μεταξύ Μερσίνας και Κύπρου πλοία, η τουρκική κυβέρνηση ετοίμασε ένα νομοσχέδιο με το οποίο ικανοποιούνταν τα αιτήματα των ΗΠΑ, και το οποίο έφερε προς ψήφιση στην τουρκική εθνοσυνέλευση, στις 3 Μαρτίου 2003. Για την περίπτωση που η κυβέρνηση και ο πολιτικός κόσμος στο σύνολό του δεν είχαν λάβει το μήνυμα του βαθέως κράτους, ο αρχηγός του στρατού ξηράς Αϊτάτς Γιαλμάν (Aytaç Yalman) -τοποτηρητής της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ» στις ένοπλες δυνάμεις- την προηγούμενη ημέρα έκανε δηλώσεις στον κεντρικό δημοσιογράφο-σχολιαστή της Μιλλιέτ Φικρέτ Μπιλά (Fikret Bila), λέγοντας ότι τουρκικές οι ένοπλες δυνάμεις θεωρούν ότι το νομοσχέδιο δεν έπρεπε να εγκριθεί από την τουρκική εθνοσυνέλευση. Ο δημοσιογράφος δημοσίευσε τη «γραμμή» του βαθέως κράτους στην εφημερίδα, φωτογραφίζοντας τον Γιαλμάν, χωρίς όμως να γράψει ανοικτά το όνομά του. Και φυσικά την επομένη ημέρα το νομοσχέδιο απορρίφθηκε, προκαλώντας σοκ και ένα βαθύ ρήγμα στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις.
  Η ανάμειξη της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ» στο Κυπριακό και στο Σχέδιο Αννάν
  Η άμεση εμπλοκή και ανάμειξη της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ» στην άσκηση της κυβερνητικής εξουσίας και του κυβερνητικού έργου δεν σταματάει εδώ. Το ίδιο διάστημα (Άνοιξη 2003) ήταν σε εξέλιξη οι διαδικασίες για τη σύνταξη και την αποδοχή του Σχεδίου Αννάν ως βάσης διαπραγμάτευσης για την «επίλυση» του Κυπριακού. Ο Τούρκος πρωθυπουργός Αμπντουλλάχ Γκιούλ έδωσε εντολή στον τότε πρόεδρο του ψευδοκράτους, Ραούφ Ντενκτάς (Rauf Denktaş), να αποδεχτεί το ως άνω σχέδιο ως βάση διαπραγμάτευσης. Παρά την εντολή του Τούρκου πρωθυπουργού, ο Ντενκτάς, κατερχόμενος από το αεροπλάνο στο αεροδρόμιο της Χάγης, όπου είχε μεταβεί για συνομιλίες, δήλωνε: «Ήλθα για να πω όχι στο σχέδιο Αννάν». Ήταν φανερό ότι είχε λάβει εντολή από το βαθύ κράτος για την στάση του αυτή, όπως επίσης ήταν φανερό το ότι η εκλεγμένη κυβέρνηση δεν μπορούσε να υλοποιήσει την πολιτική της και τελικά «περνούσε» η πολιτική του βαθέως κράτους.
  Τις αρχές του 2004 ο Ερντογάν, πιεζόμενος από τα πράγματα, προσπάθησε να πάρει την κατάσταση στα χέρια του, σε σχέση με την επίλυση του Κυπριακού. Τον Ιανουάριο του 2004 συναντήθηκε στο Νταβός με τον Γ.Γ. του ΟΗΕ Κόφι Αννάν και του ανακοίνωσε ότι η Τουρκία δέχεται την επιδιαιτησία του για την εξεύρεση λύσης, φέρνοντας έτσι το Σχέδιο Αννάν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Ο Κόφι Αννάν κάλεσε τα δυο μέρη στη Νέα Υόρκη για διαπραγματεύσεις. Ο Ντενκτάς δέχτηκε πιέσεις από την κυβέρνηση και υποχρεώθηκε να συμπεριλάβει στην αποστολή τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ (Mehmet Ali Talat), που είχε κερδίσει τις εκλογές. Ο Ραούφ Ντενκτάς, σύμφωνα με τις διαβεβαιώσεις που είχε λάβει από την «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ», περίμενε τη δημοσιοποίηση ανακοίνωσης του τουρκικού ΓΕΕΘΑ για το Κυπριακό, με βάση την οποία θα καθόριζε τη στάση του στις διαπραγματεύσεις. Η ανακοίνωση δεν έβγαινε και -κυριολεκτικά στο παρά πέντε- ο Ντενκτάς αναγκάστηκε να επικοινωνήσει με τον μετριοπαθή αρχηγό ΓΕΕΘΑ Χιλμί Όζκιόκ. Ο Οζκιόκ δεν δέχτηκε να βγάλει την ανακοίνωση και είπε στον Ντενκτάς: «Εγώ κινούμαι στα όρια που ορίζει το Σύνταγμα».
  Την ίδια στιγμή που ο Οζκιόκ έλεγε «όχι», ο αρχηγός του στρατού ξηράς Γιαλμάν και ο αρχηγός της στρατοχωροφυλάκης Ερουιγκούρ έκαναν μυστικές επαφές στην Άγκυρα με επιχειρηματίες και ιδιοκτήτες ΜΜΕ, προσπαθώντας να εξασφαλίσουν στήριξη για την διενέργεια πραξικοπήματος τύπου 28ης Φεβρουαρίου. Το βαθύ κράτος θεωρούσε καταστροφικό για τους σχεδιασμούς και τα συμφέροντα της Άγκυρας και του τουρκισμού το Σχέδιο Αννάν, αφού θα έχανε η Τουρκία το στρατηγικό έλεγχο πάνω στο νησί, έλεγχος που εξασφαλίζεται με την ύπαρξη των δυνάμεων κατοχής. Για να αποτραπεί δε τέτοια εξέλιξη, υπήρχε έτοιμο ένα σχέδιο: το «Σχέδιο Σαρίκουζ», το οποίο δεν ήταν τίποτε άλλο από την σχεδιαζόμενη ανατροπή της κυβέρνησης Ερντογάν, σε περίπτωση που ψηφίζονταν από τα δυο μέρη στην Κύπρο το Σχέδιο Αννάν. Τελικά το Σχέδιο Αννάν δεν πέρασε και το «Σχέδιο Σαρίκουζ» έμεινε στα συρτάρια ή μάλλον στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές στων εμπνευστών του. Από έναν τέτοιον, από τον υπολογιστή του τότε αρχηγού του τουρκικού πολεμικού ναυτικού, Οζντέν Ορνέκ (Özden Örnek), κάποιος υπέκλεψε και διέρρευσε το σχέδιο του πραξικοπήματος, το οποίο δημοσίευσε το περιοδικό ΝΟΚΤΑ, στο φύλλο της 29ης Μαρτίου του 2007. Φυσικά, το συγκεκριμένο φύλλο του περιοδικού ήταν και το τελευταίο.
  Η «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ» αντιτίθεται στην Ευρωπαϊκή Προοπτική της Τουρκίας
  Ο Ερντογάν, εκτός από την επίλυση του Κυπριακού, ήταν αποφασισμένος να προχωρήσει και το ζήτημα της ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το βαθύ κράτος θεωρούσε από την πλευρά του ότι η ευρωπαϊκή προοπτική είναι ασύμβατη με την κεμαλική Τουρκία, ενώ ήταν προφανές ότι σε μια ευρωπαϊκή Τουρκία δεν είχαν θέση μηχανισμοί ούτε φασιστικές οργανώσεις τύπου «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ». Έτσι το βαθύ κράτος οργάνωσε την άμυνά του μπροστά σε αυτό το ενδεχόμενο. Παρά τις αντιδράσεις του βαθέως κράτους, η κυβέρνηση του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης προσπαθούσε να χαράξει το δρόμο προς τον εκδημοκρατισμό της χώρας του, όπως άλλωστε επιβάλλεται από τα Κριτήρια της Κοπεγχάγης και από τις άλλες υποχρεώσεις που απορρέουν από την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας. Εν τω μεταξύ, το κόμμα και ο ίδιος ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αυξάνουν την επιρροή τους στη λαϊκή βάση της Τουρκίας και μέσα από τη διαχείριση της κυβερνητικής εξουσίας ενισχύουν τη θέση τους στη διαπάλη τους με το βαθύ κράτος. Μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις το βαθύ κράτος δεν κάθεται με σταυρωμένα χέρια. Ανώτατοι αξιωματικοί, δικαστές, καθηγητές πανεπιστημίου, πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες, διάφορες ομάδες και συμμορίες προσπαθούν να αντιπαρατεθούν ο καθένας στον τομέα του τη νόμιμη κυβέρνηση και να ακυρώσουν στην πράξη τις όποιες μεταρρυθμίσεις.
  Η εγκληματική δράση της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ»
  Ως αποτέλεσμα της δράσης των μηχανισμών, το διάστημα αυτό, εξαπλώνεται στην Τουρκία ένα κύμα εθνικιστικής υστερίας, που υποστηρίζεται από ένα δίκτυο εθνικιστικών-πατριωτικών οργανώσεων και προπαγανδίζεται από εφημερίδες, περιοδικά, τηλεοπτικά κανάλια, ιστοσελίδες κλπ. Εκδίδονται βιβλία τα οποία στηρίζονται σε πληροφορίες και σενάρια που επεξεργάζονται οι υπηρεσίες του κράτους, τα οποία, εκτός των άλλων, καταγγέλλουν των πρωθυπουργό Ερντογάν και το κόμμα του ως όργανο της Νέας Τάξης Πραγμάτων και του διεθνούς σιωνισμού. Ομάδες νομικών και δικηγόρων που είναι διασυνδεδεμένοι με αυτό το εκτεταμένο δίκτυο πολυποίκιλης δράσης στην τουρκική κοινωνία, με βάση το περίφημο άρθρο 301, καταγγέλλουν και μηνύουν όποιον ενοχλεί το βαθύ κράτος και τον τουρκισμό. Στις προανακριτικές διαδικασίες και στις δίκες που γίνονται, ομάδες εθνικιστών τρομοκρατούν και διαπομπεύουν τους κατηγορουμένους, τους συγγενείς και τους δικηγόρους που τολμούν να τους υπερασπίζονται. Ανάμεσα σε εκείνους που στοχοποιούνται είναι ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο βραβευμένος με Νόμπελ λογοτεχνίας Ορχάν Παμούκ και ο Αρμένιος δημοσιογράφος Χραντ Ντινκ.
  Ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, λαμβάνουν χώρα μια σειρά από βίαιες και εγκληματικές ενέργειες, μερικές από τις οποίες είναι οι εξής: Στις 5 Φεβρουαρίου 2006, νεαρός εθνικιστής σκότωσε τον καθολικό ιερέα της Τραπεζούντας, πατέρα Σαντόρο, ο οποίος, σύμφωνα με το έγγραφο που έστειλε η αστυνομική διεύθυνση Τραπεζούντας στον εισαγγελέα του Ερζουρούμ, ζητώντας την παρακολούθηση των τηλεφώνων του, «ανέπτυσσε δράση υπέρ των σχεδίων της Ελλάδας για την αναβίωση της ποντιακής ιδέας στην περιοχή». Ένα χρόνο μετά, στις 19 Ιανουαρίου 2007, νεαρός εθνικιστής από την Τραπεζούντα δολοφονούσε στην Κωνσταντινούπολη τον στοχοποιηθέντα από τους μηχανισμούς του βαθέως κράτους Αρμένιο δημοσιογράφο Χραντ Ντινκ, εκδότη της εφημερίδας Άγκος. Τρεις μήνες μετά, στις 18 Απριλίου 2007, πέντε ισλαμιστές-εθνικιστές κατακρεούργησαν τρεις χριστιανούς στην πόλη Μαλάτεια της Τουρκίας, ενώ τους προηγούμενους μήνες είδαν το φως της δημοσιότητας εκατοντάδες άρθρα για την «επικίνδυνη δράση των ιεραποστολών στην Τουρκία, οι οποίες με τη δράση τους απεργάζονται την ενότητα του έθνους και κράτους». Σημειώνεται ότι πάνω στους δράστες βρέθηκαν περίπου εκατό (100) κάρτες sim, από την εξέταση των οποίων διαπιστώθηκε ότι οι δράστες είχαν εκατοντάδες τηλεφωνικές επαφές με στελέχη της Διοίκησης Ειδικών Δυνάμεων που υπηρετούσαν στην 2η και την 1η Στρατιά, στη Μαλάτεια και την Κωνσταντινούπολη αντίστοιχα. Εν τω μεταξύ, το διάστημα που γίνονται τα παραπάνω, εκατοντάδες βόμβες εκρήγνυνται σε διάφορες πόλεις του τουρκικού Κουρδιστάν, για να δικαιολογούν κάθε φορά την επέμβαση και τη δράση του τουρκικού στρατού και της στρατοχωροφυλακής στο κουρδικό κίνημα.
  Η επέμβαση της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ» στην εκλογή προέδρου της δημοκρατίας
  Ενώ το βαθύ κράτος, δια της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ», σπέρνει το θάνατο και κατατρομοκρατεί τους εχθρούς του τουρκισμού, συνεχίζεται η πάλη ανάμεσα στις κεμαλικές-φασιστικές δυνάμεις και την κυβέρνηση. Ο πάλη εντείνεται με τη λήξη της θητείας του προέδρου Σεζέρ (Μάιος 2007), ενώ προβάλλει το ενδεχόμενο να καθίσει στη θέση του προέδρου της δημοκρατίας ο ίδιος ο Ερντογάν. Δεκάδες μαζικές οργανώσεις, οι οποίες εκ των υστέρων αποδείχτηκε ότι είτε είχαν οργανική σχέση είτε υποκινούνταν από το βαθύ κράτος και την «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ», διοργάνωσαν συλλαλητήρια, διαδηλώνοντας την αντίθεσή τους στην εκλογή ισλαμιστή προέδρου της δημοκρατίας. Συντονιστής στις συγκεντρώσεις αυτές ήταν ο απόστρατος στρατηγός Σενέρ Ερουιγκούρ, πρόεδρος των Συλλόγων Κεμαλιστικής Σκέψης σε παντουρκικό επίπεδο. Ποτέ δεν έγινε γνωστό πού βρέθηκαν τα κεφάλαια για τις τεράστιες εκείνες συγκεντρώσεις. Στις 14 Απριλίου 2007, νέος αρχηγός ΓΕΕΘΑ, ο σκληροπυρηνικός κεμαλιστής και μέλος της οργάνωσης «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ», Γιασάρ Μπουγιούκανιτ (Yaşar Büyükanıt), έκανε ανοικτή παρέμβαση, δηλώνοντας στους δημοσιογράφους ότι: «ο νέος πρόεδρος δεν θα πρέπει να είναι μόνο λόγοις, αλλά έργοις πιστός στο κοσμικό καθεστώς».
  Ο Ερντογάν, δεχόμενος εισηγήσεις συνεργατών του, τελικά δεν θέτει ο ίδιος υποψηφιότητα και στις 24 Απριλίου 2007 ανακοινώνει την υποψηφιότητα του μέχρι τότε υπουργού εξωτερικών Αμπντουλλάχ Γκιούλ. Ήδη φαίνεται ότι η Τουρκία θα αποκτήσει τον πρώτο ισλαμιστή πρόεδρο. Μπροστά σε αυτή την προοπτική το βαθύ κράτος ανασυντάσσεται και θέτει στην πρώτη γραμμή του «αγώνα» το ΓΕΕΘΑ. Το βράδυ της 27ης Απριλίου 2007, και ενώ όλα δείχνουν ότι ο Ερντογάν θα ανακοινώσει την υποψηφιότητά του για τη θέση του προέδρου της δημοκρατίας, στην επίσημη ιστοσελίδα του τουρκικού ΓΕΕΘΑ αναρτάται μια ανακοίνωση που ανατρέπει τα δεδομένα. Στην ουσία ο στρατός και το ΓΕΕΘΑ, ως θεσμός, προειδοποιούν ανοιχτά ότι: «….ο νέος πρόεδρος δεν θα πρέπει να είναι μόνο λόγοις, αλλά έργοις πιστός στο κοσμικό καθεστώς….. οι συζητήσεις που γίνονται τις τελευταίες για το θέμα της εκλογής του προέδρου της δημοκρατίας έχουν θέσει υπό διαπραγμάτευση τον ίδιο τον κοσμικό χαρακτήρα του τουρκικού κράτους. Η κατάσταση αυτή παρακολουθείται με ανησυχία από τις Τ.Ε.Δ. Δεν θα πρέπει να ξεχνάει κανείς ότι σε αυτές τις συζητήσεις και τις διαπραγματεύσεις οι Τ.Ε.Δ. δηλώνουν ενεργό παρόν, ξεκαθαρίζοντας ότι θα υπεραμυνθούν του κοσμικού χαρακτήρα του κράτους. Επί πλέον οι Τ.Ε.Δ. δηλώνουν ότι είναι κατηγορηματικά αντίθετες με αρνητικές κρίσεις και σχόλια που γίνονται με αφορμή αυτές τις συζητήσεις και ότι αν χρειαστεί θα δέιξουν την αντίδρασή τους ενεργά και με ξεκάθαρο τρόπο. Κανείς να μην έχει την παραμικρή αμφιβολία γι’ αυτό…..»
  Η Διοίκηση Ειδικών Δυνάμεων και η σχεδιαζόμενη απόπειρα δολοφονίας του Ερντογάν
  Στις 18 Μαΐου 2007 ένα πρωτοφανές γεγονός έρχεται να συνταράξει την κοινή γνώμη στην Τουρκία. Μετά από τηλεφωνική καταγγελία για ύπαρξη μιας ομάδας που σχεδιάζει τη δολοφονία του πρωθυπουργού Ερντογάν και του συμβούλου του Τζουνεΐτ Ζάπσου (Cüneyd Zapsu), η αστυνομία εισβάλλει σε ένα διαμέρισμα στη συνοικία Έργιαμαν (Eryaman) της Άγκυρας και συλλαμβάνει το λοχαγό Μουράτ Ερέν (Murat Eren), της Διοίκησης Ειδικών Δυνάμεων (Özel Kuvvetler Komutanlığı), τον υπολοχαγό Γιακούπ Γιαϊλά (Yakup Yayla) και τους μονίμους υπαξιωματικούς Ερκούτ Τάς (Erkut Taş) και Γιασίν Γιαμάν (Yasin Yaman), εξειδικευμένοι στην κατασκευή βομβών. Μαζί με τους στρατιωτικούς συνελήφθησαν και επτά πολίτες, ενώ στο διαμέρισμα βρέθηκε μεγάλος αριθμός πυρομαχικών του στρατού, ΤΝΤ, ρολόγια που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή βομβών, στρατιωτικά έγγραφα με σχέδια για τον έλεγχο όλων των συνοικιών της πόλης σε περίπτωση πραξικοπήματος, καθώς και ανάλογα έγγραφα που βρέθηκαν στο γραφείο του Γκιουνέι, το 2001. Το τουρκικό γενικό επιτελείο απαγόρευσε την έρευνα της υπόθεσης από τακτικό ανακριτή και την υπόθεση ανέλαβε η στρατιωτική δικαιοσύνη, η οποία φυσικά υποβάθμισε την υπόθεση σε ένα θέμα παράβασης καθήκοντος σε σχέση με τα πυρομαχικά που βρέθηκαν στο διαμέρισμα και μόνον.
  Σε ένα ταβάνι κρίνεται η πολιτική πορεία της Τουρκίας
  Ενώ τω μεταξύ, και ενώ η αντιπαράθεση μεταξύ της κυβέρνησης Ερντογάν και του βαθέως κράτους συνεχίζεται κυρίως στο παρασκήνιο, στις 12 Ιουνίου 2007 συμβαίνει ένα γεγονός, που έμελλε να σημαδέψει τη σύγχρονη πολιτική ιστορία της Τουρκίας. Οι ενοικιαστές ενός αυθαιρέτου σπιτιού, στη συνοικία Ουμράνιγιε 12 (Ümraniye) της Κωνσταντινούπολης, βρήκαν τυχαία στο ταβάνι του σπιτιού που διέμεναν ένα κιβώτιο στο οποίο υπήρχαν 27 χειροβομβίδες και φάκελοι με διάφορα έγγραφα. Ανέφεραν το γεγονός στην αστυνομία, η οποία με έκπληξη διαπίστωσε ότι οι χειροβομβίδες ήταν ίδιες με αυτές που χρησιμοποιεί ο τουρκικός στρατός, ενώ τα έγγραφα που υπήρχαν στους φακέλους παρέπεμπαν στην μυστική-φασιστική οργάνωση «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ». Προχωρώντας ακόμη περισσότερο τις έρευνες η αστυνομία βρέθηκε μπροστά σε μια ένοπλη επιχειρησιακή ομάδα της μυστικής οργάνωσης, η οποία ήταν υπεύθυνη για την ένοπλη επίθεση εναντίο�
• May 19, 2008
• 16:48

  Τουρκία και μειονότητες

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Που πάει η Τουρκία μετά την αποκάλυψη τουν σκανδάλου της Εργκενεκον και των κατηγοριών που απηύθυνε ο Γενικός Εισαγγελέας κατά του κυβερνώντος κόμματος AKP, του κ. Ερντογάν και 70 άλλων στελεχών του; Πως έχουν τα πράγματα με τη μουσουλμανική μειονότητα στη Θράκη και τι επιδιώκει η γειτονική χώρα;
  Οι απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά θα απασχολήσουν την ερχόμενη Τετάρτη 21 Μαίου την εκπομπή "Ανιχνεύσεις".
  Επισκεφθήκαμε το τελευταίο διάστημα και τις μειονοτικές περιοχές και την Κωνσταντινούπολη και έχουμε ενδιαφέρουσες εικόνες και συνεντεύξεις.
  Ορισμένες απο αυτές θα τις αναρτήσουμε στο blog σήμερα το απόγευμα μόλις μεταφρασθούν.
  Κατά τη συζήτηση του θέματος θα θέσουμε επίσης το ερώτημα γιατί το ποντιακό ζήτημα δεν τίθεται στην ατζέντα των ελληνοτουρκικών σχέσεων καθώς και τη βαρύτητα που είχε η απόφαση του Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων να μπορούν σύλλογοι της μειονότητας να καλούνται τουρκικοί.
  θα θέσουμε επίσης το ζήτημα γιατί ενω οι Πομάκοι ζητούν επιμόνως να διδάσκονται τη γλώσσα τους η ελληνική πολιτεία δεν ικανοποιεί το αίτημά τους. Θα ακόμη για την πολιτική κρίση στην οποία εισέρχεται η Τουρκία καθώς θεωρείται βέβαιη απόφαση του δικαστηρίου για απαγόρευση του κόμματος του κ. Ερντογάν και πολιτικής δραστηριότητας 71 στελεχών του.
  Στις συνεντεύεξις που θα παρουσιάσουμε θα ακούσετε το Στέφεν Λάραμπυ απο τη Rand Corporation, τον τούρκο αναλυτή της Μιλιέτ Σαμί Κοέν, τον τούρκο καθηγητη του Πανεπιστημίου Μπιλγκί Σολί Οζέλ, τον τουρκοκύπριο δημοσιογράφο Καφετζίογλου κα.
  Γράψτε τα σχόλιά σας και ερωτήσεις που θα θέλατε να γίνουν στην εκπομπή.
  
  Οι "Ανιχνεύσεις" έχουν προγραμματίσει θέματα ως την Τετάρτη 4 Ιουνίου. Την άλλη Τετάρτη 28 Μαίου κατά πάσαν πιθανότητα το θέμα μας θα είναι Επιστήμη, Έρευνα και Παιδεία με συνομιλητές το Γενικό Γραμματέα Έρευνας και Τεχνολογίας Γιάννη Τσουκαλά, τον κ. Δημήτρη Νανόπουλο και τον Πρύτανη του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Αναστάσιο Μάνθο, αν ώς τότε δεν αλλάξει κάτι σημαντικό.
  Μετά την 4η Ιουνίου αρχίζει το ποδόσφαιρο.
  Η εκπομπή θα συνεχισθεί αλλά αναζητούμε θεματολογία που θα κρατούσε το ενδιαφέρον κάποιων τηλεθεατών.
  Σκέφθηκα σε έξη εκπομπές να παρουσιάσουμε τους σημαντικότερους φιλοσόφους απο την αρχαία εποχή ως τις ημέρες μας αλλά θα θέλαμε απο το blog να ακούσουμε και εσας, μήπως οι προτάσεις σας είναι πιο ενδιαφέρουσες.
  
  Π.Σαβ
• May 15, 2008
• 10:18

  ΜειονότητεςΑς ανοίξουμε μια συζήτηση για ...

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Μειονότητες
  
  Ας ανοίξουμε μια συζήτηση για το θέμα της μειονότητας στην Ελλάδα, ύστερα και απο την τελευταία τουρκική πρόκληση με τη Θράκη.
  Τα πράγματα στη Θράκη είναι πολύ σοβαρά. Η Τουρκία κάνει "παιχνίδι" με τη μειονότητα και όπως είπε χθες στην εκπομπή ο γενικός γραμματέας της Οικουμενικής Ομοσπονδίας Κωνσταντινουπολιτών, έχει την υπομονή να αποδόσει το "παιχνίδι' της σε βάθος χρόνου.
  Όπως και σε πολλά άλλα θέματα φοβάμαι πως η Ελλάδα δεν έχει συγκροτημένη πολιτική και στο θέμα αυτό.
  Υπάρχουν περιοχές της Θράκης, όσο και αν σας φαίνεται περίεργο και όσο ανησυχητικό και αν είναι αυτό στις οποίες το ελληνικό κράτος δεν ασκεί πλήρη κυριαρχία.
  Ίσως ορισμένοι αρχίσουν πάλι τα περι εθνικισμού.
  Απο τα λίγα που έχω διαβάσει έχω διαπιστώσει πως ο ελληνισμός είχε σημαντική επίδραση στην ιστορική εξέλιξη με τα οικουμενικά χαρακτηριστικά του.΄
  Η βασική μονάδα συγκρότησης της διεθνούς κοινότητας σήμερα είναι το έθνος κράτος και αν και μέχρι να αντικασταθεί απο κάποιο άλλο μόρφωμα νομίζω πως πρέπει να υποστηρίξουμε την ύπαρξή του.
  Παρουσιάζει ενδιαφέρον μια ομοσπονδιακή Ευρώπη με τα σημερινά κράτη ως δημοκρατίες και σε πρώτη φάση συνομοσπονδιακό τρόπο λειτουργίας.
  Ένα άλλο θέμα το οποίο θα ήθελα να θίξω και μου κάνει εντύπωση είναι πως δεν καταλαβαίνω τους συμπολίτες μας οι οποίοι θεωρούν ότι ο Μιλόσεβιτς για παράδειγμα έκανε στο Κοσσυφοπέδιο και οι Κάρατζιτς και Μλάντιτς στη Βοσνία εθνοκάθαρση αλλά όταν τους μιλάς για την περίπτωση των Π τη δική τους περίπτωση τουλάχιστον εθνοκάθαρση αν και προσωπικά πιστεύω γενοκτονία, σε χαρακτηρίζουν εθνικιστή.
  Τέλος πάντων αυτά δεν τελειώνουν.
  
  Θα επιθυμούσαμε να ανοίξουμε μια συζήτηση για τις μειονότητες και σαν πρώτο κείμενο παραθέτουμε μια ομιλία που έκανε ο γνωστός ελληνοαμερικανός καθηγητής Van koufoudakis στο American Hellenic Institute.
  
  
  
  NOON FORUM—MAY 7, 2008
  
  AHI—WASHINGTON, DC
  By
  Van Coufoudakis, Ph.D.
  Dean and Professor Emeritus, Indiana University/Purdue University and Rector Emeritus University of Nicosia, Nicosia, Cyprus
  
  INTERNATIONAL LAW AND MINORITY PROTECTION: THE FATE
  OF THE GREEKS OF IMBROS AND TENEDOS
  
  
  
  Our story begins with the closing phase of the “Eastern Question” that started with the Balkan Wars and ended with the July 1923 Treaty of Lausanne.
  The events that transpired in this period involve great power rivalries; foreign interference in the politics of smaller strategic states as Greece; domestic political rivalries and external dependence.
  With the outbreak of the Balkan Wars, in October 1912, the Greek Navy conquered most of the Aegean Islands, including Limnos, Thasos, Samothrace, Imbros and Tenedos, islands with Greek populations since antiquity.
  The draconian Treaty of Sevres (August 20, 1920) was imposed on defeated Turkey, but never ratified. It granted Imbros and Tenedos, at the entrance to the Dardanelles, to Greece.
  The July 1923 Lausanne Treaty replaced and revised the Treaty of Sevres and restored (for strategic reasons) Imbros and Tenedos to Turkey.
  The Lausanne Treaty, a landmark treaty, became the foundation of peace in the region after a decade of war. It marked the death of the “Megali Idea”;it settled territorial issues; Turkey gave up claims to territories as Cyprus; it rebuilt an ethnically cohesive Greece and Turkey, following massive population exchanges; conferred significant rights to non-Muslim religious minorities inhabiting Turkey; conferred specific rights on the Ecumenical Patriarchate in Istanbul; conferred explicit legal and political rights to the Greeks of Imbros and Tenedos who were exempted from the population exchange provisions of the Treaty.
  What followed the signing of the Lausanne Treaty is a classic case of Turkey’s disregard and violation of its international legal obligations, capitalizing on the international community’s failure to uphold international law and the timidity of Greece.
  Please note the parallels between the fate of the Greeks of Imbros and Tenedos and that of the occupied areas of Cyprus.
  
  Imbros and Tenedos at the time of Lausanne
  
  Imbros (Gokceada): 300 sq. km; No Turkish population; 6762 Greek with 10 schools and 1385 students.
  Tenedos (Bozcaada): 39.5 sq.km; very small number of Turks; 1631 Greeks; 2 schools with 450 students.
  TODAY: NO Greeks in Tenedos, under 200 in Imbros, and NO schools!
  Under the Lausanne Treaty, articles 37-44 define Turkey’s obligations toward its non-Muslim minorities. These treaty provisions were also endorsed and placed under the guarantee of the League of Nations on September 24, 1923.
  Under international law the UN is the legal successor of the League of Nations.
  ARTICLE 14 of the Lausanne Treaty, is THE critical article for the Greeks of Imbros and Tenedos. While the islands are under Turkish sovereignty, the article contains fundamental and specific provisions for the survival of this Hellenic population.
  Specific Provisions: a special administrative organization for local government elected and staffed by local persons; full guarantees of political and religious rights; full protection of persons and property; a police force drawn from the local population and under the control of the local administration; full control and management of educational institutions.
  
  The Ethnic Cleansing of Imbros and Tenedos:
  
  --Note the similarity to what happened in occupied Cyprus.
  · Intimidation;
  · Expulsion;
  · Property confiscation and expropriation;
  · Denial of educational and religious rights;
  · Settlers and demographic change;
  · Destruction of cultural heritage (religious and historical monuments).
  
  
  
  Examples of major violations of article 14 of the Lausanne Treaty :
  
  Before the ink dried on the Lausanne Treaty, the violations of its provisions started!
  
  September 1923: local elected councils and administrators fired and replaced by Turkish mainland bureaucrats;
  
  In Tenedos and Imbros 64 individuals and their families, the elite of the islands, declared “undesirable” and expelled because they were not considered “loyal” to Turkey;
  
  Many from Imbros, fearing similar fate, temporarily flee to Limnos and Thessaloniki. Despite the amnesty provisions (Protocol 8) of the Lausanne Treaty, they are not allowed to return to the islands while their properties are confiscated as “abandoned”!
  
  By 1925: Colonization begins with Turkish settlers some of whom are Turks from Crete and Epirus.
  1926: Under new conscription law Greek males drafted in the Turkish Army and sent to Eastern Anatolia for hard labor projects (road construction, etc.).
  
  1927: The Prefect of the Dardanelles visits Imbros to investigate why Imbriots from Glykos asked their kin living in the US for economic support for their schools. Consequently, local leaders are arrested and jailed on the mainland for “offending Turkism.”
  
  1927 and Administrative Law 1151:
  Its sweeping provisions reduce the status of the local administration; close local courts; appoint all Turkish administrators violating the electoral provisions of the Lausanne Treaty; all police comes from the Turkish mainland; Greeks failing Turkish language fluency cannot serve in any administrative capacity; introduction of the Turkish school curriculum; teaching of Greek and religion reduced to one hour per day outside the regular curriculum; teachers must be certified in Ankara and able to teach Turkism and Kemalism.
  
  With these provisions, parents who could afford to send their children to Greece do so, with all ensuing complications…
  
  The Temporary Reprieve (1950-1963):
  With the improvement in Greek-Turkish relations in the early 1950’s, conditions improve on both islands.
  · The status of local administration upgraded so that residents do not have to travel to the Turkish mainland for minor administrative and judicial matters.
  · Schools granted the same status as the minority schools in Istanbul, while Greek teachers from Istanbul can teach in these schools.
  · President Celal Bayar visits Imbros in 1951 and promises personal attention to local grievances.
  · Local communities allowed to receive assistance from their overseas communities and public assistance is granted for the building of a hospital and expand fishing. Tourism is also encouraged.
  
  
  The Return of Repression 1964/65 and Beyond:
  
  As the Cyprus issue takes prominence, it has an immediate impact on the Greeks of Imbros and Tenedos, much as it did on the remaining Greeks of Istanbul.
  
  The new measures continue the violations of the Lausanne Treaty.
  
  · 1965: A Turkish boarding school opens in Panayia, the capital of Imbros, with 800 student teachers.
  · A police camp and academy opens in Panayia and regular army units open camps at Glyki.
  · 3,000 Turks from Bulgaria and the Laz region of the Black Sea are brought in as settlers and given local land for settlement.
  · The education law of 1951 is suspended and the schools come under the 1927 regulations that violate the Lausanne Treaty.
  · Teaching of Greek in the public schools ended.
  · Takeover of all Greek schools. The Imbros Junior High School becomes a boarding school for Turkish students from the mainland.
  · Minority schools on Tenedos closed in 1964.
  · 2,000 acres expropriated for the creation of an open agricultural jail for criminals serving major sentences for serious crimes! These criminals are free to move around the community of Schoinoudia! Their violence and terror drives Imbriots from their homes in search of safety.
  · 1966: Prime agricultural land expropriated under eminent domain at minimal prices and no appeal of the financial settlement. Some 8,000 acres go for the construction of a dam, while 11,000 acres of grazing land are closed for “reforestation.” Shepherds are forced to sell their flocks (44,500 sheep and goats) to mainlanders for a minimum price. With loss of livelihood, Imbriots forced to migrate.
  · Jailing of local leaders who complained to the Greek Ambassador who was allowed to visit Imbros. Jailed for insulting Turkey.
  
  THE RESULT:
  By the late 80’s Imbros had over 8,000 Turks living there, in addition to military and police. Only some 200 elderly Greeks remain today. On Tenedos there are no Greeks, while the island is settled by more than 2,000 Turks, plus police, etc.
  
  WHAT GREECE DID/DID NOT DO:
  · Greece never asked to open a Consular office on the islands. In contrast, Turkey maintains a consular office in Rhodes, even though there is only a very small number of Turks on Rhodes and Kos.
  · The Greek Foreign Ministry filed formal complaints in 1924, 1925, and in 1964 with its Turkish counterpart over the violations of the Lausanne Treaty. The Greek complaints had no effect.
  · Greece brought the matter to Britain, a major signatory of the Lausanne Treaty. The British responded (in the mid-20’s) that they were “watching the situation.” No action taken by the League of Nations Council in 1924 under article 4 of the Lausanne Treaty. No action taken because of great power politics and rivalries.
  · Appeal to UNESCO in 1964 leads to a call on both Greece and Turkey (!) to “take all necessary measures to provide minority education…”
  · Greek protest to the NATO Secretary-General in 1964 leads nowhere. Under American pressure (Cold War) Greece cancels plans to appeal to the International Court of Justice and to the European Commission of Human Rights.
  
  
  What can be done now:
  
  · Turkey is engaged in EU accession talks. One of the conditions is that it must meet ALL human rights provisions of European law (European Convention in particular).
  · What legal recourses are available:
  
  a) Interstate application under the European Convention.
  b) Individual Appeals to the European Court of Human Rights over denial of property rights; discrimination (article 14 of the European Convention//article 21of the EU Charter of Fundamental Rights) because of national origin, language and religion.
  c) A recourse to the International Court of Justice, the successor organization of the PCIJ of the League of Nations.
  NOTE: under the Lausanne Treaty, Turkey’s consent is not required for filing an appeal, nor is a “compromis” (jointly drafted by the litigants) required as in the normal cases filed in the Court. Under article 44 of the Lausanne Treaty, any differences over the implementation or interpretation of the minority provisions become a matter of adjudication and can be brought directly to the PCIJ (now the ICJ).
  
  Why the Official Lack of Action and/or Reluctance on the Part of Greece:
  · Fear that state or individual appeals may disrupt on-going Greco-Turkish dialogue.
  · Fear of international apathy and/or reluctance to be involved in an “old” problem that may complicate current strategic considerations.
  · Concern that Turkey may raise parallel issues including the demilitarization of the Aegean islands; the Turkish minority in Rhodes; issues re. the Muslims of Thrace.
  
  The response to these fears:
  The Lausanne Treaty provisions re. the minorities in Istanbul, Imbros, Tenedos, and the Ecumenical Patriarchate are explicit and are not linked to the demilitarization provisions of the Aegean islands.
  
  If the Republic of Greece, for political reasons, chooses not to follow a legal challenge, it should not discourage individuals from filing cases in the European Court of Human Rights. We already have cases emerging from property issues of Istanbul Greeks.
  
  In Conclusion:
  Greek timidity and international apathy have allowed Turkey to uproot and destroy another historic Greek community. At a time of sensitivity to human rights and the availability of remedial instruments in Europe, Turkey must be held accountable for its documented violations of international law and Treaty obligations.
  
  
  
  A Greek American note:
  Our connection to this issue is not only the presence of Greek-Americans of Imbriot roots, particularly in New York, but also the late Archishop Iakovos who came from Imbros. It should also be remembered that Ecumenical Patriarch Demetrios, who succeeded Ecumenical Patriach Athenagoras, had also served as Archbishop of Imbros and Tenedos prior to his selection as Ecumenical Patriarch.
  
  
  A bibliographic note:
  
  There is a wealth of material on this period.
  On the history of the wars and settlements in the area see the classic study by J.A.R. Marriott, The Eastern Question-An Historical Study in European Diplomacy, Oxford: Clarendon Press, 1924.
  The classic study by Harry J. Psomiades, The Eastern Question: The Last Phase—A Study in Greek-Turkish Diplomacy, reprinted by Pella Publishing Co. in NY in 2000.
  Alexis Alexandris, The Greek Minority of Istanbul and Greek-Turkish Relations 1918-1974, Athens: Center for Asia Minor Studies, 1983.
  Yiorgos Tenekides, Imbros Kai Tenedos: Istoria, Nomiko Kathestos, Synchroni Pragmatikotita, Thessaloniki, 1986.
• May 14, 2008
• 23:18

  Εδώ μπορείτε να στέλνετε τις ερωτήσεις και ...

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Εδώ μπορείτε να στέλνετε τις ερωτήσεις και τα σχόλιά σας για την εκπομπή Αλωση της Κωνσταντινούπολης και διαμόρφωση τουνέου ελληνισμού
• 15:25

  Η Άλωση και ο νέος ελληνισμός

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Η Άλωση και ο νέος ελληνισμός
  
  Όπως σας ενημερώσαμε και με το προηγούμενο post το θέμα της σημερινής εκπομπής θα είναι "Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης και η διαμόρφωση του νέου ελληνισμού".
  Υπάρχει ένα βιβλίο του Νίκου Σβορώνου απο τις εκδόσεις Πόλις που επιγράφεται "Το ελληνικό έθνος, γένεση και διαμόρφωση του νέου ελληνισμού". Την εισαγωγή του βιβλίου έγραψε ένας σπουδαίος ιστορικός ο Σπύρος Ασδραχάς.
  Επιλεγμένα αποσπάσματα απο αυτήν την εισαγωγή παραθέτουμε παρακάτω για να έχουμε μια ιδέα του θέματος για το οποίο θα συνομιλήσουμε το βράδυ. Υπενθυμίζουμε ότι θα προβάλλουμε στην εκπομπή και εκτεταμένα αποσπάσματα απο το ντοκυμαντέρ του National Geografic για την Άλωση της Πόλης.
  Να σημειώσουμε ακόμη πως και εμείς στις "Ανιχνεύσεις" συγκεντρώνουμε εδώ και αρκετό καιρό στοιχεία και όταν νοιώσουμε ότι έχουμε αρκετά θα κάνουμε ένα ντοκυμαντέρ, ενδεχομένως στην επόμενη επέτειο της Αλώσεως.
  
  Διαβάστε τα αποσπάσματα απο την εισαγωγή του Ασδραχά στο βιβλίο του Σβορώνου
  
  Νέος Ελληνισμός
  
  Ο Ασδραχάς αποδίδει στο Σβορώνο τη θέση ότι
  Για να γνωρίσεις πως ένας λαός συγκροτήθηκε σε εθνικό κράτος, θα πρέπει προηγουμένως να γνωρίσεις την ιστορία του λαού αυτού.
  Ο Σβορώνος αποδέχεται το καθιερωμένο σχήμα της συνέχειας του ελληνικού λαού και της «ελληνικότητας», την οποία ονομάζει «ελληνισμό», παρά την αμφισημία του όρου. Ότι τη μια και την άλλη τις θεωρεί στη μεταβλητότητά τους μέσα στο μακραίωνο ιστορικό χρόνο αναγνωρίζοντας, ωστόσο, ένα σταθερό πυρήνα, τον «ελληνισμό», που δεν τον καταστρέφουν, όταν δεν στηρίζονται σ αυτόν, οι οικουμενικότητες, ελληνιστικές, ρωμαϊκές, χριστιανικές-μάλιστα βυζαντινές. Ότι, τέλος, η συνέχεια δεν είναι συνέχεια εθνική, γιατί γι αυτόν η εθνότητα και η συνείδηση γι αυτή, δεν αρκούν για την αναγωγή της πρώτης σε αίτιο πολιτειακής συγκρότησης, είναι μόνο μια από τις προϋποθέσεις της.
  
  Ο Σβορώνος δεν θα χρονολογούσε την οντότητα του έθνους βάσει και μόνο της ανάδειξής του σε ενοποιητική αρχή του εθνικού κράτους. Γι αυτόν έχει μείζονα σημασία η διασαφήνιση των όρων μιας ιστορικής δυνατολογίας, δηλαδή της πιθανότητας που είχαν οι προϋποθέσεις του εθνικού πολιτειακού μορφώματος να αναχθούν στην πράξη στο μόρφωμα αυτό.
  
  Για το δημιουργικό αναγνώστη είναι αυτόδηλο ότι ανάμεσα στα άλλα, το υφάδι της αφήγησης αρθρώνεται σε τρείς κυρίως τρόπους πρόσβασης που υποδηλώνουν ένα ιστορικό σκεπτικό, συνεπώς μια θεωρία για το πώς πρέπει να οδεύει η ιστοριογραφία:
  Πρώτα το αντικειμενικό, δηλαδή πως έγιναν τα πράγματα. Δεύτερον η συγχρονική συνείδηση των πραγμάτων. Τρίτον οι μεταγενέστερες εννοιοδοτήσεις.
  
  Θα επιμείνω, γράφει ο Ασδραχάς, λίγο στη συγχρονική συνείδηση.
  Πρόκειται για τις βυζαντινές, κυρίως, λόγιες αναφορές στην ελληνικότητα, σε αντιδιαστολή μάλιστα με τη χριστιανική οικουμενικότητα, τις οποίες ο Σβορώνος επιστρατεύει για να δείξει το βαθμιαίο πέρασμα από την απαξίωση στην καταξίωση του συστατικού, γι αυτόν, ελληνοκεντρικού χαρακτήρα μιας πιθανής, αλλά τελικώς επαληθευμένης ιστορικής δυνατολογίας.
  Τούτο δεν σημαίνει ότι θα συνυπέγραφε μια δήλωση ότι το έθνος το δημιουργούν οι εκλεκτοί, δηλαδή οι elites.
  Έτσι, δίπλα στις λόγιες αναφορές αναζητά τις συλλογικές, που ξέρει πολύ καλά ότι είναι ετεροχρονισμένες, αλλά όχι γι αυτό μη διηνεκείς.
  Μαζί με το Σπυρίδωνα Ζαμπέλιο μιλά για τη διάσταση που υπάρχει ανάμεσα στο λόγο των εκλεκτών και στον άφατο λόγο της συλλογικότητας.
  
  Όπως ο Ζαμπέλιος έτσι και αυτός δεν δέχεται ότι οι επώνυμοι λόγιοι είχαν λόγους να εκφράσουν τις συλλογικότητες, γιατί ακριβώς δεν είχε φθάσει η ώρα τους να αναχθούν σε συνεκτικό στοιχείο της ιστορικής κατηγορίας που λέγεται ΄πεθνος ως πολιτειακό συγκρότημα.
  
  Κύριο χαρακτηριστικό της εθνικής διαδικασίας ήταν μέσα στη μεγάλη διαχρονία η συγκρουσιακή, άλλοτε επιλεκτική και εκ των πραγμάτων συμβιωτική, σχέση της χριστιανικής οικουμενικότητας με την αρχαία ελληνική κληρονομιά, όπως κατά κύριο λόγο εκφράζεται στο φιλοσοφικό και τελικώς και προς το αισθητικό ακόμη πεδίο.
  Την κατάφαση προς την αρχαιότητα και μαζί μ΄ αυτήν την ομογενοποιητική διαδικασία του εξελληνισμού τα θεωρεί σε συνάρτηση με τη συρρίκνωση της οικουμενικού τύπου βυζαντινής αυτοκρατορίας κατά το ιγ΄ αιώνα, εποχή στην οποία ανάγει τις ρίζες του νεοελληνικού έθνους.
  
  Η δεύτερη και κατά τον ίδιο οργανική συνάρτηση αφορά τους κοινωνικούς όρους της ανάδυσης της ελληνικής εθνικής συνείδησης και δίνει ιδιάζουσα σημασία στους οικονομικούς ρόλους των πόλεων κατά τους τελευταίους αιώνες της βυζαντινής αυτοκρατορίας και στη διαμόρφωση μιας εμβρυώδους αστικής τάξης.
  
  Η τρίτη συνάρτηση είναι το γεγονός της κατάκτησης, κατ εξοχήν της οθωμανικής: σύμφωνα με το ερμηνευτικό του σχήμα η ετερότητα των κατακτημένων, εθνική συνάμα και θρησκευτική, ενισχύει τις εσωτερικές της συνοχές και ισχυροποιεί τις θρησκευτικές, καθώς η εκκλησία αποτελεί τον κύριο ενοποιητικό θεσμό.
  
  Τους κατακτημένους θα τους εκφράσουν δύο αντιθετικές αλλά με κοινή αναγωγή στην εθνικώς αναγνωρίσιμη ετερότητα, δηλαδή η τάση της ενσωμάτωσης στο εξουσιαστικό σύστημα της οθωμανικής αυτοκρατορίας και η τάση της απελευθέρωσης με αιχμή την ανταρσία.
  Από εδώ ανακύπτει ο αντιστασιακός χαρακτήρας, όπως τον ονόμαζε, της ελληνικής ιστορίας, στον οποίο επέμεινε ξανά.
  
  Την ετερότητα των κατακτημένων την προσδιορίζει με όρους κοινωνικούς, και πάλι θα κάμει λόγο για μεγάλη γαιοκτησία και για εμπόρους, που κατά τον προχωρημένο ιη΄αιώνα θα γίνουν τα εδράσματα μιας αστικής τάξης που και αυτή στο ελληνικό πλέον κράτος δεν θα έχει καθαρό περίγραμμα.
  
  Φυσικά, δίνει έμφαση στο σχηματισμό ιδεολογίας στα χρόνια της οθωμανικής κυριαρχίας για να τονίσει την πρωτοκαθεδρία του θρησκευτικού λόγου, αλλά κυρίως για να επισημάνει την τομή που επέφερε, με την απόσπασή του από αυτόν, ο λόγος των διαφωτιστών, αλλιώς, η πνευματική, παράλληλα με την οικονομική επαφή των κατακτημένων με τη Δύση: όλα αυτά για να δείξει την τελική πλέον φάση της διαμόρφωσης της ελληνικής εθνικής συνείδησης και το νοηματικό και κοινωνικό περιεχόμενο της επανάστασης του 1821, ένα κοινωνικό περιεχόμενο που δεν ήταν ομοιογενές αλλά αντιθετικό στο εσωτερικό του, αντιθετικό γιατί την εθνική ιδέα και το σύνδρομό της, την εθνική αποκατάσταση, την είχαν ενστερνισθεί διαφορετικά και αντιτιθέμενα οικονομικά, θεσμικά και πνευματικά περιβάλλοντα
• May 13, 2008
• 19:58

  Η Αλωση της Κωνσταντινούπολης και ο νέος Ελληνισμός

   » ‎ Avιχνεύσεις - EPT3
  Απουσίαζα αρκετές ημέρες στο Βελιγράδι, λόγω των βουλευτικών εκλογών, γι αυτό έχουμε ημέρες να γράψουμε στο blog μας.
  Χρησιμοποιώ πληθυντικό διότι τη σελίδα θα τη διαχειριζόμαστε μαζί με τη συνάδελφό μου στην εκπομπή Κάλη Ζάραλη.
  Δεν ξέρω τι γίνεται στη Θεσσαλονίκη στο Βελιγράδι, όμως, η ασύρματη πρόσβαση στο Internet είναι πολύ διαδεδομένη.
  Έμενα σε ένα ταπεινό ξενοδοχείο στο κέντρο της πόλης αλλά είχε εξαιρετικό σήμα ασύρματης πρόσβασης.
  Σε όλα τα καφέ της πόλης νέοι άνθρωποι έπιναν το ποτό τους συντροφιά με ένα κομπιούτερ και είχαν ασύρματη πρόσβαση στο internet.
  Μπορεί να συμβαίνει και στη Θεσσαλονίκη αλλά η καθημερινότητά μας εδώ έχει άλλες προτεραιότητες και δεν το παρατηρούμε.
  Το αποτέλεσμα των εκλογών, όσοι ενδιαφέρεστε θα το έχετε μάθει και θα έχετε διαβάσει ή ακούσει και σχετικές αναλύσεις.
  Αν παρόλα αυτά κάποιος θέλει να πληροφορηθεί κάτι και το γνωρίζω, ευχαρίστως να του απαντήσω.
  
  Στο θέμα της εκπομπής της Τετάρτης τώρα.
  Όπως σας ενημερώσαμε θα είναι θα είναι η Άλωση της Κωνσταντινούπολης. Θα προβάλουμε ένα ντοκυμαντέρ του National Geografic και θα συζητήσουμε για το θέμα πάνω στους άξονες που προτείνατε εσείς.
  Πως διαχύθηκε στην αυτοκρατορία ο ελληνισμός, πως την επηρέασε, πως ήταν τα πράγματα την περίοδο της Αλώσεως, πως αναδύθηκε ο νέος ελληνισμός, ποιά η προσωπικότητα του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου.
  Το περιβάλον του παρακαλούσε τον Αυτοκράτορα να τον φυγαδεύσει αλλά αυτός αρνιόταν και έμεινε με οκτώ χιλιάδες να υπαρασπιστεί την πόλη του έναντι 360.000 μαχητών του Μωάμεθ ο οποίος υπερείχε σε όλα τα στρατιωτικά μέσα. κυρίως στο πυροβολικό με το οποίο βομβάρδιζε και κατέστρεφε τα απόρθητα τείχη της Πόλης. Του κατασκεύασε και ένα τεράστιο πυροβόλο ο Ουρβανός δίπλα απο το οποίο έστεισε τη σκηνή του ο Μωάμεθ και απέναντί του παρατάχθηκε ο Αυτοκράτορας.
  Τι είναι εκείνο που κάνει ανθρώπους όπως ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος ή ο Λεωνίδας, ή στα νεότερα χρόνια ο Σολομού Σολομού να αψηφούν τον κίνδυνο για να υπερασπισθούν την πόλη τους, την τιμή τους ή μια ιδέα τους;
  Είναι διαδεδομένο φαινόμενο στην ανθρωπότητα και το μαθαίνουμε στην ιστορία μόνο για τους έλληνες ή αποτελεί κάποιο χαρακτηριστικό των ελλήνων;
  
  Οι συνομιλητές μας θα είναι η καθηγήτρια Βυζαντινής Ιστορίας στο ΑΠΘ κ. Ζαφράκα, τηλεφωνικά ο κ. Καργάκος, ο Κώστας Ζουράρις και ο διευθυντής του National Geografic Νίκος Μάργαρης. Θα είναι επίσης ο γενικός γραμματέας του Συλλόγου Κωνσταντινουπολιτών.
  
  Κατά τη διάρκεια της εκπομπής θα δεχόμαστε τις παρατηρήσεις σας και τις ερωτήσεις σας απο το blog, θα τις παρουσιάζουμε στην οθόνη και φυσικά την επόμενη ημέρα θα "ανεβάσουμε" την εκπομπή στο internet.
  
  Το "ανέβασμα" της εκπομπής μας παίρνει αρκετό χρόνο ίσως γιατί δεν έχουμε καλό πρόγραμμα συμπύκνωσης. Για να καταλάβετε, τα πέντε λεπτά εκπομπής τα¨"ανεβάζουμε" σε είκοσι λεπτά. Αν μπορείτε να μας βοηθήσετε προτείνοντάς μας ένα άλλο πρόγραμμα θα σας είμασταν ευγνώμονες.
  
  Π. Σαββίδης
  
  ΥΓ. Ευχαριστούμε όλους για τα καλά σας λόγια.